Free Essay

Sddfcvhbkml

In: Novels

Submitted By Janine05
Words 84202
Pages 337
Unlucky Cupid
➶ Prologue
★★★
She is smart,
HE's intelligent.
She's gorgeous,
HE's sizzling hot.
She's popular,
HE has huge resemblance to a world-wide known teen-age superstar.
She's snob but somehow nice, while HE is the gentleman every girl will die for.
Will rivalry cross their fate? Or Love will play their lives?
He was always mistaken for the popular singer, whom She really hates.
Will Her high school life end up just like those typical one's? Or will He make the best or even worst out of it?
➶ Chapter 1: Interference
/KATHERINE'S PERSPECTIVE
First day of school, sigh. Simula na naman ito ng hectic schedule, little time, less fun, and whatsoever bothersome school works. Pero first day of school sometimes is not that bad, kasi usually pupunta ka lang sa unahan at magpapakilala. Orientations, introductions, chit-chats - yeah, that's pretty much it. Kaya on second thought, I'm going to enjoy this first day lalo na dahil makikita ko na ang aking mga hmm, how should I describe my friends? Loud speaker-like? Loquacious? Nah, pero siguro ganyan nga sila - love ko naman. Ew, korni ko.I guess back na kami sa routine namin. Si Lindsay, medyo brat, madaldal (as I've said), okay naman pag dating sa academics, mabait, at sabihin na nating medyo war-freak. Di sya close sa parents nya gawa ng wala lagi sa bahay nila. So ayun, siguro yun ang dahilan kung bakit parang naging "Play Girl" itong si Lindsay, in other way. Hindi naman talaga. Pero all in all she's one of a kind. Si Lindsay din ang laging sumusundo sa amin ni Yna, my other friend. Since wala pa akong sariling ride, nag-insist sya.My other friend, Alyna—Yna as we call her, loud-speaker din ito eh. She's the funny one. Loyal sya pagdating sa amin, so kahit ano kaya nyang ipag-palit dahil lang sa friendship. I'm one heaven of a lucky girl for having them, right?
*Beeeeeeeeeeeep!*
May bumusina sa labas, and I'm guessing that it's Yna and Lindsay. I kissed my parents good bye at tsaka dali nang lumabas.
"Hey, Kath!" bati ni Yna as I opened the car's door.
"Oh, Hi." yan lang nasabi ko, halatang di ako nakatulog ng maayos kagabi. Umupo na ako sa passenger seat sa unahan ng sasakyan ni Lindsay.
"Oh? Mukhang inaantok ka pa yata? O baka naman may problema ka?" tanong sa akin ni Lindsay.
"Ahh, eh. Wala naman." Ngumiti nalang ako.
Binuksan ni Lindsay ang radio ng kanyang sasakyan at ayun jamming silang dalawa ni Yna sa kanta ng isang famous heart throb na si Jake Flynn—teka Jake Flynn nga ba? I'm not sure. Miske pangalan nung singer, ayokong maalala eh. Bleurgh!
"Lipat mo nga ng radio station yan. Nakakairita yung kumakanta e!" Ayoko kasi kay Jake Flynn. Ayaw na ayaw! Mukha namang play boy yan eh, drug-addict, attention-seeker at nagpapaimpress lang sa harapan ng mga tao. Pero siguro pag wala ng media e lumalabas na ang kanyang tunay na ugali. Lahat naman ng artista o singer ganyan diba? I think.
"Ayoko nga! Maki-kanta ka nalang kase." sabi ni Lindsay in between of singing the obnoxious lyrics of that obnoxious singer.
"Tama! Kasi naman, hindi naman lahat ng celebrity ay katulad ng iniisip mo." diin ni Yna
"Eh teka, paano mo naman nasabi yan Alyna ha? Nakilala mo na ba sya?" I raised an eyebrow at them two.
"Hehehe! Sabagay. Pero hinde! Love na love na love na love namin yan e. Kaya no doubts." Nagpatuloy lang sila sa pagkanta. "Pero teka, bakit ikaw nakilala mo na ba si Jake para sabihan mo ng ganyan?" Dagdag nya.
"There's nothing wrong with stating a hypothesis, right? No, scratch that—a theory maybe." I uttered silently. Tss. Ayoko ng makipag-talo. Para naman kasi akong nagiging against the world kapag yang teenage singer na yan ang topic eh.Nilabas ko nalang iPod ko at nag-soundtrip magisa, pero nilakasan pa ng sobra ni Lindsay ang radio nya. TCH! Konting tiis nalang Kath, malapit na sa school.Wala pa namang naa-assign na seating arrangement kaya kanya-kanyang upuan muna. As usual sa may likod kami pumwesto para hindi daw sila makita pag nagdadaldalan. SACRIFICE!Yna, Lindsay, Ako, vacant. Yan ang pwesto namin sa second to the last row ng room.
May pumasok na teacher. Nakataas ang buhok at may salamin. Mukhang matanda na ah. Sana wag strict katulad nung mga napapanuod ko sa TV. Wag naman po!
"Good Morning, class. I am Ms. Lady Ramos. I will be your adviser for this school year. I'll also be your teacher-in-charge for the English subject."
"Ms.? Ibig sabihin, matandang-dalaga pala itong si Ma'am. Ang taray!" sabi ni Yna sabay tawa nila ni Lindsay.
"What's the commotion all about there, Miss..." hindi nya pa naman kami kilala kaya tinuro nalang nya. "You!" Si Yna ang itinuro. Gahd, wag naman sana akong madamay dito. I want to make a good impression, first day of school pa naman.
"Nothing, ma'am." nagsmile nalang kami sa kanya, innocently.
Ma'am Ramos carried on. "Since it's our first day and I don't know all of you at all, I want you to go straight here in front, introduce yourself. And as much as possible, use the English language."
What?! Kailangan talaga English noh? Pero ok lang naman, I guess.
"Grabe naman itong si ma'am oh. Kabuong umaga papaduguin ilong natin. Tch!" bulong samin ni Yna.
"Shall we start? YOU!" tinuro si Sharlyn, na nakaupo sa first seat ng first row. "Let's start with you and you, then next you, and so on. Clear?"
"Yes, Ma'am." sabay sabay naming sagot, kahit sa kaloob-looban namin ay masakit. Psh. Haha.
Halos mali-mali ang grammars ng mga classmates namin na nauna nang magpakilala. Kinabahan tuloy ako. So kailangan talagang ipahiya na mali ang grammar noh? Gash. Tumahimik nalang ako kesa sa pakinggan yung mga nagpapakilala, e kilala ko na kasi, konti lang naman ang bago samin. Huminga ako ng malalim, then I started to compose my words.
"Eeeep! Ako na susunod!" Sigaw ni Yna. Nawala tuloy ako sa concentration ko. Tch!
Mukhang kinabahan si Yna, pero nakaraos na rin sya. Si Lindsay na tapus ako. Pressure much?
"You may now sit down Ms. Lindsay, Next!" Gash, next na daw sabi ni Ma'am.
Tumayo na ako, medyo nanginginig. Bakit ganito? Siguro ayoko lang kini-criticize ang grammars ko. Eh ano naman kasi kung mali-mali, pwedi namang mapag-aralan diba? Pero kung tutuusin dapat nga medyo maayos na kami pagdating sa mga ganyan, third year na eh.
"Top of the morning, everyone! As you can see, many of you knew me already. But since some of you just transferred here, I might as well continue. Hi, I'm Katherine Villanueva. But Kath will do. I am—" Napatigil ako ng may lalaking kumatok sa pinto.
"Excuse me, ma'am. Is this room Twenty A.?" tanong nung lalaking bigla nalang sumulpot sa gitna ng pagpapakilala ko. Bakit sakin pa? Panira naman to oh!
Nagtilian yung mga girls sa room. Halos lahat, kasama na sila Yna at Lindsay. Well, except me! No man deserves my scream after interfering my moment!
"Ang pogi nya!"
"Oo nga, single pa kaya?"
"Siguro yan. At kung hinde, edi pag-break-in natin. HAHAHA"
"May kamukha sya!"
"Si JAKE FLYNN!"
"OO NGA! Kaso blonde si JF e. Pero pwedi na rin sya. Kamukha naman ng Prince Charming ko e."
"ANO? Akin si JF!"
"NOOO. Akin!"
Mga pinagtatalunan ng girls sa room. Pero I kinda agree dun sa sinabi nilang medyo kamukha nya si Jake. E ano naman? As I've said, ayaw ko kay JF.
"Yes, why?" tanung ni ma'am Ramos.
"Dito po kasi ako. Sorry for being late, I got lost. I'm new here." sabi nung lalaki. In fairness, ang cute magsalita ng tagalog, halatang hindi ito sanay.
Nag-chit-chat muna sila ni Ma'am. Umupo na ako, syempre alangan namang magmukha akong weirdong nakatayo sa unahan na nag-aantay ng kung ano.
"Uyyy, ang pogi nun ah. Ang bongga nga lang at sa moment mo pa sya nag-interfere. Hahaha!" asar sakin ni Lindsay.
"Oo nga. Haha! Pero medyo bagay kayo, kung tutuusin." sabi naman ni Yna.
"Woy! Grabe kayo ha? Ewan ko sa inyo." I rolled my eyes.
"Class, seems like you have another classmate. Since he's standing here in front already, might as well introduce yourself now, hijo." sabi ni ma'am.
"Sure po, ma'am." at nagpunta na sya sa gitna. "Pleasant day to all of you!" tapos ngumiti sya. Grabe lang. Pamatay! "I'm Kenneth, by the way. From Los Angeles, but moved here a week ago. I don't speak Tagalog much. But I already knew some words. And I can understand some when it's uttered slowly. Hope we could all get along together." Nagsmile nanaman na nagbigay ng urge sa mga babaeng tumili. But not me!
"Thank you, Kenneth. Go find yourself a seat. Next!" utos ni Ms. Ramos
Teka, sa lapit ko nalang vacant ah. 'Sana may iba pang vacant! Sana may iba pang vacant!' - Paulit ulit kong sinasabi sa utak ko ng bigla naman syang lumapit sa harapan ko. He's smiling. Naman! Ngitian ko din ba? Wag na! Tss.
"Excuse me, is this seat taken?" He's reffering to the seat beside me. Wala kayang nakaupo oh, edi malamang hindi taken. Shush! Sobrang nakakainis na ngayong araw. Tapus dumating pa itong nilalang na to na nagpapaalala sakin sa isang obnoxious singer. Err. Kainis!Hindi nalang ako nagsalita, I shook my head instead. Then umupo na sya sa tabi ko.
"Psst!" Sinit-sitan ako ni Yna, "Ikaw ha? Ka-first day first day nanlalalaki ka kaagad." sabay silang tumawa ni Lindsay, pero syempre mahina lang.
"Baliw ba kayo? Alam nyo namang walang appeal sa akin ang mga ganitong klaseng lalaki. So alam nyo na naman siguro kahit pogi tong kalapit ko eh wala tong binatbat." binelatan ko nalang sila.
"Sus! Ewan namin sayo, if I know..." I glared at Lindsay kaya di na nya tinuloy pero tinawanan pa rin nila ako. Tapus nang magpakilala ang lahat. Medyo natagalan din dahil sa pagko-correct ng grammar ni Ma'am. NapakaPerfectionist.
"As I was saying, this is your first day. I do not have anything for you to do, yet. So I'm giving you permission to go outside and wander around the campus. Just here inside the school premises. Are we clear?"
Sumigla ang buong klase nang nai-announce yun. Nag-deal naman kami kay ma'am, kaya yun nai-dismiss na kami. Teka, nawawala ata CP ko? Hala!
"Ano Kath, let's go?" Tanong ni Lindsay.
"Sige una na kayo ni Yna, may hahanapin lang ako." umuna naman na sila.
Nasaan na ba cellphone ko?! The hell, first day of school mawawalan agad ako ng gamit? Ang lucky ko naman. SOBRA!Habang naghahanap ako sa paligid, napansin kong nandito pa pala yung Kenneth na yun at kausap si Ma'am. Pinakinggan ko naman. Hahaha!
"So, I guess you need a guide Kenneth." Narinig kong sabi ni Ma'am Ramos kay Kenneth.
"Yeah, I think so po." He replied. Wow! Magalang ha? Marunong magsabi ng 'po'.
"How about you, Ms. Villanueva," Oh sheet of paper! Nakita ako ni ma'am na nakatingin sa kanila. "Come over here, Katherine."
Lalapit ba ako or tatakbo o ano? WAAAA! Lumapit na rin ako, baka bungangaan pa ako eh.
"Yes, ma'am?" tanong ko, smiling. Syempre dapat good impression.\
"I need you to guide Mr. Verge in this school. He's not yet familiar, obviously. So that's your first assignment." utos nya sakin. Ang swerte ko naman, gagawing yaya? Yaya?
"But ma'am—" I tried to protest.
"No buts. Go on. I dismiss you two." Hindi na nya pinakinggan kung ano mang gusto kong sabihin. Nakakaasar.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 2: I'll take you Home
Lumabas na kami. Pero nawawala pa din ang cellphone ko. GAH!Pinagkaguluhan sya ng mga babae. Tch. Desperate people. Pero di ko nalang pinansin, syempre dahil nawawala ang phone ko. Ano pa bang mas uunahin ko? Malamang phone. Pero ayan na, papasin na. Lumapit na sya sakin leaving his GIRLS behind. Naman eh! Ayoko nga sabi ng attention, or anywhere within it.
"Are you ok, miss? You look kind of worried." tinanong nya ako. It took me a couple of second para mag sink-in sakin yung tanung nya.OO! Kanina fine pa ako. Nung lumapit ka, patay na!
"Ah. Yes, I'm fine. I think." sagot ko habang tumitingin sa daan, hoping na makita ko na iPhone ko.
"Are you looking for something, Miss?" nagtanung nanaman sya.
"Ang tanung tanung mo rin noh?"
"Sorry, I didn't catch that." sabi nya, looking confused.
"Uhm," How should I start this ba? Tsk! "Yes, I am looking for something, my phone."
"Maybe I can help you?" Then he smiled yung pamatay. Pumayag din naman ako sa huli, hindi naman ako papayag mawala ang aking pinakamamahal na iPhone.
"Oh, and by the way please call me Kath." Miss kasi sya nang miss. Nakakainis! Haha. Rhyme nanaman.
***After hours;
"Seems your phone is nowhere to be found." sabi nya sakin. Teka! Joke yun, right? Tsk.
"It's ok, I can find it myself. You can go wherever you want now. Go back to your girls." I rolled my eyes at him, pero in a friendly way. Yung hindi masyadong harsh tapus ngumiti na rin ako nang konti. Basta ganun na yun. Hindi pa rin sya umalis sa tabi ko, ano kayang problema nito? Ay! Nga pala, ako ang guide nya. Ano to, nagto-tour sya? Sosyal naman ng tour guide nya. Eh! Teka muna, asan na ba talaga phone ko?! Papaiyak na ako nang...
"Kaaaaath!"
Tumigin ako sa likod ko, si Lindsay lang pala yun. Lumapit sya samin, baka may isipin itong mga ito. Naku naman. Hala.
"Here's your phone, naiwan mo sa sasakyan ko kanina." binigay nya sakin, "Ikaw naman kasi, wag kang pabaya. First day na first day eh—Oh! Hello Kenneth." Nakita na nya si Kenneth sa likod ko, naku patay na. Baka naman kung anong isipin nitong dalawang ito.
"Hmmm? I think I smell something fishy." Yna shot a confusing look at me.
"Oh really? Wala po tayo sa pala-isdaan, Yna. Wake up! Tara na nga." Bigla ko na lang iniba ang topic.
"Teka! Mukhang tumatakas ka ah, hindi mo manlang ba kami ipapakilala dyan sa... sa ano mo." Lindsay wiggled her eyebrows. Halatang nang-aasar na sya. Naman eh!
"Ha? Bakit pa? E kilala nyo nanaman sya. At isa pa, classmate nyo RIN yan." Mukhang naging defensive naman ako dun ah. I turned to look at Kenneth, "Kenneth, kindly explain to them why we're together?"
"Oh, that. You see, the reason why Kath and I are together is because... she likes me." tumawa sya, tapus napatili naman yung dalawa.So I glared at Kenneth and he eventually stopped laughing and now looking innocent.
"I'm just kidding, guys. She was assigned to tour me around the campus. I'm sorry if I'm ruining your first day by having her the whole day with me and—" Bigla ko syang siningitan.
"Wait! Whole day?" Nanlaki ang mga mata ko. Whole day ba naman e, ano ba to! "You've got a map. You can go on by yourself." then I crossed my arms.
Pumunta sa likod ko si Lindsay, hinawakan ako sa dalawang balikat tapus bumulong, "Ano ka ba naman, pagkakataon mo na to!" Ha? Anong pagkakataon?
"Nababaliw ka na ba Lindsay? Anong pinagsasasabi mo dyan?" Pabulong kong sinabi pero may konting pagsigaw pa rin sa tono.
"Chance mo na para magka-boyfriend.” tapos tumawa naman siya. “May pa-NBSB ka pa kasing nalalaman dyan e. Plus kamukha pa ni Jake Flynn."
"Salagay ayoko e, wala na namang matinong lalaki dito sa mundo. Meron ba? Ay meron, syempre si Daddy dahil pinanganak nya ang isang nilalang na tulad ko. At isa pa ayoko nga dun sa jake flynn diba?!” Psh. Kainis!
Tumawa nang malakas si Lindsay, yung hindi na pabulong. "HAHAHA! Baliw ka na talaga, nanay mo kaya nag-luwal sayo. At ano naman kung ayaw mo kay JF? E kamukha lang naman nya yan. Pati blonde si JF e medyo brown ang hair nyan, kaya wag mong pagbuntunan ng galit si Mr. Pogi. At isa pa, pogi naman ang JF namin ah, ba't ba ayaw mo dun?"
"Eh kasi nga, una—“
"Hep hep! Tigil na, alam ko nanaman yang isasagot mo e. Baka abutin pa tayo ng linggo-linggo dito pag sinagot mo pa. Oh sya!" pigil sakin ni Lindsay. Alam nanaman nya kasi kung bakit ayaw ko dun.
"So, Kenneth. You can have her." sabay nag-grin si Lindsay at tinulak ako papalapit kay Kenneth.
"That's not nice of you Lindsay!" I exclaimed pero tumawa silang tatlo. So, ano ako? Alien. Nako!
"Bye, guys! Enjoy your day together!" Sabi ni Yna, emphasizing the word together. Ang saya, yipeee. Shet, sarcasm.
"Teka lang!" I tried to stop them, kaso mga tumakbo na papalayo. Saan naman kaya pupunta ang dalawang yun?
Eto na, eto nanaman, kaming dalawa nalang ulit.
"They've found your phone. Now, can you give me your number?" tanung nya sakin nang nakangiti.
"Why should I?" Nagtaray ako syempre. Kailangang maging hard. Pati, di naman ako nagre-register sa unlimited texting eh. Wala naman akong mapapala dun diba?
"Because you're my tour-guide." He protested.
"Will you quit that tour-guiding thing? It's kind of getting into my nerves." Feeling ko namula ako sa inis. I've never done this before. Etong ako yung nag-gui-guide sa mga new students. Plus, bakit pa kasi ako? Pwedi namang yung iba nalang dyan. Ayyy! Nga pala, dahil sa hinahanap ko ang phone ko. Naman oh, gusto ko na tuloy itapon tong iPhone e. Pero wag na pala, love ko to eh. Sariling allowance ko ang ginamit ko para bilin to.
"Oh, I'm sorry." Sabi nya na para bang bata na pinapagalitan.
"Alright, here's my number." Binigay ko naman sa kanya. Kawawa naman e. Syempre joke lang. And then he gave his.Nai-tour ko na si Kenneth sa loob ng Campus. Sa Auditorium, Lobby, Gym, Oval, Theater at kung saan-saan pa. Nakakapagod, kaya bumili na rin kami ng mga snacks sa Cafeteria at nagpunta sa Garden ng school. Tahimik dito, medyo konti lang kasi ang mga dumadaan. Umupo kami sa damuhan habang kinakain ang binili naming snacks, though lunch na ngayon. Tinignan ko sya, nage-Enjoy naman sya sa pagkain ng cupcakes. Iba daw kasi yun sa mga nakakain nya back in L.A. Nakaka-amuse rin syang panuoring kumain. Err, what am I saying? Tch.
"So, Kenneth, tell me about yourself." Request ko sa kanya bago ako mag-sip sa coke-in-can na mabilis kong binili kanina, dahil bigla nalang nya akong hinigit na para bang may humahabol sa kanya kanina. Weird lang. Hinga, Kath, hinga! -o- -.- -o- -.-
"I already did introduce myself in front of the class this morning, didn't I?" sagot nya, emotionless pero ang masculine pa rin ng boses nya.
"Oh-kay. Then tell me something aside those things about you that you've mention earlier."
"Why should I?" Sungit na pero nakangiti pa rin? Ayos ha! No, wait. Wala namang pagsu-sungit sa voice nya, pero yung sagot mismo yung nagsa-sound na masungit. Hindi ko na sya sinagot. Nakakairita! Pwede namang sabihin nalang na ayaw nya e.
Tahimik. *cough*
"Fine, I'll tell you something." After what felt like a gazillion years, nagsalita na rin sya. "What do you want to know?" Dagdag nya.
"Why did you move here? I mean, here in the Philippines? I always thought that education in states is much better than—"
"It's not about the education, ok?!"
Oh?! Anu nanamang nangyayari sa kanya? Parang nagbibigay lang ng opinion e. Talo mo pa ang nagme-menopause.
Tumahimik nalang ako ulit.
"I'm sorry. I didn't mean to. It's just that... That... you know," Pilit nyang kinukumpleto yung gusto nyang sabihin habang tumitingin-tingin siya sa paligid, siguro nag-hahanap ng alibi.
"It's okay. You don't need to continue. Besides, I know it's rude for me to contravene into one's life since I already got mine." Nagsmile nalang ako sa kanya. Mukha namang may problema sya at kaya hindi nya masabi ng diretso.
"Salamat!" He responded, smiling.
"Ha?!" Nagulat ako! Marunong pala siyang magtagalog?! Kainis naman oh. Nagpapakahirap magEnglish dito yung tao e.
"Marunong ka palang magtagalog? Mokong ka rin ah." tsaka ko sya tinawanan. Pero hindi sya nakitawa, tinitigan nya lang ako and that made me stop.
"I can't quite understand what you're saying. I only know some basics that are spoken slowly, and clearly as well."
Ay. Ano ba naman to. Akala ko makakapag-tipid na ako sa tissue, hindi pa pala. Ayos naman ako sa English, hindi lang talaga ako fluent pagdating sa pagsasalita. Mas ok pa pag written.Natapos na ang lunch break. Pero nandito pa rin kami sa garden. Kanina pa nakahiga si Kenneth, nakatulog na ata.
"Kenneth!" Tinatapik-tapik ko yung braso nya. Nakatulog nga sya. "Kenneth!!! Are you awake?"
Ano ka ba naman, Kath. Tulog nga oh, alangang sumagot yan tapus tatanungin mo? Ayyy! Mukhang wala naman kaming gagawin buong araw dito sa school kaya hinayaan ko nalang muna syang matulog.
***Thirty minutes passed... 1:32pm;
"Are you awake now? Get up! They might be doing something now!" Actually, wala naman siguro. Sinabi ko lang para tumayo na sya. Kaso parang antuk na antok siya ah.
Tinitigan ko lang sya. Ayos ah, kamukha nya nga si Jake Flynn. Kung hindi nga ba naman mapaglaro ang tadhana, eh noh? Talagang may ipinasok pa dito sa school na to—na classmate ko—na tour-guide ako dito sa school kong ito. Tsk! Nakakainis ka...
"JAKE FLYNN!"
Napakalakas yata ang sigaw ko at nagising si Kenneth. Di ko rin alam na maisisigaw ko iyun. Siguro sa sobrang inis. Ay! Sana may makaintindi nalang din sa akin sa nararamdaman kong pagka-inis.
"Huh? Jake Flynn? Who is he? I don't know what you're talking about." Bigla-bigla nalang sabi ni Kenneth. At napaupo sya sa kinahihigaan nya. Ang weird din nya sa totoo lang. Pero a good weird naman. Nakakapagtaka nga lang, bakit naman kaya nya sasabihin yun agad? Wag mong sabihing...
Nababading na rin sya kay Jake Flynn? Oh noeess! Pero what can I say? Talagang maraming gwapong lalaki na gustong maging ganap na babae. Hahaha!
"Hahh! Don't mind me." sabi nya. Tumayo na rin sa wakas at nag-unat. Yung muscle oh. Gadh! Eeep! Look away! Look away!Pabalik na kami sa room, baka nga may ginagawa na sila. Kaya naman hinawakan ko na ang kamay ni Kenneth at hinigit ng mabilis papunta room. Ang hirap nyang higitin ah, ang bigat ng katawan nya, para kasing tulog pa eh. Ayun hihikab-hikab sa likod ko habang higit-higit ko pa rin yung kamay. In fairness, ang smooth.
"Chansing. Is that what you're doing to me right now?" sabi nya nang malapit na kami sa room. Nakuha mo pang tumawa ha? Hampasin kaya kita! Ang kapal lang! Asa sya. Hindi porket may kamukha syang artista eh sasantuhin ko na sya. Plus, ayoko rin naman kay JF eh. Mukhang babaero, at wala na akong balak pa na dumagdag sa JF's GF. Oh diba, sounds pathetic?
"What?! Chansing mo yourself! Bahala ka na nga dyan." Binitawan ko agad yung kamay nya. Bigla bigla naman syang pinagkaguluhan ng mga babaeng galing nowhere. Paki ko?!
"Hey! Wait up!" sigaw nya from behind, tinatakasan yung mga babae nya. Kainesss!
Pagkapasok ko ng room. Wala namang tao, asan kaya sila Yna at Lindsay? Maitext nga.Me
Hey! Asan na ba kayo? Ni hindi ko manlang kayo nakasama ngayong first day. Iniwan-iwan nyo pa kasi ako. Ano? Asan na kayo?
*Message sent!*
Lumabas muna ako sa corridor at umupo sa may railing.
Alyna
Di ka naman atat girl noh? Ako na nagreply, nagpaparty si Lindsay, kasama boyfriend nya. Ay ewan ko pala kung boyfriend nya nga yun. Kani-kanina lang kasi, kaya ako loner ngayon dito. TT.TT
Ano ba naman yan. Tinatanung kung asan sila tapus napaka-ganda ng sagot. Psh. Nai-dial ko na yung number ni Yna. Sinagot nya in first ring. Mukhang loner nga talaga.
“Hoy! Samahan mo naman ako dito. Loner na talaga ako. Nakakaasar naman kasi itong si Lindsay, hindi manlang ako hinanap ng someone I can call mine.” sabi agad ni Yna pagkasagot niya.
"Can call mine ka dyan, ewan ko sayo Yna. Ang landi nyo lang." tinawanan ko sya nang malakas. Siya naman itong umaangal. "Oh, e asan na ba talaga kayo?"
“Promise mo munang pupuntahan mo ako dito?”
Mukhang may kutob na ako kung asan sila ah. NO WAY!
"Che! Kung nasa bar o club man kayo, bahala kayo dyan. Tsaka hindi pa tapus ang school hour ah, bakit kayo umalis ng Campus?"
“Iiiihhh! Punta ka na dito. Mapilit kasi itong si Linds, party daw at wala ang parents nya.”
"Bahala kayo dyan. Hindi kita pupuntahan. Oh kaya balik ka nalang dito sa school. Iwan mo na si Linds dyan."
“Papatayin ako nun. Eh! Sige na, wag ka nang pumunta. Gawa lang siguro ni Kenneth kung bakit ayaw mong umalis noh?”
"Yung mokong na yun? In his face! Sige na, I'll hang-up."
Kahit kelan talaga itong si Lindsay. Nagiging wild pag wala ang parents nya.
"HEYYY!"
Lumingon ako, naku po naman. Ready ko na tissue ko. Humarap ako sa kanya, "Oh? What's your problem Mr.?" nasungitan ko tuloy.
"Nothing.” at ngumiti lang siya. Naman oh?! Wag mo akong daanin sa ganyan.
Tinalikuran ko na sya. Pupunta sana akong parking lot ng maalala kong wala na nga pala sila Linds dito sa school. Yung sasakyan nya, wala din. Naku naman! Kamalasan ba itong araw na to?! I swear, pag nakuha ko na ang student's license ko. TCH!
Lakad ako nang lakad, and guess what? Alam na! Sinusundan pa din ako nitong mokong na to.
"What?!" napatigil sya.
"Nothing." walang expression yung mukha at boses niya.
Eh? Nag-iba ang expression? At nothing nanaman? Nako. Baka kung anong magawa ko sa kanya eh. Wag, baka hindi na magka-girlfriend kawawa naman. De, joke!
"Will you please mind your own business? I'm having trouble with mine, so will you quit adding so much more to it?" I spat sarcastically. E nakakainis na e. Kung nasa bahay na lang ba ako ngayon, nagbabasa. Yes! Reading, running for Valedictorian, remember?
"I'm sorry! I'll go now." he looked down but smiled weakly. Eh ano naman? As a matter of fact, hindi ako maawain sa mga lalaki. Kaya nga ba naging ganon si Lindsay e, gawa ng ex nyang manloloko. Lagi naman, ano pa bang pinagkaiba.Hay Cupid! Sana lang wag na pana ang gamit mo para magawa ang iyong match-making stuff. Nakakarindi na sa utak e. Papana-panain mo with a wonderful feeling at the start, yun pala ang kapalit ay isang bitter ending. Kaya nga ba hindi ako basta mai-in love, pwedi na sakin ang maging madre.
Umalis na nga sya. At wala na akong balak alamin kung saan man sya pupunta. May sarili akong problema, wala akong sasakyan pauwi. Ayokong mag-commute for pete's sake!Lumabas na ako ng school gate. Nag-aantay ng milagro. Kuya Kevin naman, kung kelan kita kailangan e. Ano ba namang buhay itech! Hindi high-tech. Haayy. Walang connect, I know. Para lang mag-rhyme. Chos. Grabe kasi, isang oras na ako nag-aantay dito. Five pm na. Hala!
"Hija, bakit hindi ka pa nauwi? Mag-gagabi na ah?" tanung sakin ni Manong Guard.
Ayun! Baka matulungan ako ni Manong Guard. "Ahhh, ehh. Manong, pwedi nyo po ba akong ihatid sa amin?" And then I wore my puppy-dog eyes.
"Hindi pwedi hija. Tawagan mo nalang ang iyong boypren. Malang naman siguro meron ka eh." tsaka tumawa si Manong Guard, "Sige, mauuna na ako. Darating na rin naman yung kapalit ko rito maya maya lang." Paalam nya sakin.Six na, mapapatay ako nila Mommy. I know maagap pa, pero hindi naman ako yung tipong pa-party-party lang. Mas nae-Enjoy ko pa ang pagbabasa. It's my kind of drug. Anyway, I'm really doomed! Dito nalang kaya ako matulog?Naupo muna ako sa may waiting shed na malapit sa school entrance, nang may bumusina sa harap ko. Bumukas yung bintana nya, lumantang ang mukha ng isang gwapong nilalang.
"I'll take you home."
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 3: Conceited Monkey
Instead of having to respond, I just stood there.
"I get it, you want me to open the door for you. Alright!" lumabas sya sa kanyang Silver Porsche Carrera GT. Ok, edi si Kenneth na ang may ganyang sasakyan at my student's license.Binuksan na nya yung pintuan ng sasakyan nya. Take note, sa likod! Likod, hindi sa passenger seat sa unahan. Maiirita ba ako o matutuwa dahil may maghahatid na sakin sa bahay?I walked automatically towards Kenneth. Shet naman oh, bakit lumapit pa ako?! Ayos lang. Bayad na nya to sa pagto-tour ko sa kanya this morning. Swerte nya! Bago nya isara yung pintuan, nilapit nya muna yung mukha nya sa may tenga ko at bumulong, "And now we're even."
Bakit kailangan pang bumulong? Gumaganon? Sus. So Tinuro ko na yung direction pauwi sa amin. Ang bilis nyang magpatakbo, muntik na tuloy kaming magkaligaw-ligaw. Di kasi bagalan ng hindi magkamali sa pag-turn eh.
"Right!—No, left!"
"Make up your mind, missy."
"Turn left then right again, then another right, left and then lastly left. That's it!"
"Huh?"
Napatigil sya pagda-drive ng makita nyang may tumawag sa kanya, na-shock ata. He turned to look at me and then spoke, "Get out and walk." seryoso yata sya, mukhang galit pero hindi halata sa mukha at boses nya. Kaya naman nagmatigas ako.
"No! You offered me a ride home, and then you're taking it back? You simply can't afford the rules of keeping promises." tumalikod na sya sakin. Mukhang kumalma na sya at sinagot yung tawag.
"Hey!—WHAT?!"
Nagulat ako, bigla ba namang sumigaw eh. Well ako naman itong si eavesdropper at medyo lumapit ng konti para makakuha ng inside-scoop. Mehehehe.
"Don't do it!—NO BUTS! I swear if that happens, I won't really come back, do you understand? - I ASKED, DO YOU UNDERSTAND?!" sumigaw na talaga sya sa tono, pero mahina pa rin ng boses nya. Yung para bang sinusubukan mong magalit pero hindi lang talaga halata sa boses mo, dahil hindi mo nature yung ganung ugali.
Lumigon sya sakin, nahuli nya akong nakatingin sa kanya. Gee! Baka ako naman ang sigawan nito, kaya tumigin agad ako sa paligid na kunwaring hindi nakinig sa usapan nila. Pero pagkatingin ko ulit sa kanya, I was suprised to see him wearing a weak smile.
"I'm sorry if you get to hear that."
Woah? Nag-sorry. Sabi na eh, hindi sya siguro sanay magalit ng ganun. Don't get me wrong, nagiging observative lang.
"It's okay. Your voice is kind of divine though you're trying to be angry, so it didn't mind me." did I blurt that out? Kaya naman I looked away. Hindi ko naman talaga dapat sasabihin yun eh, wala akong balak. Ok, tatangkad na siguro nang sobra ang kanyang ego, for sure yan. Psh.
He chuckled. Gosh! Pati ba naman pagtawa ay angelic din? Anghel ka ba? No! Of course not.
"I... uhh. I'm just going to walk home." Nagprisinta na ako, ang awkward na kasi ng ambiance.
"No, let me take you home, I insist."
"It's okay, my house is just blocks way from here. Thanks again." pero ang totoo ang layo layo pa. Ang dami pang lilikuan.Bago pa sya makasagot, lumabas na ako ng sasakyan. Mage-eight na pala ng gabi ng makarating ako sa bahay. Lagot na ako. I took all of my remaining courage and headed to dining room. Dinner na, at alam ko namang I have to face the consequences sooner or later. Pero I chose the sooner one, at isa pa gutom na rin ako.
Pagpasok ko ng dining room, parang wala lang. Nagtatawanan lang sila. Si Lyka, ang first year kong kapatid, ay nagblu-blush. Siguro binu-bully nanaman ni Kuya Kevin. Eh eto namang sila mom at dad panay tawa lang.
HELLO?! I'm already here. Hindi nyo pa ba ako pagagalitan? Naiinip na ako, bilis na! Nang mawala na tong kaba ko.At last, tiningnan na nila ako. Hindi pa rin nawawala yung ngiti sa mukha nila.
"Isa pa yan oh, mukhang nakahanap ng ka-date kaya late ng umuwi." Biro sakin ni Kuya Kevin. Tawa naman silang apat.
"Mukhang meron na nga, third na oh." Sabi naman ni mom.
I glared at them. Pero hindi pa rin sila tumitigil. Ano ba, pagalitan nyo na ako. Swear, hindi ako magagalit. Wow! Ang lakas ng fighting spirit ko at ako pa ang may ganang magalit if ever.
Umupo na ako sa lapit ni Lyka. Hindi ko na napigilan, tinanung ko na talaga, "Ehh. Mom, dad. Hindi nyo pa ba ako pagagalitan?" Tanung ko ng mahina.
"Bakit naman kami magagalit? Masyado ka ng subsob sa pagaaral, eh hindi ka naman namin pine-pressure. It's time to take a break, anak. I-enjoy mo na habang may time ka pa. Madaling tumanda, pero hindi na pweding bumalik sa pagkabata." Lecture sakin ni Dad.
I couldn't be happier. Na-realize nila na hindi na ako bata. Yay!
"Pero being on top of my academics is my choice, dad. At nage-enjoy naman po ako ah. So what do you mean my your 'Enjoy'?"
"Fall in love, anak." Mom
Natawa lang ako, "Ew, mom. Alam nyo namang wala sa vocabulary ko yang Love na yan, except ang pagmamahal ko sa inyo."
"Ang corny mo ate! Nakaka..." - Lyka
"Ewan ko sayo. Magsama kayo ni Kuya!"
Panay tawa lang kami ngayong dinner. Far more enjoyable than our past dinners. Pinayagan na ako ng parents ko about that nonsense love thing. Isa nalang ang problema,
Si Heart. Ayaw talaga eh. Masisisi mo ba? Hayy hypothalamus.
Umakyat na ako at pumunta sa terrace ng kwarto ko. Ang gaganda ng mga stars. Sana naging isa nalang din ako sa kanila. Maiba naman ako...
"Cupid. Kung naririnig mo man ako. Sana tulungan mo naman ako. Tulungan mo akong mahanap kung sino ba talaga ang makakapagpatibok ng puso ko. Ew. Ang korni ko.” Natawa nalang ako. “Ang tagal tagal ko ng walang love interest. Kahit sign lang, ok na ako." Sinabi ko na parang may kinakausap lang eh. Pero nakatitig lang ako sa mga stars.
Pumasok na ako. At may nakita akong kulay red na medyo pink na small envelope sa kama ko. Ano kaya ito? Ang cute naman. Inamoy ko, ang bango bago din. Heart-shaped sticker na may nakasulat na CC ang seal ng envelope. Binuksan ko at binasa.
***
It shall be love;
"The guy who'll take you anywhere, is whom you'll need just like air."
***
Ha? Akala ko naman love letter na to. Pero sino naman kaya maglalagay nito dito sa kwarto ko, ay hindi! More like sino ang magbibigay? Pati ano kayang ibigsabihin nito? Gahd Katherine! Sa pagka-genius mong yan eh hindi mo malaman kung anong meaning? WAAAHHH! Eh hindi ko talaga magets e.
Hinalungkat ko ang loob ng envelope, hoping to find another note.
Wala. As in wala na.
Anyway, I'll keep this. Sayang naman ang kinaganda ng letter.Tinabi ko na sa pangatlong drawer ng study table ko ang cute na letter, at bumalik na sa daily-schoo-routine. Ano pa? Edi mag-aral kahit wala pang assigned assignments or task. Mauuna na ako, para pagdating ng college ay hindi ako hirap. Dalawang year nalang din naman ang pagtitiisan ko.Sya ang first love ko, ang pag-aaral. Yuck ba? Eh sa gusto ko eh. Wala naman akong ibang pagbubuntunan ng pagmamahal ko. Dito nalang ako sa pag-aaral, hindi pa ako masasaktan. Mahihirapan, oo. Pero iba pa rin yun, kasi once I got the solution, it's easy to leave my depression. Di katulad sa love, aabutin ka pa yata ng new era bago makapag-move on.
***Next Day;
As usual sinundo ulit ako nina Lindsay at Yna.Ang ingay, ang ingay sa classroom. Palibhasa tatlo lang ang bagong lipat sa klase namin kaya wild pa rin silang lahat. Eh ako? Eto umiiwas ng tingin dito sa kalapit kong mokong.
"Could you stop that?!" Umiiwas pa din ako ng tingin.
"Why, is there something wrong?" Tapus nag-smirk pa sya. Urgh!!!
"Stop it Kenneth! You're freaking me out. Go stare at someone." Nakakailang kaya.
"But you are someone." Ngumiti naman. Shemay naman oh!
"I meant, someone ELSE! Just shut up! I'm trying to review here!" Ayos yun. Ayos na palusot yan.
"Review? But the class haven't even started?"
Hay, oo nga. Eh ano naman?! Hindi pa nga pala nya alam na ako ang running for Valedictorian.
"I'm rank one, and I tend to maintain it. So if you could just please zip your mouth shut, the valedictorian is reviewing." Take that monkey!
"Valedictorian, huh? A challenge. I want it too."
Want it to? Yun lang pala—WANT IT TOO?!!! He's nuts!
"You have got to be kidding me!!!" Nanlaki mata ko sa sinabi nya. Halata naman eh.
"Yes! I mean no! Yes and no. Yes because I want it too, I love challenges. And no, I'm not kidding."
Sheet of paper from trees! Nakuha pa nyang ngumiti ha?! Nawawala na ba sya sa mundong ito? Taga-Mars ba sya? HAYYY!
"Sure, say or do whatever you want. But there's no way you can beat me Mr. I won't let you!" Ako naman ang nag-devil smirk sa kanya. HAH!
"Mister huh? I like it. Miss No. Two!" Nag-smirk din sya. So ganon? Smirk-an lang kami ng smirk-an? Teka! Number TWO?! No way. I'm always number one. I am number ONE! You've done it, man. You. Have. Insulted. Me!
"Number two?!!! You monkey!" Napatayo na ako sa sobrang inis. And guess what? Saktong pasok ni Ms. Ramos. Biglang upo ko naman. Nakakahiya, sana hindi ako nakita.Nagstart na ang klase. Sya palang siguro ang unang mago-open ng lesson sa klase namin. Karaniwan kasi two to three days after first day nagbibigay ng gawain ang ibang mga teachers. Ayos lang. Mukhang mas lalo akong nacha-Challenge mag-Aral. Well challenged naman ako dati, kaso nagpapatalo lang talaga si Sharlyn. Haha. Totoo naman eh. Pero kahit ganun e hindi pa rin naman kami nagaaway pagdating sa Academics, I mean oo naglalabanan kami sa pwesto, pero never pa kaming nagaway nyan Physically. And I thank her for being an innocent foe. Scratch the foe part.
"A handsome Monkey, I am." Bulong sakin ni Kenneth. Pangasar lang eh!
"Conceited!" Sinigaw ko nang mahina.
***
Lumipas na ang one month sa Sermounth University. Aral pa din ako nang aral. Ayokong matalo sa isang conceited monkey na kamukha ng isang smug, probably arrogant, stubborn, flirt and heart-throb-wannabe na si Jake Flynn. Anyway, enjoy naman ako sa pagaaral. Kaya lagi akong nandito sa College Library, para walang ibang makakita sa akin na co-highschool ko. Hah! Wait, Nage-enjoy nga ba ako?"WAAAHHH!"
Hala ano yun? Bakit sumisigaw mga tao dito sa LIBRARY?! Lumilindol ba? May sunog? May namatay, nahimatay? ANOOOO?! Tumayo na ako at hinanap kung asan man yung mga maiingay. Nasa may entrance ng Library.
"Ano bang meron dito?" Tanung ko sa kalapit kong babae na sobrang pula ang mukha. Napano kaya ito?
"AHHH! SI KENNETH VERGE NANDITO EH!"
Shemay naman, kailangan pang sumigaw? Hayy! Yun lang pala eh, akala ko naman kung ano ng nangyari. Eh teka, teka! Why the hell is he here? Bahala na nga sya! Bumalik nalang ako sa may History Books section ng library, tutal wala naman akong magagawa sa ingay na rinudulot ni conceited monkey. Nasan ang Librarian? Ayun nakikigulo din imbis na pigilin yung ingay. Kainis! Kumuha na ako ng books at naghanap na ng upuan. Tinawag ako ni Kenneth, pero syempre deadma lang.
*Walk**Walk**Walk*
"KATH!"
*Snob, walk* *Snob, walk*
Papalayo pa sana ako ng may kumapit sa balikat ko. Tiningnan ko at, "WHAT THE?!" Sino pa nga ba? Si Monkey na kasunod ang lahat ng girls sa likod nya. Kainis! Tinalikuran ko nalang ulit sya at umupo na. Umupo pa rin sa tabi ko. Shemay!!! Hoy! Umalis ka na pwedi ba?! Sama mo tong mga babae mo! Di ako makapag-concentrate eh!
"Why the hell are you here?" Tanung ko ng medyo cold ang tono.
"To study, what else?"
"No! I mean, HERE! There's a High School Library. Go and suit yourself there!" Sabay snob at basa ulit.
"No! I like it in here."
"Then please maintain DISTANCE!" Tinulak ko sya palayo. Dang! He's strong. Sa may abs nya ko pa yata sya nahawakan. Tinawanan lang nya ako. Naman eh! Umalis ka na. Please?! With girls around him giggling, A SINGLE WORD CAN'T EVEN SINK IN MY BRAIN!
"Kenneth! Do you have a girlfriend?"
"Yeah, do you?"
“If you don't, I am single"
"I'm single too!"
"Me too!"
Tanong ng mga babaeng flirt na nasa harapan namin, or more like ni Kenneth. Hindi naman sya umiimik. Hayy! Hindi na ako nakapagpigil. Tumayo na ako at lumayo sa library dala yung books na hiniram ko nalang muna. Sinubukan ulit akong sundan ni Kenneth, pero thanks to his annoying fan girls eh nakatakas naman ako. Eh bakit nga ba nya kasi ako sinusundan? Epal sya!Nandito ulit ako sa Garden ng school. Buti naman talaga at wala masyadong tumatambay dito. PEACE AT LAST!Makalipas ang ilang minuto...May nagsasalita. Kenneth nanaman?! Nasa may likod sya ng barrier na malapit sa entrance ng Garden. Lumapit ako nang konti.
"I will never get back to LA! NEVER!—If you could just give me a break!—WHY IS EVERYONE BEING SO ANNOYING?! I think I want to quit the—"
"Is there something wrong?" Tanung ko nalang bigla bigla sa kanya. Gulat na gulat na humarap sa'kin si Kenneth. Bakit ko pa kasi natanung?! Edi halatang nakinig ako? Sensya naman. Concern lang. Woah. Marunong na pala akong maging concern sa mga lalaki ngayon?
Binaba na nya yung phone. "It's none of your business."
Sungit! Nagtatanung lang naman eh. Bakit parang pag may kausap sya sa phone eh lagi nalang syang galit? Or nadadala ng galit? Ang gulo nya!
"Oh, okay." Sabay walk-out ako.
"Look! I'm sorry, Katherine."Bakit ba sya laging nagsosory after every of his phone calls? Whatever! Bumalik nalang ulit ako sa damuhan na inupuan ko kanina at nagbasa nalang ulit. Sinuot ko ang white reading glass ko. Ayos naman sakin e.
"Woah! You look like my grand ma. HAHAHA!" Sabi ni Kenneth na nakaupo na sa harap ko. Kainis ha?! Grand ma your face!
"What the hell?! It looks good on me."Tumawa sya habang hinahalungkat yung mga books na hiniram ko sa library.
"What's all this?" Tanung nya.
"Books!" Hindi ba obvious, Kenneth?
"I know."
Tatanung-tanong pa kasi eh.
"It's your turn now." Ha? Anong turn ko na?
"What do you mean?"
"To tell about yourself. I haven't asked about it, but that doesn't mean you couldn't share. Right? And I barely know you so... It's your turn now."
"Why should I tell you something about myself?"
"Because I already did. And you haven't. It's not fair you know."
"But can't you see? I'm busy."
"Dude, don't you know it rhymes. HAHAHA!" Ewan ko sayo Kenneth. Kainis ka!
"Ok, I'll tell. Just to shut your mouth." Binaba ko na yung book ko at tinanggal muna yung reading glass. "I'm Katherine. Just Kath! Fourteen years of doing mischiefs. I love music, digital arts, reading, and I guess you could add singing to the list. Hear this, if there's one thing I hate the most..." Tinignan ko muna sya nang masama.
"...It is BOYS!"
I was kind of hoping that he would be scared. My infamous death glare works all the time, but it seemed to be just like a joke to him. MALAS! At tumawa pa siya. Tch!
"Why do you hate boys so much?"
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 4: Aminan Part One
"It's none of your business!" He's much more inquisitive than I thought he was.
"Oh c'mon. Answer it."
"Why is that you want to know it that bad?" ayan, natigilan sya. Buti nga!
"Because if you do, I'll let you ask me any question and answer it honestly." humirit pa. Eh ano namang itatanong ko sa—AHA! Oo nga. Alam ko na!
"Fine. I hate boys because they're the most stupid thing a girl can have."
"But we are the ones who are giving you that cloud-nine feeling." Sabat nya.
"A feeling that doesn't last long!" Take that!
"Yes, because we have so much more in store for you girls."
"But it's not enough. You'll probably run out of it anytime soon. And when you did, you'll leave us girls for some other one that haven't experience any of your charms. And then repeat. That's your cycle! Right?!"
"No. We never get tired of having girls to feel like they're the one. The one that we'll share the rest of our life with. You just girls are so dumb enough to think such absurd things. Girls never let guys explain. Girls rarely appreciate our sweat that dripped because of the thousand things we've sacrificed for you."
Nadadala na ako sa kanya. Mukhang may point sya. Pero ewan ko, how am I suppose to understand love, if me myself haven't experienced it yet? Ahh ewan! Pero di ako papatalo sa kanya. Member ako ng Debate team. AJA!
"Well, we wouldn't have to bombard you all with doubts if you guys just stick to one. One second your eyes are locked on us, but the moment someone better pass by you'll return our hearts with band aids!"
"Girls always think the most naive things! That statement made me realized that maybe, just maybe, the girls are the one's who doesn't seal a commitment with a trust. Forgive us boys but we're not perfect."
Naiinis na ako ha! Yung mga sagot ko mismo kasi nagbibigay ng point sa kanya. "Nobody else is perfect!" Yan lang ang nasabi ko. Ang haba lang. Tsss.
"Good then you've got my point. But I just want to let you know that every single imperfection of girls, are perfect in our eyes. We're just stupid enough to hide behind our shadows and not let our girls know that."
Kalma pa rin ang boses nya, pero ako kanina pa pikon. Kasi naman eh, kung pwedi lang bang bigyan nyo ako ng makakapag-iba ng point of view ko sa mga lalaki? Shemaay! Wala na akong masabi sa kanya. I guess there's one left thing to do at ito ang pinakang ayaw ko sa lahat. TCH!
"Fine! I forfeit!" Tsaka ko siya inisnaban.
Tumawa lang sya, this time hindi yung pang-asar. Yung bang parang may relief sa tawa nya. Eh teka, bakit ba parang ang expert nya? Nagka-girlfriend na kaya to? Malamang! Halata naman sa itsura eh.
Teka, time ko namang mag-ask sa kanya. Mouhaha. *Evil smirk*
"It's my turn to ask. You promised!"
"Ok, fine. Ask away!" Then he smiled. Wag kang ngumiti pwede ba?! Katunaw. Tch.
"What's with you and the phone attitude?"
"Huh? What do you mean?"
"Oh for heaven's sake! I mean, why do you suddenly get cold when you're having your phone calls?"
"That I cannot answer.” Nag-fade yung ngiti nya at tumungo sya. Gash! Anong ginawa ko? Wag kang iiyak! HAHAHA! Ang gay naman nun.
"Uhm. Okay. Let me ask a different one. Hmmm. What could it be—AHA! How may girl friends you already had?"
"One."
Ilang talaga? Kung totoo man yan, edi mali pala ako ng tingin sa kanya. Grabe lang. Kaso, mukha namang imposible eh.
"Look," Dagdag nya. "Being handsome doesn't make me a player ok? If that's what you're thinking." Ngumiti na ng malapad, yung nakakainis na ulit. Lanja! Binabawi ko na sinabi ko nung una. I'd rather date a devil than be with him.
"Whatever!"
Long pause. Eto nanaman, awkward na ulit.
***After ten minutes,
"Have you been in love?" Tanong nya. Nak ng! Anong isasagot ko? Wag kang sasagot mouth, wag kang sasagot! Wag kang...
"YES."Nasabi ko?
"Oh. With whom?"
"I'd tell if you'll tell yours."
"No. Ugh! Never mind." Problema nun? Bahala sya eh.
"Ok, I'll tell. I was in love with someone whom I know can't be mine." Ayan sinagot ko na sya. Pero hindi naman specific kaya ayos na.
"Really?! Who is it? Just tell his name. It's not like I know him. Right?" Nagpupumilit nyang sabi. Ok, wala naman masama kung magpapanggap akong in love or na-in love diba? As if he cares.
"You know him."
"Huh? Is he our classmate?
"Ew, no! I'm not into anyone in our class. I don't like PDA."
Choosy ko ba? Ganun talaga. Kadiri kasi yung, bleurgh! Basta! Basta kadiri ang PDA. Karaniwan kasing mga nagpPDA yung iba naming kaklase kaya pumasok sa utak ko yun.
"Don't over react. I'm just asking. Well, come on tell me." Kulit mong nilalang ka. Nakakainis!
"As I've said, I will tell you if--
"Yeah, I know. And fine, I will tell mine. Go start first."
Magpapanggap pa ba ako? Come to think of it, wala naman kasing dapat ikahiya ang hindi pa nakakaranas ma-in love. Haaay! Wala na eh, huli na. I already made my word. Kailangang may masabi ako sa kanya.
"Promise you won't tell anyone?" Nahihiya at naguiguilty na agad ako!
"I promise!"
Mukhang inosente naman kaya pagkatiwalaan na.
"He is...Jake Flynn."
Tungo Kath! Tungo! May reason naman ako eh. Bahala sya! Hindi sya nagsalita. Inangat ko mukha ko para tingnan sya, at ANG LAPAD NG NGITI. Nakakainis ang itsura nya kahit pogi. Di tatalab ang charms nya sa'kin. Urgh! Buti na pipigilan ko pa sarili ko dito sa mokong na 'to.
"Why are you smiling like that?! You're such a creeper!"
"Oh it's nothing. From what I've heard, you hate the guy right? But why is that you're in love with him?"
"Correction, I WAS. Was in love with him." Medyo lumiit yung smile sa mukha nya. Oh? Anong meron?
"Oh. May I ask why?"
"Apparently, NO!"
Inayos ko na yung mga gamit ko at pinagpatung-patong yung books. Tumayo na ako hawak-hawak ang gabundok na books na hiniram ko.
"Let me help you." Kinuha ni Kenneth yung books na hawak ko.
"No thanks. I can handle this." Hinigpitan ko yung hawak sa mga books pero hinihigit pa din nya. "HEY! Didn't I say I can handle this?!"
"I insist, ok? Don't be such a brat."
Brat?! Brat pa ang itinawag sakit? Bwisit! Nagaagawan pa din kami. Pero mas malakas sya kaya nakuha nya pero nabitawan din naman kaya nahulog yung mga libro. Kaya ayun nagkalat. My gosh naman, hiniram ko lang yan.
Umupo ako at pinulot yung mga books. Tinulungan pa rin nya ako.
Pulot lang ako nang pulot hanggang sa...
Sabay naming nahawakan yung huling libro na nasa lapat. Ayokong magblush. Ayokong matulad dun sa napapanood ko sa movie na, err—basta 'yun. At isa pa, kamukha lang sya ni Jake Flynn. Kamukha lang. At isa pa, ayoko sa kanya. Ayoko sa kanilang dalawa. Inalis ko kaagad yung kamay ko kaya sa kanya napunta yung last book. I looked away quickly at nag-walk out na.
As usual sinundan pa rin nya ako hanggang nasa may hallway na kami kung nasaan ang locker ko. Walang katao-tao kasi matatapos na ang free period, kaya nagmadali na rin ako. There, ayos na. Binilisan ko na ang kilos ko baka mahuli pa ako at tsaka baka kung ano ng gawin sakin nina Lindsay at Yna, di ko manlang naitext.
"What?!" Bigla kong naitanong kay Kenneth na nakatayo lang sa gilid ko at nakatitig. Nagulat ako eh. Wooh. Hinga!
"Here." At inabot nya sakin yung books na napulot nya kanina. Nalimutan ko nga palang kunin. Gosh, pahiya tuloy ako
"Thanks." Binuksan ko nanaman locker ko.
Hula ko susundan nanaman nya ako. Gee! Bilisan ko nga ang paglalakad. Epal naman kasi to!
Alone at last! Leche naman kasi oh, bakit pa kasi sa kabilang building pa ang ITC? Lakad lang ako ng lakad ng mabilis. Nakaliko na ako sa isang hallway at hindi ko na tanaw si Kenneth. Peace na!
[Star Says: ITC stands for Information Technology Center yung amin kasi.]
"OUCH!" nadapa ako. Ano ka ba naman Kath?! Katatanda mo na eh, nadadapa ka pa? Shemay na buhay naman to oh. I looked back at the hallway, may nakita ako... PANA? Nandito ba si Cupid? Kainis sya! Nadapa ako ng dahil sa arrow nya. Sinubukan kong tumayo. Pero Shet! Bakit ang sakit ng paa ko? Parang simpleng pagkakadapa lang eh.
Tulong namaaan oh!
Tumingin ako sa paligid, naghahanap ng tao. Kaso sa sobrang LUCKY ko eh walang tao. Great, JUST GREAT! Ugh! Sinubukan ko ulit tumayo. Nakatayo naman ako at sumandal sa isang, teka ano ba to? Ah! Isang maliit na puno na nasa batong paso. I know this thing won't support my weight much longer, kaya naglakad na ako. Pero hala!
I'M FALLING...
"HUH?"
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 5: Lift
Nasambot ako ni Kenneth? Pero paano sya nakapunta dito nang mabilis?
"Uhm, thanks. You could put me down now."
"No, I'll take you to class."
"Just like this?" buhat pa rin nya ako na parang bridal-style. GAHH! I'm mentally screaming at this point!
"Yep!"
Magsasalita pa sana ako pero tinakpan nya bibig ko. So isang kamay nalang ang sumusuporta sa katawan ko. Baliw ba sya?! Paano pag nahulog ako, edi mas malala pa?
Kaya bigla akong napayapos sa leeg nya. WALANG MALISYA! Nakarating na kami sa room. Late na nga kami, ayan pinagtitinginan pa.
"Sila na ba?"
"OMG! WAG!"
"Wag talaga! Pero paano nakatagal si Kenneth kay Kath? Eh diba allergic yan sa lalaki, kaya lahat ng lumapit sa kanya pinagtatabuyan nya?"
"Ang weird. Pero infairness may chemistry sila."
"Oo nga. Shet! Pero NO! Dapat sa atin lang si Kenneth!!!"
Narinig kong pinagbubulungan ng mga babae. Nako naman, wag nyong sabihing aawayin nyo ako dahil dito sa lalaking to? Edi inyo na! Tch.
"Sorry we're late, Sir. Kathy sprained her ankle, I think."
"You may sit now. However, you two will stay in my class much longer, for some extra works." Sabi ni Prof. Santos, prof. namin sa IT. Pumunta na kami sa likod, at syempre buhat pa rin nya ako.
"Kathy? My name's KATH. Exclude the -Y. Okay?"
"No. I'd like to call you that. It's better than Kath."
"Oh, so now you're questioning my name by having to change it? UGH!"
"I'm not changing it. Besides, I'll be the ONLY ONE who'll call you that."
HAY ANG KULIT.
"I don't want to sit here!" Nagpupumigwas na ako. "I want to sit next to Yna and Lindsay, of course. So let me go!"
Binitawan nya ako. At thankfully, hindi na masyadong masakit yung paa ko. Hanggang ngayon hindi ko pa rin malaman kung bakit sumakit ng ganoon yung paa ko. Sprained lang ba talaga? Hmmm. Pumunta na ako sa harapan ng isang computer na kalapit ni Yna.
"Hoy! San ka nanaman nanggaling? Di ka manglang nagtetext?" Yna
"Nagbasa nga lang. Sa library, ay hinde! Sa garden pala."
"Eh bakit kasama mo si Kenneth? Ayiiee! Edi in love ka na rin sa wakas!" Lindsay
"Pwe! Tigilan nyo nga ako. Bahala nga kayo dyan. Yang computer ang tutukan nyo." kinuka ko na yung paper works at tumutok na sa computer. Pero alam kong pinagbubulungan pa rin ako nitong dalawang to. Kainis lang eh.
Tapos na ang period na to. Kaso nga lang maiiwan nga pala kami ni CM. Conceited Monkey, kaya wag kayong magtaka.
"Una na kami ha? Good Luck! Hihihi." pang-asar ni Lindsay, sarap batukan eh. Pacute pa kung tumawa.
"Eh teka, aantayin nyo din naman ako diba? Sino nanaman maghahatid sa akin pauwi mamaya?"
"Eh sino bang naghatid sayo dati nung hindi mo ako sinipot sa club?" Yna
"Si ano... Si. Ano. Si..." teka hindi ko masabi. Psh!
"Sino nga kase?" Lindsay
"Oo na nga. Edi kung sino yung iniisip nyo. Kaya pwede wag nyo akong iwanan ha?"
"Ms. Lindsay and Yna. You may go now. Kenneth and Kath need some privacy." sabi ni Sir mula sa unahan ng room.
"Uyyy! Privacy daw oh, ano kayang—ARAY!" Yna
"Baliw ka! Kung ano anong iniisip mo! Umalis na nga kayo."
"Excited much Kath? HAHAHA!" - Lindsay
"Bwisit! Hinde. Sige na. Basta antayin nyo ako."
"Oo nga, oo na! Sige alis na nga kami para makuha nyo na ang inyong privacy at—ARAY NAMAN! Isa pang batok Kath, gagantihan na kita." Yna
"Ang soft kasi ng ulo mo eh, sarap batuk-batukan."
Nakakatawa yung dalawa. Umalis na tuloy. Ok, so nawala na yung tawa ko ng naalala kong kami nalang ni Kenneth ang magkasama dito sa room. Syempre kasama din si Sir.
"Sir, may I skip this offense? I really need to go. I have some important—"
"Sorry Mr. Verge. You have to keep tracks of your acts. I won't let this one pass."
"But this is just my first offense. And it's not my fault that—"
"Yes, Sir. It's not his fault. Please let him be excused." Siningitan ko na, mukhang may mahalaga syang gagawin eh.
"I see you're with him Kath. I'll let him go if you'll handle his works. It's a double work for you. Will you do it?"
Sacrifice, "Yes."
"Thank you Sir. And Kathy, thank you as well." nagtatalon na sya at ...
Nai-kiss nya ako sa cheeks. Chansing ka boy!
"Sorry. Ok, I gotta go. See you!"
At naglaho na sya na parang bula. Ginawa ko na ang paper works namin. I spent my three hours looking for graphic tutorials on the internet and then put them into works using Graphics software of course, oh and this video tutorials sucks! I have to do this. Kasalanan ko naman eh. Teka, hindi rin pala. Di ko naman kasalanan na nadapa ako ng ganun eh. Or is it?
Napahikab naman ako. Time check, 07:03pm...
Ang tagal tagal ko na palang nakatutok dito. Kasalanan din to ni kenneth eh! Kung hindi naman nya ako tinulungan kanina edi sana hindi sya nadamay at konti lang ang ginagawa ko ngayon. Wala na akong magagawa, nangyari na eh.
Sir, hindi nyo pa po ba ako paaalisin? PARANG NA-LATE LANG EH. Nagugutom na akooooooo.
"Ms. Villanueva." tawag sakin ni sir.
YAY! Papauwin na yata akooooo.
"I'm going home. Continue your work. And I expect that to be e-mailed to me immediately after you finished it." at lumabas na si sir. WAAAAAAHH! Wala kang awa sir! GUTOM NA GUTOM NA AKO EH.
Teka, SILA YNA AT LINDSAY?!
Inaantay pa rin ba nila ako? O iniwan na? Ay, malamang yan iniwan na ako. Tiningnan ko ang iPhone ko at oo! Oo nga, iniwan na ako. Nasa bar nanaman daw sila Yna at Lindsay. Lagi nyo nalang akong iniiwan. Wala na ba kayong awa sakin?
*Beeeeeeep beeeeeep!*
"Hello, Yna!"
“Oy Kath! Nasa school ka pa rin ba?”
"Pano mo alam?"
“Haaay! Basta alam ko, baka ka kasi magalit pag sinabi ko sayo na—Ay wala pala. Hehehe. Punta ka dito sa Bar sige na please?”
"Oo na sige. May pagkain ba dyan?"
“Malamang at syempre—WAIT?! PUPUNTA KA TALAGA?”
"Oh? Bakit ka gulat?"
“D-U-H, duh! Never ka pang pumunta sa mga ganitong place. Pero YAY! Bilisan mo dyan. Aantayin ka naming.”
"Okay, bye!" ang matipid kong sagot. Gutom eh.
At binaba ko na yung phone at inilagay ko na sa bag. May nakita nanaman akong letter na nakalagay sa envelope na katulad nung nakita ko sa kwarto ko.
Binuksan ko...
***
WEDD-nesday,
"The rules of love, he will truly abide. Just so forever he can treat you as his bride."
***
Ano ito? Promise hindi ko na magets. I REALLY GOT NO CLUE. Pangpasakit lang sa ulo to eh.
Though I really didn't fully understand the message of the letter, I still kept it. At bumalik na sa ginagawa hanggang sa nai-email ko na kay sir.
Yes! Tapus na. SA WAKAS, MAKAKAKAIN NA AKO.
***Sa Bar,
Teka! Nakikita ko ba ang nakikita ko?
BAKIT SYA NANDITO?!!
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 6: She's gone and the mystery guy appeared
"Kenneth?" Bulong ko sa sarili ko. Maya maya may humawak sa balikat ko.
"Kath! Buti nakapunta ka." Si Yna lang pala.
"Uh, yeah. I think I... I..." Gusto kong umiyak sa totoo lang. Sabi ko na nga ba eh. Katulad lang din sya ng iba, si Kenneth I mean.
"Huy! Anung nangyayari dyan?" Lumapit na rin sa amin si Lindsay.
"Ewan ko nga dyan eh. Baka gutom lang? Hoy! Kath, tara dun sa upuan namin. Kain tayo?" Yaya sakin ni Yna.
"Sorry, I think I just lost my appetite. I'm going home." Tumalikod na ako sa kanila ng may tumawag sa akin.
"KATHY!!!"
Iisa lang naman ang tumatawag sa akin nyan. Bahala sya. Hirap na hirap ako kanina sa ITC, tinulungan ko pa syang makatakas kasi akala ko may mahalaga syang pupuntahan. YUN PALA! Yun pala dito lang. Tutulo na luha ko. NO! Ayoko! Wag! I don't want anybody to see me crying. They'll just think I'm weak. At hindi tama yun, dahil alam ko sa sarili ko na malakas ako. Hindi pa ako umiiyak sa harapan na kasi na sino. Miske kina Yna at Lindsay. Meron pala...
Yung school mate ko dati na... Basta ka-school mate ko, you get the point. Pero dati na naman yun. Lumakad na ako palayo. Sinabi ko kina Lindsay na pabayaan nalang muna ako.
"Kathy! Kathy!!!"
"Didn't I told you that MY. NAME. IS. KATH! Why the hell can't you understand a simple thing?!"
Nagsisimula ng mamasa ang mata ko. Hindi na ako makakita ng maayos, pero pinilit ko pa ring tumakbo papunta sa kabilang kalsada.
*BEEEEEEEEP!*
A-ang s-sakit!
/KENNETH'S PERSPECTIVE
I was about to go back inside the bar until I heard a car beeped loudly and bumped into someone. My effin' gad!
KATHY!!!
I ran towards the car and started to bombard the driver with cusses. Just so you know, I never cuss this bad, just this time. Gahd!
"HEY YOU MORON! ARE YOU EFFIN' BLIND?!!! LOOK AT WHAT YOU'VE DONE!!!" Then I start kicking the front wheel, inflating it a little.
Then the guy finally got out of his car. I saw a hint of schock and horror combined on his face.
"GOD! Si Kath ba to?" O.O He said while looking at Kathy. I just like calling her that. I think it's cute. Anyway...
HE KNOWS HER? I'm not pretty sure about what he said but it's obvious that he really knows her.
"Wait! You know her?" I still asked. You know, for confirmation.
"Yes. She is my—"
"WAIT?! HOLD ON! YOU'RE GONNA PAY FOR THIS, B*ST*RD!"
I was completely shocked at the moment that I forgot about Kathy! I punched the guy's shoulder and then headed quickly to Kathy.
"Kathy!!! Kathy!!! Are you alright? PLEASE WAKE UP!" I didn't know what's gotten into me. I shed a tear. Man, that's so gay!
I carried her and was about to head straight to my car, I'm taking her to the nearest hospital.
"Wait," The guy stopped me. "Let me take my Kath to the hospital. I insist."
MY Kath?! HIS Kath?! The hell does that even mean? I felt my face burn. Who the hell is he?
"NO! I WILL TAKE HER MYSELF!!!"
"Dude, ako na nga magdadala sa kanya sabi eh!" The guy said. Oh sh*t! I'm not even sure if I understood it correctly. The only thing I'm sure of is, well, the dude part of course—Wait! On to reality...
"I'M NOT SURE ABOUT A WORD YOU'VE SAID, BUT PLEASE BACK THE HELL OFF!!!" I said with extreme anger.
I was about to walk away when he grabbed my shoulder.
"DUDE! GET YOUR HANDS OFF MY—“
He punched me and I lost my balance and fell off... while holding Kathy. Please kill me, just don't do anything to her. But no! I won't let the guy caught me off guard.
I stood up, leaving Kath on the ground, and punched him back harder. So hard that my hand hurts. Ouch! And don't you even think that I'm gay. It's just that I'm not really into this fight thing. But since this girl is worth fighting for-- WAIT?! What am I saying?
We exchanged foul movements until...
"Aaawh.” Kath forcingly uttered something and then she again lost her consciousness. Oh gad! I forgot about her.
I let go of this stupid guy and carried Kath again. But before I walk away, I threaten the guy, "DO NOT EVER COME NEAR ME OR HER AGAIN!"

He seemed unafraid. So instead of backing off, he stepped closer to me. His eyes were pierce, but mine was deathly.
"Watch me!" He said and smirked afterwards. I bumped my shoulder to his and finally got into my car. I rushed to the nearest hospital. It's a good thing that this hospital was just straight ahead from the bar. I'm not familiar with the country. I do not know any landmarks so if I were to roam around myself, I'd probably be lost and there's no way of getting back.
I immediately talked to the nurse at the front desk, or whatever you call it. I don't fancy Hospitals and it's groggy smell, who does? The nurse called some assistance. They confined and took care of Kathy.
We're on room 113. She still hasn’t fully recovered yet, but the doctor stated that she'll be fine and will gain her consciousness in to time.
I waited...
So, is this the NO time that the doctor was referring to? Oh, God. Please no.
Still, NOTHING.
No, Kathy?
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 7: Playing Fair
/KATHERINE'S PERSPECTIVE
Ano ba itong nararamdaman ko? Gustong gusto kong gumalaw, pero sobrang nahihirapan ako. Gustong gusto kong imulat ang mga mata ko, pero natatakot ako na baka may kung anong sumilaw sa akin. Pinilit ko ng mag-mulat. Ang sakit! Ang sakit ng liwanag. Asaan ba ako? Ang huli ko lang naalala ay nabundol ako ng sasakyan.
Oo tama! At kasalanan lahat iyun ni KENNETH!!! Pag nakita ko sya, ay talgang ah!
Nung umaliwalas na ang paningin ko, nakita ko si Kenneth. Nakatungo sa tabi ng kama ko. Tulog ata. Ang himbing himbing, para syang anghel na—TEKA! KENNETH?! Diba sabi ko pag nakita ko tong mokong na to baka hindi ko mapigilan sarili ko?! Anak ng!
Tatabigin ko na sana sya ng kamay ko, kaso yung isa may dextrose. Ano? Para san naman yun? Hayyy! At yung isa naman ay medyo nanghihina pa. Ang sakit sakit ng buong katawan ko. Buti nalang hindi ako namatay. *tok* *tok* *tok* Mumultuhin ko talaga sya pag natuluyan ako.
"KATH?!" Oh? Ano't mukhang gulat itong mokong na to?
"OH?"
Niyayakap nya ako?
Susubukan ko sana syang itulak, kaso wala pa nga pala talaga akong lakas. Swerte sya at nakakachansing sya. Upakan ko nalang sya pag malakas na ako.
"Great, now you're awake! I'm really really glad!" Then he smiled.
Anong ngiti yan? So hindi na ako nagsalita. Kaso naiilang ako eh, tinititigan nya ako. Ang tyan ko naman ay tumunog. Haha. Tumunog talaga. Hindi pa nga pala ako nakakakain.
"Kenneth."
"Yes?"
"I'm starving."
"Yeah, I thought so. You've been unconcious for about two days and—"
"Woah, woah, woah?! TWO DAYS?" Tumungo at tumango lang sya.
"Uhh. Okay." Wala na akong iba pang masabi. At ano namang sasabihin ko? Thank you?! Thank you dahil nagsinungaling ka, pinahirapan mo ako, muntik mo na akong paiyakin, at dahil sayo nabundol ako ng sasakyan? YAN BA?! One... Two... Three...
Ayan, kalma na ang isip ko.
"Here." Tinapat nya yung spoonful of rice porridge sa bibig ko. Sige kakainin ko yan dahil gutom ako, but it doesn't mean na ok na at napatawad ko na sya.
Sinubuan nya lang ako hanggang sa naubos na yung nasa bowl. Ang sarap sarap. Ang galing ng nagluto ah, san kaya nya binili to? Makabili din sometime.
"You want more?"
"No. I'm full." Kahit gusto ko pa, tumanggi ako kasi baka sabihin nyang inaabuso ko sya. At hindi pa rin ako magth-thank you. Nek nek nya! HAHAHA!
"Well, I'm going home for a while. I've got to change my clothes." He caressed my head for a second and then left.
Ayoko ng magisip ng kung ano. Ayoko muna. Teka, wala akong kasama dito? Ganun ganun nalang yun? Sila Yna at Lindsay, hindi manlang ba nila ako dinalaw?
Ay, kasi pala class hours pa. Ang dami ko ng na-miss na class. Baka matalo pa ako ni Kenneth sa pagiging Valedictorian. Every grading kasi sa school namin ay merong nagaganap na Recognition, kaya apat na beses akong pweding maging Valedictorian. Ganito school namin eh. Enjoy ko naman kasi syempre ako ang first. Pero... baka magbago na yun.
Eh, sila Mommy? Daddy, Kuya Kevin at Lyka? Wala ba silang pakielam sakin? Mukhang forever alone na ako dito.
Bubuksan ko sana yung TV, kaso malayo sakin yung remote kaya matutulog nalang ako.
"AHHHH! KATHERINE!"
HUH? Nagising tuloy ako. Si Lindsay lang pala. ano ba yan.
"FRIEND, OK KA NA BA?" Yan ang bati sakin ni Yna.
"Pwede wag sumigaw?"
"Oh, em, gee! Ang sungit na nya." Lindsay
"Oo nga. Baka hindi na nya tayo nakikilala. Baka may amnesia na sya? HUHUHU!" Iyak ni Yna.
"Oo nga." Isa pa rin namang umiyak itong si Lindsay.
"Tapos, tapos... Baka may butas na ang brain nya. Tapus bukas baka wala na sya, tapos—ARAY!" Binatukan ni Lindsay si Yna.
HAHAHAHA! Nakakatuwa sila. Teka, makikilaro nga ako sa kanila.
"Sino ba kayo? At anong ginagawa nyo dito? Ang iingay nyo eh, pwedi ng lumabas." At tsaka ko sila tinaasan ng kilay. Psh. Di yata bagay sa'kin.
"OMG! Mukhang tama ka nga Yna. Wala na ang memory nya, tapus bukas, bukas... WAAAAHHH!" Umiyak na yung dalawa. At pinipigilan ko naman ang tawa ko.
Maya maya ay bumukas yung pinto. At pumasok si Kenneth. Kenneth nanaman?! Mas ayos pa pag wala yang mokong na yan eh.
"Oy Kenneth, bakit ka nandito?!" Tanong ko sa kanya. At tumahimik si Yna at Lindsay sa kanilang iyak na wala namang mga luha. Mga loko lang eh.
"Teka... Kung naaalala mo si Kenneth, bakit kami hindi?" Tanong ni Yna. Nako patay. Hindi ko na mae-enjoy ang mga nakakatawang mukha nila. Hahaha.
"Aha!" Dagdag ni Yna. "Siguro lagi mo lang iniisip si Kenneth bago ka maaksidente kaya sya lang ang naaalala mo?"
Binatukan ulit ni Lindsay si Yna. "Tangerks! Baliktad ka naman eh. Dapat kung sino yung hindi maalala eh yun ang laging iniisip." Yan, tama yan Lindsay. Pagtanggol mo ako.
"Pero sige, we'll make an exception in Kath's case."
Ouch naman! Akala ko pa naman pinagtatanggol ako ni Lindsay. Shemay Siomai!
"Heh! Tumigil na nga kayo! Joke lang yun ano ba. Wala namang masakit sa ulo ko eh. Katawan meron!"
"Oh, sya! Kelan ka pa makakaalis dito sa hospital?" Tanong ni Yna.
"Well, she still has to stay here for about two days or so." Si Kenneth yung sumagot. Hinayaan ko na, di ko rin naman kasi alam isasagot ko.
Teka?! Bakit ba alam nya? Ang pakielamero pala nitong lalaking ito.
"Bakit mo alam yang— I mean, how did you know that?! WAIT! Don't tell me you work here Kenneth?" Nakakatawang tanong ni Yna kay Kenneth. HAHAHA! Eh sa nakakatawa eh.
"No. I'm just... Just...Nevermind."
Walanja! Napakahaba ng dramatic pause mo, tapus ayan lang ang sasabihin? What a creeper!
"Teka, Kath. Ang dami mo nang na-miss na subjects." Sabi ni Lindsay. Oo, alam ko. Kailangan pa talagang ipa-mukha eh, noh?
"Oo nga. Pero wag kang mag-alala kasi nan—" Hindi naituloy ni Yna yung sinasabi nya kasi tinakpan ni Lindsay yung bibig nya.
Bakit? Anong meron? Ang ayoko pa naman sa lahat eh yung magsasabi ng kung ano tapus hindi naman pala itutuloy. Kainis lang eh!
"Ah, eh Kath. Wala lang iyun. HEHEHE!" Tumawa pa ng obvious na defensive si Lindsay. Bahala na nga sila.
" 'Kay."
Matutulog na sana ulit ako nang nagpaalam na sila.
"Kath. Alis na kami ha? Alam mo naman, class hours. Dumalaw lang kami kasi eto nga, gising ka na." Paalam ni Lindsay. Peace at last!
Nakalabas na ng kwarto si Lindsay at Yna. Pero... bakit hindi pa din umaalis si Kenneth?
"Why are you still here? You're going to miss classes."
It took him a couple of seconds before responding.
"Uhh. Because..." He snapped his fingers at, "Yeah! You know, because I'm playing fair. That's right!"
Playing fair ka dyan? AAHHH! Gusto nya nga palang palitan ako bilang Valedict. Gusto nya sya nalang pumalit dito sa kalagayan ko ngayon eh. Buwisit lang.
"Creeper! Go to school." Sabi ko at nagtalukbong na ng kumot. Matutulog na ulit ako.
"I'll stay here. I'll—jdosfdkskj..."
Hindi ko na narinig yung sinabi nya sa huli dahil tinulugan ko na siya.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 8: Flashback Part I
Dalawang araw na rin ang nakaraan. Wala ding masyadong naganap dito sa hospital. Paulit-ulit lang naman kasi. Matutulog, kakain. Dadalaw si Kenneth pati na rin sina Lindsay at Yna. At kasama ko naman lagi dito sa hospital si Kuya Kevin. Wala sila mom at dad, busy as usual.
Sa wakas, makakaalis na rin ako dito sa hospital. Nandito na naman si Kenneth. Kung WALA lang syang kinalaman sa pagka-confine ko dito eh baka may naisip na akong kung ano dahil sa mga kinikilos nya.
"I'll just carry you instead." Sabi ni Kenneth habang inaalalayan ako pag-baba sa kama.
Sinusuportahan nya ako pagbaba sa kama habang nakakapit ang isa nyang kamay sa waist ko at yung isa naman sa kamay ko.
Wala na akong magagawa. Pabababain ko muna ang pride ko. Mahina pa katawan ko pero kaya ko na naman sigurong makapaglakad. Pero all in all, wala itong malisya. Wala!
My heart is thudding fast, but I know this thing won't last. Sigh.
Pagkatapos kong makababa sa kama. Binuhat na nya ulit ako ng pa-bridal style. No choice eh. Woah, déja vu?! Parang naulit lang ah. And hey! Hindi ko nae-enjoy ito ha? NO WAY!
Si Kenneth lang nag-uwi sa akin sa bahay. Sabi kasi nila kuya eh busy daw sila, at naiintindihan ko naman. Nang makarating na kami sa bahay, ang tahimik. Wala yatang tao?
"Thanks, Kenneth. You can go home now." Sabi ko sa kanya nang nai-upo na nya ako sa couch. And I smiled as a thank you. There, I gave him a hint of my thank you. Words won't be blurted out, take note. Tch. Ayaw ko eh.
"Oh," Sabi nya na walang expression sa boses nya. "Ok, I'll go. Take care of youself." Dagdag nya at lumabas na. Parang ang sama ko naman yata. Inalagaan na nya ako't lahat pero hindi ko pa rin sya magawang imbitahan manlang mag-stay dito kahit sandali lang. Pero, KASALANAN naman kasi nya eh.
Pumunta na akong kitchen at nakitang nandoon sila kuya at sila Linsay at Yna rin.
"KATH!" Bati sakin nina Lindsay at Yna habang papalapit.
"Na-miss ko kayo. Sobra!" I exclaimed, sabay yakap sa kanila. Medyo masakit pero tiniis ko nalang, dahil bumisita nga sila sa noon eh kaso sobrang panandalian lang naman.
"Namiss daw? Parang ilang araw lang nasa hospital eh. Oh e kamusta ka naman? Totoo ba namang na-miss mo kami ha?" Tanong at pang-aasar ni Lindsay.
"Nako! If I know hindi yan. Kasama nya palagi si Kenneth. Kaya no doubt, kay Kenneth lang umiikot ang isip nya. HAHAHA!" Sabat ni Yna. Kahit kelan talaga itong babaeng ito.
And na-uh! NEVER PANG UMIKOT LAGI ANG ISIP KO KAY KENNETH NOH!
Okay! Pero siguro SLIGHT lang. WAH! At dahil iyun sa PAGKA-INIS. Ok?! Wala ng iba.
"Heh! Ewan ko sa inyo. Ang sakit!" Biglang may sumakit sa tyan ko. "Ang sakit! Shet." Pabalik-balik ang sakit na nararamdaman ko sa tyan. Mawawala ng sandali tapus babalik nanaman. "Ang sakit!" Eto nanaman, nakakairita na ah!
"Ang OA naman Kath! Pwede namang sabihin nalang 'aray' eh." Pang-asar ni Yna.
Yan ang mabuting kaibigan. Imbes na maging concern eh nagbiro pa. Pero napatawa din naman ako. But this laugh is concealed by two emotions; a bit of jolliness and hatred. Kasi, ayoko lang naman talagang sinasabi ang salitang 'Aray'. Masyadong maraming memorya ang nakatanim dito.
*FLASHBACK*
Grade six kami noon ng una akong makaroon ng crush. Pero paghanga lang ito at hindi pa ako bitter noon pagdating sa love. I'm like any other girls when it comes to crushes back then. Tumitili pag dumaan o kaya naman nakita si crush, naglalaro ng kung anong games including crush's name or whatsoever about him.
Nagsusulat ako sa papel noon. Naglalaro ng flames, at syempre name ko at name ni Crush ang isinulat ko.
***
KATHERINE C. VILLANUEVA ♥JAKE ANTHONY T. PERIÑO
***
Iyan din ang dahilan kung bakit ko sinabi kay Kenneth na na-inlove ako kay Jake Flynn. Kasi ang totoo, ayoko talaga kay JF at never pa akong nahumaling sa kanya. Kaya naman ang tinutukoy ko sa Jake na sinabi ko kay Kenneth noon ay si Jake Anthony Periño, na JAP ko kung tawagin. Sinabi ko lang na si JF yun dahil wala na akong iba pang maidahilan at ayoko nang magtanong pa sya tungkol kay Jap.
Nakita ako ni Lindsay na nagsusulat.
"Ano iyan?" Masayang nyang tanong sa akin. At masaya ko rin naman itong ipinakita. Pero pagkakita nya sa papel ay lumungkot ang mukha nya. Nagtaka naman ako. Nangingilid na ang mga mata nya habang binalik nya sa akin ang papel na pinagsulatan ko. Bakit naman kaya?
Umalis sya ng classroom. Ano bang problema nya? Darating na ang next subject teacher namin ah?
Lumapit sa akin si Yna at nagtanong. "Kath, nakita mo ba si Lindsay?"
Umiling lang ako dahil miske ako ay tinatanong ko sa sarili ko kung nasaan na ba sya. "I-excuse mo nalang ako kay ma'am mamaya pag dumating ha? Lalabas lang ako ng room."
"Wait lang! Anong sasab—" Pahabol na tanong ni Yna, pero hindi ko na rin narinig yung kaduktong ng sinabi nya dahil nagmadali na akong lumabas.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 9: Flashback Part II
Hinanap ko na kung nasaan si Lindsay. Una kong pinuntahan ang CR, na lagi nyang tambayan pag magulo ang buhok nya o kailangan nyang mag-refresh ng sarili. Hayyy.
Wala sya dito. Puntahan ko kaya sa may third floor ng building B? Dun naman kasi ang lagi naming taguan o laging pinupuntahan pag gusto naming mga mag-solo.
AYOS! Nandito ata? Kaso hindi ko makita. May nakaharang na kahoy, mukhang tinakpan ata ang daan para may privacy?
May nagsasalita...
Pero lalaki?
Sino naman kaya?
"Totoo? Gusto mo ako?" Tanong nung lalaki.
"Hindi lang kita gusto. Mahal na kasi kita!" Sagot naman nung babae.
"Pero alam mo namang gusto ko ang kaibigan mo diba? Bakit hindi ka pa sumuko?"
"Kasi alam ko na kapag pinagpatuloy ko ito ay may posibilidad na magustuhan mo din ako. Hindi ba? Pwedi naman yun diba? Matututunan mo din naman akong mahalin, diba?" Sunod-sunod na tanong nung babae. At narinig kong umiyak na sya.
"Pero sa tingin ko hindi. Siguro, io-open ko nalang ang puso ko sa iba kung malalaman kong ayaw sa akin ng kaibigan mo. Pero sa ngayong hindi ko pa alam kung ano talagang nararamdaman nya, eh wala akong choice kundi sabihing...I'm sorry."
Patuloy na umiyak yung babae. Mas lumakas pa ito nung papaalis na ako. Hindi naman siguro si Lindsay iyun diba? Hindi sya ganyan sa isang lalaki alam ko. At isa pa, kung may maghahabol man, ay yung lalaki iyun. Karanasan kasi si Lindsay ang hinahabol ng mga lalaki dito sa school namin. Umalis na ako at bumalik na sa room. Natapos ang afternoon classes ng wala si Lindsay. Hinanap ulit namin sya nang nag-bell, ibigsabihin dismissal na.
"Ano, nakita mo na ba si Lindsay?" Tanong ko kay Yna.
"Hindi eh. Saan-saan ka na ba pumunta?"
"Nako! Nilibot ko na ata ang buong school. Teka, baka naman umuwi na?" Tumalikod ako at nakita na si Lindsay. Medyo namamaga ang mata. Hindi kaya sya yung babae sa third floor kanina? Wag naman sana. Nilapitan namin sya. Pero dumistansya sya ng konti. "Lindsay, saan ka ba nag-punta? Bakit ganyan ang mata mo? May nang-away ba sayo?" Sunod sunod kong tanong sa kanya.
"Ah, wala ito. Napuwing lang talaga. Eh kinamot ko ng sobra kaya eto sumakit at napaiyak ako." Sabi nya ng may konting ngiti sa labi nya.
Alam kong hindi sya ok. May nangyari, kaso hindi ko alam kung may karapatan ba akong magtanong. Pero since kaibigan ko naman sya, at kaibigan naman nya ako eh itatanong ko na talaga. "May nangyari ba, Lindsay?" Tanong ko with an extreme sincerity.
Tumungo lang sya. "Eh paano kung sabihin kong OO, pero wala naman kayong magagawa?" Tumutulo na ang luha sa kanyang mata.
"Sabihin mo nalang Lindsay. Siguro naman may maitutulong kami kahit paano." Sabi ni Yna.
"Oo nga." Nag-agree naman ako dun.
"Wala. Wala kasi kayong magagawa. Sige, guys una na ako." Lumakad na palayo samin si Lindsay.
Sinubukan ko syang sundan pero pinigilan ako ni Yna. "Kath, siguro mas mabuting mapag-isa muna sya. Pag okay na sya baka sabihin na nya sa atin kung anong problema."
Tama naman si Yna. Kaya hindi ko nalang muna sya sinundan.
Isang linggo na ang lumipas. Pero bakit ganun, hindi ako pinapansin ni Lindsay? May nagawa ba ako, mukhang wala naman ah?
Sinubukan ko syang i-PM sa facebook, ym, skype, msn at nagpost din ako sa wall nya. Sa dami daming chat services na yan eh ni isang reply wala talaga. Miske mga messages ni Yna ay hindi din nya pinapansin. Ano ba kasi talagang nagawa namin sa kanya?
"Tingnan mo si Lindsay oh, kasama ni Lindsay sila Frixie. Eh parang nung isang araw lang eh hate na hate natin si Frixie ah. Ano kayang nangyari kay Lindsay?" Sabi ni Yna.
"Oo nga eh. Kausapin na kaya natin ng personal?" Suggestion ko.
"Sige. Mamayang break para wala masyadong tao dito sa room."
Itong subject nalang at pagkatapos nito ay lunch break na. Makakausap na namin si Lindsay, well hopefully.
"Class, did you understand?" Tanong saamin ni ma'am pagkatapos mag-discuss.
"YESSSS!" Sagot namin kahit halata namang wala kaming naintindihan. Normal lang yun diba? Haha.
May kumatok sa pintuan ng room namin. OMG! Si Jake Anthony Periño.
"Excuse me, ma'am. Can I go out?" Tanong nya kay ma'am.
Go out? Eh first year sya ah, grade six lang kami. Di kami magkaklase pero bakit dito sya nagsasabi kay ma'am ng ganyan? Pero ok lang, nakasilay na naman ako. Eeeeep! Di ko mapigilan ang sarili koooooo!
"What, Mr. Periño?"
"Can I go out," Ulit nya. "...With Katherine." Sabay tingin sa akin. Okay, so kinikilig na talaga ako ng sobra sobra.
At naghiyawan naman ang mga kaklase ko. Halos lahat sila ay nadala sa sinabi ni Jake Anthony Periño. Parang yung sa commercial lang ah, pero para sa akin eh mas sweet ang pagkakasabi nya.
*Thud-thud thud-thud*
Tumawa naman si ma'am at tumango nalang sya. "Sure, you can."
Naman?! Bakit pumayag si ma'am. Gusto ko nga si Jake Anthony Periño, kaso lang crush lang naman eh. Crush lang talaga, di pa to love. I've never been in love.
Pumunta sa may upuan ko si Jake at inaalok ang kamay nya, causing my classmates to burst into 'awwws'. Kinuha ko naman at sabay kaming lumabas ng room. Ewan ko kung bakit ako sumama sa kanya, pero feeling ko kailangan ko talaga.
Nang nasa may terrace na kami sa third floor, umusap na sya. "Hi, Katherine."
Ang pogi ng boses nya. Sheet of paper from trees talaga. Wala akong masabi, pero pinipilit kong magsalita. Ayokong ma-bore sya sakin. "Uh, eh... Hi Jake Anthony Periño." OMG! Ang OA ko na. Full name pa kasi nasabi ko. Pasensya, kinikilig eh.
Tumawa sya ng napakapoging tawa. "Kailangan talaga full name?" Tumawa ulit sya.
"Uh, eh kasi..." Di ko na alam ang sasabihin ko, hiyang hiya na ako.
"It's okay. Tawagin mo nalang akong Jap." :)
"Ah. Sige." Ano ba naman itong ngiti ko, wagas eh noh? Hahaha. Sorry naman, kinikilig lang talaga eh.
"May sasabihin sana ako sayo eh." Tinitigan nya ang mga mata ko. Mukhang kinakabahan ako ah. Hindi na sya nagantay pa ng sagot ko. "Gusto kita."
Tama ba naririnig ko? GUSTO NYA AKO? OMG! PULA NA AKO!
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 1o: Flashback Part III
Gusto nya nga ako? Matutuwa ba ako o hindi? Pero parang may mali, hindi ko nga lang maproseso kung ano. Nang hindi ako nakasagot agad sa sinabi nya, nagsalita ulit sya. "Gusto mo rin ba ako?"
May halong kaba sa mukha nya. At hindi ko naman alam kung anong isasagot ko talaga. Crush ko sya, oo. Pero ayokong mauwi ito sa seryosong bagay. Hindi pa ako handa sa mga ganoon.
"Oo."
Hindi ko akalaing masasabi ko yan. Pero pagkasabi ko ng aking OO ay ngumiti si Jap ng sobra. Nakakadala naman, kaya't napangiti din ako.
"Hindi muna kita pipiliting maging tayo, kahit gustong gustong gustong gusto ko na talaga. We'll take this one step at a time." Sabi nya.
WAAAAAH! Gusto nya talaga? Tama na. Ayoko munang kiligin. Baka maging permanenteng pula na itong mukha ko eh. Haha! De, joke.
Nag-usap lang kami hanggang sa matapos ang subject period namin before lunch. Ang bait ni ma'am ngayon ha, karaniwan kasi strict sya. Pero bakit kanina eh pinayagan nya si Jap? Hayaan nalang. Haha. Inihatid na ako ni Jap sa may labas ng room namin at hinalikan ang kamay ko. NAMAN EH? Ang sagana ko na sa kilig ngayon. Haha.
Pagpasok ko sa room eh nagkukumpulan sila sa may gilid ng room. Bakit naman kaya? Lumapit ako at sumingit sa mga classmates ko.
"Teka lang, ano ba kasing nangyayari?" Sinabi ko na nang hindi talaga ako makasingit sa loob ng kinagigitnaan nila. Pero ayan, isa isa na silang umalis. Pero bakit ganun?
Umiiyak na naman si Lindsay?
Nilapitan ko sya at hinaplos ang likod nya. "Anong problema Lindsay? Please naman oh, sabihin mo na."
Pinunasan na nya ang luha nya. "Ah, wala lang to. Masakit lang siguro ulo ko kaya naaapektuhan ang mata ko. Pero wala talaga ito." Akala ko sisigawan nya ako o ano, pero kalma sya at ngumiti pa sya. Niyakap ko sya. God, I missed this. I missed her. Umalis na rin ang mga etchosera kong classmates para mag-lunch.
"So, ok na tayong tatlo?" Tanong ni Yna.
"Oo naman." Sabi ni Lindsay.
Ang saya ko. Pinapansin na ulit kami ni Lindsay, kaya sabay sabay kaming nag-lunch sa cafeteria. Masaya kaming nagtatawanan. Kwentuhan ng kung ano. Pinagtri-tripan kung sino man ang makita. Hahaha! Ganyan kami magaliw. Pero tumahimik kami nang lumapit sa amin si Jap. Kinikilig na naman ako. Hahaha. Kainis! Bigla-bigla tuloy bumalik ang mga sinabi nya sa akin nung nasa third floor kami.
"Hindi muna kita pipiliting maging tayo, kahit gustong gustong gustong gusto ko na talaga."
"Hindi muna kita pipiliting maging tayo, kahit gustong gustong gustong gusto ko na talaga."
"Hindi muna kita pipiliting maging tayo, kahit gustong gustong gustong gusto ko na talaga."
Paulit-ulit sa utak ko eh. I snapped back at reality nang nagsalita si Jap.
"Lindsay," Tinawag nya si Lindsay, pero nakita kong may bakas ng lungkot sa mukha nya. "Pwedi ko muna bang mahiram si Kath?" Tanong nya.
Pero bakit kay Lindsay lang sya nagpaalam? Bakit hindi kay Yna? At bakit pa sya nagpapaalam? Ang dami kong tanong, pero alam kong oras at panahon lang ang makakasagot nito.
"Why don't we ask her, shall we?" Medyo cold na pag-sagot ni Lindsay kay Jap.
"Anong ibig mong sabihin?" Tanong naman ni Yna.
Oo nga, ano kayang ibig sabihin nya dun? Kinabahan yata ako ah.
"You choose Kath. Friends, or dork guys?!" Tanong ni Lindsay. At HUH?! Bakit sya nagkakaganito? May problema ba kay Jap?
"Of course," Bago pa man ako sumagot eh tiningnan ko muna sila Lindsay at Yna, at si Jap. Bakit naman nya ako pinapa-pili? Pero syempre ang pipiliin ko ay ang mga kaibigan ko. Kaso baka naman magalit sa akin si Jap. Siguro naman hindi. Kaya eto na, isasagot ko na. "Syempre kayo Lindsay."
Natahimik kaming apat. And it was Jap who broke the silence.
"WHAT'S WRONG WITH YOU LINDSAY?!" Pasigaw na tanong ni Jap.
I almost jumped. I was startled. Ngayon ko lang narinig na sumigaw iyan sa tagal ko ng pinagmamasdan at sinundan sya. Oo, parang ngang stalker na ang ganap ko eh.
Lindsay smirked. "Oh, it's nothing."
At mukhang naiinis na itong si Jap. May issue ba between them? Ayaw ba nila sa isa't isa?
"TEKA! Ano ba kasing meron Lindsay? Bakit kapag parang may connection kay Jap ang nangyayari eh parang nag-iiba ka?" Tanong ko. Ayoko na! Ayoko na kasing mabaon pa sa pagtataka.
"Gusto mo talagang malaman?" Sinabi ni Lindsay ng kalma pero may pagsusungit sa boses nya.
Tumango lang ako at inihanda ang sarili sa kung ano mang pweding sabihin ni Lindsay, at maririnig ko.
"Alam ko nandoon ka sa third floor last week. At alam ko ding narinig mo ang pag-iyak at pag-confess ko kay Jap. Pero bakit parang tino-tolerate mo pa rin sya, HA?!" Pag-amin ni Lindsay.
HALA! Si Lindsay nga yung babae? Like I knew.
"Hindi ko alam na ikaw pala iyung—"
"HINDI MO TALAGA ALAM?! GOSH KATH!" Exclaimed Lindsay.
"Tama na, Lindsay!" Pag-awat naman ni Yna.
Ayoko nang magaway-away pa ulit kami. Hindi ko kaya.
"TAMA NA NGA TALAGA!" Sigaw ko. Nararamdaman ko ding namumula na ako sa galit. "KUNG GUSTO MO SI JAP, LINDSAY, EDI SAYO NA. WALA NAMAN AKONG BALAK PA NA ITAAS PA ANG TINGIN KO SA KANYA EH. CRUSH LANG NAMAN ANG TURING KO SA KANYA. PERO KUNG MAHAL MO NA TALAGA SI JAP. SIGE NA, MALAYA KANG GAWIN ANG KUNG ANONG GUSTO MO."
Natahimik naman silang tatlo, habang humihinga ako ng malalim. Ngayon lang ako sumigaw ng ganito na hindi ko naman akalaing magagawa ko.
"Pero sabi mo gusto mo din ako, Kath? Pero anong nangyari?" Usap ni Jap.
"Hanggang paghanga nalang siguro yun, Jap. At hindi ko magagawang sirain ang isang pagkakaibigan nang dahil lang sa isang lalaking hindi ko naman alam kung sincere sya sa mga pinapakita nya sa akin." Kalma kong sagot.
May tumulong luha mula sa mata ni Jap. This time, parang may parte sa akin na gustong maniwala kay Jap na seryoso sya. Pero may isa ring parte sa akin na ang iniisip lamang ay ang kapakanan ng pagkakaibigan namin.
Umalis na si Jap. Eto na naman ang awkward silence. Hindi ko alam kung sino ba ang dapat unang magsalita. Hindi ko rin naman alam ang sasabihin. Pero alam ko naman sa sarili ko na tama lang naman ang ginawa ko eh, tama lang na mas pinili ko ang mga kaibigan ko. Ang crush, it won't last long.
Nabibingi na ako sa katahimikan at nagpasyang ako na ang maunang umusap. "Lindsay,"
Tumingala naman sya at tumingin sa akin. "I'm sorry." Dagdag ko. Tama nang ako ang humingi ng tawad. Teka, tama nga ba iyun? Eh hindi ko naman talaga kasi alam ang mga nangyayari. Kung sinabi lang ba nya ng maagap edi sana naagapan na ang lahat.
"Hindi, dapat ako talaga ang magsorry." Sabi ni Lindsay at tumungo ulit sya. "Pasyensya na kung sinira ko kung ano mang meron sa inyong dalawa. Pero masisisi mo ba ako kung desperado na ako sa pagmamahal nya? Mahal na mahal ko na yata sya talaga eh. Pero sa totoo lang, naisip ko na rin dati na sirain na lang ang friendship between us para lang makuha ko si Jap. Alam mo bang gusto ka nya eversince grade three palang tayo?"
Umiling lang ako. Hindi ako makapaniwala sa mga sinasabi nya.
"Ang cute lang diba? Akala ko puppy love lang yun, pero nung nalaman kong hanggang ngayon gusto ka pa din nya eh talagang nasaktan na ako. Ako lang ang nakakaalam noon dahil sa akin nagoOpen-up si Jap. Pinapakinggan ko naman sya nun kahit ang sakit na. Alam ko ring bata pa lang ako noon para malamang mahal ko na si Jap, pero this time alam kong sya na talaga. Sya na talaga itong nilalaman ng puso ko na kahit hindi nya tanggapin ay pagmamayari na nya."
"Naiintindihan kita. Kaya nga ipinapaubaya ko na si Jap sayo kahit hindi ko naman sya pag-aari." Sabi ko sabay ngiti ng konti.
"Salamat talaga Kath ha? Bilib na bilib ako sayo dahil pinili mo pa rin ang friendship natin over Jap. Kaya simula ngayon, kahit masaktan pa ako kung may magaganap pa man, eh ako nalang din ang magpapaubaya. Just promise me na akin nalang muna si Jap? Sounds desperate, right? I told you so."
Natawa naman ako dun. Iba palang mag-mahal itong si Lindsay. Iba pala talaga ang nagagawa ng pag-ibig, may maganda at may masaklap din pala.
Magiisang buwan na rin nang naging si Jap at si Lindsay. Hindi ko alam kung papaano, pero ayoko ng tanungin. Dahil may konting kirot din akong nararamdaman kapag magkasama sila. Normal ba ito sa crush? Pero sa ngayon eh, alam kong konti konti ng nawawala ang paghanga ko kay Jap, at mabuting bagay ito.
Lumipas na rin ulit ang tatlong buwan, at sigurado na akong wala na akong nararamdamang paghanga kay Jap.
Pumasok ng pintuan si Lindsay ng namumula ang mata nya, nanaman? Er, Lindsay and Jap? They've been fighting a lot. Hindi ko lang mawari kung ano ba ang dahilan.
"Ano na namang nangyari Lindsay?" Tanong ni Yna.
"We...Broke up."
ANO?! They broke up?! O.O Parang kapag magkasama lang sila eh lagi silang sweet ah? L*ntek! talaga iyung Jap na yun. Katulad din pala sya ng iba. Edi siguro kung pinili ko man si Jap edi wala na akong mga kaibigan at ako umiiyak ngayon.
"Guys, pwedi bang iyakan ko muna kayo? Kahit ngayon lang." Sabi ni Lindsay habang pinipigilan ang paglakas ng kanyang iyak.
"Iiyak mo lang yan. Masama ang pinipigilan ang sarili sa pagiyak. Nandito lang kami." Sabi ko.
Hinahaplos ni Yna ang likod ni Lindsay, habang hawak ko naman ang kamay nya.
"Bakit ganun?! Binigay ko naman lahat sa kanya ah?! Ginawa ko naman ang best ko para lang maging mabuti at maging almost perfect girlfriend sa kanya. Hindi pa ba sapat yun? KAYA KONG IBIGAY LAHAT SA KANYA. Kaya ko. Kaya ko. Kaya ko." Lalong lumakas ang pagiyak nya at lalong dumami ang luhang pumapatak mula sa mata nya.
Pwedi ko na sigurong suntukin yung Jap na yun eh! Leche lang naman oh?! Kaya kong magpakalalaki para lang maiganti ang mga kaibigan ko! At dapat nilang TANDAAN yan.
"Ang sakit sakit! ARAY!ARAY talaga.Wala nang mas sasakit pa dito, wala na.ARAY!"
Yan ang dahilan kung bakit ayaw na ayaw kong sinasabi ang salitang iyan. Dahil iyan din ang huling salitang narinig ko nung araw na iyun mula kay Lindsay. HULI talaga.
Kinabukasan...
Nakasalubong ko si Jap. Iniwasan nya lang ako nung sinubukan kong tawagin sya.
"HOY! JAP! TUMIGIL KA DYAN! KAUSAPIN MO AKO." Sigaw ko, pero hindi pa din sya nakikinig at tuloy pa rin sya sa paglakad. Bingi na ba tong taong to? Ganun na ba ang nagagawa ng heart break? NO! Hindi naman sya yung nasasaktan at nasaktan eh, kaya siguro ganyan nalang sya makaasta. Nakakainis!
Sinundan ko pa din sya kung saan man sya papunta. Wala na akong pakielam sa first subject namin, basta ba maiganti ko lang si Lindsay eh okay na kahit bumagsak pa ako sa Honors List.
Patakbo na ang ginawa kong paghabol sa kanya dahil ang bilis na nya talagang maglakad. Papunta yata ito sa third floor? Juice ko, wag naman. Ayoko!
At tama nga ako. Nandito na kami sa third floor, kung saan narinig ko ang pagamin ni Lindsay sa kanya.
"HOY, JAP! HINDI MO PA RIN BA AKO PAKIKINGGAN?"
May tinanggal sya sa tenga nya at mukhang napasin na ako. "Ano ulit yun?"
Leshe naman oh, may earphones palang nakasuot sa tenga nito. Eh papaano nga ba talaga ako maririnig nito. Kainis! Tinanggal ko ang sapatos ko at binato sa may dibdib nya. Wala din akong pakielam kung masaktan man sya, at least hindi puso yung sasakit sa kanya. Kung tutuusin, kulang pa nga iyun eh. Dapat babatuhin ko pa sana sya gamit ang isa ko pang sapatos kaso,Niyakap nya ako. OH NO! Wag, ayoko! Bitawan mo ako. Nanghihina ako. At ayoko nitong nararamdaman ko. Hindi pweding bumalik ang pagka-crush ko sa kanya, dahil mas magiging magulo lang ang lahat. MAS!
"Please, Kath? Ten seconds lang."
Pinipilit ko syang itulak, kaso hindi ko magawa dahil ang higpit ng pagkakayakap nya at nakakulong ang dalawa kong kamay sa kanyang yakap. "No, Jap. Tigilan mo na to! Pwede ba?"
Yumuko sya sa balikat ko at naramdaman ko ang luha nya. "Please lang, five seconds nalang. Four seconds... three... two...Ayoko, Kath. Akin ka nalang, akin ka nalang kasi. Pwedi naman yun diba?" Lalong nabasa ang balikat ko sa mga luha nya.
Naiiyak na rin ako. Hindi ko alam kung bakit, pero siguro masyado lang akong nadadala sa emosyon nya. Pero bakit ganito nararamdaman ko? NO! I have got to fight this. I have a soft heart, but this is definitely the right time for it to become hard as a rock.
Binitawan na nya ako, pero nakayuko pa rin sya sa harapan ko. "I'm sorry Kath. SORRY! Hindi ko sinadyang saktan ang kaibigan mo. Sadyang hindi ko lang talaga kayang magpanggap pa."
"Anong ibig mong sabihin?"
"Ang totoo nyan kasi eh," Tumingin na sya sakin. "Nagpanggap lang ako na gusto ko si Lindsay para matigil na ang gulo. Pero it turned out na mas napalala ko pa. Will you give me another chance?"
"Of course not!" Nagulat ako sa tanong nya. "Dahil kung bibigyan kita eh mas lalong gugulo ang lahat, naiintindihan mo ba?" Patuloy pa rin ang pagiyak ko. Nasasaktan na rin ako. Siguro nasa stage na ako ng pagiging truly in love kay Jap noong pumagitna si Lindsay sa lahat. Haay, ewan. Ang gulo na!
"Lubayan mo muna ako, at kung maaari pati na rin si Lindsay. And don't you even think about getting close to Yna as well! GOOD BYE!" Tumalikod na ako at naglakad, pero may nakalimutan akong sabihin sa kanya. "And oh, please treat me as if we never met each other. Treat me as if we're strangers. Understand?" At tuluyan na akong nag-walk out.
THIS IS THE FIRST TIME THAT I CRIED IN FRONT OF SOMEONE, AND WORST OF ALL? HE'S A BOY! I will be in love, NO MORE. I promise that to myself. NEVER.
Natapos ang elementary year namin ng masaya. Pilit na kinakalimutan ni Lindsay si Jap, pero nahihirapan daw sya. Kaya naman sabi ni Yna na lumipat nalang kaya kami ng school para makapagsimula ulit.
At eto na nga kami ngayon, nasa Sermounth University. Masayang namumuhay. Pero... masaya nga ba talaga?
*END OF FLASHBACK*
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 11: The transition of knowing the truth and lies
"Eh basta, ayokong sabihin ang salitang iyan. Paki nyo ba?"
"Sungit naman neto!" Sabi ni Yna.
"Joke lang. Oh sige na, gutom na ako oh. Hindi nyo pa ba ako pakakainin?" tanong ko. Gutom na ako sobra. And news flash, ayoko ng mga pagkain na binibigay nila sa hospital. Ang gusto ko lang kainin nung time na naka-confine ako eh yung mga dinadala ni Kenneth. Don't get me wrong, pero masasarap kasi talaga.
"Oo na po, prinsesa." Sabi naman ni Lindsay.

"Prinsesa? Ano ako, si ate Charlotte ni Kuya Ervin?"
"Sino naman yun?" Tanong ni Lindsay.
"Edi yung characters sa isa sa favorite TV Series ko, yung Forever I'll be your Prince, and Forever You'll be my Princess. Naman! Kaibigan nyo ba talaga ako at hindi nyo alam iyan? Psh. Nasira tuloy yung poise ng sinabi ko." Then poker face.
"Nako naman. Kumain ka na nga lang, baka mamaya kung saan pa magtransform ang pagkatao mo." Lindsay
Ngumiti lang ako at pupunta na dapat sa kitchen. Pero pinigilan muna ako ni Yna.
"Teka, Kath. "
"Bakit?" Gutom na nga ako sabi diba?
"Hindi mo manlang ba yayayaing magstay dito si Kenneth?" tanong nya.
"Bakit pa? Kasalanan naman nya lahat ng mg—"
"Yan ka nanaman eh, lagi mo nalang syang sinisisi."
"Oo nga naman Kath." Pag-agree ni Lindsay kay Yna.
"Eh bakit? Totoo naman ah?"
"Naman, Kath! Sayang naman yung mga efforts na ginawa nya para sayo. Hindi mo ba alam—?"
"Teka, anong efforts naman yan?"
"Alam mo bang nagpaturo sya sa amin mag-luto ng mga pagkain?" Sabi ni Lindsay.
Okay, I was stunned! Di kaya sya yung nagprepare lahat ng pinakain nya sakin?
"Totoo yun, effort na effort nyang gawin yun ha? At ang bilis nyang matuto. So mukhang pursigido talaga syang ipagprepare ka." Dagdag naman ni Yna.
Hindi ako makausap. Totoo kaya yun? Kung totoo nga, edi parang ang inconsiderate ko naman ng lagay na 'to.
"Huy! Magsalita ka naman oh." Pang-gulat sakin ni Lindsay, pero hindi pa rin ako natinag.
Sobrang na-appreciate ko naman yung ginawa nya. Swerte sya at nagawa ko pang ma-appreciate yun. At sa tingin ko naman swerte din ako, dahil alam kong bihira lang ang lalaking nage-effort magluto para sa babae.
"Nako. If I know, hindi lang yan makapaniwalang ginawa yun ni Kenneth sa kanya." Sabi ni Yna, at dahil dun natinag na ako.
"Huy, hindi noh." OO, HINDI TALAGA AKO MAKAPANIWALA. "Teka lang ha? Sige mauna na kayo sa kitchen, lalabas lang ako."
"Sa wakas!" Sabi nilang dalawa. At siguro na-gets na nila kung anong gagawin ko.
Lumabas na ako ng bahay, at thankfully, or more like unfortunately eh nandun pa din si Kenneth. Nai-start na nya yung kotse nya.
"KENNETH! WAIT!" sigaw ko, pero umandar na yung kotse nya. Hala! Hahabulin ko pa ba? Sakit pa din kaya ng katawan ko.
Hinabol ko pa din sya. Ngayon, ako naman ang mage-effort, kahit ayaw ko. Hinabol ko nang hinabol yung kotse nya hanggang sa makarating na kami sa may intersection sa may kanto ng street namin. Ang layo din ng tinakbo ko ha? Yun ang tinatawag nating effort. Diba? :DD
At sa wakas, tumigil na rin yung kotse nya.
"What the hell, Kathy?!" Sabi nya agad agad nung bumababa sya ng kotse nya.
Naku po, eto na naman tayo sa Kathy-name.
"KATH!" Syempre nai-correct ko ulit.
"No, Kathy!" Ngiti ngiti ka pa dyan eh. "So, what are you up to?" Tanong nya sakin habang tinitingnan ako na parang concerned.
"I, uh..." Imbitahan ko pa ba sya? Parang naman napahiya ako sa paghabol sa kanya. Tch. Pero sige, itutuloy ko na. "Could you stay in our house for a while?" Hindi muna sya nakasagot, parang lang hindi sya makapaniwalang inalok ko sya. Pero tama lang, hindi ako nagiimbita ng kung sino lang sa bahay namin. "Well, if you don't want to th—"
"I thought you'd never ask." Then he hugged me softly. Grabe! I felt my face heated up.
So, pinasakay nya ako sa kotse nya. And this time, SA UNAHAN NA. Yay! Syempre joke lang, as if namang big deal sa akin ang pag sakay sa unahan ng isang sasakyan.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 12: Kenneth's Main Perspective
/KENNETH'S PERSPECTIVE
Hi, I'm Kenneth Verge. I haven't fully introduced myself. But you'll get to know me better sooner or later. Anyway, you all know that I'm from L.A and that my appearance was like Jake Flynn's, the young hot singer. We're both from LA, of course. We have the same hazel brown eyes, same skin tone, same birthday, same voice, same parents, same everything. Because in my other world...
I'M JAKE FLYNN.
I moved here in the Philippines because of some stupid thing I have agreed on. That's the most ridiculous thing I have ever done in my entire life. I used to stay here in the Philippines when I was little. My mom is a Filipina and a gorgeous, loving one. We moved in LA when I was six because I got discovered. And now I'm back here to hide from something I do not want to put a sight on, my so-called girl friend.
I don't even like her. The reason why I'm steady with her is because of some showbiz businesses. They said I have to maintain my good impression to raise my popularity, and that dating a co-celebrity will put much more fame into my name. Yes, I love music and sharing mine to people, but the attention they're giving me was epic. The first time I entered this crazy world was wild, but then I got tired of it, so I did the stupid thing that a celebrity can do.
That is to run off from my career to start a normal life that every teenager has. I flew back here in Phil without letting anyone know about it, even my parents. I knew they will notice me gone, so I am not astounded about their frantic scolds. My parents knew that I got bored about the fans thing. It's because that I do not want people obsessing over me, I'm not worth it. I'm just a simple guy with a cool voice. I don't want to sound cocky, but I myself agreed that I have an awesome voice. So my parents let me stay here in Philippines until I compose myself to be ready to get back in business.
So yeah, I enrolled here in Sermounth University. And as expected, people were wild! Gee! I'm starting to think that maybe, just maybe, that even if I didn't get discovered, I will still be popular. Hahaha! :P
At first day, I was lost in the school. The university was great. It really met my standard. It's not like the ordinary university where I went back then. This definitely outnumbered other university's qualities. My interest about the school grew bigger as my, so-called tour guide showed me around the campus and said a lot of awesome facts about the university. She's cool, even though she's a snob. Her friends are cool, too.
I gave Kathy a ride home after school because her friends left her. And I think that's pretty cool. Cool because we might have some time for a bonding. I'm not into Kath. She's just unique. She doesn't like Jake Flynn, and that's luck! And unfortunately, my cousin, Max called me while I'm driving. My blissful mood shifted into a gloomy one. Max said that my manager wants me back badly. But I declined the call immediately as soon as I realized that I'm still with Kath. I apologized for my rudeness that time. I suck! REALLY. She went out of my car and walked home instead. Ouch!
So the day went on and on. Month passed, I challenged her on school academics. And just so you know, this is my first time that I went into a REAL SCHOOL. I was home-schooled eversince. And I'm really glad that my parents agreed with me on this one. Katherine studies really hard. She doesn't even go to the High School Library. So, I followed her in the College Library. I want to annoy her. Hahaha!
The time I got in front of the Library's entrance, girls already surrounded me. Gee! Talk about handsome man right in front of them. Kidding!
I saw she came near the girls around me, but then walked away quickly.
"KATH!" I yelled, calling her. But still, she ignored me.
I ran fast towards her and grabbed her shoulder. She still ignored me and sat down, burying her head in books. I can see that she can't focus on what she's reading because of the girls shrieking in front of us. And I was right! Kath stood up and stomped out. I was about to follow her but the girls surrounded me again, taking pictures of me. Oh, gad!
Luckily, I tricked the girls. I ran fast towards nowhere. I reached the back of the school, which I think is the garden. So peaceful here.
My phone vibrated.
Max
Calling...
Decline | Accept
My cousin is calling again. Ugh! I have no choice but to answer his call. This may be urgent or something.
"Hey! Jake! You have got to get back here in LA! Manager's getting wild now and--"
I felt my face redden in anger. "I will never get back to LA! NEVER!"
"You have no choice, cousin! QUIT BEING SO STUBBORN! FLY BACK HERE--"
"If you could just give me a break!"
"Hey! Look, listen to me! If you won't be back here in just a couple of months, your manager will be announcing to the press that you went missing. Now, do you want that?! Well whatever! Presenting that to the press will give less effort to us. People will be looking for you, investigating about you, or whatever! They'll surely find you when the press knew about that. Now tell me, huh? Do you want that?!"
"Why is everyone being so annoying?!” I yelled. “I think I want to quit the—"
I stopped when somebody behind me asked, "Is there something wrong?"
My eyes widened in shock as I glanced back and saw Kath. Did she hear everything? Oh, God. No! Here comes my mood swing again.
"It's none of your business." I said while I hung up the phone, not caring if Max is still on the line. I snapped back in reality, and soon realized that I'm again rude to her. Therefore I apologized, "Look! I'm sorry, Katherine."
I followed her as she sat on the grass. We talked little. Then I asked why she did never like boys, and that's where Jake Flynn entered. I felt myself smiled wide. Then that's it.
I won't continue anymore about what happened. But this accident made me thought again for a second. We were in ITC at late hours when my manager texted me.
Manager
I'm here in your condo unit. You should be here after your classes! UNDERSTAND? NO CLUBBING, NO GIRLS HUNTING, NO PARTY! Go straight here. I repeat, UNDERSTAND?"
Geez! But I can't, Kath and I still has to say because of our punishment. I can't also say no to my manager, He's going to kill me if I do. So I begged my professor, and luckily Kathy helped me. She's such an angel, and that made me accidentally hugged her.
Then I drove straight home.
"Kenneth!" My manager hugged me.
"Dude! Don't hug me, it looks so gay." I still managed to throw a joke at this state. Well my manager, Louie, is also like a brother to me.
"What have you done?!" Now he's yelling. Talk about bi-polar MAN. And now, here we go...
"I just want to have some fun okay?" I said while I jumped at the couch, opening the TV.
"What do you mean fun? Aren't you having fun with your career? Of course you are. So you need to get back in L.A, PRONTO!"
"No, I won't." I said with my expressionless voice, and completely ignoring his frantic tone. "And by fun, I mean... I want to have fun like other teenagers. I want to go outside the town without fans following me. And obviously, I don't want people being so obsessed over me. That I don't want."
"That's it?"
I looked at Louie, completely bewildered by his question. What does he mean? It sounded like it's not a problem. "Yep." I said, popping the 'P'
"We can always hire body guards, and we can ALWAYS request your privacy." He said while tapping my back. Clearly, he didn't understand what I meant.
"NO! It's not that. And there's this one thing that I'm dying to do for the rest of my life." I looked down.
Louie went silent.
"I want to...
Fall in love."
I looked up once again, and saw Louie forcing himself not to let out a chuckle. This man is really weird.
"But you've got Tricia, your girl friend."
"The reason I'm only going out with her is because you all want me to. I don't even care about her, you see! I NEVER DID. I never liked her, neither does love. Loving someone does not include force, for love shoots two people to get attach with their hearts open. Love will come unexpectedly, so don't even dare say that she's my girl friend."
Louie looked down. "Oh, alright! But hey! Just come back in L.A and then we can get rid of her."
That's it, I can't help it. I laughed. "But no, I think I found the one."
"What do you mean?"
"Oh it's nothing. I found the one... The channel. 'The ONE' channel." Then I stuck my tongue out.
"I'll give you twelve months to decide. And I'm sure we can do something about your career and fans."
"Ugh! Could you just please let that showbiz business out of your mind for a day or two? It's really getting into my nerves." I spat sarcastically.
"It's really in your nerves you know." He laughed. Ugh! "Okay, let’s go clubbing?"
"No." I refused.
"Why? Come on let's go." Louie put on his jacket.
"Because I shouldn't be enjoying while I left someone in misery."
"Whoever that is, he or she will be okay. So let's go." I had no choice but to go. Louie already pulled me outside.
As we entered the bar, loud music surprised me. I blinked three times, and I'm not wrong... I saw Yna and Lindsay, Kath's friend. What do I do?
They approached me and we talked for a while and then left. Hours passed and I can't seem to make up my mind if I'm going to have fun or not. But it's settled, I'm not going to. Maybe I should go back to school for Kath?
Hey! Is that Kath? I narrowed my eyebrows to get a clearer sight. And yes, it's her.
"Kathy! Kathy!"
I followed her.
"Didn't I told you that—MY. NAME. IS. KATH! Why the hell can't you understand a simple thing?!"
She's mad. But a cute mad. Haha! She can't take my crazy antics anymore that she walked out of the bar. And she got bumped by the car, I cussed, I met a mysterious and odd-looking boy, and the rest was history.
I asked Yna and Lindsay to teach me how to cook foods for patients. And luckily they agreed. I did everything as I'm told. And yes, I managed to cook without flaws. And after that I always cook for Kath. That's the least I can do.
And now we're on our way to their house. It did flatter me that she followed me while she's in the state of recovery, just to invite me to stay for a while in their house. Really, my face lightened up after hearing her invitation.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 13: Aminan Part II
/KATHERINE'S PERSPECTIVE
Nakakainis! Bakit ko pa kasi siya niyaya dito? Tch!
Kumain na ako. Tutal gutom na rin naman ako. Nung nabusog ako, medyo nawala na yung inis ko. Nandito kami sa garden. Nilipat nila Kuya Kevin yung mga pagkain dito nung nalaman nilang dito kakain si Kenneth ng lunch. So ganon, kung hindi sya kakain dito edi sa loob lang kami ng bahay at hindi lobster ang ulam namin ngayon? Kainis ha!
"Do you want more?"
Nako Kenneth, parang ginagawa mo naman akong baby nito? Eh ayan din yung tanong mo sakin nung nasa hospital eh. Parang naman hindi ko kayang kumain ng kusa. Iihhh!
"No. I'm full." This time, busog na talaga ako.
"Kath! Okay ka na ba talaga, papasok ka na ba bukas?" tanong sakin ni Kuya Kevin.
"Oo naman. Hindi ko na kayang magmukmuk dito ng walang ginagawa. And besides sobrang nagsawa na ako sa katahimikan sa hospital. I need noise." pero joke lang yan. Gusto ko lang ng masayang ambiance.
"Edi good. Nandyan na si Kenneth oh."
"Tangerks Yna! Lagi naman nadyan sa tabi ni Kath si Kenneth eh. Kelan pa ba nawala?" tapus nag-wink sa akin si Lindsay.
Eto talagang dalawang to. Kainis lang! Tumayo na ako, at pumunta muna sa may pool side. Inalis ko ang sandals ko at nilublob yung paa ko sa tubig.
"Do you want to swim?"
HALA! Nagulat ako! Naman Kenneth! Wag kang ganyan, nasa may pool ako oh?! Paano nalang pag nahulog ako dito? Sheet of papers!
"NO!" Tumayo na ako at kinuha ang sandals ko. Lumayo ako pero sinundan pa rin nya ako. Gosh, ang kulit talaga nitong nilalang na ito. Naiinis na talaga ako kaya tumakbo ako kahit basa ang paa ko. At as expected, nadulas ako. Masakit ha!
"Hahaha! That's what you get."
Tinawanan mo pa ako ha? Sobra na. Tumayo ako pero parang na-sprain ulit yung ankle ko. Naman?! Dèja vu na naman oh. Paulit-ulit! Hayyy! Tumayo ako magisa. Nakakainis lang kasi, kaylangan pa talaga nya akong tawanan eh ako na nga itong nadulas. Hindi gentleman!
Papalayo na sana ulit ako nang hinawakan nya kamay ko. SO?
"Let's stay here, please?" tinignan ko sya. "Just for a minute. Again, Pleaaaaseeeeeee?" para syang bata eh, kung maka-please.
Osige na nga. "Oh, alright."
Bumalik ako sa dati kong pwesto kanina nung bago pa sya dumating. Umupo ulit ako sa gilid ng pool ang sinipa-sipa yung tubig.
"So..."
"Yeah?"
"Nothing."
Si Mr. Nothing. Ayyy! Puro nalang nothing itong lalaking ito. Nakakainis! Hindi manlang magopen ng topic na pweding mapagusapan. Nakaka-bore na eh! Wala rin naman akong masabi. Hmmm. Think, think! Teka, bakit ba ako ang nag-iisip, eh sya nga itong nangkumbinsi na dito muna kami. Ano kaya yunnnnn?
"What do you like about boys?"
Nagulat naman ako sa tanung nya, aanhin nya? Nako! Chismoso ito eh!
"Huh? Why?"
"I'm just cur—NO! Hehehe!" Napakamot sya sa ulo nya. "I mean, my friend... he likes you. So yeah, he wants me to help him and you know, I want to... uh... just answer the question, please?"
Naman ha? Napakadefensive mo, Kenneth.
"I don't want guys! So just tell your friend to back off."
"Oh, c'mmon. Okay, hear this. I won't tell him or even give him a hint. Just tell me, you know. I'm your friend now, right?"
Is he my friend already? Osige na nga. Telling him won't even hurt right? So... here it goes.
"Okay I'll tell. Wait, what was your question again?" Hah! Play dumb muna. Lol.
"You know..." Tinignan nya ako, no! More like a playful glare. Okay, sige na. Cute na nga sya!
"Hahaha! Okay fine." I took a heavy sigh first. "First, I want guys who's... you know, loyal even though I haven't been involve in some kind of relationships, that's important I guess. Second, I'm totally turned on with sporty guys. Yeah, they rock! Specially those who are in basketball teams. But you know, it's different. I'm only in love with guys in movies."
"Is that all?"
"No."
"Then continue."
"Inquisitive much?" pang-asar ko. Natawa naman siya.
"You got me. Go on, continue already."
"Dying to know?" Galing kong mag-segue diba? Kasi naman eh. May interview portion pa.
"Psh!"
"Okay okay. Uhm, where was I... ah, yes! Third, I like guys who wear cologne of my type. Fourth, he shall not be a braggart and of course not a jerk. Fifth, has a great voice. I love music, just so you know. Oh! And sixth, I'm not going for a serious one, I like guys who make me smile and laugh. They're a total turn on. And last...
Definitely fluent in filipino language."
Joke lang yung huli. Kasi syempre, para maasar sya. Teka, don't get me wrong ulit ha, wala lang kasi. Wala lang yung huli. Bigla nalang lumabas sa bibig ko eh, mababawi ko ba pa? =))
"Oh, have you found this guy already?"
Nahanap ko na nga ba? Hmm. Not really, siguro medyo ganyan si Jap. Pero sobrang NOT REALLY. Ang gulo diba? Nako naman kasi. "I haven't."
There was a long pause.
"AHHHHH!"
Bigla kong tiningnan ng masama ni Kenneth. "Bakit mo ako binasa?!"
"Kah-se gus-too koo?" At bigla syang tumawa.
HA?! NAGTAGALOG SYA? Cool ha? His voice in this accent is cute. Ang cute nyang magtagalog. OK?! PERO BOSES LANG NAMAN YAN. Pero hindi ko na rin napigilan tumawa. Pero syempre ginantihan ko sya. :)) I'M EVIL!
"Uyyyy! Anong meron dito, Yna? Mukhang ang daming langgam ah?"
"Oo nga, Lindsay. Take note ha, hindi lang langgam kundi antik pa ha? Ang taray!"
"Tama! Apir!"
Sila Lindsay at Yna nga. Gosh! Nage-eavesdrop ba sila? Nako naman!
"Shut up guys! Naguusap lang naman kami."
"Oo nga naman, naguusap lang DAW sila, Lindsay. Pero with matching lambingan pa ha?"
"I know right!" Nag-apir ulit silang dalawa. "Tara na nga Yna baka masira pa natin ang kanilang ROMANTIC MOMENTS."
"Whatever guys! Shoo-shoo!"
They left giggling. Psh! Parang nagbabasaan lang eh. So eto na naman ang awkward silence. Ano kayang pweding ma-- AHA! HAHAHAHA! I'm evil nga diba, so eto na...
Gagawin ko na. Humanda ka Kenneth!
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 14: Did I just say that?
Pero teka, di ko pa din magawa. Alam kong alam nyo na ang balak kong gawin. Hahaha! Teka, pinipigilan ko pa kasi ang tawa ko. Hahahaha! Ewan ko ba, sa tagal tagal kong naging seryoso eh ngayon nalang yata ulit ako naging bungisngis. Natutuwa na ako.
"Why are you holding your laugh?" Ha? Nahalata nya? Grabe naman oh. Tiningnan ko sya ng pinipigilan pa din ang tawa ko. Pinipilit kong maging seryoso. Kaso wala eh. Hahaha! "Heyy! It's pretty obvious that you want to laugh. You can burst it out." Sabi nya, pero nakangiti.
'Kay? Ano bang meron sa akin at ganito nararamdaman ko? Hmmm? Think, think! Ah siguro dahil lang sa kinain ko kanina. Pero imbis na ituloy ko ang balak na pagtulak sa kanya sa pool eh tumayo na lang ako. Wala naman akong mapapala kundi magkaroon lang ng basang Kenneth, diba? Mamaya pagbayarin pa nya ako sa ginawa ko eh.
Hinawakan ako ni Kenneth sa kamay. "Where do you think you're going, Miss?"
Balik na naman tayo sa Miss-miss na ito. Nakakainis lang eh! "Let go! I'm going inside."
Tumayo na rin sya sa kinatatayuan nya habang hawak pa din ang kamay ko.
Niyakap nya ako at sabay kaming nahulog sa pool. Bakit nya ginawa yun? Kainis! Lumubog kami parehas at sabay din naman kaming nakaahon mula sa ilalim.
"What the hell were you thinking?!" I exclaimed while panting.
Tumawa sya nang malakas, as in. "Nothing."
KAINIS! Talagang isa pang sabi ng nothing nitong si Kenneth ay talagang iiwanan ko na to dito eh! Tch. Tumagal kami sa pool ng magkadikit ang katawan namin, pero wala kaming malay. Nalaman nalang namin nang magkatitigan kami.
Hindi ko mapigilan. Hindi ko agad maialis ang mata ko sa muka nya. Brown eyes pala sya? That's a total turn on! Ang tangos ng ilong, tapus ang kinis kinis ng muka. Talo pa yata ako eh noh? Kahit kelan talaga panira ng moment itong si brain. TEKA! ANONG MOMENT ANG PINAGSASASABI KO? Nooooo!
I looked away and maintaned a distance from him. Pero ramdam kong nakatitig pa din sya sa akin. Ano ba kasing meron? Ayoko sa lahat kasi ay yung tinititigan ako... Lalong lalo na kapag KUMAKAIN ako. I know na hindi ako kumakain ngayon, pero syempre naiilang lang talaga ako kapag may nakatitig sa akin.
"Bakit ka ba kasi nakatitig? Nakakainis lang. Titigan din kita dyan ng matunaw ka eh." Sabi ko ng mahina. Eh, okay lang din naman ilakas kasi alam kong hindi nya maiintindihan kahit anong gawin nya.
"Go on. Stare."
Ayoko naaaaa! Bakit nya alam yun? WAAH! Tatanong ko na. "Huh? How did you—"
"Of course I know. Didn't I say that I already knew some basics?"
"Yeah you said it alright. But when we're at the garden last time... uhhh, you know."
"Ohhh! That! The time you called me a mow-khong or something? Yeah, I didn't know that."
Mow-khong? Teka, processing... Processing... Loading...
One hundred percent complete. Ohhh. Mokong pala. Naman kasi, napaka-slang ng boses. So hindi pala nya alam yun. Malamang, Kath, malamang.
"Ohh. Sorry."
Ayan! Pwedi na akong magtagalog kapag kasama or kausap ko sya. Buti naman. I want to speak my native language. Okay, that is so ironic.
"You're kind of goofy today." He said, smiling as usual.
"Huh? What do you mean?" I raised an eyebrow.
"You mostly snob me, even ignored my hilarious jokes. But now, look at you, smiling... or more like laughing in front of me." Then he wiggled his eyebrows. "Tell me, am I doing a pretty good job?"
"Pretty good job ka dyan?! CHE!" Anong ibig sabihin nya? Joker ba sya? Pero kung oo, siguro tama nga sya. He's doing an awesome effect on me. "Wag mong sabihin hindi mo na ulit naiintindihan ang sinasabi ko? Good luck nalang." Tapus binelatan ko sya
"No, I can. Actually." he stuck his tongue out, too. Gaya gaya. Psh!
Nagbasaan at nagtampisaw lang kami sa pool hanggang sa napansin naming dumidilim ang sky. Pero kahit na umulan pa okay lang, kasi basa na naman kami eh.
So there, the next thing we knew is that rain is pouring heavily on us.
"Let's go na Kenneth. We'll be soaked." I joked.
"Let's stay. Please?"
"Ano ka ba, ang lamig kaya ng rain water."
"Then I'll hug you."
"Baliw ka na b—"
Hinug na nya ako. I felt my cheeks burn. Ayoko na kasi Kenneth. You're always catching me off guard. Lagi na lang kasi! At unti unti... nararamdaman ko na mas lumalamig na yung tubig sa pool. Feeling ko in any second ay manginginig na ako sa lamig.
"Can I hug you back?"
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 15: Boys' Bonding
DID I JUST SAY THAT? Or more like asked? Yeah whatever. Pero bakit ko tinanong? Spell nakakahiya?
"Kidding! Hehehe." sabi ko nung umalis sya sa pagkakahug sa akin at nung nakatingin na sya sa akin. If I were an ice, I already melted.
"You can." then he hugged me again.
Ang init ng katawan nya. Warm enough to keep me comfortable in this heavy cold rain. But hey, kagagaling ko lang kaya sa sakit and I'm still in the state of recovery, you know? So I pulled away.
"Kenneth pasok na tayo sa loob."
So he pulled away. He grabbed my hands, and then we got out off the pool. The wind blew even colder winds, making me shiver. Ang lamig na, sobra!
Nang makapasok na kami sa loob ng basa, pinagtinginan kaming dalawa.
"Sabi na eh! Nagmo-moment yung dalawa kanina eh."
"Oo nga. Iniwan pa kasi naten eh! Sabi ko mag-eavesdrop nalang tayo, para kuha natin lahat ng details."
"Sorry naman, Lindsay ha? Sorry! Ugh."
Okay! So tama nga ako na nakikinig yung dalawa kong echoserang kaibigan. Psh! Malaking OK. Wala namang moment na naganap diba? Diba, wala? Siguro nga meron. Pero sandali lang naman, and I didn't feel anything. Or, did I?
NO!
"Pero guys, wala talaga." sabi ko ng mahinahon. What's the point of being exaggerated? Edi lalo lang napaghalataang defensive, diba?
"It's true guys. Wah-luh tah-la-gah." said Kenneth. Bakit naman biglang napa-Tagalog sya? Naks! Mukhang nahahawa na agad sa pagtatagalog ko ah? Oh yes! I'm a good teacher. Joke lang.
"OK, Kenneth and Kath." sabi ni Yna, then she smirked and winked at Lindsay.
Whatever! I won't mind them na. Think all they want, pero basta walang nangyari. Nothing, wala, rien, amugeosdo. Basta, wala!
Niyaya ni kuya Kevin sa kwarto nya si Kenneth para bigyan ng damit at para makapag-palit na rin. Ako naman, pumunta sa kwarto ko to do the same thing. Di kaya mapano ulit ako? Kagagaling ko lang sa sakit ah, tapus mababasa ng ganun? Hayaan na nga, wala na namang magagawa eh nangyari na.
Pumasok ako sa loob ng CR para magpalit, dala-dala ko na rin yung damit ko. Naligo muna ako. I turned the heater on and undress myself. The heat of the warm water traced my body, making me feel relieved from the cold rain water. I rubbed soap all over my body, and then applied shampoo afterwards. Ang sarap sa feeling. Usually kasi, sponge bath lang yung nagagawa ko sa hospital. Okay lang naman din, kasi hindi naman ako pinagpapawisan dahil centralized ang hospital kung saan ako na-confine.
Nang matapos na akong magshower. Narealize ko na nasa labas pala ng kwarto ko yung bath towel ko. Bath robe lang yung nadito sa loob ng CR. And ayokong lumabas, dahil naiwan kong bukas ang aircon sa kwarto ko. I never turn it off since sobrang init na nga ng panahon. So kung lalabas ako, lalamigin ako ng sobra. Hmmm. What to do? Stay na lang muna ako dito sa loob hanggang sa matuyo ako. Tama! Ganito na nga lang.
/KENNETH'S PERSPECTIVE
...Definitely fluent in Filipino language.
Is Kath serious about that? How can I learn to speak Filipino language in just a snap? Err, but of course I'll try. I myself am confused about how I'm that inquisitive about Kath's turn ons. Well, whatever. She's just a friend. I guess, I just want to please her, that's all.
I never talked Filipino in years, but I can understand few. But as far as I can remember, I seriously CAN talk fluent Tagalog way back when I was six years young. My parents usually converse with me in Filipino language even if we're in L.A, but since I'm this stubborn kid, I always answer them in English.
But now, it's decided. Magta-tuh-talowg na akoh. That's a pretty nice start, isn't it?
"So, Kenneth." said Kevin, starting a conversation. "Gah! How could I start this. Uhh..."
"S'okay. You can speak Tagalog if you want to, bro. I can understand." I said assuringly, and then flashed him a smile.
"No, it's not that. It's just..." He eyed me suspiciously. And I think I know where this chat is heading to. "May something ba sa inyo ng kapatid ko?"
"What?!" I blurted out. I composed myself before answering, "There's nothing. Uhh, you know. We're just friends." I gave him a smile, again. I want to make a good impression—Wait?! What am I thinking?
"If you say so." Then Kevin continued to find clothes for me. "Here." He threw me a Lacoste blue t-shirt and a cargo pants. Woah, this guy has some awesome male fashion sense, too.
"These are neat. Did you choose these yourself?" I asked while slipping the clothes on.
"Nah. Sinasama ko lagi si Kath pag bumibili ako ng damit. I like her style."
"Style?" I muttered to myself. Is he...
"Don't you even think I'm what you're thinking, okay?" Then he chuckled. "What I mean is, medyo maganda rin syang pumili ng mga damit kahit mapa-panglalaki man. See? She's very versatile." He said while he laid himself down his bed.
Kath really amused me. Is there anything she CAN'T do? She's a complete package, isn't she?
I wander around Kevin's room. He's a gadget-collector, I can tell. "Are you collecting gadgets, dude?" I still asked.
"Not really. I just buy stuff, you know, pag boring o kaya pag walang magawa."
"Cool, you have x-box 360!" I said excitedly. I haven't laid my hands on one for two years.
"You want a game?" I nodded. "Then bring it on!"
We played Call of Duty: World at War via split screen for at least an hour. The winnings of the game are pretty tight. This dude really rocks. I like Kevin. Don't get me wrong but I want a brother like him. Kath must be so lucky.
"Awesome game, dude. Lagi mo 'tong nilalaro?"
"Nope." I said popping the 'p'. "I haven't touched my x-box for what seemed like a million of years ago."
"So, yan pala yung matagal ng hindi nakakagamit ha? Haha. Ikaw na expert." He teased while poking me lightly on my chest.
I laughed instead, shrugging it off. We talked some more before heading out of Kevin's room. Lindsay and Yna are in the living room. I noticed that SHE is not around. Where could she be?
"Where's Kathy?" I immediately asked.
"Eto naman oh, parang nawala lang sandali namimiss agad." Teased Yna.
"No, Yna. It's been one and a half hour since pumasok ng kwarto si Kath ah?"
"Oo nga. Gah! Baka may nangyari kay Kath sa loob?" She guessed in anxiety.
"Wait here! I'll check her out." I commanded in my serious voice. How could I not? She's still weak, I think. So there's a possibility that she might get on to something troubling.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 16: Another Moment
/KATHERINE'S PERSPECTIVE
Nakalipas na ang one and a half hour, I think. At medyo tuyo na rin ako. Tss! This is definitely a bad idea. Mas lalo lang akong nilamig eh, nanghina pa ako. Inalis ko na yung robe ko, basa na kasi. Tatakbuhin ko nalang sa labas yung towel ko. Papalabas na ako ng banyo nang nadulas ako gawa ng sabon na nahulog pala.
"Aray ko!" TCH!
Sumakit yung likod ko nang sinubukan kong tumayo. Nake naman oh! Ba't ngayon pa? Tss. Wala naman sa oras at lugar ang pagiging clumsy ko. Err. Sinubukan ko ulit tumayo, pero ang sakit talaga ng likod ko. Napaka-swerte ko nga naman pag dating sa mga aksidente, noh? Gusto mo share tayo? I'd be happy to spare you half of mine. Tsk!
*Knock* *Knock*
"Paso—" Wait! Bakit ko papapasukin nang ganito ang itsura ko? Err, I flinched at the thought. Sinubukan ko ulit tumayo. Nakakainis naman kasi yung soap na yan. I curse the day they made the thing slippery. Ugh!
"Kathy!"
Si Kenneth? Ano ba yan! Sa lahat ng pweding pumunta, ba't siya pa? Gee. Umalis ka na, please?!
"Go away."
"No. Open the door. Are you okay in there?"
Nakita kong gumagalaw yung door knob. Siguro pinipilit mabuksan ni Kenneth from outside. Tch! Di ba nya alam na bathroom to? Malamang pwedeng 'I'm naked' dito, tapus gusto nyang pumasok? Ugh. Pervert yata ito eh. TSS!
Kumapit ako sa lalagyanan ng shampoos na naka-attach sa wall. Unfortunately, nahulog lang ito.
"Holy cow! Kathy!"
Pagtingin ko, nakabukas na ang pinto.
Oh my freaking gosh!
I felt my cheeks turned scarlet. Isinara ko mata ko para hindi makita ang reaksyon ng lalaking nasa harapan ko ngayon. Hindi ko alam kung anong iniisip nya, pero sana walang masamang pagiisip na kasama doon.
Maya-maya, naramdaman kong may parang bumagsak sa akin na bagay. Nang hinawakan ko ito, texture ng isang towel ang naramdaman ko. Pag-mulat ko, nakita ko ang bath towel ko na nakalatag sa ibabaw katawan ko.
"U-Uhh, I-I'm s-sorry. I'm going outside now." He said without looking at me even if I'm already covered. Mali ako, siguro malinis naman ang isip nya. Salamat naman. Phew!
Lumabas na sya at nagpunas na ako ng ayos. Isinuot ko na ang bathrobe ko at inilagay ko naman ang bath towel ko sa buhok ko. At lumabas na rin ako ng bathroom. Nakita ko si Kenneth na nakaupo sa kama ko, nakatungo siya. Di ko maipinta mukha nya. Bakit naman kaya? Diba dapat ako yung mahiya dito? Err. Awkward.
"I'm sorry, Kath. I didn't mean to barge in... I mean—"
"It's okay." I smiled at him. "I think." I added. Syempre di ko naman kasi alam kung okay lang sa akin yung nangyari.
"Oh, okay. I'll be outside, in case you need anything."
Nakatungo siyang lumabas ng kwarto ko. Nagbihis na ako ng ayos. Pero hindi pa rin maalis sa isip ko yung nangyari kanina. First time ba nyang nakakita ng ganun? Eh diba liberated naman ang mga teenagers abroad? Yung tipong sobrang liberated na pati ang "Sin Activity" ay nagagawa nila? Tch. Pero kung hindi pa sya nakakakita, oh my gosh! Ano nalang magiging dating ko sa kanya? Gusto ko nang maiyak, kaso alam kong wala namang magagawa ang luha ko kaya I will stay firm na lang.
Pumunta na ako ng sala. Bahala na kung anong mga susunod na mangyayari. Pero sana naman hindi naikwento ni Kenneth yung napaka-awkward and mortifying scene kanina. SANA HINDI! At kung naikwento nya ay talagang lagot sya sa akin!
Nakaupo sila, walang umiimik at nakatingin lang kung saan saan. Ano kayang meron dito sa mga 'to?
"Anong meron sa inyo? Ba't kayo tahimik?" walang sumagot sa kanila. "Para kayong mga ano ah.” tumawa ako at fortunately, tumawa din sila.
"Here, Kath." May iniabot sa akin si Kenneth. Bag na kulay white. Teka, bag ba ito? Ewan.
"What's this?" tinanong ko, pero kinuha ko pa rin naman.
"Notes yan Kath. Oh diba, ang bait ni Kenneth?" singit ni Yna.
"Oo nga. Doble doble yung pagsulat nya para lang sayo. Isn't that sweet?" Gabi naman ni Lindsay.
Pinagsulat nya talaga ako? Gusto ko sanang kiligin, pero mali. Bakit naman ako kikiligin? Di ko naman sya gusto, ni crush or admiration nga wala eh. Okay, pero sige—meron na nga, pero konti lang. Nakakadala kasi eh. Gentle man, tapus medyo (Okay, sobra) pogi. Pero wala lang ito. Ang dami ko namang "Pero", kaya tama na nga 'to.
"Sweet kayo dyan! Tch." I turned to look at Kenneth. I gave him a smile, that's all I can give as a response.
Nagkwentuhan at jamming lang kaming apat. Nakisama na samin si Kuya Kevin. Okay lang naman. He's a fourth year student sa school din namin. Mga around seven PM, nagdinner na rin kami. At umuwi na rin sila Lindsay, Yna at Kenneth afterwards.
Humiga ako sa kama ng iniisip pa din yung mga nangyari kanina. TCH! Hindi talaga maalis sa isip ko. Paano ba naman, sa ganung pangyayari sino ang hindi mapapahiya at mabibigla?
Tumayo ako at kinuha yung mga notebooks ko na binigay ni Kenneth kanina. Pagbuklat ko sa isa kong notebook, may nahulog na papel.
Ay! Envelope pala. Yung katulad nalang ng natanggap ko dati. Si Kenneth ba nagbibigay nun? Psh. Impossible.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 17: FB ( Facebook or Fake Boy )
Binuksan ko ang envelope. And as usual parang poetry na naman yung nakasulat.
***
"A man who's determined to prepare a dish,
Surely your worries he will not unleash." ***
Can somebody please tell me kung sino ba 'tong taong nagbibigay sa akin ng letter. Impossible talagang si Kenneth. I'm telling you... I-M-P-O-S-I-B-L-E.
Nilapag ko muna yung mga notebooks ko sa study table. Mag-Open muna ako ng facebook at makapagtanong about school updates.
I posted a new status; "What's new in school? Is everything still cool?"
*Lindsay Gonzales commented on your status*
"Nga pala Kath. May long quiz tayo sa Geom tomorrow. Tingnan mo nalang yung sinulat ni @Kenneth Verge sa notebook mo. :"">" (14 likes)
"Wow! Salamat ha? Nai-tag pa si Kenneth. Tsss. =___=" (5 likes)
Grabe naman ang schoolmates ko. Hanggang facebook ba naman eh sinusundan ako at ang mga rumors about me and Kenneth. Kulang nalang eh kumuha ako ng loudspeaker at iannounce sa lahat ang gusto kong sabihin. Kainis!
Speaking of Kenneth, di ko pa sya friend ah? May facebook rin pala 'to. Mai-click nga yung profile nya. I'm going to stalk. No! I mean iv-view ko lang, but I'm not going to add him. Dapat siya mauna. Joke.
I clicked the link. Unfortunately, private ang profile nya. Tch. Wag na lang. I'm not going to add him just because of viewing purposes.
*One new friend request notification*
Kenneth Verge *Confirm* *Not Now*
(427 mutual friends)
Gee! Here it goes. Confirmed!
Hayan! Makaka-view na ako sa profile nya. >:D And just so you all know, I'm not stalking. I repeat, I'm not stalking.
Pinuntahan ko kaagad ang profile pictures nya. Grabe lang ang bawat pictures ha? Umaapaw ng likes. Tss! Girls will be girls. Pero patuloy pa din ako sa pagvi-view. Natapos ko na lahat ng nasa album nya na Profile Pictures, time to glide in to his other albums.
Kenneth Verge's Album: My world in L.A
Ayos ang album name ah. Pagka-view ko, nakita ko ang bahay nila sa L.A. Malaki, mala-palasyo. At may nakita din naman ako dun na picture nya na kakaahon lang nya sa pool. Half-naked—I mean, naka-trunks lang siya. Oh my gosh. Ano ba 'tong nakikita ko. Eyesore! Close close close!
Pero bago ko pa mai-close, may nakita akong picture. May kasama siyang girl. And I was surprised, kasi...
Blonde dito si Kenneth. At sobrang kamukang kamuka nya dito si Jake Flynn. Di kaya si Kenneth si Jake? Grabe! Pampasakit lang ng ulo ito. Pero teka, diba si Tricia Savery yung kasama nya? Si Tricia yung sikat din na artista, na love-team ni Jake Flynn. Baka namang posibleng si Jake ay si Kenneth? Grabe! Kung nagkataon, lalayuan ko si Kenneth. Argh!
Magko-comment ako. Tss!
"Kenneth, is this Tricia Savery? Is it possible that you're really Jake Flynn? O.O"
Nai-enter ko na kaagad. Masyado bang straight-forward yung tanong ko? Tch. Di lang talaga ako makapaniwala sa nakita ko. Nag-view pa ako ng ibang pictures. Pictures ni Kenneth or Jake na kasama si Tricia or kung siya talaga yun.
Nagbrowse muna ako homepage ng facebook habang inaantay yung comment ni Kenneth. Tiningnan kung sino ba sa mga nagsend ng friend request ang mga kakilala ko, at nakipag-chat na rin kung kani-kanino.
Mga thirty minutes ko ding inantay yung reply nya. Nakita kong online naman siya. Di kaya walang notification na dumating sa kanya? Or sa akin walang dumating? Nai-view ko ulit yung profile nya, at pumunta sa photos.
Nakita kong wala na yung album nya na My World in L.A. Bakit nya nai-delete? So, totoo nga yun? Ano ba yan!
I'm going to chat him na...
Katherine Villanueva: Kenneth!
Kenneth Verge: What? :)
Katherine Villanueva: Why did you delete your album?
Kenneth Verge: ...
Okay. Conversation killer. Kainis! Nag-off na ako. Makapag-review nalang sa Geometry. I turned off the computer then sat in front of my study table. Err, ngayon lang ako nakaramdam ng pagkatamad sa harap ng books. Woah. Ang creeper ko talaga.
While flipping the pages of my Geom notebook, a note fell... AGAIN. Ang tyaga naman ng nagbibigay sa akin ng letters. Anytime, anywhere. Next time hindi na siguro ako mabibigla. Hayy.
The letter says;
***
"You look like an angel in every of your angle."
***
Woah. That was epic. I'm completely oblivious. Did someone oblivate my intelligence quotient. Tsk. I finished reviewing at around eight PM. Nag-online ulit ako. Facebook. Tumblr. Twitter. Always those sites nalang. Wala na bang ibang magandang site?
I was scrolling down my facebook homepage nang may makita akong post— wattpad (dot) com. I clicked it since may word na 'pad'. Book worm here, remember?
And I was directed to a profile. What's this wattpad site anyway? I explored more and knew that this is a site for writers and readers. Ayos! Okay, I'll wander here. Nalibang ako ng sobra at nalamang ten PM na pala. Time really flies when you're having fun.
Kinabukasan, mga nagulat classmates ko dahil pumasok na ako. So what am I? Some kind of martian? Parang sandali lang naman nawala eh. Pati ano ba kasing meron?

Nagstart na ang classes. Nasagutan ko na din naman ng maayos ang quiz namin sa Geom. Then the rest of the class before lunch went the usual way. May three classes pa kami after lunch. Kapagod!

"Alright class. Since we're into classic stories. I will require you to present a mini-play." announced Ms. Ramos, our English teacher and as well our adviser.

"Awww!" Sabay sabay na sagot ng mga kaklase ko. I agree dun sa kung ano mang gusto nilang iparating. Mini play is just trouble-some. Tch!

"I'll consider it as your project. Don't try and complain!" Sabi ni ma'am. Natahimik naman kami dahil sa takot. Ang terror kasi nya ah. Then she continued. "I'll be grouping you. And each group will be assigned to a specific story to play." Then she started calling out names. Di ko ka-group si Yna at Lindsay. Kill me now! Tch.

"Then Ms. Villanueva, you're in group three."

Kill me more! Ka-group ko si Kenneth! Ayaw ko naaaaa!

"Now, let's proceed to the stories." Tapos nag-flip na si ma'am ng pages ng book. Sana madali lang yung amin. *cross fingers*

"Group one, Swan in Love by Marcel Proust. Group two, Jane Eyre by Charlotte Bronte."

"And lastly, group three, Romeo and Juliet. The greatest love story ever told."

"WHAT?!" napatayo ako sa kinauupuan ko.

"Is there something wrong?" terror teacher asked. I shook my head at umupo nalang ulit. I guess the play won't be bad kung hindi ako yung magiging Juliet diba? Phew. Then the rest of the time was given to us to plan our play.

Unlucky Cupid

© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 18: I'm not Juliet

"Ano ba yan guys! Ayoko ngang mag-portray kay Juliet! Tch!" I crossed my arms. Nakakainis! Sabi't ayokong maging lead character eh. Kainis talaga! Sinasabi ko na nga ba eh. Tsk tsk!

"Eh sino pa bang ibang gaganap?" tanong ni Sharlyn.

"Malay ko. Basta wag ako! Please?" Ayoko talaga. Please no no no!

Isa nalang ang tanging paraan para makaiwas sa gulong 'to.

"Guys! Ako na lang ang leader ha? Wala nang aangal." I announced. Dahil pag ako ang leader, wala silang choice sa mga ipapagawa at sasabihin ko. Kailangan nilang sumangayon without hesitation. Iba na talaga pag mautak. Heaven to the yes!

"Akala ko ba ako?" sabat ulit ni Sharlyn.

"Tsk! Ako na nga eh. Tapus ikaw na lang si Juliet." magsasalita pa sana siya kaso siningitan ko kaagad. "Hep, hep! Wag kang kokontra. Or else..." I shot her a playful glare. Di ako masungit, fyi. :)

"Okay, sige sige." halata sa muka ni Shar ang pagka-inis. I understand naman, kasi kung ako nga ayaw din eh. Pero no choice siya, ayoko kasi talaga eh. "Pero dapat mataas ang grades ko dito ha? Kaya pag-igihin mo ang pag-direct, Kath." dagdag nya. Iba na talaga pag Salu. Tch.

"Oo na. Ako pa." then nag-pogi sign ako. Yes. I'm pogi, got a problem?

Napagusapan na din namin kung sino ang Romeo. And as expected si Kenneth yun. Tss! Ano pa bang magagawa ko? Alangan namang makipag-talo pa ako dito sa mga fangirls ni Kenneth. Ano ba yan, may sariling fans pang nalalaman eh!

Since araw araw naman kaming may English period, nagiging maayos naman yung play namin. At the end yung magiging resulta daw ng play namin ang magiging grade namin sa periodical test namin, kaya naman lahat kami sobrang busy. Sa paulit-ulit naming pagre-rehearse eh nakakabisado ko na yung lines ng mga characters lalo na yung kina Romeo at Juliet. Paano ba naman kasi, maya't maya gustong mag-rehearse ni Sharlyn. Mukhang may nasesense ako ah.

"No! Not like that Kenneth. Ayusin mo naman. Okay?" pagsaway ko kay Kenneth. Para kasing nawiwindang si Kenneth ah. Spaced-out sya masyado. Tch.

"I can't do this." nakatungong sabi ni Kenneth.

"Anong problema?" tanong ni Sharlyn kay Kenneth, pero hindi naman sumagot. Tiningnan ako ni Sharlyn na para bang tinatanong kung anong meron. I just shrugged, I don't know either. "Katherine Villanueva naman kasi! Sabi nang hindi bagay sakin maging Juliet eh. Ikaw nalang kasi!"

"Na-uh!" I shook my head. A-yo-ko! Pati, anong di bagay sa kanya? Okay nga yung projection ng voice nya eh, yun nga lang sumasablay minsan sa gestures. Pero all in all okay naman, wala masyadong mali. "Okay lang kaya Shar. At wag ka nang mag-inarte dyan Kenneth. Lahat tayo dito nahihirapan okay? Kaya nga GROUP presentation, diba? Now, umayos na. Pwede?" sumunod naman sila lahat.

"Act two, scene one. Action!" To the highest level ang pag-career ko sa pagiging director, oha!

"Can I go forward when my heart is here? Turn back, dull earth, and find thy centre out." Exclaimed Romeo—este ni Kenneth. Kung tutuusin, nakaka-in love ang boses nya. Boses lang naman, kaya sana naging boses na lang siya. Swerte ng taong kakantahan nito. Eeeep! Back on the scene.

Sumunod naman na lumabas sa scene sila Benvolio at Mercutio na naipo-portray ng dalawang makulit naming classmate. Pero in this play, ang seryoso nila. Wooh! Lucky to have them like this.

"Next scene!" Umalis na yung dalawa. My favorite part na! "Act Two, scene two; Capulet's Orchard. Action!" I yelled.

"But, soft! what light through yonder window breaks? It is the east, and Juliet is the sun." entered Kenneth.

Patuloy lang siya sa pagsasalita, ang ganda talaga nang pagkakabigkas nya. Mapa-tono man o accent, kuha nya. Pwede ng next Leonardo DiCaprio. Infact, he's much better than the actor. And that's a compliment. Yaan na, ngayon lang naman.

"...See, how she leans her cheek upon her hand! O, that I were a glove upon that hand, that I might touch that cheek!"

"Ay me!" Pag-pasok naman ni Sharlyn na si Juliet.

Maayos naman 'tong scene na ito. Ayos na ayos. Ang galing ko talaga! Nyeh, conceited. Eto nalang; ang galing talaga ng teamwork namin. I gave Sharlyn and Kenneth a smile as a sign of their good work. Tapos na ang favorite part ko. Actually, dapat nga may kissing scene dyan si Romeo at Juliet eh, kaso syempre aayaw nilang dalawa. Sus! Pakipot pa itong si Sharlyn, siya na nga itong binibigyan ko ng pagkakataon eh.

At since mahaba ang play, nag-cut din kami ng ibang scenes like yung kung papaano namatay si Mercutio at Tybalt. At dahil usually na magugulo ang mga lalaki, sa scenes na lang ni Romeo at Juliet kami hindi masyadong nag-cut.

"Take five, guys."

Nagpahinga na muna kami. Grabe kapagod. Kung hindi lang grade ang nakasalalay dito, nung una palang nag-give up na ako eh.

"I can't do this."

Nagulat ako. Bigla nalang sumulpot si Kenneth.

"Anong sinasabi mo?!" pagtataray ko. Sorry, pagod lang eh. Bukod sa pagdi-direct, meron pang costumes and props na kailangang ayusin.

"I can't..." tumungo ulit siya. "Act. I've never done this before."

Natawa naman ako dun. Hahaha! At sa muka ni Kenneth, nagtataka siya.

"Seriously?" Natatawa ko pa ding tanong. "Bakit mo naman seseryosohin 'to? Miske naman sila oh," Tinuro ko yung iba naming ka-group na lalaki. "Hindi din sila marunong but they're trying." I patted Kenneth's back at lumabas muna ng room. Lalanghap lang ng preskong hangin.

***

After four days of rehearsal, bukas na ang general rehearsal namin though sa monday pa ang play. Ang intense talaga nitong play na 'to. Palibhasa strict and terror si ma'am at nage-exert ng effort ang lahat, pero mabuti na din yun at least everybody has cooperation.

"Kath! Sa bahay na lang kaya namin tayo mag-rehearse mamaya?" Charmaine offered. Classmate ko rin yan.

"Oo nga, tapus sleep over na din tayo!" excited naman na sinabi ni Eril, ang gay naming classmate. Tss. If I know, gusto lang nyang maka-chansing sa boys naming classmate.

"Hold your nose bakla!" singit naman ni Charmaine. Magbest friend yang dalawang yan. May itsura naman si Eril, sobrang sayang nga lang kasi nga— ganyan sya. "Pero come to think of it, magandang idea yan ah. Ano, okay ba Kath?"

I gave them thumbs up. Siguro ayos na din. Sawang sawa na din naman akong matulog sa kwarto ko.

"Ayos!" Then Eril and Charmaine exchanged high fives.

After classes, dumiretso muna ako ng bahay para kumuha ng mga gamit. Nang matapos na ako, bumaba ako para magpaalam kina mommy.

"Kuya, asan si mommy?"

Tumayo si Kuya sa kinauupuan nya at humarap sakin. "At bakit?!" tinaasan nya ako ng kilay. Hahaha! Nakakatawa ka Kuya Kev!

"Para kang chicks kuya ah! Dali na kasi. Asan na?"

"At bakit muna?!" this time nakahawak na yung kamay nya sa waist nya. Tss. Parang ano lang ah.

"Dali na! Tch! Aalis ako. Overnight sa classmate ko."

Umalis sa harap ko si Kuya at bumalik sa harap ng TV without saying a word. Nilapitan ko at pinalo-palo yung balikat nya. "Asan na kasi? Aalis ako ehh."

Nag-fake cry ako na parang bata habang patuloy pa din ang paghampas sa balikat nya. Kainis! Ang manhid nitong lalaking to. TCCCHH!

"Makaalis na nga!" tumayo na ako, kaso nahawakan ako ni Kuya sa kamay.

"Hep hep!"

"HORRAY!"

"Baliw kang bata ka." tsaka ako kiniliti. Sino kaya mas parang bata samin? Sya nga itong nangingiliti eh. Tumatawa naman ako.

"Haha-h-aha~ Sto--hahaha!" Pinilit kong umalis ako sa pagkakakapit ni kuya, at nagawa ko naman. "Asarness din noh?" Tsaka ako nang-isnab. Kainis! Di makausap ng maayos eh. Anong meron dito?

"Di ka pweding umalis. Dito ka lang." seryoso na ang boses ni Kuya.

"At bakit?"

"Line ko yan eeehhh!" Ayan, naging parang pam-bata yung boses. Hahaha! Kainis, na-aaning na ata itong si kuya eh.

"Che! Aalis na ako. 'Kay thanks bye!"

"Di ka nga sabi pweding umalis eh. Dito ka lang, umupo ka." utos nya.

"Kainis naman oh! Ako ang leader ng group namin, at malapit na ang presentation namin."

"Hindi pwede!"

"Ang kulit mo kuyaaaaaaaaaaaa!" sigaw ko. Paano na lang ang grupo ko? Paano na lang si grades? Waaahh!

"Bakit ba kase?!"

"Una, walang maghahatid sayo."

"Kaya ko ang sarili ko." nga pala, di ko alam ang bahay nila Charmaine. Hala!

"Pangalawa, delikado."

"May kasama akong lalaking classmates."

"Pangatlo, boys!"

"Anong meron dun? Eh diba sila nga yung proprotekta samin? Tch. Naman, kuya eh!" nangigigil na ako at natatawa. Ako yata ang baliw ah.

"Si Kenneth lang dapat sayo."

"ANO?!" Anong meron kay Kenneth, nagayuma ba nya si Kuya? Gee! "May kaklase ako, lalaki. Bakla nga lang, would you consider him?"

"Gay nga diba? Lalaki pa ang tawag mo dun?" pang-asar ni Kuya.

"Naman!" Kainis!

*Beep - beep*

Tumayo ako para tingnan kung sino yung nasa labas.

"Ako na." tumayo si Kuya tapos nai-higit naman ako paupo sa couch. At kelan pa sya naging over protective?

Nagantay ako ng mga ten minutes. Ang tagal naman ni kuya. Papatayo na sana ako nang bumukas ang pinto. Ano ba kasing meron kada tatayo ako? Nakakagigil na ah!

"Hey Kathy!"

Oh no!

Unlucky Cupid

© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 19: Two Kiss

Si Kenneth.

"Bakit ka nandito?" tinaasan ko sya ng kilay.

"Sih-nu-sun-doh kee-tah." he's trying to speak in Tagalog. Ang cute lang boses eh.

"No need. Meron akong sariling sa—" Napatigil ako. Wala pa akong sariling sasakyan. I'm gonna die!!

"You're saying?" pang-asar na tanong ni Kenneth. Kainis to ah! Tss!

"Wala wala. Sabi ko ihahatid ako ni Kuya sa bahay nila Charmaine." Tiningnan ko si Kuya, "Diba nga Kuya?" Hindi naman umusap si Kuya Kev at nag-smirk lang siya kay Kenneth. Kainis lang!

"Sige Kenneth, Kath tataas muna ako." he winked at Kenneth. Okay, para saan naman yun? Ang weirdo ng kuya ko aba!

"Kevin! Di mo ba ako ihahatid?" pasigaw kong sabi. Nakakainis eh. Pagalitan na kung pagalitan, wala nang magagawa nasabi ko na. Hala!

Napatigil sa paglalakad si Kuya. "Ano ulit yun?"

"Ah, eh. W-wala. Hehehe. S-sige na, sasabay nalang ako kay K-Kenneth." pinilit kong maging inosente ang boses ko.

"Good." sabi ni Kuya. Tiningnan niya si Kenneth na para bang may sinasabi nang pa-mata lang, then Kenneth nodded. Sus! Mga lalaki talaga!

"Let's go?" tanong sakin ni Kenneth habang ino-offer ang kamay nya. Sus! Para namang ikakabit ko ang kamay ko sa braso nya. Tss.

"Tch." yan lang ang nai-react ko at tuluyan nang lumabas.

Nang makasakay na kaming sasakyan, walang umiimik. Nilabas ko nalang ulit ang iPod ko at nag-soundtrip tutal wala naman akong sasabihin. Nakakabingi ang katahimikan! Oo, may ganun.

"CRAP!"

"What?!" biglaang tanong ni Kenneth.

"A-ahh. H-hehe. Wala wala." napakamot ako ng braso ko. Ang kinatataka ko naman, eh bakit may kanta ni Jake Flynn dito sa iPod ko? Never pa akong nag-download nito ah!

"Tell me Kathy, what is it? A-noh ng-ngah?" he asked in his cute accent. He's really into this learning-Tagalog-thingy, huh? Bakit naman kaya? Oblivious na kung oblivious.

"Jake Flynn." yan lang nasabi ko.

"Oh." mukhang nagulat si Kenneth. "What about him?" At nag-concentrate na sya sa pagd-drive.

"His song just played. I can't stand it."

Natawa naman siya. "Then why'd you download it in the first place?"

"I didn't, okay? Mag-drive ka na nga lang dyan. Hindi yang ini-English mo ako."

Tinawanan nya ulit ako. "You can hate the singer, but never the song."

Whatever. Pero kung tutuusin, maganda talaga yung kanta ni JF eh. Naaalala ko pa nga dati, nagtago ako sa library dala-dala yung iPod ni Yna para lang mapakinggan yung kanta. Well, ayoko lang kasing nakikita nila akong nakikinig sa music ni JF, baka sabihin nilang fan pa ako eh. Kaya NO WAY!

Pagkadating namin sa bahay nila Charmaine, lahat sila nasa sala at mga nagkukulitan.

"Here's our KayVee na pala eh!"

"Woooh!"

"Anong KV guys? Kilig Vibes?" tanong ko. Ano naman kasing KV yung pinagsasasabi nila?

"KayVee Kath. Pero okay na din ang Kilig Vibes kung gusto mo." at nagtawanan at naghiyawan sila. Ang kukulit lang eh.

"Eh, hey guys. What's that KayVee or KV thing?" asked Kenneth and looking confused.

"Kayong dalawa yun noh." sagot ni Eril. Walang umimik samin ni Kenneth. Di ko parin gets, at mukhang mas lalong hindi gets ni Kenneth. "Ano ba kayo! Tss. Look, diba parehas letter K ang unahan ng name nyo, then parehas ding V?" we nodded. "Kaya naging KV. Kaya lang naman naging KayVee eh gawa nitong si Matt. Ang bading bading lang eh!"

"O-oy! Anong bading bading ka dyan?" singit naman ni Matt. "Halikan kita dyan eh." pabulong nyang sinabi. Eeeek! Nakaka-goosebumps silang dalawa.

"Go! Ohh, look!" ngumuso naman si Eril.

"Yuck! Guys itigil nyo nga yan! Nakakadiri lang eh!" nandidiring sabi ni Charmaine.

"Sus! Gusto mo lang ikaw halikan ko dyan eh. Selos ka noh?" pang-asar naman ni Matt kay Charmaine.

"In your dreams!" sabay isnab naman ni Charmaine.

"Okay guys!" singit ko naman sa kanila. "It's time."

"Rehearsal na agad?"

"Yep."

"Awww!" They all grunted.

"Sige na guys. Sige, mamayang nine na. Kaso gagabihin tayo, ano?"

Mas pinili naman nila ang magrehearse nang maagap para maagap din ang tapos. Ang kaninang mga makukulit na sila Matt, ngayon ay seryoso na. Mga eleven PM kami natapos at ayos lang naman dahil bukas ay Saturday and the next day is Sunday and today is Friday. Tss! Lesheng Friday song na iyan!

"Haaay!" pagod na sabi ni Matt pagkahiga nya sa couch sa sala.

"Wala ka ngang ginawa run kundi kainin yung snacks. Tapos ikaw pa 'tong mukhang pagod na pagod?! Tch!" sabi ni Charmaine kay Matt. Ang kulit nitong dalawang 'to ah.

"Sus! Lumapit ka nalang dito sakin oh, dali!" tinuro naman ni Matt yung space sa tabi nya.

"No way! Mahawa pa ako ng katamaran mo eh! Wag na lang, dun nalang ako sa kwarto ko!" Sabay cross arms ni Charmaine.

"Sama ako!" napatayo si Matt.

"CHE!" at inisnaban nya si Matt. "So, Kath. Guest room ba kayo or dito tayo matulog sa sala para lapit lapit?"

"Girl! Dito nalang sa sala para..." singit ni Eril at sabay naman itong nag-smirk. "lapit-lapit." at nagtatalon naman ngayon.

"Ewan ko sayo bakla! Hindi ikaw tinatanong ko ha? Yung leader ha? Ikaw ba yung leader? Tch."

"Osige na, dito na tayo sa sala para masaya na si Eril." sabi ko at bigla akong nai-hug ni Eril dahil sa kanyang pagkatuwa.

"Thanks girl!" at tsaka siya tumawa nang nakakaloko. "Mwahahaha!"

"AAAHHH! RAAAAAPEEEE!" sigaw ni Matt at biglang tumakbo palabas.

"Kahit kelan talaga ang OA nung bading na 'yon." natatawang sabi ni Charmaine.

"Nako! Sundan mo na Charmaine at baka maligaw yun." sabi naman ni James, na classmate rin namin.

"Bahala siya! Maligaw ba naman eh, at saan naman? Psh."

"Maligaw sa puso ng iba." at sabay sabay kaming nag-hiyawan. Mukhang meron ngang something sa dalawa ah.

"CHE! Kainis. Sige na susundan ko na siya!" sabay alis ni Charmaine.

"Oh guys, ano nang gagawin natin? Di pa ako inaantok ah." sabi naman ni Ceska at biglang humikab ito.

"So yan pala ang hindi inaantok ha?" Pang-asar ko. Baliw talaga kahit kelan 'tong si Ceska.

"Eh kasi naman ho, ayaw ko pang matulog ho." Iba talaga punto nitong babaeng 'to. "AHA!"

"Anung aha?" tanong ni Eril.

"Let's play games." suggest ni Ceska.

"TAMA!" sabay sabay nilang sabi.

Okay, games wouldn't hurt, right? I'll join them. Napag-usapan nilang sa may garden na maglaro. Maganda talaga ang bahay nila Charmaine, there's a pool beside the flower patch. At may fountain naman sa gitna ng pool nila. Naupo kami sa grass in a circle formation.

"What now guys?" curious kong tanong. Sila lang naman nag-usap sa mga games na gagawin eh. Wala rin naman akong alam na kung ano kaya quiet nalang ako.

"Here's the drink guys!" biglang dating naman ni Eril na may hawak hawak na bote ng... wine? Or beer? Nako! I won't!

"What's that?" gulat kong tanong.

"Naman Kath. The Bar lang 'to. Di to nakakalasing, promise."

"'Kay fine whatever. I won't drink naman eh." I gave them smile at sila naman ang nagbigay sakin ng frown. "What?" para namang ngayon lang sila nakakita ng hindi umiinom.

"Aysus. Basta, it depends sa result ng game yun ha? Okay, let's start."

"Ay teka nga muna kasi. Ano bang game 'to?"

"The most common. Oh tara dali!"

"The most common? May game ba na ganun ang tawag? Ngayon ko lang narinig." sabay kamot sa braso. Ayaw ko sa ulo. That's so... uhh—yeah.

"Spin the bottle. Ano pa ba? Oh ano, game na?"

"Let's get in on!" excited na sabi nila. While I'm still emotionless.

First spin, kay Eril natapat.

"Truth or Dare?"

"Uhm." napaisip muna siya. "Truth."

"Nagka-girlfriend ka na ba?"

"Ano ba yan, teh! Nakaka-goose bumps naman yang tanong mo. Iba nalang! Eeeeh! Kadirs-dirs!"

"Ang arte arte mo! Sagutin mo nalang kasi yung tanong. Bawal mag-inarte okay? Di bale sana kung maganda ka!" Charmaine.

"Oo! Bakit, may angal ka? Talo pa ng skin ko ang face mo oh! Tch."

"Sagutin mo nalang kasi Eril." Matt

"Okay okay, fine." he sighed first. "Meron na kasi okay. Meron na. Inaamin ko, tatlo sila noon. Sabay sabay. Okay na kayo? Eeeh! Kadiri talaga!" Eril was disgusted. Haha. Baliw talaga 'to.

"Grabe namang dami nyan ah! Mas chickboy ka pa sakin." Matt

"Edi inamin mo ring chickboy ka! Sinasabi na eh! Tch." sabi ni Charmaine then she crossed her arms. Selos ba 'to?

"Oo. Dalawa sila ngayon." pag-amin ni Matt. Yumuko lang si Charmaine at natahimik. "Si Charmaine at si Li." dagdag ni Matt. I can see Charmaine's eyes lit up. Eh iisa lang naman kasi si Charmaine at Li.

"Sus! Kilig ka naman Char." Eril

"CHE! Osige sige, next na!"

Second spin, tumapat kay Sharlyn.

"Truth na din ako."

"Okay. Since puro aral ka lang naman lagi Shar, may naging crush ka man lang ba?" believe me, they're so curious about this girl, Sharlyn. Napakatahimik at mahinhin nya. Wag naman sana syang matulad dun sa ibang babae na kung sino pa yung mahinhin, siya pa yung wild.

"Wala." She looked away. "Pero ngayon, meron na."

"WOOOOH!" sabay nilang sigaw.

"Sino naman?" Ako na nagtanong. I'm not curious, it's just that—okay I'm slightly curious.

"Wag kang magagalit, Kath ha?" Nahihiya nyang sabi.

"Ha? Bakit naman ako magagalit? Saakin ka ba may crush? Okay lang. Kaya kong maging lalaki for you. Hahaha!" First time that I laugh this week. Sobrang stressed eh.

"Kath ikaw yan? O baka alien na 'tong kasakasama natin? Gawd!" Charmaine

"Sus! Parang tumawa lang eh. Ikaw nalang ang tumawa Char, liliwanag pa ang puso ko." sabi ni Matt with matching sinasadyang-kilig gestures.

"CHE! Eto fifty, bumili kang light bulb!"

Tawanan naman kami. Masaya. Masaya silang kasama. If only Lindsay and Yna are here. I miss them already!

"Pero seriously, sino ba yun Shar?"

"Si..." she sighed. "Kenneth." at tuluyan na nyang binaon ang muka nya sa scarf nya.

"Sus. Yan naman pala eh. Bakit pa sinasabi mong magagalit ako? Pagmamay-ari ko ba sya?” biro ko sabay tawa.

Okay, what was that? I felt someone pinched my chest.

Tuloy tuloy na dun ang asaran. Sinasabi na nga ba eh. Di kami talo ni Kenneth. He's... okay fine I'll be honest, he's gentle man, matalino, mabait, creative, eh ewan. Parang lahat na eh. Pero no, I don't and won't like him. Itataga ko yan sa bato!

Mga nakailang spin na din sila ng bottle at fortunately hindi pa din ako natatapatan nito. Buti naman. Eleven na, hindi pa naman ako inaantok pero nagugutom ako. I need snacks. Tatayo na sana ako nang sa akin naman natapat ang end ng bottle.

"Oy, oy babaita! Bawal tumakas ha?"

"Okay fine whatever!" umupo na ulit ako.

"Oh, ano? Truth or Dare?"

Kailangang mag-ingat ako sa pagpili, baka kung ano lang ipatanong o ipagawa ng mga ito eh, delikado. Kung truth, siguro sa love life ang itatanong ng mga yan. Kung dare naman, sure ako na puro kalokohan lang ang ipapagawa sakin ng mga 'to.

"Truth—ay hindi! Dare nalang pala."

Dare? Wag!

"Wait—Truth nalang pala. Hehe."

Mas mahirap pang mamili dito kumpara sa multiple choices sa exam eh.

"Hay nako! Truth AND Dare na. Dali." Eril.

"HA?! Ang daya nyo! Bakit sakin parehas?"

"Malamang. Pabago-bago ka kasi, kaya ayan magtiis ka!" at tsaka ako binelatan ni Eril. Nakakainis! Sa sobrang pagiingat, lalo pang napasama eh. Tch!

"Oh sige, magtatanong na ako."

"Di ko din naman sasagutin." At ako naman ang dumila sa kanila.

"Pag hindi sumagot o ginawa ang mga inuutos, magsh-shot."

Shot? Ayoko. Tch. "Okay. Fine! Eeeeh! Kainis kayo ah!"

"Ganun talaga. Okay eto na ang tanong. May first kiss ka na ba?"

"Ang dali naman pala eh." akala ko kung ano ano pang ipagtatatanong nitong mga 'to. Yun lang pala. Sus. Ang dali dali. "Malamang wala pa."

"Yun naman pala eh. Dare na tayo. Go kiss Kenneth. Smack lang."

Nawala ata ako sa sanity ko nung narinig ko yun. "Are you out of your mind?! Eril naman eeeehh! Ayoko! matutulog na ako."

Hinawakan ako ni Kenneth sa braso at hinigit papalapit sa muka niya. At doon na nangyari ang first kiss ko. Ang lambot ng labi nya. Halos tumagal ang smack ng four seconds. I was stunned. Hindi ako makausap noong bumitaw na si Kenneth sa pagkakahalik nya sa'kin.

"WOOOOH!" sabay sabay nilang sigaw. At doon na ako natinag.

"WAAAAHHH! Nooooo! Ang first kiss koooooo." I faked a sob. Nakakainis! Bakit sa kanya pa?! Humarap ako kay Kenneth at tinaasan ko siya ng kilay. "At bakit mo naman ginawa yon?!"

"Gus-toh koh eh."

"Nababaliw ka na ba?! Makaalis na nga." I muttered the last phrase. Nakakainis! Paano nalang ako makakatulog ngayong gabi? Wala ang fave kong stuff toy. And hey, hindi lang sa mga bata ang teddy bears ha?

"Wait! Stay."

Hindi ko naman alam kung anong pumasok sa isipan ko at bumalik ako sa pwesto ko kanina nang walang sinasabi at hindi umiimik masyado. Patuloy pa din sila sa pangaasar nila, pero pinili ko nalang na magmukhang hindi affected kahit sa loob ko ay sobra akong nainis na natuwa na—wait?! Natuwa? WAAH! Makipanig ka brain sa pagkainis ko!

Nagsawa na kami sa mga kalokohang pinaggagagawa namin sa spin the bottle, kaya naisipan nilang mag-shot nalang. Ako naman hindi pumayag, nakaupo lang ako sa isang tabi na malapit sa pool. Nilabas ko nalang ang iPhone ko at naglaro ng Angry Birds. Tch! Nakakainis yung baboy na 'to! Ang sarap ibato ng iPhone eh. Kaso wag pala, sayang. Makapunta nalang ng sala, magpapaantok na ako. Wala naman akong gagawin dito eh, ayoko pa din namang mag-inum, wala sa vocabulary ko 'yun.

"Kathyyy!" lumapit sakin si Kenneth na parang hilong hilo siya. Hindi pala parang, hilo talaga siya.

Niyakap nya ako. Wala naman akong magawa kundi saluhin ang weight nya. Ang bigat bigat mo!

Waa! Ang bango mo Kenneth! Anong pabango mo? Wait. Stop it brain. Tch.

"Kenneth, umayos ka nga! Ang bigat mo!"

"It's kind of hot! Let's..." niyakap nya pa ako ng mas mahigpit at sinadya nyang mahulog kami sa pool. Ang lamig! Déja vu na naman.

"What the hell?!"

Nilapit nya muka nya sa'kin. Nanaman? "Will you love someone like me?"

Sa sobrang lapit ng muka nya sakin, amoy ko ang amoy ng alak na nanggaling sa bibig nya. Pinilit ko namang lumayo sa kanya, pero lapit pa din siya ng lapit.

"You're drunk. Let's get out, I'll take care of you." kahit labag sa kalooban ko.

"Let's stay. Let's dance!"

Ang kulit ni Kenneth. Kung ano anong sinasabi at ayaw papiit. Para syang bata dito ah.

"Ugh! You're so stubborn! Iwan na nga kita dyan!"

Hinawakan nya ulit ang kamay ko at pagkatingin ko sa kanya.

Doon na naglapat ang mga labi naming--Ulit.

Unlucky Cupid

© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 20: Man Pillow

Walang lips movement. Sadyang magkalapat lang ang labi namin.

I was stunned. I can't move. The electricity flowed through our lips made my knees weak. How should I react now? I don't have much strength to push him away. His lips were warm, and his touch gave me goose bumps. The heat inside his body is enough to warm up the icy water that's engulfing us.

He slowly pulled his face away from mine. I can feel my face turned scarlet even more.

Hindi ko alam kung mahihiya ba ako? Kung maiinis o magagalit ba? Ewan. Pero parang kinilig yata ako dun ah? WAHH! Ayoko. Tch. My virgin heart. Nooooo!

"K-Kenneth." I slowly uttered. Nahihiya ako na ewan. I'm feeling undefined now.

"Yeah?" sabi nya na parang walang nangyari. Ano ba 'to? May biglaan bang nag-obliviate sa kanya? Ang bilis mong makalimot. Or he's just this dumb to act like this? ARGH! Kainis.

Pero bakit nga ba ako naiinis at the thought na baka hindi nya naalala na—basta yung nangyari. I won't think of something else other than he's just numb.

"P-pasok na ako." umahon na ako ng pool nang hindi na pinipigilan ni Kenneth. Ano ba kasing nangyari kanina? He stole two…gad! I don't want to think about it!

Lumapit ako kagaad kay Charmaine at nagpasama sa bathroom nila. Nasabi ko na din sa kanya kung bakit ako basa. Nasabi ko lahat, well, except sa blank-part. Tch. I won't even dare to say it.

"Kath, parang namumula ka ata?" Curiously, Charmaine asked.

"H-ha?" Napapansin nya? WAH! Flashbacks, wag kang lalapit sa'kin. Wag! "W-wala ito."

"Sus! Wala daw. Eh teka nga muna, bakit ba kasi nahulog kayo ni Kenneth sa pool?"

"A-ah, eh... ano. Ewan ko nga din eh. K-kasi siya eh." Gad! Lupa, kainin mo na ako ngayon. Kainin mo na'ko!

"Anong kasi sya? May nangyari ba?" nag-grin sya at nai-wiggle ang eyebrows nya.

"W-wala nga k-kasi." nauutal kong sabi. Kung maka-interrogate naman 'tong si Charmaine. Tch. "Char, dali na. Nilalamig na ako."

"Oh dito. Guest room. If you need anything else, baba ka nalang ulit."

As if namang bumaba ulit ako. Ayoko. Makita ko pa yung mokong na yun eh.

"Will you love someone like me?"

Oo—este! Shemay siomai! Bakit nagf-flashback sa isip ko 'yun? Brain makisama ka!

Nagpalit na ako ng damit. Hanggang ngayon, parang wala pa din ako sa sarili ko. Naupo ako sa gilid ng kama, and the next thing I knew, hinahawakan ko na ang lips ko. Ang lambot ng labi ni Ken—WAH! Ayoko na. Nakakainis yung monkey na 'yun! Sana hindi nalang nya yun ginawa! Mako-control naman ang sarili diba kahit lasing? I don't know! Hindi pa ako nalalasing! Asar!

Makatulog na nga, ayoko nang maabala pa ng mga rude flashbacks.

*BANG!*

Napatayo agad ako. "ANO YUN?!"

May pumasok sa pinto. Teka, hindi ko makita. Ang layo ng light switch. Oh gad! Wag naman sanang multo!!!

"S-sino yan?" niyapos ko na ang kumot ko. Oo, kumot. "I-I've got p-pepper spray, and I'm not afraid to use it!"

Tch! Feeling ko maiihi na ako sa takot dito eh. Help me, Superman! HEEEEEELP!

Nararamdaman ko nang lumalapit sa'kin yung presence ng multo. WAHH! Eto na, malapit na yata sa may kama. Hindi ko na kaya! Kunin Nyo nalang po ako, hindi ko kaya ang ganito! WAAAAHH~!

*Snores* *Snores*

Naghihilik?

Kakaiba din 'tong multong ito eh. Tama ba namang dito sa lapit ko matulog at gambalain ako sa paghihilik nya? Gee! Kainis 'tong multong ito ah! TCH!

"H-hoy muh-muh!" Tapang-tapangan kong pagsabi. "U-umalis ka sabi dito eh! Hatid nalang kitang cemetery, okay na ba yun?" Okay lang, hahatid ko talaga si muh-muh, basta wag lang nya akong lapitan. WAAHH!

*Snores* *Snores*

Ang tindi pala talaga nitong multong ito. Talo pa ako sa sobrang pagod eh. Tch. Sipain ko kaya? Oo tama. Wag nya lang akong gagantihan.

*Sipa*

*Sipa*

Wala pa ding imik si muh-muh. WAAHH! Kainis 'to ah! Gusto ko sanang buksan na yung ilaw kaso... baka mamaya may humawak ng paa ko pag baba ko, o kaya may biglang sumalubong sa'kin na white lady, o kaya may biglang humawak ng kamay ko pag binuksan ko yung switch! GAD! The possibilitiesss!

AH! Wre-wrestling-in ko nalang 'to! AJA!

One... Two... Three...

"HI-YAAAA!"

Dinaganan ko si muh-muh tapus bigla kaming nahulog sa baba. Nakapikit ako habang na-realize ko na nakapatong pala ako kay muh-muh. Grabe! Ang epic nitong scene na 'to!

May biglang nagbukas ng pinto at ng ilaw. Nasilaw ako kaya hindi ako agad agad nakatayo. Nakapikit lang ako at nagaantay ng kung anong susunod na mangyayari.

"HUY! Kath? Kenneth?"

Gad! Sino yun? Kampon na ba yun ni muh-muh? WAH!

"S-sino ka?!" tanong ko habang nakapikit pa din.

"Malamang si Charmaine! Ano bang ginagawa nyo sa lapag ni Kenneth?"

Sino daw? Si Kenneth ba?

"OMG!" sigaw ng isang lalaking may maarteng boses. At malamang si Eril ito.

"Ang OA mo Eril. Tss. Eh teka nga muna. Kath, may..." tumigil muna sa pagsasalita si Charmaine. "Ginagawa ba kayo ni Kenneth?" Pabulong nyang tanong.

Ginagawa? Huh?

Namulat na ako ng di oras. Napatalon ako agad agad. HA? Si Kenneth nga! Anong ginagawa ng mokong na 'to dito? TCH! Kainis 'to ah! Tatakutin pa ako hanggang sa mamatay. TSS!

"W-wala! Tch. Akala ko nga kung sino 'to eh. Akala ko minumulto na ako."

"So ganyan pala ha? Kailangang pagsamantalahan ang gwapong multo? Iba ka din Katherine. Hahaha!" Eril

"CHE! Palipatin nyo na kasi 'to ng kwarto, dali!"

"Isang guest room na lang ang vacant dito, Kath."Charmaine

"Edi maige. Dali, ialis nyo na sa sight ko 'tong mokong na to."

"Sus! Kung maka-mokong naman 'to." Charmaine

"Naka! Parang hindi siya pag dating kay Matt ah." Eril

"Mamaya na kaya kayo mag-away, eh noh? Suggestion lang. Tch. Lipat nyo na muna ng kwarto 'tong si monkey para world peace na."

"Aysus." mang-aasar pa sana sila, pero I gave them deathly glares which eventually made them stopped. "H-hehe. Wala wala, Kath. Lilipat na nga namin. Right, Charmaine?"

"Teka, may problema kasi yung isang vacant na guest room."

"Ayos lang kung may problema. Hindi naman ako ang matutulog dun eh." I joked.

"Nakaw naman Kath. Maawa ka naman sa gwapo kahit minsan." Eril

"Tama na nga 'to. Oh ano ba kasing problema dun sa vacant?"

"Kasi ano, under construction pa kasi yun."

"Huh?"

"Bago pa lang kasi yung room na yun, so we'll never know kung may defects pa ang mga furnitures dun. Pero I guess wala na naman."

"Oh yun naman pala eh. Buhatin nyo na si Monkey."

Bubuhatin na sana namin si Kenneth, kaso biglang pumasok si James sa kwarto at sinabing umiiyak daw si Matt dahil sa hindi nila alam na dahilan. Sus. Madrama si boy. Hahaha!

"T-tara Eril!" kinakabahang sabi ni Charmaine.

"Sus. Nag-alala si bakla. Osya tara na."

At tsaka naman nagsi-takbo ang dalawa, leaving me and a lying monster behind. Paano ko siya dadalin dun sa isang kwarto? Eh! Mabigat ito! Kainis. Sinipa sipa ko siya para magising. Kumuha ako ng unan at pinalo palo naman siya. Kumanta na ako nang malakas, pero wa-epek pa din sa kanya. Ang tindi ng tama nitong bakulaw na 'to!

Sinubukan kong itayo siya at iakbay sa balikat ko. Ang dambuhala naman nitong monkey na 'to. Ape? Psh. Kaso ang bigat. Sobra! Dapat ako nalang nag-lasing para siya bubuhat sa'kin eh. Nyeh! Bad idea! Bad!

At eto na nga po kami, magka-akbay. Parang pasan ko ang mundo naman nito eh noh. Basa pa pala ang damit nitong mokong na 'to. Grabe lang. As if namang palitan ko siya! In his nightmare! Err. But despite of his heavy weight champion of the world— de, joke! Okay, despite of his hefty body, I still managed to bring him in front of the other room's door.

Teka, hindi ko mabuksan yung pinto. May sayad yata 'tong door knob na 'to eh. Tch! Mabukas ka na naman oh, ang bigat ng basang mundo. Err.

*TOK*

Tunog yun ng door knob, okay? Haha! Nabuksan ko na yung pinto at nai-switch on na yung ilaw. Bigla ko namang inihagis sa kalawakan si Kenneth. Joke! Syempre inihiga ko siya sa kama, pero hindi ko na siya inayos. Bahala siyang magka-stiff neck dun. Sadista ako eh, bakit ba. Belat!

*TOK*

Alam na kung ano yun. Oh sheet of paper! Bakit ayaw magbukas ng pinto? Sadista din pala itong pintuang ito eh. Napapaghalataang may sayad. Tch. Teka—under construction nga pala itong kwartong 'to. WAAH! Pero hindi naman mukhang ano eh, ang gaganda ng gamit at fully furnished na. Sadyang yung door knob lang talaga. Eeehh! Pampasira ng mood itong door knob na to! Tch. Saan na lang ako matutulog? Ang liit liit ng couch ah. Bahala na.

Tinulak ko si Kenneth pausod dun sa may kabilang gilid ng kama. Aba! Kailangan ko ding matulog. At isa pa, kasalanan nya din naman kung bakit ako nagambala sa tulog ko eh. Basta! Bahala siya, kahit mahulog pa siya, bahala ulit sya. Kahit magkasakit siya, aba'y bahala ulit siya! Basta bahala siya. Kampon ako kasi ni Hitler, note that.

Hinablot ko yung comforter at ikinumot sa'kin lang. Pinikit ko na ang mata ko at handa nang managinip ng matamis na panaginip. Eh, ayoko pala ng matamis—baka pasukan pa ako ng langgam sa tenga. Tch. Ang sakit lang kaya nun, mas matindi pa sa heart break. Parang nangaasar lang kasi yung langgam pag nasa loob na ng tenga tapus kinakagat kagat yung ear drums eh! Kung may drum stick lang ba ako, edi sana binulabog ko na yung langgam sa loob ng tenga ko eh. Anyway, basta pumikit lang ako at tumalikod kay monkey at tuluyan nang humimlay. Err, joke lang.

Eeek! Naalimpungatan ako. Nawala ang kumot ko. Tch. Naman oh! Ang lamig lamig eh! Asan na ba yun? Bahala na. Sa sobrang antok ko, hinayaan ko na lang mag-gala yung kumot ko. Wehehehe. Oo, tumatawa ako ng tulog. Pero bakit parang ang laki naman ng unan na nandito? Oohh la-la! Ang warm warm. Hihihi. I like this pillow. Wait, parang grabe naman yata itong unan na 'to? Gumagalaw? Epic! Wooh! Animated pillow? Astig. I never knew na may ganito pala sa mundong ibabaw. I definitely have to go and buy one of these. Well whatever, inaantok pa ako.

*BANG*

Pintuan yata ulit? Sorry, kakagising lang eh. Magkaiba ang pandinig ko sa umaga at sa gabi. Bipolar akong tao, kaya bipolar din ang lahat sa'kin. Wag ka't ako lang ang ganun. One and only ME.

Everybody look to their left,

Everybody look to their right,

Repeat! Repeat!

Everybody look to their left--

Sheet of paper! Naging si Kenneth yung pillow! WAAH! Chansing 'tong monkey na 'to ah! Kainis! Mangangain na talaga ako eh!

Tinulak ko siya palayo. At tumayo na sa kama. Nakita ko sila Charmaine sa may pintuan, looking shocked and confused at the same time.

"O-oy! Kung ano man ang iniisip nyo, hindi yan ang ano ha... H-hindi ano... B-basta hindi!" I defended then walked out from the room.

***

Since Saturday ngayon at wala naman kami masyadong school works, rehearse lang kami nang rehearse. As far as I can see it, ayos na ang lahat. Siguro yung props na lang talaga ang kulang. I gathered them all sa may garden ulit. Doon na kami nag-paint at nag-draw ng kung anu-anong mga gagamitin.

"HEEEYY!" sigaw ko. Bigla akong pinunasan ng paint ni monkey sa mukha. Kahit ba hindi ako maganda, syempre may pakielam pa din ako sa mukha ko.

"Hahahaha!" sige lang tumawa ka lang. Tch!

"Kainis ka ah! Eto sayo!" at ginantihan ko sya. And the next thing I knew, lahat kami nagpapahiran na ng paint. Buti na lang madali itong tanggalin.

"Kath! Ligo tayo sa pool?" yaya sa'kin nila Charmaine. I just nod. Ayos lang naman.

"Let's go guys! Yiiihee! This means pool games!" excited na sabi ni Eril.

Pool games? Ayoko. Ayoko ng pool games na ginagawa sa gitna. Ayoko pati sa malalim na part, may past kasi ako. Ayoko din namang maging kill joy, kaya lumusong na ako sa pool. Enjoy naman pala kahit papano, kaso napasimangot na ako nang hinigit nila ako sa dulong part ng pool.

I'M DEAD.

Unlucky Cupid

© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 21: Odd Text Message
Hinigit ako nila Eril sa gitna ng pool. Gravy! Ipakain nyo na ako sa ginormous bears, wag lang talaga ako ilalagay dito sa kinatatayuan ko ngayon. WAAH! So ayun na nga, nilunod nila ako. Hindi ako makahinga... The end patay na ako.

Wahooo! Joke lang. Gusto ko pang maging amazonang stewardess. Bakit amazona? Kasi para kapag nagkaroon ng Snakes sa plane, edi ako ang aabante, at sila naman ang aatras. Chos. Ang gusto ko lang naman kasi talaga eh malibot ang buong mundo after I graduated from college. But that is another thing, ang iisipin ko muna ay kung papaano ba lumangoy.

Ariel of Atlantica, help me! Help! I need fins and tails and— sige kailangan ko na din ng tinidor. Ng trident, para makuryente ko na 'tong mga aning na to. Seriously!

Nalunod nga ako. Ilang minutes akong unconcious sa ilalim ng tubig. Walang sumasagip sa'kin. Walang tumutulong though I can see their silhouette above the water, completely ignoring my deathly presence. Mabuti na lang at hindi makalaon ang ilang minuto ay nagkaroon na ako ng mga fins at buntot. Nakalangoy ako ng maayos at nakakahinga na sa ilalim ng tubig. May nakita nga akong tinidor na kasing liit ng table spoon. Waa! Ang cheap mo naman Ariel! Psh.

Kinuha ko pa rin ito.

*BOOM!*

Wag ka't yun ay tunog ng triton. JOKE! Kinuryente ko sila at ayun, bam!

Ako'y nanginginig din? Huh?

"Uy! Uy! Kath!"

I felt someone poking me, and another hands on both of my shoulder shaking me as if she or he just lost his sanity. I coughed. I reluctantly got up with blury images facing me.

"A-anong n-na-nangyar-ri?" I asked in between my pant. "N-nalunod b-ba ak-ako?" I asked for the second time while catching my breath.

"Baklaita! Pinagalala mo kami ah. Akala ko ako na gagawa ng CPR sayo. Bleurgh."

I'm totally not myself yet, but I'm pretty much sure that it was Eril who said that. Talk about a sophistication in a man's husky voice.

Baliw talaga yang si Eril.

Inubo ko na ang lahat before I started talking. "Aning ka Eril! Haha. Bakit ba ako nalunod? Akala ko tuloy naging mermaid na talaga ako."

"Ang taas mong mangarap, teh!"

"Aysus. Parang ayun lang. Hayaan na't minsan lang makapanaginip ng ganun eh. Nga pala, paano na nga ba ako nalunod?!"

"Ewan nga eh. You're like spacing off, and the next thing we knew nasa ilalim ka na." Charmaine

"Eh ito naman kasing engot na 'to, umahon pa nung hindi ka nakita sa pool. Baka daw kasi umahon ka lang." Matt

Nabatukan ni Charmaine si Matt. "Baliw! Story maker! Pweding pwede ka na sa wattpad. Tch!"

"Ows talaga? Sige. Ik-kwento ko dun ang love story mo. Love story mo with your point of view expressing how much you love me. Wahahaha." pang-asar ni Matt.

"Heh! Leche flan ka."

"Meron ba sa fridge?" nagning ning ang mata ni Matt.

"Huo, meron! Dali! Takbo! Baka maunahan ka ni Sah-wa dun! Dalian mo."

At ito namang si uto uto, tumakbo nga.

"Sino namang Sah-wa?" tanong ni Eril. I was going to ask about it, too.

"Wala. Sawa, ahas. Pero joke lang yun. Yaan mo siyang magmukhang chenes dun."

Pumunta na kami sa loob para magpalit. Nasaan si Monkey?

*Hatching!*

That was my brain, itching. Err, bakit ko ba hinahanap si monkey? He's better off.

Nang nakapag-palit na ako ng damit at okay na, nagpaalam akong gagamit ng computer ni Charmaine. Habang nagi-internet ako, sila ay nandun sa labas. Malay ko kung anong mga pinag-gagagawa nila. Basta dito ako.

I opened my facebook. Online routine.

Check notifications, blah blah blah. Comment - Like - Birthday Greetings ritual.

Then, tsaka ko tinignan ang friend request.

Tingin, tingin. Who you? Who her? Who him? Who there? Who here? Haha. What a grammar!

I only accept those whom I know personally, or with my permission. Ayoko nung ia-add lang ako for viewing purposes. Most of them were, like, strangers? But one user caught my attention.

Andrea Louisse Hernandez *Confirm* *Not Now*

(138 mutual friends)

Yes, siya. I don't know her. Pero kasi yung picture nya parang may, I don't know, something? No! Someone pala. I viewed her profile, and unluckily, it's private. It left me no choice but to accept her. Gusto kong maka-view. Well this is a different case, siya naman yung nag-add eh hindi ako.

I clicked her profile pictures. Okay siya, maganda. I also discovered that she's a student from my elementary school. The school with lots of fire-starter memories. Nasa gym sya sa profile pic nya. May mga nagba-basket ball sa likod. One guy also grabbed my sight. He's… he's ano... familiar? Basta. He's familiar as far as I can remember.

Eh! Bahala na. I won't go shaking my brain cells para malaman kung sino yun. So there, I checked home page. Scroll down - Scroll up - scroll to the left - scroll to the right. Joke lang, napagtripan eh.

Moving on. Bigla namang nagtext si…

Conceited Monkey

Bakit ang lambot ng labi mo?

Syempre malambot kasi-- WAIT THE HELL OF AN ELEPHANT TRUNK! Nababaliw na ba talaga 'tong si Kenneth!? Kainis ah! Buwisit 'to! Eeeehhh! Umiinit ang dugo ko! PSH!

I stomped out of the room to get my fist up at Kenneth. Sadista, and amazona, I am!

Nakita kong nagtatawanan sila sa labas, sa garden ulit. Tambayan eh. Yung cellphone ni Kenneth, hawak nila James at Matt. Mga baliw talaga! Kainis. Yung iba naman naming ka-group nasa pool pa din together with Eril. Nilapitan ko sila Charmaine sa gazebo.

Hinablot ko bigla bigla ang cellphone ni Kenneth kila James.

At nabigla naman ako sa wallpaper nya.

Malay ko pero nanghina ata ako?

Dahil sa pagod or...

Unlucky Cupid

© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 22: Half of my heart

Binigay ko na sa kanila yung cellphone ni monkey at bumalik na sa loob. Ako lang ang mahilig mag-stay sa loob. Buti na lang on vacation abroad ang family ni Charmaine.

A-ano ba yung nakita ko? Hay! ERASE! ERASE! Napakadaming tanong ang umiikot sa isip ko. It's time to settle things down.

***5 PM, Saturday;

Tinawag ko na ulit silang lahat for rehearsals. Kung ayaw nila, edi wag. Of course gusto nilang makakuha ng mataas na grade kaya sumunod naman. Yown ang powers!

"Guys! What scene ba ang naguguluhan kayo?" I asked them. None of them spoke. "Okay. So wala talaga?"

They all shook their heads.

"Sige. Uwian na."

"Nooo! Actually, alam mo, may problema si Sharlyn sa Act two, Scene two." Eril

"Sus! If I know, ayaw mo lang umuwi eh. Dinadamay mo pa si Shar."

"Actually, meron ngang problema." singit naman ni Sharlyn.

"Parang wala naman ah? Pero sige if meron nga, let's try and put remedies. Ano ba yun?"

"Wait. Dun tayo oh." tinuro ni Sharlyn yung dalawang swing.

Sumunod na lang ako sa kanya. Pero nagtataka naman ako bakit dito pa talaga namin kailangang mag-usap? Pwedi namang dun na lang. Nadito na eh, yaan na lang.

"So, what's the prob?"

"Yun ngang sa Capulet's Orchard."

"Ano ba dun? Ayos naman yun lahat ah."

"You want this play to be something the audience would clap about, right?" I nodded. Syempre. I am the director. Hihihi. "Then," she continued. "Let's do the kiss part."

Nanlaki mata ko dun ah. It seemed just like yesterday na sobrang ayaw niya ah. Oh, may gusto nga pala siya kay Kenneth. Pero hindi naman dapat siya lang yung nagd-decide about this manner, diba? Hindi lang naman siya gagawa ng kissing scene. As if namang halikan niya sarili nya. Ang epic naman nun pag nagawa nya yun. Hoooh! Hands down.

"Does Kenneth know about this?" kumunot ang noo ko. Malay ko kung bakit, siguro trip lang ng ulo ko.

"U-uhh. Yeah, yeah. Hehehe." she forced a fake chuckle.

"Okay. Settled. We'll do the kiss part." at ngumit ako nang nakakabaliw. Hohoho! This'll be fun. Malay ko ba kung pwedi 'tong kiss kiss thingy na 'to. Pero I'll take the risk. Bwahaha. Gosh, I'm evil and I'm loving it. Hohoho! Merry Kissing. :))

"T-talaga?" and Sharlyn's eyes sparkled like diamonds.

"Sure." I got up at bumalik na sa harapan ng group mates ko.

"Let's put remedies to some spoiled parts." then the rest was history. 'Kay, don't mind my words. Aning ako ngayon eh, bakit ba.

***

***Sunday;

"WAAHHH!" panicked, I yelled.

"Ang agap naman yata ng dramatic shriek mo, Katherine!" reklamo ni echuserang Eril.

"Eh kasi naman kasi, I can't find my other t-shirt. I'm pretty sure I brought three." I retorted without looking at them. As if namang um-attend ako ng mass nang kung ano ano lang ang suot. No way!

"Ba't naman kasi tatlo lang? Err, I'll let you borrow na nga. Sige na sige na. Eeek!"

"Ang arte mo. Che! As if namang hihiram ako sa'yo. Mahiya ka bakla. Psh."

"Ikaw ang maarte! Sige na sige na, I'll ask Charmaine for t-shirt that will surely, perfectly, gorgeously fit you." he—wait, She nalang pala. She said while making a weird dreamily gestures.

"Grabe ka naman! Parang walang damit ang babagay naman sa'kin sa sinabi mo ah. Nahiya naman ang balat ko."

He snobbed me, at umalis na ng room. At ako naman itong si hindi makapaligo dahil baka wala akong maisuot after my shower. Antay antay. Err, higa sa kama.

Gulong to the left, gulong to the right. Naa-aning na ako to the fullest. Ang tagal ni Eril. Male-late kami sa Mass eh. Tumayo ako para—oh! Bumukas ang pinto at nakita ko ang bakulaw na si Eril.

"Eto na oh." he flashed me a "nakakalokong" smile, while handling me a plain white shirt.

"Bakit ganyan ang mukha mo?"

"Oo na. Alam kong dati pa ako maganda. Kaya magbihis ka na. Tch!"

"Hindi pa ako naliligo. At tsaka ang feeler mo to the max, di ko reach! Bahala ka na. Labas! Shoo shoo!"

Pagkalabas ni Eril, agad agad na akong naligo. I sing: Brush, brush, brush three times a day. At tsaka, oohh yes sige pa sige pa. Hahaha! Wag ka't kanta yan ha. Wolo long. Masarap lang kasi sa feeling ang warm water.

After my concert-like shower session, I put on the plain t-shirt that Eril gave me, then slid on my skinny jeans and matched it with my chuck taylor. Gussied my hair, checked out myself then bam! I'm ready.

Dumiretso na ako sa sala. There I found them waiting. Pagkalapit ko sa kanila, iba't ibang expression ang suot suot nila. Pero sure ako sa isa, lahat ng mukha nila ay parang nanjo-joke. Ewan ko kasi eh, parang may something sa mukha nila. May kalokohang ginawa 'tong mga to. Tch!

"Okay guys, tell me what is it?" I raised them an eyebrow.

"It's naaaahh-thung!"

Ang tagal kong kinulit kung ano bang ginawa nila or something, but I sighed in defeat, aayaw talaga eh. Nang makarating kami sa Church, buti na lang wala pang masyadong tao. Ang laking space ang nasakop namin. Nakakainis nga eh, pinaglalapit kami ni Kenneth sa upuan. Tch! Typical moves! Psshh! Pero ayoko, baka mamaya magka-scandal kami dito sa church. So in the end, naging magkatapat na lang kami.

Sitting arrangement: Ibang ka groupmates, Eril, Matt, Charmaine, Ako, aisle, at sa katapat naman namin ay sila Kenneth, Sharlyn, James at iba pa naming group mates.

Ayos lang kahit katapat basta wag kalapit, at least makakapag-concentrate ako sa mass. Nag-start na yung mass, at wala namang nagaganap na kalokohan so far.

Nung nasa part na nang kakanta ng Our Father, every body should hold hands. TCH! Minamalas nga naman oh! Kailangan pang magdikit ng bawat tao sa isang row para maghawak kamay, leaving no space at the center. Wala namang malisya 'to eh, kaya sige lumapit na ako at nakipag—err, you get the point.

Nang nagdikit kami ni Kenneth at nag hawak-kamay, nagtawanan ng mahina ang mga ka-group mates namin na nakaupo sa likod. Psh. Parang eto lang eh. Hanggang sa matapus ang kanta, parang may pinaguusapan or pinagtitilian pa rin ang mga bakulaw sa likod. Grabe lang ha! Feeling ko may something. Kainis! Nasa church pa naman!

Tinapos ko muna yung mass bago ako magbigay ng mahabang speech slash sermon sa kanila. I've got the power. Haha.

Habang papalabas kami ng Church, grabe ang distansya namin ni Kenneth sa isa't isa. Parang lang kami nitong kambal-tuko sa lapit eh. Sus! As if naman gusto ko 'to, siksikan kasi. At eto namang mga baliw, pinaglalapitan pa kami ng sobra. Ehh! Tch. Pinaglalapit kami tsaka mga mang-aasar.

"Guys, kain tayo sa McDo?" yaya ni James.

"Ayoko, kayo na lang. Uuwi na ako samin." I announced.

"Ang KJ mo ah! Sumama ka na, libre ko. Joke!" ang aning nitong si Eril eh.

"Sige ha. Libre mo ako Eril, pag hindi talagang ah!" pumayag na ako, wala din namang magagawa ang powers ko sa ganto eh.

I texted Yna at Lindsay, miss ko na sila kahit ba ilang araw lang kaming di nagkikita. Syempre nakakamiss din naman yung kalokohan thingy with them. Niyaya ko sila na pumunta din sa McDo, pero busy din sila sa play nila. Okay, edi ang lahat na ang busy.

"Ang cute ng KayVee pag nakatalikod." sabi ni Charmaine at sabay tawa naman nila.

"Oo nga," pagsang-ayon ni Matt. "Sana lagi na lang silang nakatalikod. Hahaha!"

"Di hamak naman na mas bagay sayo Matt ang laging nakatalikod. Tch." I rolled my eyes.

"Yeah, what she said." Kenneth agreed. Wooh! Parang isang decade hindi nagsalita 'tong monkey na to ah.

"Sus! Nagkampihan ang love birds. Mag-order na nga kayo."

Habang sila ang bumibili ng pagkain, tumayo muna ako para pumuntang CR. Nagsigawan ulit sila nang tumalikod ako. Okay! Meron na ba akong 'red alert' para magsigawan sila? Wala naman siguro to. Grabe naman silang maka-react oh. I looked back at them and saw Kenneth blushing red.

"Ba't ka pula?"

"A-akohw?" he pointed at himself.

"Like yeah. May mali ba sa'yo?"

"W-waluh. Hehe." his forced laugh says it all. Anong problema nito? 'Kay, nuff about that, naiihi na ako.

Walang tao sa CR kaya mabilis akong nakaihi. Lakas-loob kong tiningnan ang likudan ko if any red spots are present. Wala naman eh. Ang tanging nakita ko lang ay ang design ng likod ng Tshirt ni Charmaine. Half siya ng heart, ang cute. Hihihi. Lumabas na ako para harapin ang matinding gutom. Joke. Not yet starving.

Okay! Alam ko na kung bakit sila mga nang-aasar.

TCH!

Nasa likod ni Kenneth yung kadugtong ng heart na naka-design sa back ng shirt ko. TCHH! Kainis! When will they ever stop?! BLEURGH!

Tawanan pa din sila kahit nakadating na ako sa table. I glared at them, but it didn't work. I relaxed my forehead, knowing that I could not defeat them at ease.

"Uuwi na talaga ako guys." I stood up.

"Sandali lang!"

Woah? It's Kenneth who said that. He blurted it out fluently, but keeping his signature accent. ORLY?

"U-ulit nga?" ako naman yung nautal.

"A-yow-kuh nah." then he stuck his tongue out.

"Ang arte mo! Sige, bye guys!”

"Wait kah-se. I'll say it n-na." He coughed as if getting his voice ready for a crucial announcement about the end of the world. "Please, mahg-stay ka mooh-na. Let's eat toge—"

"Wewe-wait! Eh English na yun eh."

"Okay, okay. I'll try my best." He heavily breathed before continuing, "Kuh-ma-een ta-yoh nang sah-bay." and he smiled.

He won.

I smiled in return. Anong magagawa ko, eh ang cute nyang magsalita ng tagalog. Hihihihi. What a disguting laugh at times like these.

"Yiiiiiieee." look who finally yelled their feelings out. Kainis lang! Pwedi namang manahimik na lang diba? Mang-aasar pa, edi lalo nang nailang yung dalawang tao. EHHH! May napansin ako. Si Sharlyn, mukhang tahimik. Dee, you, eych brain. Malamang nagseselos yan. If she ever cry, don't blame me. It's not like I wanted to be linked with this conceited monkey over here. Err, syntax error yata yun ah.

I signaled them to stop, and they eventually got what message I'm trying to send them.

***

Pagkatapus naming kumain, kinuha ko na ang gamit ko kila Charmaine at umuwi na though nag-stay pa ang iba. At ano namang gagawin ko dun, diba? Magbabasa na lang ako ng Fallen, malapit ko nang matapos eh.

Pagkapasok ko ng pinto, malalaking boxes ang sumalubong sa'kin. Who--

"Katherine!"

Si mom. Ngayon ko na lang sila ulit nakita ah. Di ako updated kung asan sila, busy din naman kasi ako. Eto kasing si Kevin (Haha. Walang galang eh) hindi sinasabi sa'kin ang whereabouts nila. We hugged each other and endearment entered. Nagkamustahan, nagtanungan kung ano bang mga happenings.

"Bakit di nyo manlang sinabi sa'kin na pupunta kayong New Zealand para sa ballet competition ni Lyka? Ang daya oh!"

"Pinasabi ko sa kuya mo, dear. Pinapatanung ko pa nga kung anong gusto mong ipabili o kung ano eh."

That's it! I shot Kuya Kev a million times deathly glare. Kainis! Kaya pala ayaw sabihin nito! EEHH! Edi wala na akong pasalubong? WAAHH! I crave for... well I don't know, chocolates? Kahit ano, I want things to grab me unexpectedly, well good ones, that is.

Pero meron din naman pala silang naibili sa'kin. I'm flattered. Haha. After that, nagpahinga na rin sila kahit five pm pa lang. They decided not to eat dinner dahil sa sobrang jet lag.

Pumunta na akong room, dala dala ang isang box na may laman na gamit na para lang sakin. Yay! But I left it untounched for the meantime. I fixed my things then wore my reading glass. Inayos ko ang unan ko in my preffered comfortable position when reading, then ayos na.

Everything's exciting! I fell in love with Daniel Grigori in a snap. Anong magagawa ko, eh kakaiba siya eh. Ibang iba sa mga lead male sa ibang story. Iba naman nga pala nag genre nito, pero basta! I need to get Torment soon. I'm not at the epilogue when a paper fell. As expected, malamang another letter 'to from... C.C?

Letter says;

***

Those passionate friendly kiss,

Will surely knock your heart at tease.

Confusion will leave your mind unplease,

And solutions probably won't come at ease.

***

I stuff the tiny paper back, and placed the letter to where the others are. I'm bewildered about what the next lines have in stored for me in the Epilogue of what I'm reading. Maybe I'll spare some time on those letters next time.

After several hours, I'm finished. I'm definitely getting Torment tomorrow. Sana lang maagap ang dismissal namin bukas para diretso fully booked or kahit na sa nearest book store. I checked the time, it's already eleven-thirty. I'm closing my eyes out, and…

*Toot* *Toot*

May nag-GM lang pala. Sus! Kagabi na eh nagg-GM pa. Tch.

3 messages received;

Matt

When your crush smiles at you for 3 seconds, surely you are going to spend your 23 hours, 59 minutes and 57 seconds thinking about it. :)

Good Night guys. :>> Charmaine, thanks for the place. Hihihi. :"">

Hope our play will come out in a spectacular blow.

**GroupMessage

Eril

I maybe gay, but I'm the sweetest gay you'll ever met in your entire life. :P Kahit may asim pa ako, syempre sweet din naman ako. Hihihi. O boys, wag kayong kiligin ha. :))

Charmaine, James, Kenneth, Matt, Kath, Sharlyn and our other groupmates, let's make tomorrow a blast. Hohoho. >:D< Thanks sa time nyo. Good Night. Ka-lerky ang araw ko ngayon. Err, ang dami ko ng tabs. T^T Anyways, I'll be having my beauty rest na. :""">

Good Night.

Whatever that Basketball Try-outs, my major concern now is about those exams. Should I still skip? Napaka-strict pa naman ng patakaran sa skwelahan na 'to. Excuse letter is the most useful alibi. Pero unfair din kasi, kaya siguro susunod na lang ako bukas kina Kuya sa Province. Hindi ko muna sinabi kila Lindsay ang kalagayan ng family ko ngayon, I don't want them to worry. For the meantime, sa sarili ko na lang muna 'to.

Two unread messages from random friend. Ignore lang 'to, hindi naman important masyado eh. Next,

Unread message from Andrea Louisse Hernandez

Hi Miss Katherine. =)

Parang nung isang araw lang eh nacu-curious ako sa kanya ah. Anyway, next time ko na sya rereplyan, marami pa namang spare time.

Pagkagising na pagkagising ko kinabukasan, nag-ayos agad ako at nagsabi kina dad na susunod na lang ako sa kanila, at mabuti naman na pumayag sila. Hindi na ako nagpa-sundo kina Lindsay dahil maagap akong pupunta ngayon sa school compared to our usual time.

Nagreview agad ako pagdating sa school. Nahirapan din naman ako this time dahil sa sobrang antok. After exams, I'm planning to skip other classes.

"Excuse me, Ma'am Diggory. I have some announcement to the class." Ma'am Ramos entered the room with an announcement on her pocket. "The Classes for today are cancelled due to the upcoming School Basketball Teams Competition next month. Basketball try-outs will be held at the school's Gymnasium A at two-thirty pm, which is now. To those who are interested, you may now proceed to the Gym A. And to those who are not, you can now enjoy your free time. That is all."

Sabay sabay naghiyawan ang mga kaklase ko. Syempre, sino ba naman ang hindi matutuwa sa cancelled classes? At isa pa, sakto talaga 'tong Try-outs na 'to. I gained one reason to thank the Basketball Varsity Activity.

One PM. Medyo maagap pa naman, pero ang dilim ng langit. Mukang uulan ah. Kaylangan ko na talagang makahanap ng masasakyan papuntang probinsya. Sheeet! Di pa naman ako marunong mag-commute kapag mag-isa. Tch!

Kinuhit ko si Lindsay na nagtetext. "Uy, Lindsay. Friend. Best friend. Lovey!"

"Tigilan mo ako Katherine. Alam kong may kailangan ka. Lovey? Yuck naman oh. Haha! Oh, ano ba yun?"

"Kasi ano, kaylangan ko ng ride papuntang Vigan." at tsaka ako nag-puppy dog eyes. Hihihi.

"Sure."

"T-talaga?"

"Oo naman. Tomorrow pwedi ako."

"T-teka! Tomorrow? Ngayon ko kailangan Linds. Pleaaaaase?"

"Manunuod pa kami ng Try-outs. Gusto mo sumama ka then after that tsaka kita ihahatid."

I cupped my face with both of my hand. Naiiyak na naman ako, baka hindi na ako makapunta.

"Ba't ganyan muka mo Kath? Hahaha." tinawanan pa ako ni Yna. Kung alam lang nya eh. Tss.

"My grandma just passed away. Now, do you expect me to be laughing around at times like this?!" I blew it out.

"K-kath. I'm sorry." Yna apologized.

"S'okay." wala akong magagawa, kaibigan ko eh. Hayaan, pabayaan.

"Sige Kath, hahatid na lang kita." Lindsay smiled.

I returned the smile weakly. "Hindi na pala. Okay lang, hahanap na lang ako ng ibang pweding masakyan. Hehe. Punta na kayong gym baka nagsisimula na yun."

"Friends first, diba nga?" Yna

"Yep. At tsaka meron pa namang game proper para mapanuod ang hotties. Hihihi. Kaya tara na." Lindsay

"T-talaga?" Yes naman oh!”

"Oo naman. :)"

"Sama ako!" Yna

"Che! Dun ka sa gym. Hahaha!" Lindsay

"Eeeehhh! Tch. Tara na kasi."

"Sige, sige. Tara."

At pumunta na kaming parking lot. Ayos talaga ang may student's license. Sila na talaga. Tss! Bakit ba kasi napaka-careless driver-wannabe ko? Kainis lang!

But something came up.

Hindi na ako maiihatid ni Lindsay. Her parents just arrived from states at kailangan daw syang makita. Panira talaga ang mga nangyayari ngayon. Kainis!

"Sorry talaga, Kath. Hindi ko 'to ine-expect." kanina pa sorry nang sorry si Lindsay sa'kin. Eh para sakin, ayos lang naman.

"Sige na, baka mainip na kaiintay ang mom at dad mo. Pasalubong ha? Haha." I still joked.

"Kung meron man. Haha. Sige, alis na ako. See you two." at umalis na siya.

One-thirty na at wala pa din ako sa byahe. Nakakainis!

Bumalik muna kami ni Yna sa room dahil nagsisimula nang umambon. Ang ihip nga naman ng hangin oh, bad breath! Wooh! Epic lang eh, noh?! TCH!

"Paano ka na nyan Kath?" tanong ni Yna

"Ewan ko nga eh. Bahala na kahit hindi makapunta. Pero ang unfair naman nun kay Lola." sumikip na naman ang dib dib ko, siguro dahil sa kunsensya.

"What if..." nagisip si Yna.

"What if ano?"

"Magpahatid ka kaya sa IBA?" she emphasized the word 'iba'. Mukang masama 'tong idea ni Yna ah. Tch.

"Iba ka dyan. Tss."

"Kay ano... ano..." at saka siya nag-smirk.

"Ano ano? Wala akong kilalang ganun eh." then I rolled my eyes. Kasi naman eeehhh!

"Kay Kenneth." at tuluyan na siyang tumawa nang nakakaloko.

"Kainis 'to. Bahala na nga talaga."

Habang nakatingin kami sa kawalan, may narinig kaming naguusap not far away from the room.

"Uy! Ano, gwapo ba ang mga nasa gym ngayon?" tanong nung babae.

"OMG! OMG! YESSS!" sagot naman nung isa.

"Sino sino bang heart throbs ang magta-try out?"

"Uhm, let see, si James Ferrer nandun, si Matt Andrews, si ..." at kung sino sino pang sinabi nung girl. Pero nanlaki naman ata ang tenga ko nang narinig ko ang huli nyang sinabi. "At ang pinakang-gwapo sa buong school, si Kenneth Verge. Eeeeep! :""">"

At sabay nang kinilig yung dalawa. Eh?! Si Kenneth magta-try out? Grabe. Sporty ba sya? I really would like to see him shoot the ball, pero walang time. Eh! joke lang, ayokong makita siya. Sight's better off without him.

Pero totoo?

Si Kenneth, sasali sa Basketball Varsity?
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 24: Determined
"Narinig mo ba yun?" tanong ko kay Yna.
"Ang alin ba?"
"Yung mga babae sa labas?"
"Hindi eh. Ano bang sabi?"
Sasabihin ko pa ba? Tch. Wag na nga, baka mag-isip lang 'to ng kung anu-ano eh. Pero curious talaga ako nang bongga eh. Sporty ba talaga si Kenneth at sasali siya? Or nagpapadagdag lang siya ng popularity? Tch.
"Si mokong daw."
"Tokong? Yung pambaba?"
"Bingi ka! Tss. Si Kenneth."
She smirked. "Ay ayun naman pala eh. Sasabihan pa kasi ng kung anu-ano. Oh, anong meron kay Kenneth?"
"Magta-try out daw?"
"Ah, oo. Sinabi na sa'min nya yan, kaya nga gusto naming manuod para may support kami sa soon to be boyfriend," Umubo siya. "Mo." she finished.
Parang nabilaukan naman yata ako dun ah. "Ang baliw mo! Ahh. Tara na nga sa labas, iba na ang ambiance dito sa loob."
Punta tayong gym A! Gusto kong makita si Kenne—MALI! Gusto kong makita ang gym. Ang tagal ko na kasing di nakakapunta dun. Hehehe.
"Tara ba sa gym, Kath?"
OO, TARA! :D
"Eh! Ayoko nga dun. Ayokong pumunta sa gym na amoy pawis noh!" I denied. Ayokong magpahalata, syempre. Hehehehehe! :D She's, infact, the understudy. Or so I think she is. Another thing, if she'll play the part. I won't hesitate to do one thing. I know she'll get furious, but at the end of the day I know she'll be mild again.
This may sound weird, but I really do like her. I'm making a move. I sure hope that she won't be dense, but get a sight of everything I'll do instead. And I'll really start today, o'course I already started, but today's the start of an Epic Move.
Someone knocked.
"Hey man!" it's James. "Less then two minutes until curtain. Mag-ayos ka na." I nodded and he left.
Is the butterflies in your stomach a gay thing? Because if it is, then I would consider myself one. Kidding! I won't dare to deny. I'm experiencing it, maybe because of excitement and at the same time nervous. I took a deep breath before heading outside the dressing room. It's half of the school population that will be watching us. I don't know what's gotten into our English teacher that she invited that many students to watch.
Before I closed the door, I heard my cellphone rung. I hadn't got the chance to answer the call or what because someone already grabbed me away and lead me towards the back stage.
"Hoy Kenneth! Ayusin mo ha? Better treat your Juliet nice. Hihihihi." Eril winked.
"Yeah, whatever man." I smiled and rolled my eyes.
"Man ka dyan! TSS! Sinisira mo ang pagkababae ko!" and then he faked a sob.
"Shh." I pretended to care, though I know it looked like we're fooling around. He's fun. "You're gorgeous." I'm trying my best not to burst out my laugh.
"Ewan ko sayo! Basta ha? Sige, good luck papa Kenneth. Hihihi." he walked away.
***
It's now our part.
I did not look the whole first scenes. I still haven't seen Kathy in Juliet's costume. I bet she's really gorgeous in it, there's no doubt.
I entered the stage. Spot light on me.
I am now reaching for Juliet's hand, and there's no way I can mess this one up. No way, dude!
Act Two, scene two; Capulet's Orchard...
"...see, how she leans her cheek upon her hand! O, that I were a glove upon that hand, That I might touch that cheek!"
Here I am, in front of hundreds of people. I'm already used to this kind of thing because of my concerts and everything, but this seemed to be a lot more different. My knees are wobbling in not-so obvious way, I cannot utter words the way I did on rehearsals, I cannot look straight through the crowd. Am I THIS nervous? Oh, God.
It's now Kathy's turn. I can't wait to see her beautiful face.
"Ay me!" Kathy entered.
I glanced at--
Whatthegollycow?!
It's not Kathy. It's ONLY Sharlyn. I thought she couldn't make it? How come she's here? Playing Juliet, when it's Kathy's turn to shine, and most especially, when it's my turn to make a move?
I'm not mean to her or what, it's just that I have planned this already, and her showing up doesn't really help.
Now we have come to the part where we're supposed to kiss. And no, I am not going to continue what I thought I'd do. Everything was screwed. I can't do anything, so I might as well continue this until this end. I just hope time would pass by thousand times faster than the usual. I can't wait until this ends--
Sharlyn tried to kiss me?!!!
I was spacing out that I completely forgot that I'm still on stage! It's a good thing that I woke up before she could steal something. I cupped her face and… Gee! I'm not doing this! Tss. But I don't have an option at this moment. And... I kissed her only on her cheeks.
The scene was finished.
One hour left. The play was revised into Kathy's own version, so there was a slight changes to the other scenes. I was frowning the whole play. I couldn't help it.
Curtain call; At last, all was over.
"Let's give a round of applause to Romeo," The emcee, or my other groupmate announced. "Kenneth Verge!"And there was a roar of applause that welcomed me all the way to the center stage.
"And to Juliet," Sharlyn made her entrance. "Sharlyn Marquez!"
All the cast held hands and together, we bowed. There's one more thing left to do.
I borrowed the microphone from my groupmate to say something, "Now let's not forget about one person who made this all possible." I wandered my eyes to the side, hoping to find Kathy. She's there, on the left wing. She looked upset or something. But I hope this will change her mood. "Let's welcome, our director, and also our group leader, Katherine Villanueva!"
Loud applause finished the whole show. Everyone was busy congratulating each other. Even though this is not a real play sponsored by the school, we still enjoyed it. And just one clap from the audience took away all our tiredness.
Everyone's going home now. I cleaned my things, grabbed my back pack, and caught up to Kathy.
"Hey!" I smiled widely, but all I received was an upset face from her. What's up with Kathy? Isn't she happy that our play got sucessful? I'm sure we'll get high grades from this.
I placed my hand on her shoulder. She immediately sighed, more like she's shock. What's wrong?! I wanted to ask, but it seemed like her tongue was tied.
/KATHERINE’S PERSPECTIVE
Ayos! Si Sharlyn na ulit ang gaganap bilang Juliet. Ayos na ako, free'ng free na. Now I don't have to be bothered about anything because after all, I'm just the director.
But I was wrong. I was beyond bothered about what I just saw.
Nandito ako sa left-side ng stage, may harang naman kaya di pa din ako kita kahit magsasayaw ako ngayon dito. But I won't do that, especially not in this time. I feel weak.
Did Kenneth just kiss Sharlyn?
My knees wobbled. My heart skipped a beat as if it's trying to get out from me. Oh gosh! I'm going to call Repo Man right now. TSS!
After that scene I was not in the mood. Wala nga sa mood eh, bakit ba. Siguro dahil sa pagod? Malay ko, basta wala ako sa mood. I was quiet the whole play. Alangan namang magka-kanta ako dito diba? Parang ang weird naman yata pag ganun.
Huminga ako nang malalim. Curtain call na. Tapus na ang lahat. Tinawag ang mga cast by group, and the lead characters of the play one by one.
"Let's give a round of applause to Romeo, Kenneth Verge!"
"And to Juliet, Sharlyn Marquez!"
Magkalapit si Kenneth at Sharlyn sa gitna ng stage, at ako naman ay nandito pa din, stunned. Umalis na kaya ako? Wala na naman akong kwenta dito eh, plus, pupuntahan ko nalang sila Yna at Lindsay masaya pa siguro ako.
Pero hindi eh, nanigas ako dito sa kinatatayuan ko. Maya maya ay may nagsalita na naman sa mic.
"Now let's not forget about one person who made this all possible." Si Kenneth. "Let's welcome, our director, and also our group leader, Katherine Villanueva!"
And automatically, my feet lead me to the stage. Grabe! Claps filled my ears. I don't fancy this thing, I don't want attention. Ugh! Pagkatapos na pagkatapos ng curtain call, tumakbo na ako bigla sa back stage at inayos na ang gamit ko. Sila na bahalang mag-ayos sa iba pang gamit. Nang okay na ang lahat, lumabas na ako at uuwi na sana.
"Hey!"
Si Kenneth na naman. I gasped! Nagulat ako eh. Pero bakit ganun, sobra yung pagkagulat ko ngayon? I'm not usually like this, pero bakit ngayon iba?
"Uh, hi." yan lang ang nasabi ko. Feeling ko, wala akong dila ngayon para makapagsalita.
Binilisan ko ang lakad ko para makarating na agad kila Lindsay.
"Hey, Kathy. Where are you going?"
"Home." matipid na kung matipid.
"Let me take you."
"No, thanks. Lindsay will."
"Please? Just for this day."
Papayag na sana ako kaso lang,
"Kenneth!" tawag ni James. "Tawag ka ni coach. Gusto ka sanang bigyan ng second chance para sa team."
Nakita ko namang ngumiti nang sobra si mokong. Pero ako naman, parang naulanan at basang basa eh. Hindi na nya ako maihahatid, pero ayos lang. Eh! Ba't ba ganito ang naiisip ko. Tch.
"Nah. I gotta take Kathy home."
"I didn't approve of it yet."
"But you will right?" he wiggled his eyebrows the cute way.
"No." at lumakad na ako palayo.
"Wait up!"
Humarap ako sa kanya. "Look, Kenneth. This is your chance, don't waste. S'okay! You can take me home some other time."
Leche flan! Nasabi ko ba yung last sentence, or that was just some kind of mental joke?!
"Really?" he seemed a bit shocked. Now, he smirked. "Okay. I'll do that. I-ingat kah!" at umalis na siya kasama si James.
Sana nga maihatid mo ako sa bahay.
Yun bang tipong hindi na kita classmate lang.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 27: Jealousy Contravenes
Syempre bilang kaibigan naman na.
Nek nek nya. Haha. Syempre joke lang. Hay. My heart's beating abnormally. Bakit kaya? Di kaya may sakit na ako sa puso nito? GAH! Wag muna. Gusto ko pang maabot ang pangarap ko.

Dumiretso na muna ako sa classroom para i-meet sila Lindsay, doon na kasi sila naghintay at ayaw sa maraming tao. Ang arte. Haha. Pero nakakainis naman! Along my way towards the classroom, people started to greet me in the most annoying way. Err. Oo, nababati nga nila ako dati pa, pero iba na ngayon eh. Gawa ba ng play? Ang OA naman nila, parang iyun lang. Tss.
"Ang bongga naman ng lola mo!" at ayan ang bati sa'kin ni Yna.
"Yer, right." Lindsay
"Lola ko? Aray ha. Masakit." kunwari nasaktan ako. Haha!
"Ang OA mo Katherine. Di bagay sayo. Haha. Tara na!" Yna
"Saan tayo?" Lindsay
"Uuwi na ako." matipid kong sagot. Inaantok na ako eh. Pagod.
"Kahit kelan ang KJ nito! Party party naman tayo oh." Lindsay
"Kayo nalang. Pagod ako eh."
"Sus! Basta next time sama ka na samin ha?" Yna
"Sige sige." kahit hinde. Haha.
At hinatid na nila ako sa bahay. Bahala sila, I will enjoy myself with words. Hihihi. Read read and read. Makapag-wattpad kaya since wala pa akong Torment? Oo nga, tama.
Nag-open na ako ng computer at bam! Wattpad dot com na. Kinikilig ako nang sobra. Hihi. Pero syempre di ko pinapakita, hindi bagay sakin ang kinikilig. Haha. Nang tinamad akong magbasa sa harap ng computer, sa iPhone nalang, at nai-download ko ang wattpad app. Nahiga sa kama, then ayun, relaxed na.
*Phone rung*
Conceited Monkey
Are you free this Sunday, tomorrow?
Slide to view...
What should I reply?
Should I lie?
Or should I not?
Replying,
Me
I am not--
Erase! Erase! Ano ba kasing dapat kong sabihin? Wala naman yata akong gagawin bukas. Wait, magsisimba pala ako. I shall not tell lies. Excerpt from HP. Hihi.
Replying again,
Me : Going to Church tomorrow with Fam. Why?
Syempre kailangang tanungin kung bakit diba. Haha. After three minutes ayun, nagreply ulit siya.
Conceited Monkey :Nah. Nevermind. How about next Saturday? ;)
Me : I'm not sure. Why? Answer!
Conceited Monkey :Please please be with me this Saturday?
Anong drama kaya nitong mokong na ito? Bakit parang may nararamdaman akong kakaiba. Hala!
Me : Uhm, I'll try.
Conceited Monkey : Thanks. Can't wait. ;D
Can't wait his gorgeous face. Hah! Technically, I'll go. Pero syempre kapag may ibang plans or whatsoever, hindi na ako makakapunta. But, who knows. Bahala na.
***
"It's like a date!" Alyna shrieked.
"Hoy! Hinaan mo naman yung boses mo." sinabi ko sa kanila about dun sa text ni mokong. Friends eh, no secrets.
"Hihihi. Sorry." yan, she calmed down.
"So, date nga iyun?" tanong naman ni Lindsay.
"Ew. No. Date? Nah, never."
"Kung maka-decline naman ito, wagas eh noh?" Yna
"Eh kasi naman, gusto nya date na yun. Diba, diba? Hahaha." at nag-high five naman yung dalawa.
"Whatever guys! Sige una na ako. Punta muna akong library."
"Bye Mrs. Verge. Hihihi."
"Mrs. ka dyan! Tsk!"
***Library;
Ano na nga ba ulit yung book na hinahanap ko? Ahh! Hogwarts, A History. De, joke. Sana lang. Psh. Ayoko ng History. Grabe naman kasing daming kailangang tandaan eh. What happened to past is past? Kidding.
Oh. This is it. I pulled out a heavy book from the highest shelf. Shemay, ang kapal nung book. Err.
"Oh!" Muntik nang mahulog yung libro, buti nasalo ni...
Teka, sino ba siya?
"Thanks." I grabbed the book and engulfed it.
"No prob. Dapat nagpa-assist ka nalang sa'kin, ang taas taas nung pinagkunan mo oh." sabi ni unknown guy.
"Oh, sure. Next time, if there will be. Thanks again."
I walked passed him and sat to read this hefty book containing 'foreign' deep tagalog words. Err. Nakakadugo lang ng ilong eh.
"Miss, pakitaas naman po yung paa nyo. Wawalisan ko lang yung ilalim." sabi nung guy kanina. Mukha naman siyang student, pero ba't siya naglilinis? Ganon ba siya kasipag? OA much ha.
"Oh, okay." at itinaas ko naman. Hindi ako nakakapagconcentrate, kaya pinatapos ko muna siya bago ako nagbasa ulit.
Maya maya bumalik na naman yung guys. Ano ba to!
"Miss Katherine, pakitaas po ulit yung paa nyo. Ima-mop ko naman po." nakakainis na ha! Pero itinaas ko naman ulit yung paa ko.
Pero ba't niya ako kilala? OA naman talaga pag gawa 'to sa play ha.
"B-bakit mo ako kilala?"
Para naman siyang namutla sa tanong ko. May ano ba dun? Parang nagtatanong lang eh.
"Ah, eh. W-wala po. Sige, mauna na ako."
Ang weird naman nung lalaking iyun. Pero kung may part time job siya dito sa Library, ba't ngayon ko lang siya nakita? Ah, bahala na. I'll focus more on this, baka mamaya ma-fail pa ako't matalo ni monkey.
Nang dahil sa Research I namin, lagi na akong nasa library. Lagi ko na din nakikita itong si weird guy, at napapaka-weird nga sobra. Kung ano anong sinasabi, at weird din tulad nya.
"May sharpener ka po ba?" tanong niya. Kinuha ko naman yung sharpener ko at inabot sa kanya. "Salamat."
Maya maya, eto na naman siya.
"Eh may lapis ka po ba?"
Natawa naman ako dun.
"Ano pong nakakatawa?"
"Pano ba naman kasi, manghihiram ka kaagad ng pantasa eh wala ka pa ngang pencil." tumatawa pa rin ako.
"Sensya naman." nahawa naman siya.
Masaya naman palang kasama ito eh. Nakaaliw din. For the first time hindi naging boring ang stay ko sa library. He's like a talking Encyclopedia, not walking, talking nalang para weird din like him. Pero di ko pa din alam nya, bahala na. If he won't introduce himself, I better stick with it. Maybe he doesn't want me to know. Gumaganyan na ako ngayon.
Nagkwento din naman siya about sa buhay niya, pero di pa din niya sinasabi name niya. Hello?! Weird guy, makahalata ka naman.
"Kung meron kang ganyang kagandang sasakyan, ganoong kalaking bahay, para saan pa't nakaduty ka dito at sa garden para maglinis?" Tanong ko. Napaka-odd kasi eh.
"Ah, yun ba. Eh kasi naman, naibangga ko yung una kong sasakyan kaya yun binawasan ni dad ang allowance ko. Ako na ang reckless, kaya eto naghihirap mag-part time."
"Reckless nga, para kang si Bella." biro ko.
"Uy di ah. Kay Harry Potter mo nalang ako i-compare."
"Crush ko yun eh."
"Oh edi i-compare mo na nga ako sa kanya."
"Baliw ka."
Tawanan lang kami ng tawanan hanggang sa napagsabihan na kami ng librarian. Pero tumawa pa rin kami ng patago. Tapus biglang may nahulog na book.
"Huh? Ano yun, may iba pa bang tao sa section na 'to?" nagtataka ako. Paano naman kasi mahuhulog yun diba kung wala ng iba pang tao dito.
"Ewan, baka may multo?" Baliw talaga 'tong si weird guy. Pero nakakatawa siya. He's cute.
"Eh! Walang ganyanan."
"Joke lang. Ikaw naman. Syempre pro-protektahan naman kita kung meron nga diba." tumawa na naman siya.
Napakamasayahin talaga nitong weird cute guy na ito. "Baliw ka talaga. Tara na nga sa labas. Ay wait."
Napahinto naman siya. "Bakit?"
"Baka kasi may iba ka pang duty? Oh busy ka? Pauwi na din naman ako kasi eh." ayaw ko naman siyang istorbohin.
"Hatid na kaya kita?"
"Sure ka? Baka kasi mapaga—"
Hindi na nya ako pinatapos. "Akin na nga bag mo."
At eto hinatid na nga nya ako. This day is... I don't know, fun? I think.
/KATHERINE’S PERSPECTIVE
I was about to ask Kathy for some notes in History so I followed her. She entered again the College library, and so did I.
"Kat—"
Wait, I think I saw the book that our History teacher needs. So I stopped for a moment to find the book.
"May sharpener ka po ba?" A guy asked Kathy. Maybe he's just being friendly. And so my Kathy let him borrowed hers.
"Eh may lapis ka po ba?" the guy asked again. Doesn't he have his own school stuff? Ugh. What am I feeling?
Kathy laughed in unusual way. I've never seen her laugh like this. Ouch. Why’s that this guy gets to make her laugh like this, and not me? UGH!
"Uy di ah. Kay Harry Potter mo nalang ako i-compare."
"Crush ko yun eh."
Harry Potter? GEE! I'm more handsome than him!
Yes! Strike one, odd guy. The librarian scolded the GUY. Yes, only the guy and not my Kathy! They converse and laugh for several minutes. Is this the reason why Kathy is always here in the library? I sure hope not!
They continued to laugh that I unconsciously drop the book. I gasped and hide myself. I prepared to be unseen, or Kathy will think I'm a total weirdo. No. That guy IS.
"Hatid na kaya kita?" the odd guy offered.
Noooo! Don't accept it. Please don't!
"Sure ka? Baka kasi mapaga—"
Ouch.
"Akin na nga bag mo."
And then he grabbed her bag then they walked together towards the exit.
Three words, ten letters.
I am jealous!
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ chapter 28: Interruption
/ALYNA’S PERSPECTIVE
After ng play nila Kath, pumunta muna kaming room para antayin siya. Pa-VIP si teh eh. Ayos lang, friends-friends eh. Hoho!
Nang makarating na si Kath sa room, ayun tinukso muna namin sandali. Bagay kasi talaga sila ni Kenneth. Sayang nga lang at nakarating pa si Sharlyn, kaya di natuloy yung plano ni Kenneth. Syempre naman boto kami sa kanya para kay Katherine. Biased na kung biased.
Hinatid na kami ni Lindsay pauwi. Hihi. Driver anywhere, anytime. I so so love her.
Ang agap pa pala. Wala namang magawa. Magsisikap na nga akong mapataas ang grades ko sa Geometry, kainis naman kasi yun eh. Aanhin ko ba ang figures sa trabaho? Di naman ako magiging Architech, ew, no. Puro math yun, right? Well whatever. Real life application nga. Tch.
Hinagilap ko ang Geom book ko at notebook. Shemay! Wala sa bag ko. Wala din sa study table.
"Oh GeoMeo, where art thou?" I acted goofily. Ano naman, ako lang naman magisa dito sa kwarto eh--
"Hoy, Alyna. Para kang engot dyan ah."
Walanjang kagulat! Si little brother lang pala.
"Ano naman. Tss!"
"Well whatever ate. Samahan mo akong school. May kukunin ako. Dali!"
"Kung maka-utos ka, Angelito parang ikaw ang matanda ah."
"Ew. Angelito ka dyan! Angelo nga kasi!"
"Angelito." Bleh. Hahaha! You know the feuds between siblings? Yeah, we do that a lot.
"Kainis ka naman oh. Dali na, samahan mo na ako habang maagap pa."
"Sige na, sige na. Tutal may kukunin din naman ako eh. Tara."
"Ulyanin ka ate. May nakalimutan pa. Hahahahaha!" lokong tumawa ito eh.
"Sus! Nagsalita ang hindi. Kainis! Tara na nga. Iwanan kita dyan eh!"
Parehas lang kami ng school syempre ni Angelito. Hahaha. Angelito talaga eh. Ang saya niyang asarin. First year lang din siya, pero kita mo naman ang ugali eh, ang baho. Hahaha! So there, iisa lang ang destinasyon namin. Nag-jeep na lang kami, di naman kasi kami maarte. At kung papahatid pa kami kay daddy ay sayang sa gas. Hihihi. Environmentalist, oooohh.
Nang makarating kami sa Sermounth University, nag-part ways na kami. Sana mawala si Angelito ng wala nang sagabal sa aking pamumuhay. Wahahaha! De, joke lang. Edi napagalitan naman ako.
"Hoy ate, huwag mo akong iiwan. Kung hindi, sasapakin talaga kita."
"Not if I got to do it first." I stuck my tongue out.
"Ewan ko sayo. Bye!"
Ang aking magalang na kapatid. Bow. Eeehh! Tch.
Humayo na ako sa daang papunta sa locker zone. Wow, humayo. Big wuuurd! Hahahaha. Bakit ba ang aning kong tao? Oki lang, at least walang problema.
Bukas ng locker, kalkal ng gamit. Hohoho. Kalkal talaga, eh noh. HAHA! Kuha ng book, kuha ng notebook. Done.
Asan na ba si Angelito? Kainis iyun ah! Napaka-tagal. Err. Limang minuto na ang nakalilipas at wala pa din siya, napaka tagal. Sensya't impatient ako pagdating dito sa bakulaw na to. Umupo muna ako sa bench at nagsimulang magbuklat sa libro. Aral dito, aral doon. Walang pumapasok sa tenga, pagod na ang mga mata. Tss. Ano ba 'to? Hindi ko maintindihan!
"Ay! Ano nga palang formula ng pagkuha ng circumference? Shemay! I need you, Kath!" Para akong engot dito na nagsasalita mag-isa. Okay lang magisa lang naman eh--
"It's two pi r." sagot ng isang tao. Shemay, siomai! Ba't ba lagi nalang akong nahuhuli ng kung sino kapag naguusap akong magisa? Epal lang.
Aba't kagwapo naman pala nitong epal na ito. Hihihihihi. Kinikilig yata ako. :""">
"Alam ko." Palusot ko. Syempre, pa-good impression kuno muna.
"Sorry, what?" nakangiting tanong ng gwapong nilalang. Medyo may accent siya ah. Kind of reminds me of Kenneth. Hindi naman mukang purong Filipino ito, siguro may halo. Halo-halo. Shake, shake. Yuuuum~! Hahahaha. Echos.
"You can't speak nor even understand Tagalog?"
"I wouldn't bother asking if I could, right?"
Pilosopo ka! Oki lang. Hihi. Cute ka naman eh, kaya palagpasin muna. :3
"Yeah, right." at insert pa-obvious-na-kinikilig laugh here.
"What's with your laugh? It's annoying, by the way." pero tumawa pa din siya.
"Uhh." napak-kunot namana ng noo ko. Aba't nakakainis naman pala itong lalaking ito ah! Kala lang niya, gwapo lang siya! "Okay, thanks bye." sabay tayo ko at umalis na palayo.
"W-wait!" tawag niya habang tumatakbo ako palayo. Hohoho. Takbo lang, Yna, takboooooo!
Aray.
Nadapa si ako. TCH! May sugat pa. Ang tanga naman kasi nung bato oh, hindi manlang tumabi!
"Careless." he muttered.
"I heared that."
"Okay, okay, fine. That was intentionally."
"Smug!"
"Smoking cocky." he argued.
"Do you have a disease?" I asked, completely annoyed. Shet! Napapa-english tuloy ako.
"Nope. But would you consider being hot a disease? If so, well then yeah. At exactly one hundred degrees celsius. Melting point. Oohh."
Aray ko po. Ang weirdo naman nitong gwapong nilalang na ito. Grabe lang. Edi siya na! Walanja.
"More like a severe mental retardation!" I half-yelled.
"Whatever, sweetie." he said sweetly. Sweetie yata ah! Pa-charm charm ka pa dyan. Di ako matatamaan niyan, boy! Pero ang pogi mo pa din. Hihihi. Wait, stop!
"Sweetie your face! Go away." naglakad ako ng paika-ika. May sugat pala ako sa tuhod, may dugo ng konti. Ayos lang, malayo naman sa puso eh. Haha!
"Wait. Let me at least put aid on your wound. I insist." he said calmly.
Napakasweet naman pala nitong lalaking ito eh. Hihihi. Kinikilig na naman akoooo. :”>
"Okay. Serves as your apology."
"Whatever you say my dear." he winked. Sheeeet! Natunaw ako!
Inupo niya muna ako sa isang bato. Kaso wala naman siyang dalang first aid kit. Epic fail naman nito oh. Inangat niya yung tuhod ko at tsaka naman itinali yung scarf niya around my left knee. Tinulungan niya akong makatayo hanggang sa ayos na ako.
"Oh gee. This is exaggerated."
"How come?"
"I won't die because of this, you silly! This won't even affect my heart or whatsoever crucial part of me."
"Heeeeyyyy!" he pouted. Shet. Sige, siya na ang cute. "At least I tried, okay? And better consider yourself lucky for you're the first girl I ever did that." and then he flashed his trademark cocky smile.
"Just to keep your mouth shut. Okay, I'm lucky." I rolled my eyes heavenwards. "I got to go. Bye." I did not bother waving at him. Just a simple walk out did everything.
"Wait!" here we go again.
Tumigin ako pabalik. "What?"
"I'm Max by the way."
"Oh." tumalikod ako at ngumiti. Sheez. Ang gwapo ng name.
"Well," I heard him shout. "Aren't you going to introduce yourself?"
"Maybe not this time. If we meet again, then I guess you're lucky as well." sinabi ko nang hindi tumitingin sa kanya at diretso lang sa paglalakad. Hihihi. Playing hard to get.
Sino kaya yun. Hindi naman siya mukang pure pinoy. Parang si Kenneth lang ah. Pero mas gusto ko naman si Kenneth sa paguugali, pero gwapo din yung mayabang na yun ah. Haha. Well whatever.
I'm looking forward to meeting him again.
/KATHERINE’S PERSPECTIVE
"Salamat sa pag hatid ha." I thanked the weird guy.
"Until next time."
Next time? Psh. Kakahiya na ah. "Haha. There won't be a next time, dude."
"Why not?"
Suddenly, I felt quite guilty. I don't even know why. "Look, thanks nalang ngayon. Pero sa tingin ko, this will be the first as well the last time." I smiled.
"Okay, if you say so. Pero if ever you need a ride, I'm here." ngumiti din siya. Pumasok na ako. I still don't know his name. He seems nice, but still I have to be careful.
Parang ang bilis lang ng araw ngayon. Friday na kaagad. Siguro kaya lang naging mabilis kasi wala, parang usual things lang yung nangyayari, at fortunately ay hindi masyadong busy ngayong week. Dadaan ulit ako sa library para magsauli ng libro. At dito, nakita ko nanaman ulit si weird guy. Grabe lang, I think I have such talent in giving names to people.
"Miss Katherine!"
May tumawag sakin. I looked back and saw Ms. Ramos.
"Ma'am, bakit po?"
"I need to give you an assignment this Saturday. Are you free?"
"Yes, I think so po. Ano po ba yun?"
"Since you're a top student, I need you to tutor someone from other section."
"Oh. Sige po, I'll try."
"Don't try. Do it."
She used again her terror voice. Kaya no choice akong i-cancel kung ano mang meron sa araw na iyun. Which is Kenneth's bonding invitation. I'm sure naman na we can do it some other time.
***
***Saturday; Library;
"Ma'am, asan na po ba yung itututor ko?"
"He's already waiting at the Reference section."
"Thanks ma'am."
"No. Thank you. Now, proceed."
At dali dali naman akong pumunta.
"Miss."
"Ay butiking libro!"
"Grabe naman, wala naman sigurong ganun noh?" at tumawa yung nagsalita.
Si weird guy.
"Ikaw lang pala. Psh."
"Bakit, sino ba ang ine-expect mo?"
"Ito naman oh, wala. Nagulat lang talaga ako sayo. Baliw ka talaga."
Nilabas ko ang phone ko para itext na din si Kenneth na hindi ako makakapunta, at next time nalang. Syempre nag-sorry din ako at nagexplain. Baka kasi iniisip niya na hindi ko siya gustong makasama or what. Pero gusto ko talaga, aamin ako.
So eto na nga, tutor thingy. Nagpaturo siya sa akin mostly Math. Mukhang may tinatago nga ito eh. Feeling ko naman alam na niya ang mga tinuturo ko sa kanya. Ang weirdo nya talaga, kasi nageexplain ako tas mayamaya pagkatingin ko sa kanya, di naman siya nakikinig. Instead, tinitignan niya ako. The last time I checked, wala namang mali sa mukha ko. Tss. Pero di pa din nawala ang pagtatawanan namin sa buong session. Masaya talaga siyang kausap. Kaya imbes na two hours lang dapat kaming magkasama dito, naging five.
"Tara na. Tapus na naman tayo eh." yaya ko sa kanya.
"Maya maya na kaya? Di ko pa alam to oh." tinuro niya ang isang scratch na papel na wala namang sulat, habang nakatingin sakin.
Natawa naman ako nang malakas. “Baliw ka. Tara na." naguiguilty na din ako eh.
"Sige na nga. Next time ulit ha?"
"Ayan ka nanaman sa next time-next time mo. Pero we'll see. Kailangan ko nang makauwi ngayon, sabi ni mom umuwi ako nang maagap eh. So, bye."
"Wait, hatid na ulit kita."
"Wag na. Wag na talaga. Sige, bye." sinakbit ko na kaagad yung shoulder bag ko at tumakbo na palayo.
***
Bakit ba hindi ako makatulog? Kaines naman 'tong feeling na ganito! It's already quarter to two, and I'm still wide awake. Am I in guilt? Sheez! Pinikit ko na ang mata ko, baka sakaling makatulog na ako ng tuluyan. Kahit pa may sunog sa labas, bahain kami, magkaroon ng dinosaur sa loob ng kwarto ko, o kahit magsalita ang lahat ng bagay dito, hindi pa rin ako mumulat.
Alright!
*Beeeeeep* *Beeeeep*
My phone vibrated. Bigla akong napatayo at kinuha ang cellphone ko. Mission failed, nakamulat na ako. Psh.
Conceited Monkey
Good bye, Katherine.
At that very moment, I felt like someone pinched my heart so hard. I was left petrified at almost a minute. Then suddenly, tears fell.
Bakit parang ang sakit makakuha ng paalam kay Kenneth? At to think na tinawag niya ako sa full name ko for the very first time?
No. Sana walang meaning 'to.
Me: Huh? Dat's rlly confusing u know. U're in LA, how come u saw me alrdy? Haha. Dat's unless if u went here in Phil.
Maximillion: Maybe u're right. ;)
Me: Rlly?
Maximillion: No.
Me: Hahaha. Silly!
Maximillion: So what're u up to?
Me: Not much. U?
Maximillion: Thinking of u. :"">
Halaaaa! Tumayo ako sa harap ng computer at nagpagulong gulong sa kama.
"Iiihhh! Kinikilig akooo! Kyaaahhh!"
Tumayo naman ako sa kama at ngtatalon.
Bok bok bok! Chicky, chicky daaaance!
*bang!*
"Hoy! Kakain na daw! Ang weirdo mo, bumaba ka na nga!"
Ang walang galang na si Angelito.
"Hoy Angelito! Wala kang galang ah!" sigaw ko habang napatigil ako sa pagsasayaw. Namaaaan! Nasira ang happy dance moment ko. Tss.
"Angelo nga kasi!" inis nyang sabi, tsaka umalis na at sinara nang malakas ang pinto.
Kahit kelan talaga ang moody nung Squidward na yun. Hohoho! Wala na sya! Party party na ulit mga puso ko! ^o^ Hahaha.
Ay wait! Nakalimutan ko na kaagad si Maxi-my-labs!
Me: Hahaha. Silly. Well, I gotta go. Bye! :)
Maximillion: tkecare my girl.
Now that's the plan of a cute little five-year-old boy!
/KENNETH'S PERSPECTIVE
I felt this sudden joy when Gabe said that Kathy wanted to sleep beside me. Gah. I'm so gay. Nah, I'M SO IN LOVE WITH HER.
Seriously.
First girl who made me feel like this. She's one extraordinary girl. How does she do that?
Magic.
"Haaah." she yawned. Uh-oh. She's waking up, and we're still cuddling each other. Hmm. What's the big deal?
I stared at her. I knew baby Gabe is not serious about Kathy wanted me to put her beside me, but I still believed in it because I wanted to.
:D
"GAAAAHHH!"
I knew she would freak out. She's really pretty even when she just woke up. I hugged her tight so that we'd still be like this. >:)
"Let go! Kenneth ano ba?! Isa!" she's struggling.
I pretended to yawn. "I'm still sleepy. Sleep with me." and then I rested my head in her shoulder like it's my pillow or something.
"K-keneth k-kaseee!"
"No can do." I smelt her hair. My senses kind of loved it, it's like the smell of my mom.
"Eehhh. Kasi! Tatayo na ako!"
"Keep quiet Kathy, or I'll shut you up with my mouth." and then I laughed hard.
"Kase namaaaaaaan!"
"Ohh. Keeping loud huh? You really want me to kiss you, do you?" I chuckled. She turned red, I saw.
"Che! Osya, matulog ka na. Tatahimik na po." she turned silent as she said.
How I love being in this place. Thanks baby Gabe, you really are my nephew. ;)
I'm actually not sleepy anymore. I opened my left eye to check if Kathy's awake or not. But I did the wrong move, seems like she's staring at me so I'm doomed!
"Di ka naman pala matutulog eeehh!"
"But why are you staring at me?" I asked her.
"H-ha? S-sinong may sabi?! Kapal neto!"
I just chuckled. "If you say so."
Baby Gabe coughed cutely, probably reminding us that he's still in the picture.
"Huy! Si Gabe oh, nakatingin." Kathy whisphered.
"Are you two making a baby? Huh, huh, huh?" he asked in his most annoying, but still cute, way.
We quickly stood up, and sat properly. We don't really want to corrupt his mind with such things.
"Heeeey! Why did you stand up? I'm trying to learn here!" he crossed his arms and got playfully mad at us.
I thought Kathy would be furiously shock at Gabe's thought, but she's not. She laughed hard, really.
"Learn? Baby Gabe, it's not what you think." then she signed Gabe to come forward her, so he did. "Look, we're not trying to do anything, okay? We're just sleeping that's all." and she ruffled his hair.
"Hmp." Baby Gabe.
"Don't be like that or I'll kiss you." Kathy threatened Gabe.
"Hmp." Gabe repeated while smiling.
"Ohh. I get it. Haha!" And so Kathy kissed Gabe on his cheek.
I felt this awkward jealously so I imitated Gabe's infamous; "Hmp."
She laughed real hard. "Sorry Kenneth. But you're not as cute as this little one." she then kissed Gabe again on his other cheek.
"Hmmmmp!"
/KATHERINE'S PERSPECTIVE
After that day, pinabalik ulit kami ng mommy ni Gabe sa kanila kasi hinahanap daw kami. So kami naman itong pumayag kasi wala namang gagawin eh. Mga tinamad ang teachers at sa Monday nalang daw magsstart ng fourth grading. Sabi rin na required kaming pumunta sa Sunday kasi yun ba mismo ang recognition for third grading, then the big announcement. Psh. Sus!
Nandito na nga kami kina baby Gabe, kami nalang ulit tatlo. Nagdate parents ni Gabe kasi aayaw daw makagulo sa'ming tatlo. Haha. Ang baliw lang.
"Kenneth!" saway ko sa kanya. Pano ba naman kasi kung ano anong tinuturo. Kanina sabi ba naman ni Kenneth magiging macho si Gabe kapag nalunok niya ang isang basket ball. Like, seriously?
"Are you trying to kill him?!" tanong ko. Nakakainis kasi!
"Woah. Easy there Kath. We're just goofing around."
"Tsk." tsaka ako lumabas sa terrace. I need some air.
Bakit ba kasi ganyan yang lalaking yan! Di maintindihan ang ugali, sobra! Psh. Pero bakit ganun, hindi ako natuturn off sa mga ginagawa niya? An in fact, nacucutan pa ako? Hala. Grabe na! Erase, erase!
"Hey." bigla niyang dating. At umakbay pa ang mokong.
"Psh." inalis ko naman. Binalik nanaman niya. Inalis ko ulit, and he placed it back. "Ano ba!"
"Why sudden change of mood, love?" calm niyang pagtatanong.
"Love mo yourself!" tinanggal ko ulit balikat niya, at mabuti naman na hindi na niya binalik pa.
"I love you more."
"I love you more yours—" napahinto naman ako.
Silence.
"W-what I meant was, do you know the m-movie t-titled I Love You More?"
Yun naman lang pala eh. Akala ko... HAYY! Wag mag-assume.
"No." tinipid ko nalang. Ayoko nang magsalita.
"So, let's go inside?"
"Una ka na."
"Tsk." hinawakan niya kamay ko at hinigit na sa loob.
Pagkapasok namin nakita kong nanunuod ng Handy Many si baby Gabe. Cute. Tinatry pa nga nyang gayahin yung song eh. Hihi. Pwedi ko na po ba siyang ampunin? Haha. Kidding!
"Hi baby Gabe." nakasmile kong bati sa kanya. Wala lang, nilapitan ko lang tapos sabay kaming manunuod.
"Hello mommy Kathy! Uno, dos, tres, cuatro…" binati niya lang ako sandali sabay kanta na ulit. Well at least binati.
Dito na rin kami nagdinner ni Kenneth. Ewan ko pero hindi ko pa rin siya pinapansin. Nakakainis kasi. Pati ba naman ang kalokohan niya ay ituturo sa bata. Psh. Hayaan na nga. Nakakawalang gana lang eh.
Pinapatulog na namin ngayon si Gabe. Eight-thirty na rin kasi at darating na rin ang parents niya. Baka rin naman hinahanap na ako sa bahay.
"Kenneth ikaw nalang magpatulog kay Gabe. Uuwi na ako, baka kasi hinahanap na ako."
Ang paalam ko lang kasi ay lalabas lang ako kasi wala namang pasok. Pinayagan naman ako kaya eto. I just can't resist baby Gabe.
"I'll tell your parents." sabi ni Kenneth.
"Huwag na! Baka magalit pa sakin yun. Sasabihin ko nalang galing ako kina Lindsay."
"Do you really want to lie?" may pangongonsensya sa tono niya. Tsk! Naman oh! "Don't worry. I got this." he continued. Tapos nilabas na niya phone niya at nagcall. Since when did he get my parent's number? Hala.
Medyo naalimpungatan si Gabe. "Mommy Kathy, are you leaving?"
"Yes baby. But I'll be back, soon." and I flashed him a smile. I hummed a lullaby to make him fall asleep again.
Saktong balik naman ni Kenneth. "You really like Gabe, huh?"
"Oo naman. Cute eh." Kidding. Talagang napalapit lang loob ko sa kanya.
"So you like me too?" tsaka naman siya nagpacute. Hala wag! Baka bumigay na naman ako. Psh.
"In your nightmare." tsaka lumabas na naman ako sa may terrace. Dito ko na aantayin parents ni Gabe.
May upuan naman dito ang table, so umupo naman nga ako. Ang lamig lang. I checked my phone, wala namang texts from mom nor dad. Si kuya lang, sabi ay umuwi na raw ako kaagad at kay Kenneth lang sasama at hindi sa iba. Biased? Bahala na.
"What did you tell him?" tanong ko nalang bigla nung maramdaman ko ang presensya niya.
"Who?"
"Don't play innocent on me. My brother, of course."
"Oh. Right." he chuckled. And I don't even know what's that for. "I told him that you're here with me, and that I'll take you home safe and sound."
"Sounds fair enough. Playing safe, huh?"
"What?"
"Nothing. I just thought you're making a good impression. But never mind."
"Mind reader."
"Like, really?" mind reader? Ako? Hala.
"Uh—nothing." tapos ngumiti nalang siya.
Umupo na siya sa tabi ko and then silence na. Wala akong sasabihin kaya tahimik. Inantok tuloy ako. Tumigin ako sa taas, at ayun may stars naman. Actually may lagi nga akong tinitignan dito eh. Yung kakaibang star na malapit sa tatlong magkakalapit. Basta yun yun, sariling trip. Nung nakita ko, napangiti naman ako.
"What do you have in mind?" tanong niya bigla.
"H-ha?" napatingin naman ako sa kanya. Nangiti rin naman. Psh. "Wala lang."
Silence ulit. Pero siya rin naman ang bumasag sa katahimikan eh. "You know when I was a kid I used to wish on a star."
Sige na, hindi na ako magiging mean kaya magsasalita na rin ako. "Well did it come true?"
"Fortunately yes."
"What's it about?" it's rude for me to stay quiet when someone's telling, right? So I blew it all up.
"My stuff turtle." pfft! Haha. Natawa ako nang biglaan kaya napasama ang tingin niya sakin. Nag peace-sign naman ako kaagad kaya pinalagpas na niya.
"Go on." pagpapatuloy ko sa kanya.
"I used to play at game zones at the mall in L.A when I was around five or six. Even though I can't play very well, I'm enjoying it. My mom asked me in the middle of my game that we have to go move to the stuff toy shop because we're meeting someone there."
"At first I complained but I didn't have a choice, so I let it all go. I was so reluctant that time that I almost throw all stuffs away." parang nagulat naman ako nun. At napansin din naman ni Kenneth. "Yeah, wild huh?" natawa nalang siya. "But what pacified me that time is my favorite turtle stuff I saw. An up until now I have it."
"So where's the wish part."
"I'm getting there." pinitik naman niya noo ko. Ouch. "So yeah. I saw a cute girl buying the same turtle as mine. I felt sudden joy that time." tapos napangiti naman siya. Nakakainis! Tch.
"Psh. Lande." I murmured.
"I'm not. You're just jealous." tapos tumawa na naman siya.
"Che!"
And he continued. "The girl smiled at me and waved her turtle to me as if she was a puppeteer. I got ecstatic that time that I followed her and her mom and I almost got lost. Fortunately I didn't."
Sayang! Sana nawala ka na. Pshhhhh!!!
"After we got home, I look up in the sky and smile the whole time like a complete psycho. And there I saw the stars. You know what's annoying about falling stars?"
I just shrugged.
"They're so rare that even when it's possible to be seen, it turned out all fake for me. You see one, you miss it. Then you'll regret. What's the point of it? Absurd. So in that moment I made my own wish outlet, which is the stars."
"What did you wish for?"
"Simple. I wished to see the girl and her turtle again. Even just the slightest glance would be fine. But you know what? It came true. It was literally granted. Why? Yes, I saw her. But worst part is that the slight of what I meant surely became true as well. I saw her near the park when we're driving through. She's on the swing with turtle on her arms. How I wish I could l get out going to the park but this agenda sucks."
So he wished about the girl, huh? Fine. I don't care anyways. But whatever that agenda may be that impeded him from getting out, thanks to that. Kidding.
"What agenda?"
"Uhh, ahm. You know. Stuffs, like—this and that."
Wala naman akong nagets kaya nag-Oo nalang ako. Tumingala nanaman ako. Wala kasing nahawa at alangan namang kung saan saan pa ako tumingin. Nakita ko yung favorite star ko, paulit ulit. What if I make a wish? Wala namang mawawala diba. Plus, baka nga mag-work pa.
"There's my star." tinuro naman niya yung star na malapit sa favorite ko. Ayos ah. "I'm planning on making a wish right now. But I'm not quite sure if it's right."
"As far as I know there's no wrong wishes, except if it involve negative schemes."
"So there's still wrong."
Edi ikaw na tama. "Yeah, right. Fine." natahimik na naman ulit kami. Pero dahil nga umaatake ang paging curious ko, nagtanong na naman ako. "What are you planning to wish for?"
"It's a secret."
Sus. Lagi naman eh. Nanahimik na lang ulit ako. Ayoko nang mangulit at bigla yata akong nawalan ng gana. I hate turtles! Ugh. Lol. Kidding. Meron din naman kasi akong turtle stuff, and I really don't know where I got it, but it's cute.
"Since it's not to be wished for, I'll tell." sabi niya. "I really am fond of taking care of kids, I'm used to. It's not that obvious because I'm so cool." tiningnan ko naman siya nang masama. "Alright, kidding. I'm so hot." napaubo naman ako. "Okay. I'm just an average. Happy?" and I grinned. "So yeah. But you know why I asked you to babysit with me?"
"Kasi natatakot kana mapagalitan kapag may nangyari kay baby Gabe?" tsaka ako tumawa.
"Close enough." he chuckled." but seriously, no. It's that..." he paused.
"It's that I want to see how it feels to take care of a little one with you. So therefore I'll have an insight of my planned future."
His what?
"Future with you."
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 51: The Openheim
Pinapapunta na naman kami ngayon sa auditorium para pagayusin. Mamaya na kasi ang recognition. Ang first year ay assigned maglinis sa school grounds. Second year ay sa gym, kaming third year dito nga sa auditorium at ang fourth year naman, since graduating, ay todo review nalang. Swerte. I don't even know kung bakit pinapaayos pa ang ibang zones eh dito lang naman sa auditorium ang venue ng recognition.
"Kath!" tawag sakin ni ate Myla. President kasi siya ng Fourth year, so parang siya yung supreme leader or something. "Pwedi bang kunin mo muna yung DLP? Wala kasing mga gustong kumuha. Puro mga busy daw, eh wala namang mga ginagawa."
"Ah sige. Saan ko ba kukunin?"
"Sa dean."
Shet. Bakit sa dean pa?
"Hala naman. Wala po ba sa faculty ng academic coordinator? O kaya ibang mahihiraman, wag lang sa dean!"
"Hay sabi ko na eh. Haha. Miske nga rin ako di ko makuha. Alangan namang utusan ko ang teacher. Sige sa iba nalang."
Papaalis na sana si ate Myla nang may biglang sumingit.
"I'll get it."
Okay. Edi siya na. Palibhasa nakuha niyang patawanin ang dean noon. Sus! Psh.
"Oh ayan na Kath. Samahan mo nalang si Kenneth kuhanin. Tapos pabigay nalang muna sa control room para safe for preparation na later." then umalis na rin sya.
Lumakad naman ako palayo. Kunin niya magisa. I'm not annoyed or what, ano lang kasi... Naiilang na ako. Pakiramdam ko dapat maayos na ang kilos ko pagkaharap siya. Crush ko eh. At NAKAKAINIS yung ganitong feeling. Ewan ba.
"Where are you heading to? Let's go." tsaka niya ako hinigit. No choice.
Lumakad na kami papunta sa dean's office. Tahimik lang naman ako. Si Kenneth naman ay panay tango lang sa mga bumabati sa kanya, halatang hindi interesado. Joke. Hindi ko alam pala, baka ako lang 'to. Nung nasa tapat na kami ng pintuan ay napahinto ako.
"Ikaw nalang kaya ang humiram. Tutal ikaw naman ang nag-volunteer eh."
"Oh come on. You wouldn't let me go in there alone. Would you?"
Napaisip naman ako. Sabay, "I would. Now go." tsaka ako kumatok then pinagpilitan siyang ipasok sa loob. I remained outside, and this is a relief.
And as predicted, nakuha nga nya yung projector. So naglakad na kami pabalik sa Auditorium. I'm keeping distance, kasi sobrang naiilang na talaga ako. Bakit? Eh dun sa sinabi nya kasi. Sino ba namang hindi mabibigla dun!
"Future with you."
Seryoso ba siya don? Oh talagang pinagttripan niya lang talaga ang feelings ko without even knowing that he's really doing it? Masyado na ba akong halata? Lumayo na ba ako?
"Don't. Come near me Kathy." bigla niyang sabi. Anu ba yon?! Mind reader? Naman eh! So no choice lumapit ako baka kasi sobrang mahalata pa diba.
"You look different today."
"Good or bad?" Hala naman.
"Always good." and he winked. Gahd!
Nang makarating kami, binigay na namin yung projector sa control room at after ay bumalik na kami sa gawain. Ako ay syempre lumapit sa part nila Linds at Yna. Nakita ko naman si Kenneth na dumiretso sa kina James at sa iba pang basketball players? Eh? Friends friends sila? Woah.
"Hoy Kath! Anong nangyayari sayo ha?" si Yna. "Natutulala ka na naman yata ha?"
"Sino bang tinitignan nyan?" Lindsay
Sinundan naman ng tingin nung dalawa yung direction kung saan ako nakatingin. And there, they saw Kenneth. Aba. I denied syempre. Parang napatingin lang naman nang sandali eh. Napatingin lang ba talaga? Psh.
"Si Kenneth naman pala eh. Hayaan na natin." Linds
"Pero hinay ka lang Kath ha. Pwedi pa bukas, alam mo yun?"
Tumawa lang sila. Kahit kelan talaga yung mga yan. Hindi nalang ako umimik. Ayokong makipagtalo. Pinauwi kami before lunch para makapagayos. Bigla naman akong kinabahan na ewan. Syempre kasi yung deal namin ni Kenneth. Sino kaya mas angat samin? Hala. Sana ako. Shet.
Pagkahatid sakin nina Linds ay kumain kaagad ako at nagayos nang konti. Like, ligo and fix clothes for later tapos umidlip nang konti. Si daddy nalang ang umuwi from work to attend recognition. Ayos lang naman. So bali dalawa ang pupuntahan ni daddy later. Ako at si Lyka. Kahit naman kasi luko-loko yang batang yan ay may alam din naman. Nagayos na rin ako kasi at around three-thirty ay magsisimula na.
"Dad, tara na. We'll be late!" narinig kong sigaw ni Lyka.
"Time freak!" sabay ko.
"Whatever! Tara na kase!"
Pumasok naman na si dad galing labas, garage perhaps. Ako naman eh chill lang kasi third year naman ako at paniguradong mauuna ang elementary. So why bother. Sorry nalang Lyka. Haha.
"The car broke down." sabi ni dad.
"Edi magc-commute nalang tayo—"
"What?!" sigaw ni Lyka. "Naman ehhh! Fix it dad!"
"Stop being a nagger!" nakakainis na kase. "Ano ba kasi't nagmamadali ka ha?"
"Wala!" sagot niya at nakita ko naman na parang namula siya. Ah! Alam ko na. Dahil yata kay Angelo. Haha.
Saktong labas ni dad ay may biglang bumusina. Tinawag naman ako at sabing may naghahanap sakin. So naiwang nagmumukmok si Lyka. Pagkalabas ko naman nakita ko ang Silver Porsche. Kay Kenneth ba 'to? And my question was answered when he stepped out of his car.
"Hey."
Teka lang kasi. Naiilang pa rin ako. Kaya naman hindi ako makatingin sa kanya nang maayos.
"Bakit ka nandito?"
"I'm here to give you this." inabot niya sakin yung papel. Pagkatingin ko naman ay yun lang palang recognition programme. "You forgot to grab one, so ma'am Ramos asked me to send it to you."
"It's not that important, you know." totoo naman eh. Wala akong pakielam. Just go with the flow lang ako kapag may ganito.
"Really? Wait 'till you—"
Bigla namang labas ni Lyka.
"Kuya Kenneth!!!" sabay lapit samin. "Kuya! Papunta ka na bang school?"
"Yes. Why?"
"Pasabay! Please? Please, please?" then she pouted.
"Arte oh." I murmured. "Wag na Kenneth. Dad's fixing the car kaya sige una ka na."
"Ohh? You sure?"
"Yah."
Nagalit naman sakin si Lyka nung nakaalis na si Kenneth. Sabi eh ayos na nga raw yun at para hindi na kami magccommute. Hindi ko nalang siya sana papansinin eh kaso nagsumbong ba naman kay dad. Nakakaiyamot! So sabi naman sakin ni dad na tama raw si Lyka. At kaibigan ko rin naman din daw si Kenneth. Dad! Kung alam mo lang talaga. So I ended up calling him and asking for a ride. Pumayag naman at here we are on the way to school. Si dad na yung nasa passenger seat sa unahan at kami ni Lyka sa likod.
I can tell na nagkakasundo yung dalawa kasi panay ang tawa. Ako naman itong nagffake ng ngiti kada tinatawag ako ni dad at tinutukso. Nakakainis aba. Pag ako nahulog nang sobra, isa ka dad sa sisisihin ko.
Nung nakarating na kami nagpasalamat syempre si dad kay Kenneth at may sinabing iba na hindi ko maintindihan kasi ang hina. Oh well, paki ko ba diba. Si Lyka muna ang sinamahan nya kasi sya naman yung una. Nakita ko na rin naman sina Lindsay at Yna. Lalapitan ko na sana kaso lang tinawag kaming may mga honors at may corresponding seats daw kami. Ano pa bang magagawa namin? Eh ang arte ng school. Psh.
Tinawag si Lyka as third honor. Tuwang tuwa naman ang bata. Tapos may parang binelatan siya, at pagkatingin ko naman si Angelo yata. Hala. Then after ng ibang year ay kami na. Kinabahan na naman ako kasi nga gawa nung deal or bet.
"Nervous?" tanong nya na kalapit ko na naman.
"Heaven yes." Hindi na rin ako umusap. Kasi nakakakaba talaga. I remembered my exam in Technology, baka kasi namali ako ng isa. Eh kapag pa naman nagkamali dun ay may possibility na mamali na sa lahat. Eh psh. Yun lang yun eh. Siguro naman tama yun.
Tapos nang bigyan ng award ang iba, so kami nalang ni Kenneth ang natitira.
"Don't be scared if I got the higher place." I threatened him. "You wish." sagot nya na may pag-smirk. Kinabahan na naman ako kasi halata namang confident siya.
"Congratulations to our First Honors," ma'am Ramos announced. May mali ata?
Napa-cross finger nalang ako and hoped.
"Katherine Villanueva."
"YES!" napatayo naman ako bigla ang heard the applauses. Then umakyat na ako sa stage with my dad. Second lang si Kenneth. Bleh. Haha.
"And..." sabi ulit ni ma'am. "Kenneth Verge!"
Nagpalakpakan na naman ang tao, pero ako? NGANGA!
W-what?! Paano nangyari yun? Dalawa ang first? Psshh!
"Congratulations! Due to tight competency between these two, general average were found to be exactly alike. Inquisition of their academic records were done and found that it's just pure coincidence that they have the same average. First time in Sermount history that this had happened. Again, congratulations."
Pagkatapos ng stage ceremony, bumaba na kami syempre. Nganga pa in ako, not literally. Pero kase! Paano na 'to?!
"So this means that the bet is void, right?" I said.
"Nope."
"Eh ano na pala? It's useless anyway since we're both first."
"Let's just put it this way. You'll have your chance to order something to me, and I'll have mine." he explained. "Got it?"
"Tch. Eh ano pa nga ba. Bahala ka eh."
May announcement daw for third years kaya hindi muna ako umuwi agad. Kadalasan kasi ganun ako. Wala naman ang sa fourth years kasi nga diba graduating. So diretso announcement na agad.
"In partnership of the Sermount with other prestigious universities, there was a deal contemplated last year. The on-going construction of the most-talked Openheim University is now complete. Now, the decisions of the Pre-Uni are linked together. We're giving humongous opportunities to students who ranked first and second to every year." Announced the Sermount University President.
[Star's Note: Pre-Uni is short for prestigious universities. Openheim is pronounced as "Open-HAYM"]
Matapos ang introduction ay nagsimula nang magusap usap ang mga tao. Hindi pa rin ako makapaniwala. Prestige kasi ang Openheim sa pagkakaalam ko. Super exclusive lang daw yan. Nadadaanan namin yan dati kapag lumuluwas kami, ngayon completed na talaga. Ang laki nga ng opportunity na yan.
Ranked one and two for every year? So that means... I'M AUTOMATICALLY IN! Yes!
Maya maya ay nagflash na sa wall via projector ang Openheim University. Syempre inuna muna yung labas. Grabe lang ang securities, lalo na sa main gate. You have to be a VIP to enter. At syempre dahil protected nga ang inside ng Openheim, sulyap lang ng rooms ang pinakita. May resort na raw sa loob, food chains, library, mini-mall, medical zones, and most importantly, the condominiums.
Pagkatapos ng presentation ay nai-dismiss na ang program by the closing remarks of the Dean. Then lahat ng nagfirst at second every year ay pinaiwan along with their parents.
"Sayang ka!" pang-asar ko kay Lyka. Third lang kasi siya.
"Eehhh! Nakakaines!" sabay walk-out nya.
Dumiretso kami sa conference room para doon na daw i-discuss ang lahat. Buti naman at kumpleto lahat. Excited ako na ewan. Kinakabahan din.
"Good Morning parents and students. First and foremost, congratulations!"
And there, nagsimula na nang pageexplain kung ano bang mga plano at mangyayari.
"Since this is a deal within the Pre-Uni, two students were also picked from their university. So there won't be much high school students in the Openheim, only the chosen ones."
So may sa ibang university ay kumuha rin sila ng top two. So it'll be like the TOPS. Woah. Competition na ito. Mahirap na.
"The condominium and expenses, what about it?" tanong ng isang guardian.
Tama nga naman. Magastos din kasi.
"There will be a corresponding condominium for students in different university. One condominium will be freely utilized for the two chosen students. So if one has problem with the given one, there'll be other condominium for rent, but it'll be very expensive."
"What about in my daughter's state. The second honor is a boy, isn't that—"
"Mom!" sway naman nung babae sa mommy nya. Eh pero tama rin naman kase.
GAHD! I just realized we're the same. Kenneth and I were the chosen from third year. Halaaa!
"Since for every two students from every year has only one condominium, security cameras are provided. There's also a protected division line with a switch. If it's switched on, there will be a loud noise if one crossed it except for the one with permission."
Napa-oo nalang yung ibang magulang. Syempre gagawin ba naman nila itong ganitong deal kung hindi safe. I'm sure na pinagisipan nila 'to nang matagal and with certainty, mga professionals and highly-educated ba naman eh.
"Eh paano naman po kapag hindi kayang suportahan ang iba pang expenses?" tanong ng isang babae. As I can see it, simple lang siya and... You know it.
"And there will be no problem with that. Allowances will be provided in each students. As long as they can manage to spend it wisely, they'll be fine. And what's the use of choosing top two students if they can't figure out a way to survive Openheim." natawa nalang sila.
"My nephew has lots of agendas outside the school and further than that. Are they allowed to go outside the university?" yung tita ni Kenneth ang nagtanong. Yung mommy ni Gabe. Nasaan kaya ang parents ni Kenneth?
"As a matter of fact, they can." sagot naman ng president. I actually like Ms. Sermount, kasi siya ang nandito to explain everything. Di katulad nung iba na yung speaker nila ang pinapapunta sa mga conference like this.
"If so, is there a schedule for that?" tanong ulit ng tita ni Kenneth.
"It depends on their agendas inside. And it's strictly prohibited for students to go outside the university on school days, most especially on weekdays. Permission letter from parents and university director or to whom it may concern might work."
May nagtanong na naman ulit. "May iba pa po bang nag-aaral na doon?"
"Yes, there are already students staying there. Like your son and daughter, they were also carefully chosen. Some aren't Filipino but in other nationality. Openheim ought to be an international university. And the students from Pre-Uni has different curriculum and university zones."
"When will they leave?"
"As we formulated it, they have to be in Openheim this Wednesday."
It's too fast. Pero wala na rin naman kaming magagawa. Take it or leave it and now or never kumbaga ang approach.
At dahil medyo napatagal na ang meeting, naidismiss na rin kami. May ibibigay nalang daw na Handbook tomorrow. Lahat kaming students ay nae-excite na. Syempre eto na yung time na magiging independent kami, considering the fact na sa most prestigious university kami magsstay. Yung iba nga bakasyon na agad ang iniisip eh. "Kath una na ako ha, hanapin ko lang si Lyka." tapos umalis na si dad. Di manlang muna tinanong kung uuwi na rin ako. Nakakainis. Wala naman akong ibang pupuntahan na eh.
"So, are you excited?"
My heart skipped a beat. Pwedi naman kasing tawagin muna ako eh.
"Yeah. Sino bang hindi?"
"Me."
"W-what? You're not?" nagtataka kong tanong.
"Well I have to consider some things before going." he sighed. "I'll get you home."
Nagpahatid na rin ako. Bukas ko na sasabihin lahat kina Lindsay at Yna. Pagkababa ko ay biglang binuksan ni Kenneth yung bintana.
"On the second thought, I'm excited for Openheim. I'm excited to LIVE WITH YOU." he winked at sinara na nya yung at umalis na.
What was that?
Oh that's just my heart beating extremely fast.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 52: Start of other ways
I spent my Monday and Tuesday with Lindsay and Yna. I know hindi naman ako aalis papuntang ibang planeta or what, pero syempre kasi based on what I've heard it's strict there.
Kaming mga Tops ay hindi na syempre pinagklase while the other students did. Pinagready lang kami and all that. Ako naman itong si, "Ready for what?"
So I ended up with them at my room Monday and Tuesday night. Monday ay movie marathon lang kami, I suggested Harry Potter pero mas gusto nila ay horror and thriller so we're gone for The Woman in Black. I agreed in the first place, kasi si Radcliffe rin naman ang protagonist eh. They slept over and we did the same in Tuesday night. Pero ang kaibahan lang, nagparty-party kami. Haha. Like, being wild into the music and such. Pero nung kay Flynn na na music ang nag-play, I remained silent and mushy.
"Oh? Napano ka?" Yna
"Eh! Change song."
"Bakit ba kasi ang bitter mo?" Lindsay
Oo nga pala, hindi pa nila alam yung sa forced date thingy. Should I spill? Nakakahiya naman kasi. Baka sabihin eh ang feeler ko, lalo na't international star iyun. Baka magaya lang sila sa sinabi ni Kuya Kev. Pero dahil I realized na nagiging secretive na ako, and the fact na mga kaibigan ko naman sila, sige I'll tell.
"Well first of all, alam nyo na naman na ayaw ko talaga sa kanya. Kasi, ewan ko lang, di ko siya feel eh. Pero nung..." huminga muna ako nang malalim. "Nung kasing may mall tour siya, naalala mo yun Yna? Nung majejebs ka?" she nodded naman at natawa nalang. "At nasa hospital ka pa nun Linds. Ako kasi yung nagpa-sign sa album ni Yna. Nakakaines! Tapos ayun, para akong natulog at pagkagising ko eh may date na pala kami ni Flynn. Not just a date, but a forced date."
Nganga naman silang dalawa. See? Sabi na eh! Sabi na't mga hindi maniniwala! Tch.
"Date? Flynn? Nahihibang ka na ba?" sabi ni Yna.
"Oy possible naman kasi. Tingnan mo nalang ang alindog ni Kath." natatawang sabi ni Lindsay. Woah. Kakaiba siya ngayon ha.
"Che!"
Dahil makukulit nga sila, sinabi ko na rin lahat lahat. As in to the point na parang nagro-role playing na akong magisa. One-man act kumbaga. Nung matapos ko na yung pagkkwento hanggang sa end ng forced date, di na naman sila makausap.
"So kung hindi pala magaganap 'tong Openheim chuchu, eh hindi mo samin sasabihin yan?" Yna na parang medyo selos na ewan.
"Hindi naman sa ganun, pero—"
"Okay lang naman kasi. Hindi na ako magseselos." pahabol pa niya.
Our conversation continued until we realized it was time to pack my things. Syempre dadalhin ko yung mga necessary, and may stores naman within the university so it'll be fine, plus para hindi mabigat ang dalahin. This night ay umuwi sila kasi nga we don't have time to stay up late. Plus, pupunta naman muna kami sa school before leaving. Nandun daw yung fare para sa exclusives. Yan daw pala ang tawag. Exclusives. Nakakahiya naman.
Wednesday morning wasn't very pleasing. Ewan ko lang, pero I kind of feel sad already. I'm going to miss everything, but I also can't miss the opportunity, right? So ayun nga, may pep-talk thingy pa silang nalalaman at dramatic scenarios. Hay.
"Tama na nga. Baka mamaya mag-back out pa ako eh. Sayang naman." I joked. At ayun, this day ay family ko ang naghatid sakin sa school. Syempre moral support daw.
Nang nakarating kami, puros good luck lang ang sinasabi samin. Kumpleto na kami, except for one. Si Kenneth.
Akala ko ba excited siya? So, is he bailing? Psh. Coward.
Binigay na samin yung Handbook and guide in Openheim. Then sumakay na kaming exclusives sa private minivan. And the student body waved goodbye. I saw Lindsay, Yna and my family, and that made me feel like I was going into somewhere I couldn't escape. Pero the fact na paradise-like at for my benefit naman 'tong pupuntahan ko, I felt sudden relief.
Tumakbo na nga ang sasakyan nang wala si Kenneth. Wala akong kalapit ngayon, kaya para akong loner or something. Pero what if loner nga ako in the near days? Malamang, kasi new environment, new specie and all that. Bahala na. I guess I just have to indulge myself with things.
Almost three hours na ang nakalipas mula nang umalis kami sa Sermounth. And there, I'm seeing the great façade of the Openheim. It made my heart skip a beat, goosebumps all over, and excitement flows. It was humongous. Like, really. Talo pa yata nito ang three Sermount premises combined.
After we went through the massive main gate, there's another long way to reach the University for about ten minutes. And eto na nga, hindi masyadong marami ang studyante rito. Sabi nga nila, you have to be a chosen or exclusive to enter. At kitang kita naman na ang mga tao rito ay mga may-kaya and mostly mayaman. Psshh.
Kaming eight students from Sermounth ay dinala na sa grounds for the exclusives. Eto na raw yung sarili naming zone sa University. May isa pang gate para makapasok sa grounds na 'to, and we'll use our own identification cards to pass. Nang makapasok na kami, agad naman kaming pinadiretso sa another conference room.
Pagkapasok namin, nandito na rin pala yung ibang Exclusives from the Pre-Uni. Nakakakaba. Feeling ko hindi ko sila makakasundo. Kasi mukhang maaarte, spoiled rich kids, and mean girls. Well, feeling ko lang naman. Pero sana naman hindi.
Hindi ko muna nai-inspect and bawat student na nandito. Instead ay nakinig na muna ako sa professional-looking gentleman na nageexplain samin kung ano ba ang Do's and Don'ts dito. Since meron ngang Handbook, I didn't pay that much attention. Babasahin ko nalang yun sa room mamaya.
Speaking of room, which referred to condominium, eto na, dadalhin na kami isa-isa sa respective namin. Lahat daw kami ay sa isang building magsstay, with different unit and zones nga lang. Syempre for division at para madaling i-determine kung saang school galing.
Nandito na kami, and this is huge! Almost like a five-star hotel, dream alert! Sa ground floor, nandun yung food chains, mini-market at yung front desk. Pero sabi na outside the building ay meron pa rin naman daw na stalls, bigger one. I'm in awe. Para na tuloy kaming nasa isang city nito.
So eto na nga, umakyat na kami. Bawat floor ay may eight rooms. Since dalawang student by year and magsstay sa isang unit, eh dalawang school ang maguutilize ng isang floor. So sixteen students from two different schools ang naiwan na sa first floor. Another sixteen sa third, and so on. Eight school din yung nandito, kaya medyo marami rin kami. Napunta kami sa fifth floor, which is okay para hindi naman hassle ang Ups and Downs namin.
May isang guide na sumama sa'ming sixteen exclusives. Si kuya Jon daw. Siya rin daw ang assigned sa school namin at sa isa pang school na kasama namin.
"Hey guys! What's up?" bati niya samin nang patigilin muna kami sa waiting area ng floor namin. He's jolly. "How are you guys feeling?"
May syempre sumagot ng Excited, Gutom, Inaantok, at Inlove. Landi lang. Gwapo rin naman kasi si kuya Jon, pero he's more like a brother-looking to me.
"I'll be the assigned guide for the school of Sermounth University. Now let me see those hands." then ayun, tinaas nga namin. "Great! And the Monteza University." the raised their hands as well.
"Now, if you have questions ask them all now. I'm ready to fight." he clenched his fist, acting as if he's really on a fight. Natawa nalang kami.
"Ilan taon ka na kuya?" tanong ng group of girls doon sa kabila, sabay tilian.
Napakamot naman ng ulo si kuya. Haha. "I don't know." he sighed. "Too busy being so gorgeous that I forgot. HAH!" tumawa nalang din ulit kami.
Teka, nagtatagalog ba 'tong taong to?
"D'ya speak Tagalog?" tinanong ko na.
"That, my dear is..." napahinto siya. "Nakalimutan ko tuloy sasabihin ko. Pero oo naman, see? See?"
Haha. "You remind me of The Grinch."
"Uh-oh. Well that's favorable, but I'm not green. So just consider Jim Carrey."
"Hahahaha." tawanan lang kami. Okay naman.
"Wala talaga kayong itatanong concerning Openheim?" tanong niya. Buti naman at nagtagalog na.
"None." sagot naman namin.
"We'll ask sooner if we've stumble upon with a problem." sabi ko. Ganun naman kasi, di pa namin alam ang magiging dilemmas namin dito since bago pa lang.
"Alright! Let's get you to your rooms." pinatayo na niya kami at pinapila, by year and by school. And it sucks, wala akong kalapit. Nasan na kasi si Kenneth?
Sa room 3.SU kami na-assign ni Kenneth. 3 for third year and SU as Sermounth University. Ganun din sa iba, ang pingkaiba lang ay yung acronyms.
Pagkapasok ko. There's one thing that escaped my mouth.
"Woah."
Iniwan ko muna yung baggage ko sa may pinto. This place is incredibly awesome! Like heaven, ano ba talaga 'tong Openheim? Paradise. Grabe!
All white ang massive walls. And may second floor din, pero kita yung taas, parang elevated lang din yun. Dalawa yung stairs, isa sa left at isa sa right. Dito muna ako sa baba nag-wander. May malaking LCD TV sa gitna, may kitchen section, may library section, at syempre may sala. All in one room, pero ang gandang tignan. May bathroom ba rito? Hala. Nasaan? Pumasok ako sa isang pinto, turns out lumabas pala ako. Lumabas papuntang terrace.
And again, woah!
The view was gorgeous. Kitang kita ang premises ng university, kaso lang hindi lahat kasi malaki nga masyado. I just stayed there until I realized I have to fix my things. Pumasok na ako at dumiretso sa left upper floor. Meron railings kaya kapag dumungaw ako, kita ko yung center place sa baba. At ganun din naman yung sa upper right side, so magkalevel lang pero may distance. Perfectly amazing.
Natapos na rin akong magayos ng gamit ko. This is too good to be true. But hey, I'll enjoy this. Hihi. Maya maya ay may nag-door bell. Huh, door bell? Para naman pala talagang hotel suite ito.
Syempre bumaba ako para tignan kung sino. Binuksan ko na pala kaagad, wala nang tingin tingin pa.
"Hiii!" bati ni... Andrea?
"Andrea!" siya nga. "Why are you here?"
"Obvious ba? Exclusive. Hihi. So anyway, sino kasama mo rito?" tanong niya. Pinapasok ko naman muna siya bago kami magusap ulit.
"Classmate ko, basta si Kenneth. You'll know him when he gets--"
"So he's a HE? Woah. Same naman pala tayo ng state. Akala ko ako lang." tumawa naman siya nang mahina. "So, let's go outside?"
"Saan?" tanong ko.
"I don't know. Let's see!" at hinigit na niya ako palabas, all the way through the elevator and outside the Exclusive Condominium. Yan daw ang tawag sa building na 'to.
Nung nakalabas na kami, napatigil naman agad siya bigla.
"Bakit?" tanong ko naman.
"May nakalimutan ako."
"Ano yun?"
"Tayo pala. Tara balik muna tayo."
Tapos ayun bumalik nga muna kami. Sa lobby kami pumunta. Nakaupo lang na parang may inaantay.
"Akala ko ba may nakalimutan ka?" tanong ko na naman. Di ko lang talaga magets itong si Andrea. Pero I'm glad na may kakilala na akong makakasama... na babae, of course.
"Tayo nga. Kulit. Antayin lang natin, dadating din yun."
"Ha? Ba't mo kailangang antayin kung pwedi namang sunduin o kunin mo nalang?" sabi ko nalang bigla. Eh kasi, ano ba yung nakalimutan nya? Gulo naman neto.
"Sana lang." parang nagiba yung aura niya. Pero bumalik naman nang may nakita sya sa likuran ko. "Oy! Ang tagal mo naman."
"Sorry. Nagayos pa ako." sabi nung lalaking nakatalikod sakin.
"Oh, Tara na!" naunang tumayo at lumakad palabas si Andrea habang ako ay bago pa lang. Hindi siya excited eh, noh?
Nang tumayo ako, nabangga naman ako sa lalaki kanina.
"Oops. Sorry." sabi ko.
"Sorry." sabi naman din niya.
Pagkaangat ko. "Jap?!"
"Oh, parang gulat ka naman ata?" tapos natawa siya.
"Ha? Eh, wala lang. Exclusive ka rin?"
"Oo naman. Ako pa." tapos tsaka siya nag-pogi sign.
"Sus! Ikaw lang pala yung nakalimutan ni Andrea eh. Oh tara na."
Habang naglalakad kami, nagusap din naman. Syempre para maka-catch up sa kung ano mang takbo ng buhay namin ngayon.
"So it means third year ka palang? Diba dapat fourth year ka na?" tanong ko. Sa Room 3.MU, Monteza University, kasi siya nagsstay together with Andrea.
"Eh salagay bumagsak eh. Haha." sabi niya.
Ba't parang ang saya pa niya na bumagsak siya. Baliw din 'tong taong to eh.
"Bakit nga? Bumagsak, umulit, tapos ngayon exclusive? Grabe. Mukhang joke." -.-
Natawa naman siya nang malakas. "Eh basta. I'll tell you when I'm ready."
"Sus. Sasabihin lang yung reason kung bakit eh, aarte pa ng ganyan." pagbibiro ko. Natawa nalang din kami.
"It's... It's nothing." ngumiti nalang siya.
Naggala lang kaming tatlo, naligaw at kumain. Ang laki nga kasi masyado. And I don't want to continue this redundancy, so for the meantime of last time, I'll say again that this place is awesomely massive.
Some thought hit me, where's Kenneth? Nakakamiss yung presence niya. Shh nalang. Pero kasi totoo, nasaan na siya? Did he decide not to go or something? Sana manlang may paalam siya diba?
Pagkabalik namin sa condo, naghiwahiwalay na kami syempre. Wala pa rin si Kenneth. Medyo natatakot pa ako, kasi syempre bago at hindi ko naman kita ang lahat ng sulok ng pad. Around six in the evening ay tinawag na ulit kaming lahat, pinadiretso sa isang dining room, with long table just enough for all of us.
Una tahimik pa kami, pero syempre nung nagkakila-kilala na ay tawanan at jolly evening na ang nahanap. After dinner nagsialisan na kami. Pwedi naman daw munang magwander, basta babalik before curfew, eleven pm kapag weekdays. And one am kapag weekend.
Dahil wala naman akong kasama sa suite, lumabas muna ako ng building. Maggagalang magisa.
Ang ganda nga dito kapag gabi, filled with lights, at parang New York. Kasi hindi nawawalan ng tao ang labas kaya hindi mo maffeel ang loneness.
Umupo ako sa gilid ng fountain. It's great, more like the one in When In Rome. Makapaghulog kaya ng coin? Haha. Joke, baka mapagalitan lang ako.
"Natatawa ka yata?"
Nagulat naman ako. "Oh, Jap? Baliw ka! Kagulat 'to."
Natawa nalang siya. "Bakit magisa ka lang?"
"Eh bakit ka rin magisa lang?" binalik ko lang sa kanya.
"Oy hinde ah. Kasama ko sila." sabay turo nya sa mga naka-Monteza na uniform.
"Okay. Sensya naman."
"Haha. So, asan ang kasama mo?"
"Ewan ko. Iniwan na ako." nakakainis. Naalala ko na naman yung mokong na yun.
"Oh talaga? Buti pa ako hindi ka iiwan." seryoso nyang sabi, pero tinawanan ko nalang para hindi maging awkward yung ambiance.
"Baliw ka."
Umupo naman din sya sa tabi ko. "Kamusta naman ang buhay?" tanong nya.
"Okay naman. Masaya na."
"Aw. Eh si Lindsay?"
"Uyyy." tinukso ko muna. "Bumebwelo ka pa, si Lindsay naman pala ang kakamustahin. Okay naman siya. Huli ka na, may Nathan na siya."
"Nathan? Yun ba yung swimmer representative nung intramurals?"
"Kilala mo pala? Yes. Gwapo noh? Tapos magaling pang lumangoy, gentleman, at under kay Linds." tsaka ako tumawa. Pinagseselos ko lang siya, nang marealize manlang nya na Mali ang pagiwan Kay Linds.
"Weh? Mas gwapo naman ako diba?" tinaasan ko lang siya ng kulay. "At hey, ilang matanda na ang tinulungan kong makatawid sa kalsada. Swimmer athlete rin ako. At handang magpaunder say—kung sino man." sabay tawa niya nang mahina.
"Gwapo raw? Eheem. Haha. Pero sinasabi ko sayo, wag mo nang guguluhin ang buhay ng kaibigan ko kundi masasapak kita." pero syempre joke lang yun.
"Hindi na po. Ikaw nalang."
"Che!"
"Joke lang. Ito naman oh."
"Sus. Sino na ba ang ano mo ngayon?" tanong ko.
"Anung ano?"
"Yung ano mo." bakit ba di ko masabi? Haha. Parang baliw lang.
"Ano nga?"
"Gets mo na eh."
Napakamot naman siya sa ulo. Gwapo pa rin. Hala. "Hindi nga."
"Psh. Bahala ka nga."
"Ah wait," napaisip naman siya. "gets ko na. Kung meron ba akong girlfriend ngayon o nililigawan, yun ba?"
"Alam naman pala eh."
"Eh bakit ka ba interested?" tanong nya na may nakakalokong ngiti.
"Wala. Wag na nga!"
"Haha. Cute mo talaga." kinurot nya pisngi ko. Ouch. "Gusto mo ikaw?"
Pinalo ko braso nya. "CHE!"
Natawa na naman siya nang malakas. "Ikaw talaga! Syempre joke lang yun. For now."
"Ay nako! Bahala ka nga." tapos tumayo na ako.
"Aalis ka na?"
"Yeah. Inaantok ako, medyo pagod kasi."
"Sus. Dumating lang ako inantok ka na. Dito ka muna." tapos nai-tap nya yung inuupuan ko kanina.
"Gusto mong tulugan kita dyan?" sarcastically friendly kong pagkakasabi.
"Sige okay lang. Basta wag ka munang umalis."
"Kulet neto. Bahala ka na dyan." pagkahakbang ko palang, bigla nyang hinawakan braso ko.
"Oh she's not staying with you!"
Huh?
Kenneth?
Humawak naman siya sa free kong braso. Now para ako ang medium sa tug-of-war nila.
Hala.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 53: Heat Betwixt
It's five AM in the morning, and ngayon na yung unang klase namin in here, Openheim. Inagapan ko lang talaga ang gising ko para hindi ko muna makausap si Kenneth or what. Bakit? Kasi yung nangyari kagabi.
What happened? Here's what happened...
Nakahawak nga silang dalawa sa magkabila kong braso. But not for long for I immediately shook my arm to free them.
"Ano ba ha? Para kayong baliw. Makaalis na nga." at nag-walk out nga ako.
"Hey Kathy, wait!"
"Kath, teka lang!"
Aba! At sumunod ang dalawa. Binilisan ko ang paglakad to the point na tumatakbo na pala ako. Owyes.
Pero nakakainis nga naman oh, nadala pa ako. Hala! Yung tuhod ko, nagkaron ng maliit na cut causing bloods to escape. Tumayo ako agad at naghanap ng mauupuan.
Ilang saglit ay may nag-approach sakin. Si kuya Jon pala.
"You're in my assigned school, right?" tanong nya.
"Yeah. Tagalog please." sabi ko.
"Oh. Ikaw nga. Ikaw yung nagtanog kung nagtatagalog ako." tas natawa nalang sya, hanggang sa narealize nya na may sugat ako.
"Napano ka? Is it hurting?"
"Hindi. Ayos lang. Kumikirot lang nang konti."
"Oh, buti nalang boy scout ako." nagabot sya ng band aid.
"Ikaw na." tapos tumawa nalang kami.
Nilagay ko na yung bandaid sa tuhod ko. May tumawag kay kuya Jon kaya naiwan na akong magisa. Malapit na naman pala 'tong inuupuan ko sa building kaya okay lang na rito muna ako.
Or not.
"Why did you run?" si Kenneth, hinihingal.
Di nagtagal eh dumating din si Jap, and hinihingal din.
"Para kayong mga baliw, alam nyo yun?" tumayo na naman ako. "Are you heading to the suite?" tanong ni Kenneth.
"Siya?!" gulat na tanong ni Jap habang nakatingin kay Kenneth. "Siya ang kasama mo sa suite?!! From Sermounth?!" tanong niya ulit, and this time sa akin na siya nakatingin.
"What can I say? I'm a lucky guy." sabay punta niya sa tabi ko at umakbay. Tinanggal ko naman agad.
"Opo, KUYA Jap." I said, emphasizing the kuya. Medyo naguluhan naman siya. Hindi naman siya matanda talaga sakin, pero wala lang trip.

➶ Chapter 49: She's Jealous, alright
Halos mawindang naman ako sa takot nang mawalan ng kuryente sa loob ng auditorium. Napakapit tuloy ako nang mahigpit kay Lindsay. Grabe lang!
"Huy! Dyan ka kay Kenneth yumakap. Dala-dalawa kayong nakakapit, para kayong mga unggoy." Lindsay
"Eh salagay takot eh, masisisi mo ba? HUHU." si Yna. Takot nga rin pala ito.
"Psh! Wag nga kayo!" ramdam naming tumayo si Lindsay. Syempre natanggal kasi yung pagkakayapos namin sa kanya.
"L-Linds! S-San ka pupunta?! H-huy!" sigaw ko. Wala na akong makapitan! sabi pa naman nila ay may 'something' daw dito. Waaah!
"Uuwi na." matipid nyang sagot.
"Pano kami?" Yna
"Commute. Bye!"
Halaaa! Pano na ako? May naglabas ng phones nila for source of light, pero ayoko. Baka mamaya may biglang gumulat sakin eh. Sa kwarto ko lang naman o sa bahay ako sanay nang walang ilaw. Grabeee!
"WAAHHH!" sigaw ni Yna. Narinig ko namang kinausap nya si Charmaine na katabi nya sa kabila. Buti paaa!
"Kathy."
Hindi ako umiimik. Pano ba naman kasi ngayon lang nag-react! Bahala ka! Mokong ka eh!
"Are you scared?"
Oo. Bakit, yayakapin mo ako?
>///< Joke lang! Hindi nalang ako sumagot.
"Wait, Denise. Don't hug me, release." mahinahon nyang sabi.
O.O Edi sila na magkayakap! PSSSH! Sila na talaga! Nakakainis! Kanina naglalandian, ngayon naman nagyayakapan?! Tch! Kaya naman pala hindi nagrereact kanina pa eh, may kayakap na pala! Ok payn! As if I care!
"Now. Kathy? Are you alright?"
"Yeah." parang nawala takot ko at napaltan ng inis. Kinapa nya yung kamay ko at hinawakan. "Feel better?"
"I am better." Bitter. Tch!
"What's wrong?"
"Wala." sabay tanggal ng kamay ko sa pagkakahawak nya.
"Tough."
"Whatever."
Nauna na akong lumabas nung nagkaroon ng temporary light. Delayed ang annoucement. Lahat ay pinauwi na, may paparating daw kasing bagyo. Ano ba yan! Kabuong December eh. Naitext ko si Yna na sa homeroom nalang kami magkita at magpasundo nalang kami since wala na nga si Lindsay. May problema kaya yun? Weird eh.
Maya maya may tumawag sakin. Pagkalingon ko, si Kenneth LANG pala. Problem?!
"Oh?"
"What happened?"
"Ha?"
"Why did you left without waiting?"
I rolled my eyes. "So kailangan may hintayan? Psh. Nagmamadali lang ako."
"Oh." ngumiti naman sya. He didn't notice the hint of sarcasm. Great. Psh. "Let's go home?"
"Anung let's? I'm not going with you. Kuya Kev's on his way na."
"H-hey! What's with the attitude, huh?!" medyo iritado nyang tanong. As if I care!
"Wala! Paki mo ba?!"
"Tch! You're so stubborn, Katherine! What's your problem?!"
Nakakatakot. Tinawag nya ako sa real name ko. I was taken aback, but of course I did not let him notice it.
"Wag mo nang alamin! Wala ka rin namang magagawa!"
"How could you say that? How can we fix things if you're letting me stood oblivious of the situation?!"
I sighed to calm myself down. "Whatever. Bumalik ka na run at makipagyakapan dun sa Clarisse? Maris? Denise? O kung sino man yun!"
And he laughed. Hard.
"Don't laugh! I'm serious here!" sigaw ko sa kanya.
Instead of doing me a favor, he laughed even more. "HAHAHAHAHAHA! Kathy! Yo—HAHA—re HAHAHAHA! Jeal-Hahahaha!—ous!"
Pakiramdam ko namula ako. Tumungo ako para itago ko ang mukha ko. Pero grabe nga, bakit ako ganitong affected? Oo, alam kong crush ko na siya. Pero parang iba na. Tch. Di naman nya ako girlfriend o ka-MU manlang para magselos nang ganun diba. Pero kasi! Di ko mapigilan eh!
And at last, nag-calm down na siya.
"Now, makakausap ka na ba nang maayos?" I mentally slapped my forehead. Mali! "Ay. Joke. Aalis na nga pala ako."
"Kath, you're actually," he paused to looked at me with curiosity and sincerity at the same time. "Jealous?" then he grinned.
"Tch. Oo, bakit?! Psh. Aalis na talaga ako. Bye."
Pero hinawakan nya yung wrist ko at binalik ako sa direksyon nya. Nakakailang kasi napadikit ako sa kanya, as in!
"Uhh." I made an awkward sound. Eh ang awkward din kasi nung situation eh.
Mayamaya ay bigla nalang niya akong niyakap. >///< O-ok-ay?
"Don't be. You're the only one that can own Kenneth Verge." tapos hinarap nya yung mukha ko sa kanya. Umiwas ako kasi pakiramdam ko ay namumula ako. Grabe lang!
"Oh."
"So, kiss?"
Hinataw ko sya nang malakas sa braso. "H-hoy! Baliw!"
At ayun, nagkabati na ulit kami. Ang babaw at ang malupit pa ay hindi nga kami, pero ba't ganun? Pa-fall eh! Eh ako naman itong si eng eng na nahuhulog pa lalo.
Next days were hell. Ang iba naming prof. ay biglaang nagpa-exam, as in walang sinabing specific date kaya gulat kami. Ayos lang, diba nga nagrereview kami ni Kenneth nang sabay? Hihi. Oh gash! Anyareh sakin?
***
"YESSS!" sabay sabay nilang sigaw pagka-dismissal bell.
"Yes." mahina ko namang sabi. Sa wakas at tapos na ang third quarter exams. Panibagong set of honors na naman 'to. Sana lang mataasan ko si Kenneth. Ewan ko nga kung bakit pa namin 'to tinuloy pa eh. Trip lang? Ang pangit naman. And the last time I checked wala namang kaparusahan o kapalit 'to? Ang gulo kasi sabay din kaming magreview at magkalapit lang sa upuan. Grabe na.
"Oy mokong. Tanong lang, bakit pa nga ba tayo nagpapataasan ng rank? Anu yon trip lang?"
He chuckled. "Of course there's a catch. The one who got the higher honor will get one major order to the lower one."
"Oh. May pautos-utos ka pang nalalaman dyan ha. Magingat ka na." and so I smirked.
"You wish!"
"Oh yes." I winked.
"Aaahh! Don't do that!" tapos napatakip siya ng mukha. Hala?
"B-bakit? Huy!" "I might do something. Tch. Please don't be such a cute little brat."
"Cute naman eh, edi okay lang maging brat. Malay mo mafall ka rin sa ka-cutan ko." syempre hininaan ko lang yung huli kong sinabi.
"Huh? What was that again?" nakangiti sya. Pero hindi naman niya narinig talaga siguro yung sinabi ko nung huli diba? Nakakahiya lang talaga kasi if ever!
"Wala lang."
"Ohhh. Let's go on a date." bigla niyang sabi. Nagulat din naman ako. Biglang naiba kasi yung pinaguusapab.
"Date ka dyan! Neknek mo po." and I stuck my tongue out.
"Please?"
Tcccch! "Oo na. Sige na. Tara na! Saan ba?" napabigay tuloy ako. Kainesss!
"I'll take you to—" his cellphone cut him down, may tumatawag. "Hold on a minute, I just have to take this."
And he answered his call.
Minsan naiisip ko na parang ang weird nitong si Kenneth. Ewan ko lang, pero basta! Kakaiba!
Hindi ako basta basta naffall sa isang lalaki. As in choosy ako, halata naman eh. Nababaliw na yata ako kasi miske ako naiinis sa sarili ko. Napakamapili ko sa ganto. Alam ko naman pati na hindi naman dapat may love interest ka, pero kasi wala, nakakainis lang ako.
Pero NOON yun. Pakiramdam ko nahuhulog na talaga ako nang tuluyan sa kanya. Tch! At hindi ko maipaliwanag yung nararamdaman ko. Naiinis? Kasi na-fall ako. Masaya? Kasi na-fall din ako. Oh diba, pang-adik. E salagay ganun eh. Wala nang maagawa.
Nag-end na yung call ni Kenneth. "I, uh. Kathy..."
May bad news ba? Gahd, no.
"H-ha?" kabado kong tanong.
"I... I can't take you on a date today. Sorry." tapos yumuko siya.
Nakahinga na ako nang maayos. Phew. Akala ko naman kung ano eh. Yun lang pala. I laughed. "Sus! Yan lang pala eh. Ayos lang. In fact, mas natuwa pa ako. Hindi mo ako pala mailalabas." I told him jokingly.
He pouted. Gaaaaash! "Psh. Fine, maybe next time. So I have to go now."
"Uuwi ka na?" tanong ko. Medyo maagap pa kasi. Wala na rin naman kasing klase kasi nga katatapos lang ng exam.
"No. Heading to my aunt's place."
"Oh bakit?"
Para siyang nahihiya na ewan. Hahaha. Cute. "B-babysitting."
Processing...
Processing...
Processing...
"Wa-wait! Can you?"
"A little." and then he shrugged.
"Ilan taon yung aalagaan mo?"
"Two or four? I can't remember. I only attend her first birthday."
"Ohh. So wait! You're telling me na yung little skills mo in babysitting will be used on a two or four year old kid? Hala!"
Totoo naman eh, hala! Nakakatakot kaya. May experience na kasi ako, kina Tita rin. Inalagaan ko si baby Sarah nun. She was around six that time. Oh diba, mas malaki na compare sa aalagaan ni Kenneth. Pero kasi something happened. I forgot to lock the door when I left for the kitchen to grab her drink. Pagkabalik ko wala na siya. Kabang kaba ako nun. Pero syempre hindi ko muna sinabi. Tumakbo ako palabas. Nung nakarating ako sa kanto nakita kong papatawid siya sa daan. Kamuntikan na rin sya nun pero buti nalang may matandang babae na pinigil sa kanya. My recklessness. Ugh.
"Yep." he answered. "I think I can handle this. I jut have to lock her in my room, then that's it!" napaisip naman siya bigla. "Heeey! I think we can have a date after all."
Bigla ko naman siyang nabatukan. "Nahihibang ka na ba? Ikukulong ba naman eh. De saltik yata ito."
"I was just kidding." pang defense niya. "Alright. I'll take good care of her. So see you tomorrow, girlfriend."
"See yo—HEY!"
"Hahaha. Kidding!"
Then I waved goodbye. Pero bumalik na naman siya.
"Uhhh... Kathy?" hesitation is plastered on his face. "Can you... Uhm. How should I say this? Uhm... Kathy—"
I broke him off. "Spit it already."
"Kathy can you please go with me?" nagmamadali niyang sabi.
"Go?"
"Uhm, yeah. We'll be alone, like, you know." tapos tines-baba niya yung eyebrows niya.
"BALIW!"
Tapos tawa na siya nang tawa.
"Hahaha—okay I'm alright now." huminga muna siya nang malalim. Ayan okay na. "Please?"
Wala naman sigurong mawawala kung papayag ako diba. So,
"Let's go."
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 50: With You
"Mommy Kathy!!!"
"Kenneth anu ba? Kanina pa 'to ah." sigaw ko kay Kenneth. Hindi naman ako galit o ano. Pero kasi Mommy Kathy ba naman daw ang iturong tawag sakin ni Gabe.
"What?" pa-inosente nyang tanong. Haaay! Psh. "What can I do? He's calling me Dad, so you have to be his Mom."
Parang namula naman ako dun ah. Grabe lang! Pigilin niyo ako, baka bumigay ako!
"And besides, who else can be his second mom? Suites you perfectly." then he winked.
Mamatay na yata ako rito! Waaahhh! Kung pwedi lang umuwi na agad eh. Kaso nakakahiya naman. Na-meet ko pa yung mommy ni Gabe at sinabing aalagaan naman namin. Namin talaga. Psh. Filipina naman din mommy ni Gabe, fluent sa Tagalog kaya sobrang nakakailang yung mga tanong at sinabi niya sakin.
Sabi raw bagay daw kami ni Kenneth. Kung kami na raw ba. At dahil daw ba magpapakasal na kami kaya nagppractice nang magalaga ng bata. SPELL EPIC?! Yun yun eh! Grabe kasi. Pero alam ko naman ding biro lang yun. Pero syempre nakakailang pa rin naman.
"Mommy Kathy!!! I want milk!" cute nyang pagkakasabi.
Tiningnan ko si Kenneth, wala, enjoy lang siya sa pagpanuod sakin na kulitin ni Gabe.
"Wait here, okay?" nakangiti kong sabi sa kanya, and then I patted his head.
Tinanung ko si Kenneth Kung paano gawin yung milk ni Gabe. Hindi raw niya alam kaya ako na raw bahala. Nakakaines! Pano ba 'to? Ay bahala na. Dumiretso na ako sa beverage area at nagsimulang magexperiment.
O.O
Akala ko simple lang pero kasi ang daming containers dito. Magkakaparehas ng kulay yung laman kaya hindi ko malaman kung ano ba rito ang gatas. Psh. Alangan namang buksan at tikman ko lahat. Ang baluga naman yata nun. Hahahaha. What a term.
After almost half an hour, I think, I figured out which is which. Pagkalabas ko naman sa sala, nakakaines lang ang nakita ko. Tch.
Natutulog na sa couch yung dalawa. Aba! Hindi manlang ako hinintay, eh? Sayang naman 'to at ang effort KO. Alangan namang gisingin ko pa si Gabe kaya nilapag ko nalang yung bottle. Hindi naman siguro mapapanis yun. At kung mapanis at mainom man, di ko na kasalanan, natulog sila eh. Haha. Joke lang.
Nakahiga silang dalawa sa couch habang ang isang braso ni Kenneth ang nagsisilbing unan ni Gabe. Parang nakaakbay si Kenneth, pero nakahiga nga lang. Malaki naman yung couch kaya umupo ako sa may ulunan nung dalawa. Ano bang gagawin ko? Hmm. Makapag Temple Run na nga lang.
Matapos ang ilang pagsigaw ko dahil sa thrill ay inantok na rin ako. Boring na eh. Paulit ulit din naman kasi. I laid myself comfortably, pero nakaupo lang. Di na kasya eh. And there, the next thing I knew ay sobrang antok na ako to the point na napapikit na ako nang tuluyan.
/BABY GABE'S PERSPECTIVE
Uwaaa! Hihi. Good morning sunshine! Yay! Uh—no. It's just dark outside. Is it already night? Oh noooo! What if I see ghost?
"Waaahh." I screamed softly and cuddled more with daddy Kenneth. Hihi. So handsome! And mommy Kathy is so pretty. They're a match.
Wait! Mommy Kathy is having trouble sleeping! Oh no! And I'm so comfortable in daddy's arm.
Aha! Hihihi. Evil grin.
I stood up. Hmm. Is mommy Kath heavy? I'll try.
I tried putting mommy Kath in my place a while ago, in daddy Kenneth's side, but she's just heavy. And I'm just a cute little five-year-old boy. Hmm. Aha! :D
Sorry but I won't give up. I love them two.
I shook daddy Kenneth a bit to have him in his subconscious state.
"Daddy! Daddy!" I opened his eyes with my hands. Hahaha!
"Uh? What?" he answered sleepily. And now's my chance.
"Mommy Kathy wants to sleep beside you. Please cuddle her. She's uncomfortable, look!" I pointed at mommy.
"Ohh. She said that?"
"Uh-huh." Hihihi. Sorry if I lied. But hey, I'm just a cute little five-year-old boy.
Daddy Kenneth smiled at me. And then he carried mommy Kathy beside him, cuddling her. And I'm so happy when mommy Kathy hugged daddy Kenneth back while facing each other. :"">
Now that's the plan of a cute little five-year-old boy!
/KENNETH'S PERSPECTIVE
I felt this sudden joy when Gabe said that Kathy wanted to sleep beside me. Gah. I'm so gay. Nah, I'M SO IN LOVE WITH HER.
Seriously.
First girl who made me feel like this. She's one extraordinary girl. How does she do that?
Magic.
"Haaah." she yawned. Uh-oh. She's waking up, and we're still cuddling each other. Hmm. What's the big deal?
I stared at her. I knew baby Gabe is not serious about Kathy wanted me to put her beside me, but I still believed in it because I wanted to.
:D
"GAAAAHHH!"
I knew she would freak out. She's really pretty even when she just woke up. I hugged her tight so that we'd still be like this. >:)
"Let go! Kenneth ano ba?! Isa!" she's struggling.
I pretended to yawn. "I'm still sleepy. Sleep with me." and then I rested my head in her shoulder like it's my pillow or something.
"K-keneth k-kaseee!"
"No can do." I smelt her hair. My senses kind of loved it, it's like the smell of my mom.
"Eehhh. Kasi! Tatayo na ako!"
"Keep quiet Kathy, or I'll shut you up with my mouth." and then I laughed hard.
"Kase namaaaaaaan!"
"Ohh. Keeping loud huh? You really want me to kiss you, do you?" I chuckled. She turned red, I saw.
"Che! Osya, matulog ka na. Tatahimik na po." she turned silent as she said.
How I love being in this place. Thanks baby Gabe, you really are my nephew. ;)
I'm actually not sleepy anymore. I opened my left eye to check if Kathy's awake or not. But I did the wrong move, seems like she's staring at me so I'm doomed!
"Di ka naman pala matutulog eeehh!"
"But why are you staring at me?" I asked her.
"H-ha? S-sinong may sabi?! Kapal neto!"
I just chuckled. "If you say so."
Baby Gabe coughed cutely, probably reminding us that he's still in the picture.
"Huy! Si Gabe oh, nakatingin." Kathy whisphered.
"Are you two making a baby? Huh, huh, huh?" he asked in his most annoying, but still cute, way.
We quickly stood up, and sat properly. We don't really want to corrupt his mind with such things.
"Heeeey! Why did you stand up? I'm trying to learn here!" he crossed his arms and got playfully mad at us.
I thought Kathy would be furiously shock at Gabe's thought, but she's not. She laughed hard, really.
"Learn? Baby Gabe, it's not what you think." then she signed Gabe to come forward her, so he did. "Look, we're not trying to do anything, okay? We're just sleeping that's all." and she ruffled his hair.
"Hmp." Baby Gabe.
"Don't be like that or I'll kiss you." Kathy threatened Gabe.
"Hmp." Gabe repeated while smiling.
"Ohh. I get it. Haha!" And so Kathy kissed Gabe on his cheek.
I felt this awkward jealously so I imitated Gabe's infamous; "Hmp."
She laughed real hard. "Sorry Kenneth. But you're not as cute as this little one." she then kissed Gabe again on his other cheek.
"Hmmmmp!"
/KATHERINE'S PERSPECTIVE
After that day, pinabalik ulit kami ng mommy ni Gabe sa kanila kasi hinahanap daw kami. So kami naman itong pumayag kasi wala namang gagawin eh. Mga tinamad ang teachers at sa Monday nalang daw magsstart ng fourth grading. Sabi rin na required kaming pumunta sa Sunday kasi yun ba mismo ang recognition for third grading, then the big announcement. Psh. Sus!
Nandito na nga kami kina baby Gabe, kami nalang ulit tatlo. Nagdate parents ni Gabe kasi aayaw daw makagulo sa'ming tatlo. Haha. Ang baliw lang.
"Kenneth!" saway ko sa kanya. Pano ba naman kasi kung ano anong tinuturo. Kanina sabi ba naman ni Kenneth magiging macho si Gabe kapag nalunok niya ang isang basket ball. Like, seriously?
"Are you trying to kill him?!" tanong ko. Nakakainis kasi!
"Woah. Easy there Kath. We're just goofing around."
"Tsk." tsaka ako lumabas sa terrace. I need some air.
Bakit ba kasi ganyan yang lalaking yan! Di maintindihan ang ugali, sobra! Psh. Pero bakit ganun, hindi ako natuturn off sa mga ginagawa niya? An in fact, nacucutan pa ako? Hala. Grabe na! Erase, erase!
"Hey." bigla niyang dating. At umakbay pa ang mokong.
"Psh." inalis ko naman. Binalik nanaman niya. Inalis ko ulit, and he placed it back. "Ano ba!"
"Why sudden change of mood, love?" calm niyang pagtatanong.
"Love mo yourself!" tinanggal ko ulit balikat niya, at mabuti naman na hindi na niya binalik pa.
"I love you more."
"I love you more yours—" napahinto naman ako.
Silence.
"W-what I meant was, do you know the m-movie t-titled I Love You More?"
Yun naman lang pala eh. Akala ko... HAYY! Wag mag-assume.
"No." tinipid ko nalang. Ayoko nang magsalita.
"So, let's go inside?"
"Una ka na."
"Tsk." hinawakan niya kamay ko at hinigit na sa loob.
Pagkapasok namin nakita kong nanunuod ng Handy Many si baby Gabe. Cute. Tinatry pa nga nyang gayahin yung song eh. Hihi. Pwedi ko na po ba siyang ampunin? Haha. Kidding!
"Hi baby Gabe." nakasmile kong bati sa kanya. Wala lang, nilapitan ko lang tapos sabay kaming manunuod.
"Hello mommy Kathy! Uno, dos, tres, cuatro…" binati niya lang ako sandali sabay kanta na ulit. Well at least binati.
Dito na rin kami nagdinner ni Kenneth. Ewan ko pero hindi ko pa rin siya pinapansin. Nakakainis kasi. Pati ba naman ang kalokohan niya ay ituturo sa bata. Psh. Hayaan na nga. Nakakawalang gana lang eh.
Pinapatulog na namin ngayon si Gabe. Eight-thirty na rin kasi at darating na rin ang parents niya. Baka rin naman hinahanap na ako sa bahay.
"Kenneth ikaw nalang magpatulog kay Gabe. Uuwi na ako, baka kasi hinahanap na ako."
Ang paalam ko lang kasi ay lalabas lang ako kasi wala namang pasok. Pinayagan naman ako kaya eto. I just can't resist baby Gabe.
"I'll tell your parents." sabi ni Kenneth.
"Huwag na! Baka magalit pa sakin yun. Sasabihin ko nalang galing ako kina Lindsay."
"Do you really want to lie?" may pangongonsensya sa tono niya. Tsk! Naman oh! "Don't worry. I got this." he continued. Tapos nilabas na niya phone niya at nagcall. Since when did he get my parent's number? Hala.
Medyo naalimpungatan si Gabe. "Mommy Kathy, are you leaving?"
"Yes baby. But I'll be back, soon." and I flashed him a smile. I hummed a lullaby to make him fall asleep again.
Saktong balik naman ni Kenneth. "You really like Gabe, huh?"
"Oo naman. Cute eh." Kidding. Talagang napalapit lang loob ko sa kanya.
"So you like me too?" tsaka naman siya nagpacute. Hala wag! Baka bumigay na naman ako. Psh.
"In your nightmare." tsaka lumabas na naman ako sa may terrace. Dito ko na aantayin parents ni Gabe.
May upuan naman dito ang table, so umupo naman nga ako. Ang lamig lang. I checked my phone, wala namang texts from mom nor dad. Si kuya lang, sabi ay umuwi na raw ako kaagad at kay Kenneth lang sasama at hindi sa iba. Biased? Bahala na.
"What did you tell him?" tanong ko nalang bigla nung maramdaman ko ang presensya niya.
"Who?"
"Don't play innocent on me. My brother, of course."
"Oh. Right." he chuckled. And I don't even know what's that for. "I told him that you're here with me, and that I'll take you home safe and sound."
"Sounds fair enough. Playing safe, huh?"
"What?"
"Nothing. I just thought you're making a good impression. But never mind."
"Mind reader."
"Like, really?" mind reader? Ako? Hala.
"Uh—nothing." tapos ngumiti nalang siya.
Umupo na siya sa tabi ko and then silence na. Wala akong sasabihin kaya tahimik. Inantok tuloy ako. Tumigin ako sa taas, at ayun may stars naman. Actually may lagi nga akong tinitignan dito eh. Yung kakaibang star na malapit sa tatlong magkakalapit. Basta yun yun, sariling trip. Nung nakita ko, napangiti naman ako.
"What do you have in mind?" tanong niya bigla.
"H-ha?" napatingin naman ako sa kanya. Nangiti rin naman. Psh. "Wala lang."
Silence ulit. Pero siya rin naman ang bumasag sa katahimikan eh. "You know when I was a kid I used to wish on a star."
Sige na, hindi na ako magiging mean kaya magsasalita na rin ako. "Well did it come true?"
"Fortunately yes."
"What's it about?" it's rude for me to stay quiet when someone's telling, right? So I blew it all up.
"My stuff turtle." pfft! Haha. Natawa ako nang biglaan kaya napasama ang tingin niya sakin. Nag peace-sign naman ako kaagad kaya pinalagpas na niya.
"Go on." pagpapatuloy ko sa kanya.
"I used to play at game zones at the mall in L.A when I was around five or six. Even though I can't play very well, I'm enjoying it. My mom asked me in the middle of my game that we have to go move to the stuff toy shop because we're meeting someone there."
"At first I complained but I didn't have a choice, so I let it all go. I was so reluctant that time that I almost throw all stuffs away." parang nagulat naman ako nun. At napansin din naman ni Kenneth. "Yeah, wild huh?" natawa nalang siya. "But what pacified me that time is my favorite turtle stuff I saw. An up until now I have it."
"So where's the wish part."
"I'm getting there." pinitik naman niya noo ko. Ouch. "So yeah. I saw a cute girl buying the same turtle as mine. I felt sudden joy that time." tapos napangiti naman siya. Nakakainis! Tch.
"Psh. Lande." I murmured.
"I'm not. You're just jealous." tapos tumawa na naman siya.
"Che!"
And he continued. "The girl smiled at me and waved her turtle to me as if she was a puppeteer. I got ecstatic that time that I followed her and her mom and I almost got lost. Fortunately I didn't."
Sayang! Sana nawala ka na. Pshhhhh!!!
"After we got home, I look up in the sky and smile the whole time like a complete psycho. And there I saw the stars. You know what's annoying about falling stars?"
I just shrugged.
"They're so rare that even when it's possible to be seen, it turned out all fake for me. You see one, you miss it. Then you'll regret. What's the point of it? Absurd. So in that moment I made my own wish outlet, which is the stars."
"What did you wish for?"
"Simple. I wished to see the girl and her turtle again. Even just the slightest glance would be fine. But you know what? It came true. It was literally granted. Why? Yes, I saw her. But worst part is that the slight of what I meant surely became true as well. I saw her near the park when we're driving through. She's on the swing with turtle on her arms. How I wish I could l get out going to the park but this agenda sucks."
So he wished about the girl, huh? Fine. I don't care anyways. But whatever that agenda may be that impeded him from getting out, thanks to that. Kidding.
"What agenda?"
"Uhh, ahm. You know. Stuffs, like—this and that."
Wala naman akong nagets kaya nag-Oo nalang ako. Tumingala nanaman ako. Wala kasing nahawa at alangan namang kung saan saan pa ako tumingin. Nakita ko yung favorite star ko, paulit ulit. What if I make a wish? Wala namang mawawala diba. Plus, baka nga mag-work pa.
"There's my star." tinuro naman niya yung star na malapit sa favorite ko. Ayos ah. "I'm planning on making a wish right now. But I'm not quite sure if it's right."
"As far as I know there's no wrong wishes, except if it involve negative schemes."
"So there's still wrong."
Edi ikaw na tama. "Yeah, right. Fine." natahimik na naman ulit kami. Pero dahil nga umaatake ang paging curious ko, nagtanong na naman ako. "What are you planning to wish for?"
"It's a secret."
Sus. Lagi naman eh. Nanahimik na lang ulit ako. Ayoko nang mangulit at bigla yata akong nawalan ng gana. I hate turtles! Ugh. Lol. Kidding. Meron din naman kasi akong turtle stuff, and I really don't know where I got it, but it's cute.
"Since it's not to be wished for, I'll tell." sabi niya. "I really am fond of taking care of kids, I'm used to. It's not that obvious because I'm so cool." tiningnan ko naman siya nang masama. "Alright, kidding. I'm so hot." napaubo naman ako. "Okay. I'm just an average. Happy?" and I grinned. "So yeah. But you know why I asked you to babysit with me?"
"Kasi natatakot kana mapagalitan kapag may nangyari kay baby Gabe?" tsaka ako tumawa.
"Close enough." he chuckled." but seriously, no. It's that..." he paused.
"It's that I want to see how it feels to take care of a little one with you. So therefore I'll have an insight of my planned future."
His what?
"Future with you."
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 51: The Openheim
Pinapapunta na naman kami ngayon sa auditorium para pagayusin. Mamaya na kasi ang recognition. Ang first year ay assigned maglinis sa school grounds. Second year ay sa gym, kaming third year dito nga sa auditorium at ang fourth year naman, since graduating, ay todo review nalang. Swerte. I don't even know kung bakit pinapaayos pa ang ibang zones eh dito lang naman sa auditorium ang venue ng recognition.
"Kath!" tawag sakin ni ate Myla. President kasi siya ng Fourth year, so parang siya yung supreme leader or something. "Pwedi bang kunin mo muna yung DLP? Wala kasing mga gustong kumuha. Puro mga busy daw, eh wala namang mga ginagawa."
"Ah sige. Saan ko ba kukunin?"
"Sa dean."
Shet. Bakit sa dean pa?
"Hala naman. Wala po ba sa faculty ng academic coordinator? O kaya ibang mahihiraman, wag lang sa dean!"
"Hay sabi ko na eh. Haha. Miske nga rin ako di ko makuha. Alangan namang utusan ko ang teacher. Sige sa iba nalang."
Papaalis na sana si ate Myla nang may biglang sumingit.
"I'll get it."
Okay. Edi siya na. Palibhasa nakuha niyang patawanin ang dean noon. Sus! Psh.
"Oh ayan na Kath. Samahan mo nalang si Kenneth kuhanin. Tapos pabigay nalang muna sa control room para safe for preparation na later." then umalis na rin sya.
Lumakad naman ako palayo. Kunin niya magisa. I'm not annoyed or what, ano lang kasi... Naiilang na ako. Pakiramdam ko dapat maayos na ang kilos ko pagkaharap siya. Crush ko eh. At NAKAKAINIS yung ganitong feeling. Ewan ba.
"Where are you heading to? Let's go." tsaka niya ako hinigit. No choice.
Lumakad na kami papunta sa dean's office. Tahimik lang naman ako. Si Kenneth naman ay panay tango lang sa mga bumabati sa kanya, halatang hindi interesado. Joke. Hindi ko alam pala, baka ako lang 'to. Nung nasa tapat na kami ng pintuan ay napahinto ako.
"Ikaw nalang kaya ang humiram. Tutal ikaw naman ang nag-volunteer eh."
"Oh come on. You wouldn't let me go in there alone. Would you?"
Napaisip naman ako. Sabay, "I would. Now go." tsaka ako kumatok then pinagpilitan siyang ipasok sa loob. I remained outside, and this is a relief.
And as predicted, nakuha nga nya yung projector. So naglakad na kami pabalik sa Auditorium. I'm keeping distance, kasi sobrang naiilang na talaga ako. Bakit? Eh dun sa sinabi nya kasi. Sino ba namang hindi mabibigla dun!
"Future with you."
Seryoso ba siya don? Oh talagang pinagttripan niya lang talaga ang feelings ko without even knowing that he's really doing it? Masyado na ba akong halata? Lumayo na ba ako?
"Don't. Come near me Kathy." bigla niyang sabi. Anu ba yon?! Mind reader? Naman eh! So no choice lumapit ako baka kasi sobrang mahalata pa diba.
"You look different today."
"Good or bad?" Hala naman.
"Always good." and he winked. Gahd!
Nang makarating kami, binigay na namin yung projector sa control room at after ay bumalik na kami sa gawain. Ako ay syempre lumapit sa part nila Linds at Yna. Nakita ko naman si Kenneth na dumiretso sa kina James at sa iba pang basketball players? Eh? Friends friends sila? Woah.
"Hoy Kath! Anong nangyayari sayo ha?" si Yna. "Natutulala ka na naman yata ha?"
"Sino bang tinitignan nyan?" Lindsay
Sinundan naman ng tingin nung dalawa yung direction kung saan ako nakatingin. And there, they saw Kenneth. Aba. I denied syempre. Parang napatingin lang naman nang sandali eh. Napatingin lang ba talaga? Psh.
"Si Kenneth naman pala eh. Hayaan na natin." Linds
"Pero hinay ka lang Kath ha. Pwedi pa bukas, alam mo yun?"
Tumawa lang sila. Kahit kelan talaga yung mga yan. Hindi nalang ako umimik. Ayokong makipagtalo. Pinauwi kami before lunch para makapagayos. Bigla naman akong kinabahan na ewan. Syempre kasi yung deal namin ni Kenneth. Sino kaya mas angat samin? Hala. Sana ako. Shet.
Pagkahatid sakin nina Linds ay kumain kaagad ako at nagayos nang konti. Like, ligo and fix clothes for later tapos umidlip nang konti. Si daddy nalang ang umuwi from work to attend recognition. Ayos lang naman. So bali dalawa ang pupuntahan ni daddy later. Ako at si Lyka. Kahit naman kasi luko-loko yang batang yan ay may alam din naman. Nagayos na rin ako kasi at around three-thirty ay magsisimula na.
"Dad, tara na. We'll be late!" narinig kong sigaw ni Lyka.
"Time freak!" sabay ko.
"Whatever! Tara na kase!"
Pumasok naman na si dad galing labas, garage perhaps. Ako naman eh chill lang kasi third year naman ako at paniguradong mauuna ang elementary. So why bother. Sorry nalang Lyka. Haha.
"The car broke down." sabi ni dad.
"Edi magc-commute nalang tayo—"
"What?!" sigaw ni Lyka. "Naman ehhh! Fix it dad!"
"Stop being a nagger!" nakakainis na kase. "Ano ba kasi't nagmamadali ka ha?"
"Wala!" sagot niya at nakita ko naman na parang namula siya. Ah! Alam ko na. Dahil yata kay Angelo. Haha.
Saktong labas ni dad ay may biglang bumusina. Tinawag naman ako at sabing may naghahanap sakin. So naiwang nagmumukmok si Lyka. Pagkalabas ko naman nakita ko ang Silver Porsche. Kay Kenneth ba 'to? And my question was answered when he stepped out of his car.
"Hey."
Teka lang kasi. Naiilang pa rin ako. Kaya naman hindi ako makatingin sa kanya nang maayos.
"Bakit ka nandito?"
"I'm here to give you this." inabot niya sakin yung papel. Pagkatingin ko naman ay yun lang palang recognition programme. "You forgot to grab one, so ma'am Ramos asked me to send it to you."
"It's not that important, you know." totoo naman eh. Wala akong pakielam. Just go with the flow lang ako kapag may ganito.
"Really? Wait 'till you—"
Bigla namang labas ni Lyka.
"Kuya Kenneth!!!" sabay lapit samin. "Kuya! Papunta ka na bang school?"
"Yes. Why?"
"Pasabay! Please? Please, please?" then she pouted.
"Arte oh." I murmured. "Wag na Kenneth. Dad's fixing the car kaya sige una ka na."
"Ohh? You sure?"
"Yah."
Nagalit naman sakin si Lyka nung nakaalis na si Kenneth. Sabi eh ayos na nga raw yun at para hindi na kami magccommute. Hindi ko nalang siya sana papansinin eh kaso nagsumbong ba naman kay dad. Nakakaiyamot! So sabi naman sakin ni dad na tama raw si Lyka. At kaibigan ko rin naman din daw si Kenneth. Dad! Kung alam mo lang talaga. So I ended up calling him and asking for a ride. Pumayag naman at here we are on the way to school. Si dad na yung nasa passenger seat sa unahan at kami ni Lyka sa likod.
I can tell na nagkakasundo yung dalawa kasi panay ang tawa. Ako naman itong nagffake ng ngiti kada tinatawag ako ni dad at tinutukso. Nakakainis aba. Pag ako nahulog nang sobra, isa ka dad sa sisisihin ko.
Nung nakarating na kami nagpasalamat syempre si dad kay Kenneth at may sinabing iba na hindi ko maintindihan kasi ang hina. Oh well, paki ko ba diba. Si Lyka muna ang sinamahan nya kasi sya naman yung una. Nakita ko na rin naman sina Lindsay at Yna. Lalapitan ko na sana kaso lang tinawag kaming may mga honors at may corresponding seats daw kami. Ano pa bang magagawa namin? Eh ang arte ng school. Psh.
Tinawag si Lyka as third honor. Tuwang tuwa naman ang bata. Tapos may parang binelatan siya, at pagkatingin ko naman si Angelo yata. Hala. Then after ng ibang year ay kami na. Kinabahan na naman ako kasi nga gawa nung deal or bet.
"Nervous?" tanong nya na kalapit ko na naman.
"Heaven yes." Hindi na rin ako umusap. Kasi nakakakaba talaga. I remembered my exam in Technology, baka kasi namali ako ng isa. Eh kapag pa naman nagkamali dun ay may possibility na mamali na sa lahat. Eh psh. Yun lang yun eh. Siguro naman tama yun.
Tapos nang bigyan ng award ang iba, so kami nalang ni Kenneth ang natitira.
"Don't be scared if I got the higher place." I threatened him. "You wish." sagot nya na may pag-smirk. Kinabahan na naman ako kasi halata namang confident siya.
"Congratulations to our First Honors," ma'am Ramos announced. May mali ata?
Napa-cross finger nalang ako and hoped.
"Katherine Villanueva."
"YES!" napatayo naman ako bigla ang heard the applauses. Then umakyat na ako sa stage with my dad. Second lang si Kenneth. Bleh. Haha.
"And..." sabi ulit ni ma'am. "Kenneth Verge!"
Nagpalakpakan na naman ang tao, pero ako? NGANGA!
W-what?! Paano nangyari yun? Dalawa ang first? Psshh!
"Congratulations! Due to tight competency between these two, general average were found to be exactly alike. Inquisition of their academic records were done and found that it's just pure coincidence that they have the same average. First time in Sermount history that this had happened. Again, congratulations."
Pagkatapos ng stage ceremony, bumaba na kami syempre. Nganga pa in ako, not literally. Pero kase! Paano na 'to?!
"So this means that the bet is void, right?" I said.
"Nope."
"Eh ano na pala? It's useless anyway since we're both first."
"Let's just put it this way. You'll have your chance to order something to me, and I'll have mine." he explained. "Got it?"
"Tch. Eh ano pa nga ba. Bahala ka eh."
May announcement daw for third years kaya hindi muna ako umuwi agad. Kadalasan kasi ganun ako. Wala naman ang sa fourth years kasi nga diba graduating. So diretso announcement na agad.
"In partnership of the Sermount with other prestigious universities, there was a deal contemplated last year. The on-going construction of the most-talked Openheim University is now complete. Now, the decisions of the Pre-Uni are linked together. We're giving humongous opportunities to students who ranked first and second to every year." Announced the Sermount University President.
[Star's Note: Pre-Uni is short for prestigious universities. Openheim is pronounced as "Open-HAYM"]
Matapos ang introduction ay nagsimula nang magusap usap ang mga tao. Hindi pa rin ako makapaniwala. Prestige kasi ang Openheim sa pagkakaalam ko. Super exclusive lang daw yan. Nadadaanan namin yan dati kapag lumuluwas kami, ngayon completed na talaga. Ang laki nga ng opportunity na yan.
Ranked one and two for every year? So that means... I'M AUTOMATICALLY IN! Yes!
Maya maya ay nagflash na sa wall via projector ang Openheim University. Syempre inuna muna yung labas. Grabe lang ang securities, lalo na sa main gate. You have to be a VIP to enter. At syempre dahil protected nga ang inside ng Openheim, sulyap lang ng rooms ang pinakita. May resort na raw sa loob, food chains, library, mini-mall, medical zones, and most importantly, the condominiums.
Pagkatapos ng presentation ay nai-dismiss na ang program by the closing remarks of the Dean. Then lahat ng nagfirst at second every year ay pinaiwan along with their parents.
"Sayang ka!" pang-asar ko kay Lyka. Third lang kasi siya.
"Eehhh! Nakakaines!" sabay walk-out nya.
Dumiretso kami sa conference room para doon na daw i-discuss ang lahat. Buti naman at kumpleto lahat. Excited ako na ewan. Kinakabahan din.
"Good Morning parents and students. First and foremost, congratulations!"
And there, nagsimula na nang pageexplain kung ano bang mga plano at mangyayari.
"Since this is a deal within the Pre-Uni, two students were also picked from their university. So there won't be much high school students in the Openheim, only the chosen ones."
So may sa ibang university ay kumuha rin sila ng top two. So it'll be like the TOPS. Woah. Competition na ito. Mahirap na.
"The condominium and expenses, what about it?" tanong ng isang guardian.
Tama nga naman. Magastos din kasi.
"There will be a corresponding condominium for students in different university. One condominium will be freely utilized for the two chosen students. So if one has problem with the given one, there'll be other condominium for rent, but it'll be very expensive."
"What about in my daughter's state. The second honor is a boy, isn't that—"
"Mom!" sway naman nung babae sa mommy nya. Eh pero tama rin naman kase.
GAHD! I just realized we're the same. Kenneth and I were the chosen from third year. Halaaa!
"Since for every two students from every year has only one condominium, security cameras are provided. There's also a protected division line with a switch. If it's switched on, there will be a loud noise if one crossed it except for the one with permission."
Napa-oo nalang yung ibang magulang. Syempre gagawin ba naman nila itong ganitong deal kung hindi safe. I'm sure na pinagisipan nila 'to nang matagal and with certainty, mga professionals and highly-educated ba naman eh.
"Eh paano naman po kapag hindi kayang suportahan ang iba pang expenses?" tanong ng isang babae. As I can see it, simple lang siya and... You know it.
"And there will be no problem with that. Allowances will be provided in each students. As long as they can manage to spend it wisely, they'll be fine. And what's the use of choosing top two students if they can't figure out a way to survive Openheim." natawa nalang sila.
"My nephew has lots of agendas outside the school and further than that. Are they allowed to go outside the university?" yung tita ni Kenneth ang nagtanong. Yung mommy ni Gabe. Nasaan kaya ang parents ni Kenneth?
"As a matter of fact, they can." sagot naman ng president. I actually like Ms. Sermount, kasi siya ang nandito to explain everything. Di katulad nung iba na yung speaker nila ang pinapapunta sa mga conference like this.
"If so, is there a schedule for that?" tanong ulit ng tita ni Kenneth.
"It depends on their agendas inside. And it's strictly prohibited for students to go outside the university on school days, most especially on weekdays. Permission letter from parents and university director or to whom it may concern might work."
May nagtanong na naman ulit. "May iba pa po bang nag-aaral na doon?"
"Yes, there are already students staying there. Like your son and daughter, they were also carefully chosen. Some aren't Filipino but in other nationality. Openheim ought to be an international university. And the students from Pre-Uni has different curriculum and university zones."
"When will they leave?"
"As we formulated it, they have to be in Openheim this Wednesday."
It's too fast. Pero wala na rin naman kaming magagawa. Take it or leave it and now or never kumbaga ang approach.
At dahil medyo napatagal na ang meeting, naidismiss na rin kami. May ibibigay nalang daw na Handbook tomorrow. Lahat kaming students ay nae-excite na. Syempre eto na yung time na magiging independent kami, considering the fact na sa most prestigious university kami magsstay. Yung iba nga bakasyon na agad ang iniisip eh. "Kath una na ako ha, hanapin ko lang si Lyka." tapos umalis na si dad. Di manlang muna tinanong kung uuwi na rin ako. Nakakainis. Wala naman akong ibang pupuntahan na eh.
"So, are you excited?"
My heart skipped a beat. Pwedi naman kasing tawagin muna ako eh.
"Yeah. Sino bang hindi?"
"Me."
"W-what? You're not?" nagtataka kong tanong.
"Well I have to consider some things before going." he sighed. "I'll get you home."
Nagpahatid na rin ako. Bukas ko na sasabihin lahat kina Lindsay at Yna. Pagkababa ko ay biglang binuksan ni Kenneth yung bintana.
"On the second thought, I'm excited for Openheim. I'm excited to LIVE WITH YOU." he winked at sinara na nya yung at umalis na.
What was that?
Oh that's just my heart beating extremely fast.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 52: Start of other ways
I spent my Monday and Tuesday with Lindsay and Yna. I know hindi naman ako aalis papuntang ibang planeta or what, pero syempre kasi based on what I've heard it's strict there.
Kaming mga Tops ay hindi na syempre pinagklase while the other students did. Pinagready lang kami and all that. Ako naman itong si, "Ready for what?"
So I ended up with them at my room Monday and Tuesday night. Monday ay movie marathon lang kami, I suggested Harry Potter pero mas gusto nila ay horror and thriller so we're gone for The Woman in Black. I agreed in the first place, kasi si Radcliffe rin naman ang protagonist eh. They slept over and we did the same in Tuesday night. Pero ang kaibahan lang, nagparty-party kami. Haha. Like, being wild into the music and such. Pero nung kay Flynn na na music ang nag-play, I remained silent and mushy.
"Oh? Napano ka?" Yna
"Eh! Change song."
"Bakit ba kasi ang bitter mo?" Lindsay
Oo nga pala, hindi pa nila alam yung sa forced date thingy. Should I spill? Nakakahiya naman kasi. Baka sabihin eh ang feeler ko, lalo na't international star iyun. Baka magaya lang sila sa sinabi ni Kuya Kev. Pero dahil I realized na nagiging secretive na ako, and the fact na mga kaibigan ko naman sila, sige I'll tell.
"Well first of all, alam nyo na naman na ayaw ko talaga sa kanya. Kasi, ewan ko lang, di ko siya feel eh. Pero nung..." huminga muna ako nang malalim. "Nung kasing may mall tour siya, naalala mo yun Yna? Nung majejebs ka?" she nodded naman at natawa nalang. "At nasa hospital ka pa nun Linds. Ako kasi yung nagpa-sign sa album ni Yna. Nakakaines! Tapos ayun, para akong natulog at pagkagising ko eh may date na pala kami ni Flynn. Not just a date, but a forced date."
Nganga naman silang dalawa. See? Sabi na eh! Sabi na't mga hindi maniniwala! Tch.
"Date? Flynn? Nahihibang ka na ba?" sabi ni Yna.
"Oy possible naman kasi. Tingnan mo nalang ang alindog ni Kath." natatawang sabi ni Lindsay. Woah. Kakaiba siya ngayon ha.
"Che!"
Dahil makukulit nga sila, sinabi ko na rin lahat lahat. As in to the point na parang nagro-role playing na akong magisa. One-man act kumbaga. Nung matapos ko na yung pagkkwento hanggang sa end ng forced date, di na naman sila makausap.
"So kung hindi pala magaganap 'tong Openheim chuchu, eh hindi mo samin sasabihin yan?" Yna na parang medyo selos na ewan.
"Hindi naman sa ganun, pero—"
"Okay lang naman kasi. Hindi na ako magseselos." pahabol pa niya.
Our conversation continued until we realized it was time to pack my things. Syempre dadalhin ko yung mga necessary, and may stores naman within the university so it'll be fine, plus para hindi mabigat ang dalahin. This night ay umuwi sila kasi nga we don't have time to stay up late. Plus, pupunta naman muna kami sa school before leaving. Nandun daw yung fare para sa exclusives. Yan daw pala ang tawag. Exclusives. Nakakahiya naman.
Wednesday morning wasn't very pleasing. Ewan ko lang, pero I kind of feel sad already. I'm going to miss everything, but I also can't miss the opportunity, right? So ayun nga, may pep-talk thingy pa silang nalalaman at dramatic scenarios. Hay.
"Tama na nga. Baka mamaya mag-back out pa ako eh. Sayang naman." I joked. At ayun, this day ay family ko ang naghatid sakin sa school. Syempre moral support daw.
Nang nakarating kami, puros good luck lang ang sinasabi samin. Kumpleto na kami, except for one. Si Kenneth.
Akala ko ba excited siya? So, is he bailing? Psh. Coward.
Binigay na samin yung Handbook and guide in Openheim. Then sumakay na kaming exclusives sa private minivan. And the student body waved goodbye. I saw Lindsay, Yna and my family, and that made me feel like I was going into somewhere I couldn't escape. Pero the fact na paradise-like at for my benefit naman 'tong pupuntahan ko, I felt sudden relief.
Tumakbo na nga ang sasakyan nang wala si Kenneth. Wala akong kalapit ngayon, kaya para akong loner or something. Pero what if loner nga ako in the near days? Malamang, kasi new environment, new specie and all that. Bahala na. I guess I just have to indulge myself with things.
Almost three hours na ang nakalipas mula nang umalis kami sa Sermounth. And there, I'm seeing the great façade of the Openheim. It made my heart skip a beat, goosebumps all over, and excitement flows. It was humongous. Like, really. Talo pa yata nito ang three Sermount premises combined.
After we went through the massive main gate, there's another long way to reach the University for about ten minutes. And eto na nga, hindi masyadong marami ang studyante rito. Sabi nga nila, you have to be a chosen or exclusive to enter. At kitang kita naman na ang mga tao rito ay mga may-kaya and mostly mayaman. Psshh.
Kaming eight students from Sermounth ay dinala na sa grounds for the exclusives. Eto na raw yung sarili naming zone sa University. May isa pang gate para makapasok sa grounds na 'to, and we'll use our own identification cards to pass. Nang makapasok na kami, agad naman kaming pinadiretso sa another conference room.
Pagkapasok namin, nandito na rin pala yung ibang Exclusives from the Pre-Uni. Nakakakaba. Feeling ko hindi ko sila makakasundo. Kasi mukhang maaarte, spoiled rich kids, and mean girls. Well, feeling ko lang naman. Pero sana naman hindi.
Hindi ko muna nai-inspect and bawat student na nandito. Instead ay nakinig na muna ako sa professional-looking gentleman na nageexplain samin kung ano ba ang Do's and Don'ts dito. Since meron ngang Handbook, I didn't pay that much attention. Babasahin ko nalang yun sa room mamaya.
Speaking of room, which referred to condominium, eto na, dadalhin na kami isa-isa sa respective namin. Lahat daw kami ay sa isang building magsstay, with different unit and zones nga lang. Syempre for division at para madaling i-determine kung saang school galing.
Nandito na kami, and this is huge! Almost like a five-star hotel, dream alert! Sa ground floor, nandun yung food chains, mini-market at yung front desk. Pero sabi na outside the building ay meron pa rin naman daw na stalls, bigger one. I'm in awe. Para na tuloy kaming nasa isang city nito.
So eto na nga, umakyat na kami. Bawat floor ay may eight rooms. Since dalawang student by year and magsstay sa isang unit, eh dalawang school ang maguutilize ng isang floor. So sixteen students from two different schools ang naiwan na sa first floor. Another sixteen sa third, and so on. Eight school din yung nandito, kaya medyo marami rin kami. Napunta kami sa fifth floor, which is okay para hindi naman hassle ang Ups and Downs namin.
May isang guide na sumama sa'ming sixteen exclusives. Si kuya Jon daw. Siya rin daw ang assigned sa school namin at sa isa pang school na kasama namin.
"Hey guys! What's up?" bati niya samin nang patigilin muna kami sa waiting area ng floor namin. He's jolly. "How are you guys feeling?"
May syempre sumagot ng Excited, Gutom, Inaantok, at Inlove. Landi lang. Gwapo rin naman kasi si kuya Jon, pero he's more like a brother-looking to me.
"I'll be the assigned guide for the school of Sermounth University. Now let me see those hands." then ayun, tinaas nga namin. "Great! And the Monteza University." the raised their hands as well.
"Now, if you have questions ask them all now. I'm ready to fight." he clenched his fist, acting as if he's really on a fight. Natawa nalang kami.
"Ilan taon ka na kuya?" tanong ng group of girls doon sa kabila, sabay tilian.
Napakamot naman ng ulo si kuya. Haha. "I don't know." he sighed. "Too busy being so gorgeous that I forgot. HAH!" tumawa nalang din ulit kami.
Teka, nagtatagalog ba 'tong taong to?
"D'ya speak Tagalog?" tinanong ko na.
"That, my dear is..." napahinto siya. "Nakalimutan ko tuloy sasabihin ko. Pero oo naman, see? See?"
Haha. "You remind me of The Grinch."
"Uh-oh. Well that's favorable, but I'm not green. So just consider Jim Carrey."
"Hahahaha." tawanan lang kami. Okay naman.
"Wala talaga kayong itatanong concerning Openheim?" tanong niya. Buti naman at nagtagalog na.
"None." sagot naman namin.
"We'll ask sooner if we've stumble upon with a problem." sabi ko. Ganun naman kasi, di pa namin alam ang magiging dilemmas namin dito since bago pa lang.
"Alright! Let's get you to your rooms." pinatayo na niya kami at pinapila, by year and by school. And it sucks, wala akong kalapit. Nasan na kasi si Kenneth?
Sa room 3.SU kami na-assign ni Kenneth. 3 for third year and SU as Sermounth University. Ganun din sa iba, ang pingkaiba lang ay yung acronyms.
Pagkapasok ko. There's one thing that escaped my mouth.
"Woah."
Iniwan ko muna yung baggage ko sa may pinto. This place is incredibly awesome! Like heaven, ano ba talaga 'tong Openheim? Paradise. Grabe!
All white ang massive walls. And may second floor din, pero kita yung taas, parang elevated lang din yun. Dalawa yung stairs, isa sa left at isa sa right. Dito muna ako sa baba nag-wander. May malaking LCD TV sa gitna, may kitchen section, may library section, at syempre may sala. All in one room, pero ang gandang tignan. May bathroom ba rito? Hala. Nasaan? Pumasok ako sa isang pinto, turns out lumabas pala ako. Lumabas papuntang terrace.
And again, woah!
The view was gorgeous. Kitang kita ang premises ng university, kaso lang hindi lahat kasi malaki nga masyado. I just stayed there until I realized I have to fix my things. Pumasok na ako at dumiretso sa left upper floor. Meron railings kaya kapag dumungaw ako, kita ko yung center place sa baba. At ganun din naman yung sa upper right side, so magkalevel lang pero may distance. Perfectly amazing.
Natapos na rin akong magayos ng gamit ko. This is too good to be true. But hey, I'll enjoy this. Hihi. Maya maya ay may nag-door bell. Huh, door bell? Para naman pala talagang hotel suite ito.
Syempre bumaba ako para tignan kung sino. Binuksan ko na pala kaagad, wala nang tingin tingin pa.
"Hiii!" bati ni... Andrea?
"Andrea!" siya nga. "Why are you here?"
"Obvious ba? Exclusive. Hihi. So anyway, sino kasama mo rito?" tanong niya. Pinapasok ko naman muna siya bago kami magusap ulit.
"Classmate ko, basta si Kenneth. You'll know him when he gets--"
"So he's a HE? Woah. Same naman pala tayo ng state. Akala ko ako lang." tumawa naman siya nang mahina. "So, let's go outside?"
"Saan?" tanong ko.
"I don't know. Let's see!" at hinigit na niya ako palabas, all the way through the elevator and outside the Exclusive Condominium. Yan daw ang tawag sa building na 'to.
Nung nakalabas na kami, napatigil naman agad siya bigla.
"Bakit?" tanong ko naman.
"May nakalimutan ako."
"Ano yun?"
"Tayo pala. Tara balik muna tayo."
Tapos ayun bumalik nga muna kami. Sa lobby kami pumunta. Nakaupo lang na parang may inaantay.
"Akala ko ba may nakalimutan ka?" tanong ko na naman. Di ko lang talaga magets itong si Andrea. Pero I'm glad na may kakilala na akong makakasama... na babae, of course.
"Tayo nga. Kulit. Antayin lang natin, dadating din yun."
"Ha? Ba't mo kailangang antayin kung pwedi namang sunduin o kunin mo nalang?" sabi ko nalang bigla. Eh kasi, ano ba yung nakalimutan nya? Gulo naman neto.
"Sana lang." parang nagiba yung aura niya. Pero bumalik naman nang may nakita sya sa likuran ko. "Oy! Ang tagal mo naman."
"Sorry. Nagayos pa ako." sabi nung lalaking nakatalikod sakin.
"Oh, Tara na!" naunang tumayo at lumakad palabas si Andrea habang ako ay bago pa lang. Hindi siya excited eh, noh?
Nang tumayo ako, nabangga naman ako sa lalaki kanina.
"Oops. Sorry." sabi ko.
"Sorry." sabi naman din niya.
Pagkaangat ko. "Jap?!"
"Oh, parang gulat ka naman ata?" tapos natawa siya.
"Ha? Eh, wala lang. Exclusive ka rin?"
"Oo naman. Ako pa." tapos tsaka siya nag-pogi sign.
"Sus! Ikaw lang pala yung nakalimutan ni Andrea eh. Oh tara na."
Habang naglalakad kami, nagusap din naman. Syempre para maka-catch up sa kung ano mang takbo ng buhay namin ngayon.
"So it means third year ka palang? Diba dapat fourth year ka na?" tanong ko. Sa Room 3.MU, Monteza University, kasi siya nagsstay together with Andrea.
"Eh salagay bumagsak eh. Haha." sabi niya.
Ba't parang ang saya pa niya na bumagsak siya. Baliw din 'tong taong to eh.
"Bakit nga? Bumagsak, umulit, tapos ngayon exclusive? Grabe. Mukhang joke." -.-
Natawa naman siya nang malakas. "Eh basta. I'll tell you when I'm ready."
"Sus. Sasabihin lang yung reason kung bakit eh, aarte pa ng ganyan." pagbibiro ko. Natawa nalang din kami.
"It's... It's nothing." ngumiti nalang siya.
Naggala lang kaming tatlo, naligaw at kumain. Ang laki nga kasi masyado. And I don't want to continue this redundancy, so for the meantime of last time, I'll say again that this place is awesomely massive.
Some thought hit me, where's Kenneth? Nakakamiss yung presence niya. Shh nalang. Pero kasi totoo, nasaan na siya? Did he decide not to go or something? Sana manlang may paalam siya diba?
Pagkabalik namin sa condo, naghiwahiwalay na kami syempre. Wala pa rin si Kenneth. Medyo natatakot pa ako, kasi syempre bago at hindi ko naman kita ang lahat ng sulok ng pad. Around six in the evening ay tinawag na ulit kaming lahat, pinadiretso sa isang dining room, with long table just enough for all of us.
Una tahimik pa kami, pero syempre nung nagkakila-kilala na ay tawanan at jolly evening na ang nahanap. After dinner nagsialisan na kami. Pwedi naman daw munang magwander, basta babalik before curfew, eleven pm kapag weekdays. And one am kapag weekend.
Dahil wala naman akong kasama sa suite, lumabas muna ako ng building. Maggagalang magisa.
Ang ganda nga dito kapag gabi, filled with lights, at parang New York. Kasi hindi nawawalan ng tao ang labas kaya hindi mo maffeel ang loneness.
Umupo ako sa gilid ng fountain. It's great, more like the one in When In Rome. Makapaghulog kaya ng coin? Haha. Joke, baka mapagalitan lang ako.
"Natatawa ka yata?"
Nagulat naman ako. "Oh, Jap? Baliw ka! Kagulat 'to."
Natawa nalang siya. "Bakit magisa ka lang?"
"Eh bakit ka rin magisa lang?" binalik ko lang sa kanya.
"Oy hinde ah. Kasama ko sila." sabay turo nya sa mga naka-Monteza na uniform.
"Okay. Sensya naman."
"Haha. So, asan ang kasama mo?"
"Ewan ko. Iniwan na ako." nakakainis. Naalala ko na naman yung mokong na yun.
"Oh talaga? Buti pa ako hindi ka iiwan." seryoso nyang sabi, pero tinawanan ko nalang para hindi maging awkward yung ambiance.
"Baliw ka."
Umupo naman din sya sa tabi ko. "Kamusta naman ang buhay?" tanong nya.
"Okay naman. Masaya na."
"Aw. Eh si Lindsay?"
"Uyyy." tinukso ko muna. "Bumebwelo ka pa, si Lindsay naman pala ang kakamustahin. Okay naman siya. Huli ka na, may Nathan na siya."
"Nathan? Yun ba yung swimmer representative nung intramurals?"
"Kilala mo pala? Yes. Gwapo noh? Tapos magaling pang lumangoy, gentleman, at under kay Linds." tsaka ako tumawa. Pinagseselos ko lang siya, nang marealize manlang nya na Mali ang pagiwan Kay Linds.
"Weh? Mas gwapo naman ako diba?" tinaasan ko lang siya ng kulay. "At hey, ilang matanda na ang tinulungan kong makatawid sa kalsada. Swimmer athlete rin ako. At handang magpaunder say—kung sino man." sabay tawa niya nang mahina.
"Gwapo raw? Eheem. Haha. Pero sinasabi ko sayo, wag mo nang guguluhin ang buhay ng kaibigan ko kundi masasapak kita." pero syempre joke lang yun.
"Hindi na po. Ikaw nalang."
"Che!"
"Joke lang. Ito naman oh."
"Sus. Sino na ba ang ano mo ngayon?" tanong ko.
"Anung ano?"
"Yung ano mo." bakit ba di ko masabi? Haha. Parang baliw lang.
"Ano nga?"
"Gets mo na eh."
Napakamot naman siya sa ulo. Gwapo pa rin. Hala. "Hindi nga."
"Psh. Bahala ka nga."
"Ah wait," napaisip naman siya. "gets ko na. Kung meron ba akong girlfriend ngayon o nililigawan, yun ba?"
"Alam naman pala eh."
"Eh bakit ka ba interested?" tanong nya na may nakakalokong ngiti.
"Wala. Wag na nga!"
"Haha. Cute mo talaga." kinurot nya pisngi ko. Ouch. "Gusto mo ikaw?"
Pinalo ko braso nya. "CHE!"
Natawa na naman siya nang malakas. "Ikaw talaga! Syempre joke lang yun. For now."
"Ay nako! Bahala ka nga." tapos tumayo na ako.
"Aalis ka na?"
"Yeah. Inaantok ako, medyo pagod kasi."
"Sus. Dumating lang ako inantok ka na. Dito ka muna." tapos nai-tap nya yung inuupuan ko kanina.
"Gusto mong tulugan kita dyan?" sarcastically friendly kong pagkakasabi.
"Sige okay lang. Basta wag ka munang umalis."
"Kulet neto. Bahala ka na dyan." pagkahakbang ko palang, bigla nyang hinawakan braso ko.
"Oh she's not staying with you!"
Huh?
Kenneth?
Humawak naman siya sa free kong braso. Now para ako ang medium sa tug-of-war nila.
Hala.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 53: Heat Betwixt
It's five AM in the morning, and ngayon na yung unang klase namin in here, Openheim. Inagapan ko lang talaga ang gising ko para hindi ko muna makausap si Kenneth or what. Bakit? Kasi yung nangyari kagabi.
What happened? Here's what happened...
Nakahawak nga silang dalawa sa magkabila kong braso. But not for long for I immediately shook my arm to free them.
"Ano ba ha? Para kayong baliw. Makaalis na nga." at nag-walk out nga ako.
"Hey Kathy, wait!"
"Kath, teka lang!"
Aba! At sumunod ang dalawa. Binilisan ko ang paglakad to the point na tumatakbo na pala ako. Owyes.
Pero nakakainis nga naman oh, nadala pa ako. Hala! Yung tuhod ko, nagkaron ng maliit na cut causing bloods to escape. Tumayo ako agad at naghanap ng mauupuan.
Ilang saglit ay may nag-approach sakin. Si kuya Jon pala.
"You're in my assigned school, right?" tanong nya.
"Yeah. Tagalog please." sabi ko.
"Oh. Ikaw nga. Ikaw yung nagtanog kung nagtatagalog ako." tas natawa nalang sya, hanggang sa narealize nya na may sugat ako.
"Napano ka? Is it hurting?"
"Hindi. Ayos lang. Kumikirot lang nang konti."
"Oh, buti nalang boy scout ako." nagabot sya ng band aid.
"Ikaw na." tapos tumawa nalang kami.
Nilagay ko na yung bandaid sa tuhod ko. May tumawag kay kuya Jon kaya naiwan na akong magisa. Malapit na naman pala 'tong inuupuan ko sa building kaya okay lang na rito muna ako.
Or not.
"Why did you run?" si Kenneth, hinihingal.
Di nagtagal eh dumating din si Jap, and hinihingal din.
"Para kayong mga baliw, alam nyo yun?" tumayo na naman ako. "Are you heading to the suite?" tanong ni Kenneth.
"Siya?!" gulat na tanong ni Jap habang nakatingin kay Kenneth. "Siya ang kasama mo sa suite?!! From Sermounth?!" tanong niya ulit, and this time sa akin na siya nakatingin.
"What can I say? I'm a lucky guy." sabay punta niya sa tabi ko at umakbay. Tinanggal ko naman agad.
"Opo, KUYA Jap." I said, emphasizing the kuya. Medyo naguluhan naman siya. Hindi naman siya matanda talaga sakin, pero wala lang trip.
Since nasa parehas kaming tatlo ng suite floor, nagkasabay din kami sa pagpasok hanggang sa elevator.
"Kath, wait!" tawag sakin ni Jap bago ako pumasok sa suite.
"Oh?" wala kasi ako sa mood.
"Uhm," parang may gusto siyang sabihin pero di niya masabi. Tingin lang siya nang tingin sa paligid, sa sapatos niya, but mostly kay Kenneth.
"May sasabihin ako sayo." inantay ko lang siya. "Alone."
"Ha? Eh," si Kenneth kasi ayaw pang pumasok. Daig pa nya tatay ko kung magbantay eh. "Haha." nagfake lang ako ng tawa. "Okay na 'to. Ano ba yun?"
"A-ahh, kasi..." tapos bigla siyang tumingin kay Kenneth. "You'll regret it, perhaps. And that's it if you have the right." tapos tumingin na ulit sya sakin. "Uhm, Kath. Good night."
And he pecked me on my cheek, at biglaang pumasok sa suite nila.
Para akong nawalan ng hininga. Bakit nya ginawa yun? Talaga bang inaasar nya si Kenneth? Trip lang ba nya o ano? Nakakainis!
Nakita ko naman na parang ibang iba ang expression ni Kenneth. Di ko maintindihan kung ano. Pero parang gusto kong magexplain sa kanya kahit nakita naman nya yung pangyayari. Yung fist nya, naka-clenched. Ibigsabihin ba eh galit sya o ano?
Parang natuwa pa ako sa thought na yun. Nagselos kaya sya? Psh. Ang assume-era naman ng dating ko. Pero bakit ba, eh sa ganun eh.
"Ugh!" tapos bigla nalang nasuntok ni Kenneth yung pader. "That fool!" I heard him say.
"Kenneth." mahinahon kong tawag sa kanya.
Tumingin naman siya na parang stunned na ewan. Pero ang cold pa rin ng expression nya. Ewan ko pero nabigla ako sa nagawa ko.
If Jap pecked me on my cheek, I then kissed Kenneth on his.
Nagulat talaga ako kaya napatakbo nalang ako sa loob ng suite at tumakbo ulit pataas sabay taklob ng kumot sa kama. So eto na nga ako ngayon, umiiwas na ewan. Nakakahiya eh.
***
Sixty four students were claimed to be exclusives. Sixteen exclusives every year from eight different universities. We're divided in rooms. In each room is a massive home-like, but with library section and a fireplace, a zone with couches and mattresses, and most of all the work zone. The learning zone is consist of a large green board, and there's no armchair like in those ordinary university. Here, they have our own workstation. And by workstation I mean, computer and a desk for each.
Woah.
I'm amazed again. But for now, let's set that aside. Kalapit na naman ng workstation ko si Kenneth. Workstation. Oh diba, parang employee lang. But yeah, ang cool nga talaga eh. Parang pilot students lang. Pero totoo naman pala.
Sobrang may distance naman ang bawat station from one another. Pero syempre kasi nakakailang pa rin noh.
Ang desktop eh nasa table sa harap ko, in a horizontal orientation. Then yun namang desk is in vertical position. So parang inverted L-style yung approach.
Yun namang workstation ni Kenneth ay nasa left ko. Tch. Kailang!
Di nagtagal eh nagsalita na naman din yung professor. A professional-looking one. As in.
"Students from Pre-Uni, welcome!" bati nya samin. She's very articulate, grabe. "I would like to introduce myself, Vivien Carreon, as your year adviser and Physics instructor. Since there are screens attached to the back of each and every station of yours, there won't be a necessary introduction-part in your case."
May pinindot syang button sa gilid at may malaking white screen na bumaba from the ceiling. Maya-maya eh may nagflash na pictures about waves, electricity, magnetism and such.
We're all in awe sa nakita namin, pero syempre we kept looking learned as possible. So nakinig nalang kami. Ang galing nyang magturo, plus factor yung gorgeous postures nya. Haha. Nakakainlove eh.
Lahat ng classes namin ay dito naman magaganap kaya there's no need to go outside or wherever.
***
It's five pm and class dismissed na. Wala namang homeworks or assigned task kaya ang saya lang. Bumalik na muna kaming lahat sa suites.
Nakita ko na naman si Kenneth at Jap, naguusap o nagkakainisan? Basta. Tapos lumapit na sila.
"Let's go Kath." pagyayaya ni Kenneth.
"Kay." sabi ko nalang.
"Kath, sabay tayong magdinner." Jap
"Ha?"
"No! We'll eat together." Kenneth
"Oh really?!" sabi ni Jap kay Kenneth. Ngayon magkaharap silang dalawa with fierce looks. Hala!
"Tingnan nalang natin kung sinong pipiliin ni Kath!" Jap
"Let's see it then!" Kenneth
Tapos tumingin silang dalawa sakin. Bumuka bibig ko pero walang salitang lumabas. Just weird sounds of hesitation.
"Walang pipiliin o mamimili!" sigaw ni...
Andrea. Kalalabas lang nya sa suite nila.
"Andrea!" sigaw ko, gladly. Iligtas mo ako, daliii.
"Because she's going with me." biglang sabi ni Andrea sa kanila at hinigit ako papasok sa suite nila. Naiwan naman yung dalawa sa labas at nasa akin yung keycard ng suite namin, di ko pa naibibigay yung duplicate kay Kenneth.
"Thank God!" I breathed out.
"Ano bang nangyari kasi?" tanong ni Andrea.
"Aba malay ko. Parang baliw lang yung dalawa. Nakakainis!" sagot ko.
"Oo, baliw sayo."
"Adik ka."
Dito na rin nya ako pinag-dinner kahit meron namang nakahanda for us. Ang bilis ngang nakapagayos ni Andrea ng gamit. Eh ako? Ayun nasa baggage pa rin yung iba.
"Anong date ngayon?" tanong nya.
"December fourteen yata." naicheck ko sa phone at, "Fourteen nga. Bakit?"
"Ah, wala lang. Malapit na pala ang Christmas. What's your plans?"
"Ha? Parang ang agap naman nating magplano. Tsaka mas gusto ko yung last-minutes para tuloy talaga."
"Sabagay. Hey, naalala mo nung time na nag-meet tayo sa Max's?"
"Yep. What about it?"
"Diba niyaya ka namin nun for an outing? Sama ka ha? This sembreak."
I nodded. "Sure. Pero di ko maipapangako."
"Sus! Ayus lang. Basta sana makasama ka."
"Baka naman ma-OP ako?" sabay tawa ko. Totoo naman eh, depende na rin sa mga kasama. "Sino sino ba?"
"Ako with friends. Don't worry, di ka naman left out samin. Kilala ka naman nila eh."
"Kilala? Paano nangyari yun?"
"Basta. Long story."
"And we've got plenty of time." Gusto kong malaman.
"Tsaka na. Pagod ang dila ko ngayon." pabiro nyang sabi.
Tumawa nalang ako. "Sige na nga."
Around eight lumabas na akong suite nila. Nakita ko naman yung dalawa na nakaupo sa sahig at nakasandal sa pader.
"Buti nga." mahina kong sabi sabay tawa nang konti.
"Kathy!" tawag ni Kenneth at tayo agad. "Open the room, I'm starving."
Ay oo nga pala. Hala. Mga gutom na siguro 'to. Eh! Bahala sila. Para kasing mga baliw, kaya ayan.
Binuksan ko na nga. Tapos binigay ko na yung keycard sa kanya, meron pa naman akong isa eh.
"Kath, teka lang." tawag naman ni Jap. Sabay labas naman ulit ni Kenneth, parang nagbabantay.
"Seriously?!" sabi ni Jap kay Kenneth. "Could you just give us a second?"
"Fine!" parang labag sa loob ni Kenneth, pero pumasok na rin naman sya.
"Punta tayo dun." tinuro nya yung parang large sala sa floor na 'to. For visitors yata yun eh.
"Sige." pumayag nalang ako.
Pagkaupo namin, tahimik lang muna kami. Pero siya rin naman ang naunang magsalita.
"May tanong ako." sabi nya.
"Ano?"
"Uhm, ano mo ba si Kenneth?"
Parang naginit naman ang mukha ko. Grabe lang. "Classmate, bakit?"
His shoulders sagged in relief. "Mabuti naman."
"Ako naman magtatanong."
"Sige lang."
"Ano ba kasing meron sa inyo ni Kenneth ha? May past ba kayo at ganyan nalang kayong magtalo? Bitter?" pabiro kong tanong.
"Baliw ka." tumawa sya. "Gusto ko sanang sabihin sayo kaso lang baka magiba tingin mo sakin."
Magiba? Bakit ba kasi?
"Sabihin mo na."
"In time, Kath."
"Lagi nalang." naiinis na ako. "Kung hindi mo lang din sasabihin, sana di mo nalang naiopen. Nakakainis!" tumayo na ako at lumakad pabalik.
"Teka lang naman kasi." tawag nya.
"Ano na naman? Di mo naman din kasi sasabihin eh!" sigaw ko sabay pasok sa suite.
/JAKE ANTHONY'S PERSPECTIVE
Naiinis ako sa sarili ko! Sagad! Nakakainis mga nangyayari ngayon. Okay na sana eh, tuwa na ako na kasama ko si Kath ngayon.
Pero sino ba kasi yang malaking epal na Kenneth na yan ha?! Nakakainis!
We made a deal.
Nung nasa labas kami nung epal na yun at hindi makapasok, nagusap din naman kami. Hindi nga lang maayos.
"Oy! Epal ka alam mo yun?" straightforward kong sabi sa kanya.
"Nope. You're doof."
"Aba! Loko-loko ka pala eh!" muntik ko na syang nasuntok pero ako naman kasi nauna kaya pinabayaan ko nalang.
"What's your role in Kathy's life by the way?!"
"Classmate."
"Pffft~" pinipiit kong tumawa. Hahaha. Ewan ko rin kung bakit ako natatawa eh.
"What's so funny?"
"Wala." huminga na akong malalim. "Eh ako, alam mo ba kung sino ako sa buhay ni Kath?"
"Who? I've been dying to know." medyo cold pa rin ang tono ng pananalita nya.
"I'm her first crush."
Nakita ko namang nagulat siya. Beat that!
"B-but I'm her present."
Langyang hangin nitong taong 'to!
"Weeehhh? Sabi ba?" pangasar kong tanong. Laki ng ulo eh!
"No."
"Di naman pala eh. Wag kang mayabang kasi." sabi ko nang mahina.
"I'll be straightforward. Do you like her?!" tanong nya.
"Hindi."
"Oh. So why is that--"
"I love her."
"Oh shit!" napatayo nalang sya at napatakip yung kamay sa mukha.
Aba!
"Oy! Unang una sa lahat, wala kang karapatang umasta nang ganyan. Dahil hindi naman kayo. Pangalawa, hindi lang ikaw ang pweding magkagusto sa kanya. At pangatlo, AKO ang nauna!"
"Gaaah!" mas lalo syang nainis. Bah! Wala akong pakielam! Akala nya kung sino sya eh! "It's not always the firsts who has the right. It's the one that weighs higher."
"Ohh? Talaga lang ha." sabi ko nalang. Putek kasi! Nakakainis!
Ah alam ko na. "Let's make a deal, Kenneth."
"What deal?"
/KATHERINE'S PERSPECTIVE
Thursday up to Tuesday ay hinapit kami ng acads. Grabe lang kasi. Start ng Wednesday ay Christmas break na namin kaya ganun nalang ang nangyari.
It's our departure na, hahatid na kami sa bawat bahay. Mabuti naman para di na masyadong mapagod.
Pagkauwi ko, pinakain kaagad ako nila. Para ba akong bibitayin ng mga 'to.
"Bakit naman ang dami nito? Kakatayin nyo na ako?" sabi ko sa kanila. Tumawa lang naman din sila.
"Gustuhin mo nalang. Ang arte pa ni ate." Lyka
"Sus! Bitter." halata kasi sa boses nya.
"Nga pala Kath, may plano ka ba this Christmas?" Dad
"Kung anong plano nyo po. Bakit?"
"Dito nalang muna tayo sa bahay. Tapos tsaka tayo lumabas after. Okay ba?"
"Yep."
"Papuntahin mo nalang sina Lindsay at Yna kapag may time sila." Mom
"Tsaka si bro Kenneth ha?" singit ni kuya Kev.
"Ba't may Bro? Baliw yata ito." sabi ko nalang nang natatawa.
"Sus! Gusto rin naman. May pangiti-ngiti pa oh." Kuya Kev
"Che!"
"Oo, tama. Pati si Kenneth. Tsaka yung iba mo na ring friends." Mom
Friends.
Lindsay and Yna. Is Kenneth considered? Siguro may iba siyang plans kaya wag nalang muna. After dinner I texted Lindsay and Yna.
Me:Let's hang-out in Christmas, my house. ;)
Pumayag naman sila. Sabi pa nga nakakamiss din pala. Kaya bukas magkikita-kita kami at the mall. Christmas shopping spree.
Nagayos na akong matulog. I missed this bed so much. Pero lumabas muna ako sa terrace. Magpapahangin lang, at kakausapin si imaginary Cupid.
"Hi Cupid if naririnig mo man ako." I knew believing in that is absurd... well to other people. But there's no harm naman kung may belief diba.
"Si Kenneth na ba talaga? You know every time he's around hindi ko alam kung natutuwa ba ako o hindi eh. Minsan kasi nakakakilig to the point na isipin kong napaka-assumera ko na, minsan din nakakainis na nakakatuwa. Hay ewan. Pero siya na ba? Kung siya, baka masaktan lang ako. Kasi di naman ako ang gusto nya. Kaso hangga't hindi niya sinasabi yung gusto nya, alam kong aasa at aasa pa rin 'to." I pointed at my heart's side. "Kaya siguro in the end, ako rin talaga ang talo." I faked a laugh. "Hay. Babye na nga. Okay lang naman na walang lovelife eh. Panira lang yan. Ang maging successful in life nalang ang iintindihin ko."
After that pumasok na akong kwarto. Umupo muna ako sa gilid ng kama. Nakita ko yung pangatlong drawer ng study table na hindi masyadong nakasara. Kaya naman binuksan ko. Pagkakita ko, umaapaw ng evelope. Like the ones I got last time.
Mahabang basahan 'to kaya sinimulan ko na.
***
Love is not blind, you just don't open your eyes for the truthful possibilities. Denial is the most crucial part in this extraordinary word called love. Love is not even a game, it's a feeling, it's a wondrous thing. There's a lot more consequences from denying. You may lose opportunity, you may be hurt, and you may lose people.
They say love hurts, but they are wrong. It's the people who gives bad approach to love that scattered the negative sights about love, hence, the blame will be on the word love itself.
Try falling in love, it may hurt, it may shatter you to pieces. But soon you'll realize that it's worth everything. Happiness and the heart-warming feeling place the hurtful part of love beneath it.
***
Basa lang ako nang basa hanggang sa namalayan ko na nakatulog na pala ako at umaga na. I placed the letters in safety and readied myself. May bonding kami ngayon ng friends.
At ayun, sinundo na nga nila ako. Nagkamustahan and all that hanggang sa napunta na kay Jap ang usapan.
"Oh talaga? Nag-ulit si Jap kaya third year pa rin sya?" hindi makapaniwalang tanong ni Yna.
"Yeah. Nagulat din ako eh, kasi ngayon exclusive siya? Wow lang."
"Eh bakit naman daw nag-ulit?" si Lindsay naman ang nagtanong.
"Yun nga eh, ayaw sabihin sakin. Nakakainis."
"Kulitin mo. Gusto kong malaman!" naeexcite na sabi ni Yna.
"Grabe na Yna." Lindsay
Tumawa nalang kami. "Eh sa nakakacurious eh. Malay ba natin, baka mamaya connected pala yun sa past experience nay with you two."
Hindi naman na kami nagulat sa sinabi ni Yna. Kaya ibigsabihin ay wala na lang yun talaga. Wala na yung pain and anger.
"Manahimik ka nalang nga Alyna." sabi ko nang natatawa.
"Oki po." tapos nanahimik na siya sa likod ng sasakyan.
Di nagtagal eh nakarating na rin kami sa mall. Kumain kami nang sabay sabay syempre, tapos bumili na rin ng something for Christmas para sa family. Nung para sa amin nang tatlo ang bibilhin namin, naghiwahiwalay na muna kami.
Simpleng watch from Timex ang binili ko for Lindsay. Wala lang, kasi naman lagi siyang on-time kapag may meet-up or something. Tapos head band naman from Tiffany ang kay Yna. Lagas tuloy ang wallet, butas pa bulsa. Pero ayos lang. Nakalimutan ko pala pa si Kuya Kev kaya eto naglibot pa ako. Grabe lang, anong ibibigay ko?
Nahagip naman ng atensyon ko yung mga Varsity Jacket. Kaya ayun nalang. Pang-couple ang binili ko para kay ate Telle na rin. Eh for Kenneth?
Gaah. Bigyan ko pa? Wag na, wala na akong pera. Psh. Pero kasi... Ano na? Ay bahala na nga. Anong ibibigay ko naman? Sumasakit na ulo ko kaiisip eh.
Bahala na. After that, umuwi na rin kami agad. Bonding lang kami kinabukasan kina Lindsay, and the other day kina Yna naman. Catching up kumbaga. Then before we know it, Sunday na.
Nagsimba muna kami with Family. Tapos nagentertain ng kunsino mang mga bisita. Then at around five eh nagtext si Lindsay na papunta na raw sila. So I gussied up a little.
Lindsay: We'll be there in a minute or two. ;) And guess what? We're with Kenneth.
Oh, my gosh. Bakit parang bigla naman akong kinabahan. Nagpanic yata ang hormones ko. Grabe. Nakapagpalit tuloy ako ng mas presentable na damit.
Akala ko nagtext ulit si Lindsay, pero si Yna naman ngayon.
Alyna:Papunta na me. Nga pala, kasama ko si Jap ngayon. Weird right? Oh well. Nagkataon. Hihi. Sige, we'll be there na.
Double GOSH! Kenneth and Jap? Not a good combination, seriously!
Pero ba't magkaiba ng text si Linds at Yna? Sinong paniniwalaan ko? Baka naman niloloko lang ako nung dalawang yun!
Bahala na si Potter!
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 54: Dealing with the Song
Evening came, and so did my friends. Nauna si Lindsay, at ayun kasama nga si Kenneth. Nasa car wash daw kasi ang ride ni Kenneth. Nakaupo lang kami rito sa table sa backyard namin, may mga bisita kasi na nasa sala. After a while eh nagdinner na muna kami.
"Kath gusto mong cheese?" alok ni Jap.
"Ah, eh okay lang."
So nilagyan naman niya. Kaya ko naman eh. Kaso compulsive kaya hinayaan ko na.
"Do you like some crabs, Kathy? I'll prepare for you."
"Yun! Thanks." sabi ko. Buti naman at may nagprisinta. Ang hirap kayang tanggalin ng laman nun. Hoho.
"Anything else?" tanong ulit ni Kenneth. I shook my head to say no.
Napapasarap lahat kami sa pagkain nang napaubo ako.
"Juice oh Kath." abot sakin ni Jap.
"Ice tea?" Kenneth naman.
Yung totoo?! Sumasakit tyan ko sa inyo eh.
"No, thanks. Water nalang." tapos ininom ko yung water na para talaga sakin. Gusto ko sanang kunin yung iced tea kaso baka magtampo si KUYA Jap.
After naming kumain, dumating naman sina mommy sa table namin. Kami naman inasikaso. Sabi ko okay lang naman eh, kaya na namin. Napansin naman ni daddy na nandito pala si Kenneth.
"Oh Katherine, bakit nandito si Kenneth? Pakipot ka pa eh papapuntahin mo rin naman pala." tukso ni daddy.
Nakakahiya!
"Dad!" suway ko sa kanya.
"Oo nga! Pakipot yang si Kath. Pero kulang nalang isigaw sa mundo na gusto nyang papuntahin yang si Kenneth." sabi naman ni Kuya ba kararating palang sa place namin, kasama si ate Telle. So pinagtutulungan ako? Tawa naman nang tawa lang si Kenneth. Sana lang huwag nang dumating si Lyka. Masasapak ko iyun.
"Really? Why didn't you say so Kath?" natatawang sabi sakin ni Kenneth.
Sina Linds naman ay nakikiride lang. Si Yna rin nakisali sa pangaasar. Si Andrea nakikitawa rin naman. Si Jap? Ewan ko lang kung bakit ganun expression? Mukhang busog? Haha. Basta yun. Pinakilala ko naman sina Andrea dahil syempre first time nila rito.
"Ah, dad, mommy, kuya, sina Andrea at Jap nga pala. Classmate namin ni Kenneth sa Openheim."
"I see. So matatalino pala bisita namin ngayon ha?" Dad
Nakita kong napangiti na si Jap nun nginitian siya ni Dad at mom. Ganun din si Andrea.
At itong paepal kong si Kuya ay sumingit na naman. "Eh si Kenneth kelan mo ipapakilala?"
"Baliw ka ba kuya?! Eh kilala mo na eh."
"Hindi! Kelan mo ipapakilala bilang manliligaw mo?"
Natawa nalang ako kahit ayoko. Anu ba yun? Kinilig ako? Hala! Yaan na, minsan lang naman eh.
"Baliw ka!"
"As a matter of fact, Kath can I?" tanong ni Kenneth. Napatahimik tuloy kaming nasa table at sina Kuya. Mga nakatingin saakin, probably waiting for an answer.
"Ah, e-eh..." what should I say? Kasi baka joke lang ni Kenneth 'to? Tama! Joke nga lang! Di naman kasi siya umamin sakin eh, kaya di kapanipaniwala.
"Adik ka!" sabi ko nalang.
Tumayo naman bigla si Jap. At in-excuse ang sarili, magc-cr lang daw. Tinuro naman ni mommy kung saan. Si dad naman bumalik na sa iba pa nyang bisita. Sina kuya at ate Telle eh bumalik na rin sa barkada nila. Siguro pinakilala na si ate Telle kina mom at dad.
"Kath anung nangyayari sa buhay mo?" natatawang sabi ni Yna. Di ko naman nagets kaya nabatukan ko nalang.
"Eh Linds, hindi ba pupunta si Nathan?" tanong ko naman.
"Nako! If I know Kath hindi yun sinabihan ni Linds." Yna
"Baliw ka! Papuntahin mo." sabi ko.
"Eh. Ayoko!" Lindsay
"Bakit na naman?"
"Di mo pa nga pala alam. Hay nako Kath. May LQ sila." Yna
"LQ? Bakit?"
"Oh shut up Yna!" Linds
"Ano nga yun? Ang daya nyo. Nawala lang ako di nyo na ako sinasabihan." sabi ko. Napansin ko naman na nagtatawanan ni Kenneth at Andrea sa harap lang namin. Hayaan na, may iba rin naman kaming topic na tatlo! Tsk. Kainis na Kenneth yan! Babaero.
W-wait! Ano ba 'tong sinasabi ko? Back to our topic na.
Nakita pala ni Lindsay si Nathan na may kasamang iba sa school. Syempre nasa ligawan-stage na sila kaya dapat magpa-impress nang todo si Nathan. Eh nung nakita raw ni Nathan si Lindsay eh imbes na ngitian eh inakbayan pa yung girl at tsaka iniwan si Linds. Aba naman yang si Nathan!
Tumayo ako sa table at tsaka lumayo. Tinawagan ko si Nathan. Aba! Hindi pweding ginaganun ganun nalang lagi si Lindsay ha!
"HOY!" ang nasabi ko nalang bigla pagkasagot nya ng phone.
"Easy Kath. Calm down. Bakit ka ba napatawag?"
"Calm down your face! Anong ginawa mo kay Lindsay ha?! Bakit may iba ka na agad?!"
"A-anong i-iba? W-wala ha!"
"Sus! Kung gusto mong mabuhay pa in this polluted world pumunta ka rito samin. Like, NOW!" sabay pindot ng end call. Nakakapang-iba ng mood.
Bumalik na ako sa table. Nakakahiya nga eh kasi may nakakita sakin na kabarkada yata ni kuya na sumisigaw sa phone. Pero hayaan na, di naman ako kilala. Haha. Yun nga, pagkabalik ko suspiciously'ng nakatingin sakin si Linds. Alam na. Sinabi ko naman din yung totoo, na pupunta si Jap. Balak pa nga nyang umuwi eh, kaso lang pinigilan namin syempre.
Para maiba naman yung mood, lumipat kami sa mini-house dito rin sa backyard. Para naman kami kami nalang ang magkakaharap. Bumalik naman na rin si Jap kaya kumpleto kaming six na nandito na ngayon.
"What now guys?"
"Let's play a game!" suggest ni Yna.
"Game? Ayoko. How about a movie?" Linds
"Oo nga. Pero ano?" Andrea
"A walk to remember!"
"Easy A!" "500 Days of Summer!"
"Ano ba naman yan guys. Let's try, uhmm." napaisip ako. "Something with the theme. Aha! The Grinch!" sabi ko.
"Seriously Kath? Eh pambata naman yata yan eh." Yna
"Baka sapak? Favorite ko 'to. Dali naaa!"
"Yeah. The Grinch it is!" pagsang-ayon ni Kenneth.
"Oo nga, The Grinch." Jap
"Oy Jap! Kelan ka pa nagkainteres sa mga ganyan? Diba ayaw mo ng ganyang genre?" Andrea
"H-hindi! Gusto ko na."
"At kelan pa?" tinaasan siya ng kilay ni Andrea.
"B-basta!"
Ang cute nila. Hihi. And eto nga, the grinch nalang ang pinanuod namin. Nagmukha pa kaming bata. Okay lang, wala namang masama eh. Bata pa nga naman talaga kami.
"Nakakatakot naman pala itsura ni Grinch." biglang sabi ni Jap.
"Psh." cute kaya!
"Well I think he's cute, especially his baby face." Kenneth
"I know right." tsaka kami nag-high five.
"I-I m-mean! Strangely cute. Right Kath?" pahabol pa ni Jap.
Tumawa nalang ako. Nasa kalagitnaan na kami ng movie nang biglang dumating si Nathan. Pinalabas naman namin agad si Linds para makapagusap silang dalawa. Nung una eh pumapalag pa si Linds pero she gave up din naman, kaya ngayon nasa may poolside sila.
"Ang drama ng buhay nila noh?" Yna
"Sus! Eh ba't ikaw wala pa?"
"H-ha? Eh s-salagay eh!" bigla namang namula si Yna.
"Lande oh." tsaka ko nalang siya tinawanan.
Di namin namalayang tatlo nina Andrea na nagkakasagutan na pala yung dalawa. And by dalawa, sino pa ba? "Oy anung meron ha?" tanong sa kanila ni Andrea.
"Wala!" Jap
"So what are you trying to say?!" sabi naman ni Kenneth kay Jap.
"Alam mo na eh! Pare hindi nakakatuwa!" Jap
"Anu ba!" sigaw naman ni Andrea. Natameme lang kami ni Yna. Pero nung lumalala na, di ko na nakayanan.
"Both of you, stop it!" sinigaw ko na. "You're going to fight, huh?! Then please don't do it here. You'll ruin the place for pete's sake!"
"You know what, Kathy is right." malumanay na sabi ni Kenneth. Hay buti naman.
"Yeah. Kenneth and I will be out." Jap. Sabay labas naman nung dalawa.
"Shet lang. Akala ko nakunsensya ko sila." Hindi makapaniwalang sabi ko.
"Sundan nyo kaya?" suggestion ni Yna.
"Don't. Let them have a little talk." seryoso na si Andrea. Gahd! Anu bang nangyayari. It's Christmas and look at this! Tch.
/JAP'S PERSPECTIVE
Sht lang talaga! Di ko na kayang magtimpi sa epal na 'to! Nakakaiyamot!
Lumabas kami ng mismong bahay nina Kath pansamantagal. Ayokong makita nya akong nagiiba ang aura. Mahirap na.
"What do you want?!" sabi niya agad.
"Oy epal ka. Kala mo naman kung sino!"
"Would you just spit it out straight?"
At dumura talaga ako, literally. "There."
"Oh come on!!! Can't you go serious for a while?!"
"If there's one thing I'm serious about, it's winning Katherine." sabi ko sa kanya. This time seryosong seryoso na ako.
"If she'll approve of that."
"Oh she will! You cheater!"
"What?! What made me a cheater huh?!" tanong nya.
Eh epal pala talaga siya eh!
"You crossed the line!" I half-yelled.
"What line? As far as I can remember, I'm not devouring the sense of our deal!"
"You think so?" tumawa ako nang mapait. "You already did."
"Look, I didn't do anything!"
"Eh yung kanina anu yun ha? Feeling close ka pa sa family ni Kath! Wala namang binatbat." I muttered the last phrase.
"What? Ohh." napaisip naman siya. "Kuya Kevin, huh? Yeah. We're bros." cool nyang sabi.
"Bros pala ha. Kapal." bulong ko sa sarili ko. "And that's it. Alam mo na eh, talo ka na! Wala ka nang karapatan!"
"Hey! As far as I can remember, one will be worthy of Kathy's attention if she'll say to one of us that she's enjoying our company. That's it! What made you say I crossed the line?!"
Edi siya na tama! Nakakainis! Kahit na ba! Tanungin ba naman si Kath kung pweding manligaw sa harapan ng parents nya, at sa harapan KO rin. That's a crap!
"Baguhin natin." sabi ko. May tone of tyranny. Paki ko, eh sa mas makabubuti kung babaguhin namin eh.
"Hit me."
"What's the most frequent but significant phrase a person may convey towards his love one?" I asked.
"Easy." sabi niya. Epal! Yabang. "I love you." he continued.
Yuck! Feeling ko ako ang sinabihan nitong epal na 'to eh. So gay!
"Exactly. Siguro naman may insight ka na sa bagong deal?"
"I'll make her mine first."
"Hindi yan mangyayari kung ako ang una nyang masasabihan ng three words."
"News flash bro. She wouldn't say those words if I already won her."
Nakakainis! Ako na talo. Pero hindi kay Kath. Neknek nitong English-erong 'to!
"Epal ka." sabi ko nalang.
"But seriously. Whoever gets to receive those words first has mainly the right to court her."
"Yeah. Yeah. Alam ko. Matalino ako eh. Tch. Bahala ka na nga dyan."
Tsaka ko na siya iniwan. Alam ko namang sumunod din siya pabalik dito sa mini-house eh, kaya wala na akong pakielam. Alangan namang alalayan ko pa siya o ano. Baka mai-inlove pa sakin. Ang gay naman nun!
I'll start.
/NATHAN'S PERSPECTIVE
Yung totoo?
Wala akong ginagawang masama. Nakakatakot si Kath. Grabe! Bakit naman nya iisipin na may iba na ako? Ipagpalit si Lindsay? Hala! Hindi naman pweding mangyari yun.
Mahal ko eh. Sobra.
Nandito kami ngayon kina Kath. Nakaupo sa gutter ng pool at nakalublob yung paa namin. Wala ni isa sa amin ang nagsasalita. Ayoko, kasi baka mamaya nagkamali pa ako ng masabi. Edi malilintikan na ako? Ayoko naman nun!
"Look,"
"Lindsay."
Sabay naming sabi. Natahimik na naman kami. Hindi ko na talaga alam ang sasabihin. Pero bahala na, basta magkaayos kami.
"Babes." tawag ko.
"Ew. Don't babes me Mr. Verdida. I'll kill you!"
Grabe! May mas tatalo pa nga pala kay Kath. Mas nakakatakot naman 'to.
I tried hugging her while saying, "Uyy babes." pero inaalis lang nya.
"Wag na wag mo akong hahawakan! Kundi lulunurin kita. Tandaan mo kaharap lang natin ang pool!"
Sus. Nakalimutan yatang swimmer ako. Haha. Ang cute talaga ni babes.
"Oh? Anung nginingiti-ngiti mo dyan?" masungit nya pa ring tanong.
"Ang ganda mo kasi." tsaka ko siya tinitigan. Nakita ko namang namula siya kaya umiwas sya ng tingin.
"W-wag mo nga akong pinaglololoko."
"Kelan ba ako naging loko-loko pag dating sayo?"
"Approximately two days ago!"
"What? You tell me, ano bang ginawa ko ha?"
"Just nothing mr. Verdida. I JUST saw you with another girl. And you know what made things worse? When you caught sight of me, you clung your arms around your NEW girl and totally snubbed me. Now what's with that? Aren't you being fair enough?! If you're letting this court thing go, say so! Because honestly, I'm in hope!"
Other girls would tear up in times like this, but she didn't. She's tough as ever, but I can sense pain in her.
"What?"
"That's a crap, Carlo! Ang dami ng sinabi ko and you'll ask what?!" she said grimly. "I'm out of here." papatayo na sya kaya lang hinigit ko sya. Di ko 'to ineexpect, more like sinasadya, pero we both fell into the water.
"LOOK WHAT YOU'VE DONE!" naiinis nyang sabi.
"Would you just let me explain!" I yelled. Hindi ko na nakayanan eh.
Natigilan naman siya. And I guess this is now my cue. Nandito lang kami sa gitna ng pool. It's a good thing na may loud music before pa kami nahulog, kundi we'll be the center attraction tonight. But hopefully we did not end up with that.
"The day you saw me with another girl..."
"Your new girl, correction. You're welcome." she interrupted bitterly.
"Shut up." mahina kong sabi. "That wasn't my new girl okay? That was my cousin."
"So may magpinsan na palang sweet sa isa't isa? Fine. I'll buy that."
"It's not what you think." I defended.
*FLASHBACK*
Naglalakad ako noon nang makita ko si Sofia, my younger cousin. Dahil matagal na rin kaming di nakakapagusap eh nilapitan ko siya. We only see in family gatherings which is rare for us nowadays. Agenda's a hindrance.
"Hey! Sofia!" tawag ko sa kanya until I can catch up with her. "Oh, mag-isa ka ata?"
"Oo nga. Kita mo naman wala akong kasama diba?" tsaka sya tumawa.
"Baliw ka. So how's life?"
Nagkatanungan lang kami about our usual things, ganito ganyan. Tapos hanggang napunta na sa mga manliligaw nya o ano. She's tough as well. Kind of reminded me of Lindsay. Kaya naman naikwento ko siya kay Sofia. From the start of the mall incident, yung tinulungan ko siya sa damit na hawak nya, sa naganap na inter-school intramurals, hanggang sa napakahirap na ligawan portion ngayon.
"Napaka-hard to get naman pala nyan. Tch. Eh kung humanap ka nalang kaya ng iba?"
"I'll take that as a joke."
Napatingin naman siya sa likuran ko. Sabi na akbayan ko raw sya kasi nakita nya yung manliligaw na nerd nya. Natawa ako nung una, pero syempre nakisakay naman ako sa trip nya. Napalingon ako sa likod, wala namang tao.
"Oh, wala na yung nerd mong manliligaw."
"Thanks kuya Carlo. Una na ko ha. See you soon."
"Yeah. Likewise."
*End of flashback*
I narrated that all to Lindsay, not one word was missed. Wala naman kasing dapat itago diba? Pati ba't ako magtatago? Eh loyal yata ako sa kanya.
Nakatungo lang siya. Lumapit ako at tsaka sinandal ko yung ulo nya sa chest ko. "Nilalamig ka na? Let's get out."
"Nakakainis ka." she's punching my back. So parang nakayapos siya sakin, only para lang pala suntukin likod ko. "Akala ko sumuko ka na at pinagpalit ako sa iba!" and this time nakayapos nalang sya sakin.
"Gagawin ko ba naman yun? Eh mahal kita eh." I said, hugging her tight.
"Oo."
"Baliw ka." I laughed lightly. "Di ko gagawin yun. Even if you won't answer me yes, I won't go looking for other girl."
"T-talaga? Edi hindi na pala kita sasagutin."
"Oy. Wag naman ganyan. Syempre gusto kong sagutin mo ako noh. Pero hindi kita pipilitin. Gusto ko ikaw mismo magsabi sakin ng oo mo."
"Yes."
"Oo, ang yes mo. Kaya tara na. Baka magkasakit ka pa."
Pagkarating namin sa may labas ng pintuan ng mini-house, may narealize ako.
"Wait. Did you just...?"
Nakita kong nagpipigil siya ng tawa. "What Nathan?"
"You... You..." hindi ako makapaniwala.
"You finally noticed."
"YESSS!!!" napasigaw ako. Enough to notice by everyone. Wala akong pakielam. Masaya ako eh.
"Thank you Lindsay. I promise I won't ever hurt you."
Then I hugged her.
/KATHERINE'S PERSPECTIVE
Nagexchange na rin kami ng presents. Syempre binigay ko yung para sa kanila. Nakakahiya nga eh, wala manlang akong naibigay kay Jap at Andrea. Di ko naman kasi alam na pupunta sila. Maybe sa New Year na. Natanggap ko naman from Yna ay cute na iPhone cover, and satchel naman kay Linds. Di ko muna nagalaw yung galing kina Andrea kasi napansin kong wala yata si Kenneth dito?
"Nasan si Kenneth?" tanong ko.
"Uy hinahanap." pang-asar ni Yna.
"Baliw. Di nga, nasaan?"
"Baka umuwi na? Hinahanap siguro ng mommy nya." sabi ni Jap sabay tawa. Natawa nalang din ako.
"Ano kayang ibibigay sayo nun?" Andrea
"Must be very special, huh?" Linds
"Aba. Malay ko. Baka wala." nagpilit ako ng tawa. "Hanapin ko lang ha. Wait."
Tsaka na ako lumabas. Nakita ko naman siya na nakaupo lang sa wooden stair na malapit sa garden. Malungkot ba siya? Bakit ganun?
"Hey." bati ko sa kanya. Umupo rin ako sa tabi nya. "May problema ka?"
"O-oh. It's nothing." he smiled weakly.
"Sus. Si Kenneth Verge, ang masayahing lalaki, may problema kaya ngayon?" kunwari kong tanong sa hangin. Natawa naman siya.
"Silly." ginulo naman nya buhok ko. Wait! Tumalon yata puso ko. Halaaa.
"Che." medyo lumayo ako. Kasi naman, feeling ko namula ako. Tss.
"Here. Sorry I didn't have time for getting a better one." inabot nya sakin yung paper bag sabay nagtakip ng mukha. Grabe. Ba't ang cute nya pa rin? Waah.
Binuksan ko naman. Pagkatingin ko ito ay isang stuff toy na... "Monkey?" I asked, very oblivious.
"Hey. It's the thought that counts." nakatakip pa rin sya ng mukha.
Natawa ako nang malakas. Nakita kong napatingin sakin si Kuya nang nakakaloko, kaya napatigil naman ako.
"It's actually cute." sabi ko.
Napatunghay na siya at ngumiti. "Really?"
"Oo naman. Cute like you." tsaka ko kinurot yung pisngi nya. Namula naman. Haha.
"Pagibig na kayaaa? Pareho ang nadarama, IYAN ba ang simulaaa?" biglang kanta ng mga kabarkada ni kuya, syempre sa pangunguna nung baliw na yun.
Ako naman ang napatungo. "Eehh. Kenneth umuna ka na nga sa loob."
He chuckled. Hinawakan nya ang magkabila kong balikat at tinayo ang posture ko, kaya nung nakatayo na, para tuloy siyang nakaakbay sakin.
"Uyyy! Sasagutin na yan!" sigaw ni kuya.
"Cheee! Manahimik ka Kevin!" sigaw ko naman. Medyo malayo kasi, pero tanaw pala. Joke lang yung sigaw ko, alam naman nya eh.
Ilang minuto rin kaming tahimik. Or rather, ako. Nakakahiya kasi at nakakailang. Pero sya rin naman yung naunang magsalita.
"You know, I like... Uhm. I like you--"
"Like what?" pagulit ko naman.
"I-I mean, I like your brother a lot."
I pretended to be a little shocked. "Dude, don't tell me you're gay." straight forward kong sabi, joke lang naman din kasi.
"I'm not!"
Natawa nalang ako. Pero nagseryoso rin naman agad. Ibibigay ko ba yung naipractice ko sa kanya? Oo, I practiced it. Iba na rin naman kasi pag pinaghirapan mo ang present, mas memorable.
"Punta tayong rooftop. Tara?" sabi ko. Tumayo ako at hinigit na yung kamay nya. Narinig ko namang nagsigawan na naman yung mga kabarkada ni kuya. Pero imbes na mainis ako o ano, nangiti nalang ako.
Pinauna ko naman siya sa rooftop. Tinuro ko yung way sa kanya tapos dumiretso muna ako sa kwarto ko at kinuha yung gitara. Marunong naman akong tumugtog, hindi nga lang pang-professional. I can't do barre chords, pero syempre pag pinagtyagaan eh makakaya.
Nang nakataas na ako nakita ko sya na nakatingin lang sa taas habang nakahawak sa railing. Umupo ako sa upuan nang tahimik. Then I started strumming...
♪ Friday night beneath the stars in a field behind your yard, you and I are painting pictures in the sky ♪
Napatingin naman na siya saakin. Pero nakatayo pa rin sya dun, para bang nagulat sakin.
♪ And sometimes we don't say a thing, just listen to the crickets sing. Everything I need is right here by my sight ♪
I changed the lyrics to sight, it really should be side. Pero wala naman kasi sya sa tabi ko eh, kaya pinaltan ko.
♪ And I know everything about you. I don't wanna live without you ♪
Tinigil ko ang pagstrum then I pointed at him and winked. Parehas nalang kaming natawa. Then I continued.
♪ I'm only up when you're not down. Don't wanna fly if you're still on the ground. It's like no matter what I do ♪
Nakikita ko sa peripheral view ko na nakangiti siya. Nakatingin lang naman kasi ako minsan sa taas, o kaya naman sa strings para hindi ako magkamali sa chords.
♪ Well, you drive me crazy half the time. The other half I'm only trying to let you know that what I feel is true. And I'm only me when I'm with you ♪
After that I skipped to the bridge already para mabilis. Ang hirap na rin namang kumanta kung yung gwapo mong crush ang kaharap eh. Gaaah!
♪ When I’m with anybody else, it’s so hard to be myself. And only you can tell ♪
♪ That I'm only up when you're not down. Don't wanna fly if you're still on the ground. It's like no matter what I do. Well, you drive me crazy half the time. The other half I'm only trying to let you know that what I feel is true ♪
Yes, it's true. The fact na crush ko sya, pero I'm still ME kapag kaharap ko sya. And that is a great thing.
♪ And I’m only me. Who I wanna be. Well, I’m only me when I’m, ♪
"...with you."
Lumapit sya sakin and he whispered, "Merry Christmas, Kathy."
And he kissed me!
On my right cheek.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 55: For a day, today
Great.
Evening with him is the most beautiful present this twenty-fifth.
"You don't know me Katherine. But I want to be the first one to say how badly I want to tell you what's there behind my life."
He called me by my first name. This must be serious?
"You can tell me. Para naman hindi na rin ako curious. Tell me."
"It's not easy as it sounds. It's very... very something." parang nalito sya sa last word na sinabi nya.
"Wala namang madaling bagay eh. What is love?" tanong ko bigla.
"What?" siya naman itong curious.
"Just answer."
"I-I don't know. There's so much—"
"Well do you know about it?"
"Yes."
"That's it. Alam mo ang isang usual na bagay. Napakadaling intindihin to the point na mahirap naman itong bigyan ng meaning. See how it goes?"
"Okay. So what now?"
"Tell me who or even what you are. You said that it's hard, very hard. So I was kind of hoping that it would result to its opposed reaction. As easy one."
"It's not everything that gets to land in your theory, Kathy."
"Try me." I shot him a very curious and serious look.
He sighed. He finally sighed meaning he was defeated. But then again I was wrong. He patted my head and asked me to go back downstairs. I did forfeit.
***
Natapos ang evening na masaya naman. But I was a bit down dahil sa rooftop incident. Masaya na sana eh, kaso lang may dumagdag. And I don't even know what that is.
Hinatid ko sila sa labas at around quarter to twelve na. They have their rides kaya hindi ako nagalala. There's something wrong. I walk towards Kenneth. Pero hindi ko na siya pinansin pagkababa namin.
HE COULD TELL ME!
I was furious mentally. About two things. First, dahil bakit ba hindi nya masabi-sabi sa akin? Pakiramdam ko may mali eh! And second, bakit ba ako ganito magalit? Eh pwedi ko namang balewalain nalang. Ay ewan!
"Kath una na kami ha? Let's text nalang or chat." paalam naman ni Lindsay at Yna.
"Kami rin. Thanks for the night." Andrea. Tas sumakay na siya sa ride ni Kenneth. Buti nalang pala hindi dala ni Kenneth yung sasakyan nya, kundi baka magsagupaan na naman sila ni Jap kasi Porsche Carrera rin kasi kanya.
So now I'm left with these two.
"Sige na Jap. Hatid mo na si Andrea." then I hugged him. Napatingin naman ako kay Kenneth. He's in pained reaction.
When I broke the hug, ngiting ngiti naman si Jap. Siguro may mali lang sa mukha ko. I'm not seriously okay. Psh. Sumakay na si Jap and umalis na sila. Sina Lindsay ay nakasakay na rin pero hindi pa umaalis. Probably waiting for Kenneth.
Tumingin ako sa kanya. And mouthed, "Bye." tsaka ako tumalikod na. He grab a hold of my wrist kaya napabalik lang din ako.
"What now?!" naiirita kong tanong.
"I'm sorry." tsaka nya ako niyakap. But I didn't hug back. "Kathy, three words."
Siya naman ang kumalas at pumasok na bigla sa kotse ni Lindsay. Bago ako pumasok, inantay ko munang mawala sa paningin ko yung ride nila. Nang wala na, I'm still stunned.
Bakit ko nga ba niyakap si Jap? Kasi ba gusto kong magselos si Kenneth kahit parang malabo naman?
Pero there's still a part of me na ginugustong magselos si Kenneth.
I won't deny that. Pero malabo nga.
***
It's the twenty-sixth of December. Malamig pa rin kahit tanghali. Balik na sa work ang parents namin, ang agap nakakainis. Nandito lang nga ako sa kwarto eh, naglilinis. Sina Kuya Kev at Lyka rin yata. Sinabihan kasi kami ni mom na alisin na sa kwarto namin yung mga bagay na di na namin ginagamit, idodonate nalang daw sa orphanage malapit sa vicinity namin. So eto nga, naisipan na rin naming maglinis.
Nakita ko naman yung photo albums namin, bata pa kami ni kuya rito. And wala pa si Lyka. Nagpunta nga rin pala kaming Los Angeles noon, gawa ng grandmother namin sa father's side. We stayed there for I don't know how long. Bata pa ako to even remember that.
"Kaaaaaath!" tawag ni kuya from the other room.
"Whaaat?!" I yelled back.
Hindi naman na siya sumagot kaya tinuloy ko nalang ang pagaayos ko. Marami na rin naman akong natanggal. Clothes, stuffy toys, footwear, and stuff. This will be a lot to them. Mabuti na rin, nang lumuwag naman at luminis ang kwarto ko. Nilabas ko na yung boxes isa-isa, then binaba. Hindi naman mabigat kaya ayos lang. Nakita ko naman na tapos na rin si Lyka, nakaupo na kasi sa sala at nanunuod.
"Lipat mo!" sabi ko sabay agaw sa kanya ng remote.
"Fine."
Hindi naman sya tumutol kasi may katext pala. Nangiti naman ako nang nakakaloko habang nakatingin sa kanya.
"Si Angelo noh?"
"O-oy hinde!" namula naman sya. Deny pa. Tinawanan ko nalang.
"Mapapunta nga si Angelo rito." sabi ko sa sarili ko habang naglilipat na ng Channel. Nilakasan ko talaga para marinig ni Lyka.
"Ateee!"
"At tsaka si Yna. Eto naman hindi pa ako tapos eh." tsaka ko siya tinawanan.
"Che." nagtext nalang ulit sya. Nag-cr din siya after a while, iniwan naman nya phone nya kasi ayaw nyang magaya tulad nung dati, nahulog sa toilet bowl at nasira. Haha.
"Ang boring naman."
Wala kasing magandang palabas na. Tsaka hindi naman ako nanunuod ng local tv series, at mamayang gabi pa ang international. Hinagis ko yung remote sa tabi ko, may natamaan ata. Pagkatingin ko phone ni Lyka. Oops. Sorry.
At dahil wala nga akong magawa, kinuha ko yung phone nya at nagbasa. Haha. And I was right, si Angelo nga katext nya. Tiningnan ko naman yung iba pang message, hindi naman nirereplyan ni Lyka. Snob na bata. And what did I read? This...
Gelo
For today nga lang. Hindi ko yun alam ah? Oh well, papel. Best day...
EVER. :)
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 56: III Words
Maaraw ngayon, buti naman. Pero medyo malamig pa rin ang paligid. It's twenty-eight na, it means swimming na. Di naman ako ganung excited, kaso lang binibilisan ko rin naman ang kilos kasi ayokong maging pa-VIP lalo na't first time kong makikilala yung friends ni Andrea.
Eh kahapon anong ginawa ko? Wala. Ang boring lang talaga sobra. Kung anong ikinasaya ko nung kasama si Kenneth, buryong na ako after. Wala nang magagawa. Gala rin naman 'tong outing kaya pwedi na. Sabay naman kami nina Lindsay ay Yna na pumuntang park, malapit lang naman. Nagtricyle na rin kami gawa ng dala namin. Hindi nagdala ng ride si Linds kasi may sasakyan naman daw kami papunta mismo sa LB. Buti naman para di na hassle.
Pagkarating namin, ang awkward lang. Well for me. Kasi syempre di ko pa sila mga kilala. Ako naman itong nag-Hi lang at Hello sa kanila. Ang rude naman kapag hindi diba. Nagulat nga ako nung kakilala ako nung iba sa kanila eh. Eh meron naman kasi na kilala ko na pala talaga. Remember na galing kami sa Monteza High? Eh from the school din kasi yung nandito eh. May naging classmate pa nga kami nina Yna rito eh. Pero konti lang, around three to five lang sila. Okay na rin, para naman may makausap din kami.
"Sorry guys. Na-traffic!" si Andrea. She just got here.
Lumapit naman siya samin. "See? Di kayo mao-OP. Kilala nyo naman na iba sa kanila diba?"
"Di mo naman kasi sinabi."
"Okay lang yan." tumingin sya sa wristwatch nya. "Bakit wala pa si Jap? Mababatukan ko talaga yun!"
"Kasama si Jap?" tanong ko.
"Pwedi ba namang mawala yun?" tapos pumunta muna siya saglit sa mga kasamahan nya. "Oyy. Tawagan nyo na si Jap!" narinig kong sabi nya.
"Kath." tawag naman ni Yna.
"Ano?" puro naman kasi tawag.
"Chill. Oh. Parang nung isang araw lang si Kenneth kasama mo ah."
"Oh?"
"Tapos ngayon si Jap naman." sabay tawa nila ni Lindsay.
"It's not funny, y'know." sabay irap.
/JAP'S PERSPECTIVE
Oh sht. Mahuhuli yata ako! Paano ba naman kasi late nagising, seven-thirty. Nagayos. Tapos nadala ko pa ang ride ko, kaya bumalik ako. Natagal pa sa pagccommute!
Lahat na. Bwisit! Parang may kumokontra eh.
Di naman nagtagal eh nakarating na rin ako. Sumasakay na sila sa Shuttle. Oh-kay! Wala naman si epal diba? YESSS! Makakalapit ako kay Kath.
"Hey!" sigaw ko para makita nila akong nandito na, tumatakbo.
"Bilis!" sigaw ni Jorge. Nabatukan ko nga nung makakapit ako.
"Adik ka! Oh pasok na dali!" pinagtulakan ko na siya sa loob. Nagmamadali ako eh, baka mamaya may kalapit na agad si Kath.
And I was right, meron. Si Andrea. Si tol lang pala eh. Maton din yang si Andrea eh. Medyo may pagkalalaki in times, pero kung titingnan mo babaeng babae. Ayaw nyang magpaligaw, sabi nya may inaantay daw siya. Ayaw namang sabihin kung sino. Kaya masungit yan sa mga lumalapit sa kanyang lalaki para manligaw. Kaya kung ayaw mong masapak, kahit may gusto ka pa dyan, eh wag mo nang ligawan.
"Tol!" bati ko sa kanya sabay upo sa seat katapat ng kanila. Bus kasi 'to.
"Oh. Nadito ka?"
See? Sungit oh. Sus! Pacute lang ako dyan okay na. Alam naman na rin nya yung History namin ni Kath. Yeah, history!
Ngumuso naman ako sa may side ni Kath. Kaya naman nagets nya kung anong gusto kong palabasin.
"Ahh. Gets ko na!" malakas nyang sabi. Napapalo naman ako sa noo ko. Baliw talaga 'tong babaeng to!
"Kath!" malakas na naman nyang sabi, enough para marinig ng lahat na nandito. "Gusto ka raw makakapit ni Jap! Ohh-kay lang ba?!!" as in malakas talaga pagkakasabi nya.
Bigla namang naghiyawan mga dati naming classmate. Tumayo na si Andrea tapos tinulak ako sa lapit ni Kath. Nakita ko namang nakataklob sya sa jacket nya.
"Uyy." tawag ko sa kanya. "Galit ka?"
"Hmm!" ano raw?
"Kath hindi ko maintindihan. Tanggalin mo nga yang nakataklob sayo." pilit ko rin namang tinatanggal. Kaso lang ayaw nya talaga. Hanggang sa sabi nalang nya na matutulog na muna raw sya. Pinabayaan ko naman muna.
"Ha-ha! Ayaw yata sayo eh!" pang-asar ni Andrea.
"Loko ka!"
"Totoo naman. Kung si Kenneth yan malamang--"
"Hoy! Kahit tol kita baka mabatukan kita!" pagbibiro ko. Dumila nalang sya.
Umayos nalang ako ng upo. Matagal-tagal din naman ang byahe kaya kung ano anong mga ginagawa nung mga bakulaw sa likod. Sina Yna at Lindsay naman ay okay na okay sa mga kasama namin, buti naman. Chicks daw kasi. Ako naman eh hindi na nakisali sa kanila, nakakahiya kay Kath kung tutuusin. Bigla naman silang nagkantahan, pinatahimik ko naman agad baka magising si Kath eh.
"Sus! Ang killjoy mo Jap!" sabi ni Trex. Makulit din itong isang 'to eh. Napaka-kulit din nitong taong ito eh.
"Tik ka! Matulog ka nalang!"
Siya kasi nagpasimula ng kantahan eh. Magaling yang kumanta, sa aming barkada pa lang yan kumakanta. Sobrang pilit pa-pero ang cool ng boses. Swerte rin ng magiging girl nito eh. Pero mas swerte si Kath kapag ako pinili nya.
Nagising na si Kath nung nasa LB na kami. Makakausap ko na siya! Yes! Mali pala. Naglagay ba naman ng earphones sa tenga eh. Pano na ba 'to? Bahala na. "Hi." biglang lumabas sa bibig ko. Really, Jap?! Hi? What was that!
"Ha? Ano?" ayan tinanggal nya na yung earphones.
"Wala lang. Puyat ka ba?" tanong ko. Kahit ano na, basta makausap sya.
"Hindi naman. Bakit, may eyebags ba?"
Natawa naman ako. "Hindi. Cute ka."
Nangiti naman sya, pero di masyado. May mali naman ba sa sinabi ko? Lahat na! Tch.
"Uhh, Kath. Naiilang ka ba sakin?"
/KATHERINE'S PERSPECTIVE
Oo!
"Hindi naman, bakit?" sabi ko nalang. Ayoko ng awkward ambiance.
"Wala lang. Mabuti naman."
"Ohh."
"So, first time mo ba rito?"
Ang daldal lang nya. Kelan pa naging mausap 'tong lalaking ito? Gusto ko muna sanang tumahimik eh.
"Yeah."
"I see. You're going to like it in there."
"Sana."
"Ang tipid mo yatang magsalita ngayon?" pansin nya.
"Ah, yun ba? Ewan ko lang. Hayaan mo na. Magbabago rin 'to mamaya. Umaga ngayon eh."
Minsan kasi hindi talaga ako active pag umagang umaga. Nababagot ba. Ay ewan.
Hindi naman na siya umusap kasi nilagay ko na lang ulit yung earphones ko. At siguro naman nagets na nya na mamaya nalang kami magusap. Nakarating na rin naman kami kaagad sa Splash Mountain kaya eto medyo nagiba na mood ko. Bumaba na kami tapos umupo muna sa may upuan sa harap ng entrance booth. Yung mga boys naman eh kumuha ng cart para sa mga mabibigat na dala.
Lumapit naman samin si Andrea at binigyan na kami ng entrance ticket. Inaabot ko nga yung bayad ko, pero sabi niya may nagbayad na raw. Baka sina Linds? Oh. Bahala na. Salamat nalang kung sino man yun.
Pumasok na nga kami. Tapos yung may dala ng carts ay sa malaking gate pumasok. Syempre, alangan namang pagkasyahin nila yun sa maliit na way ng entrance malapit sa ticket booth. Ayun, naghahanap na kami ng magandang spot ng cottage. Ang ganda nga rito. Pagkapasok eh may malaki agad na pool ang makikita. Maraming pools dito compared sa ibang usual resorts. Differences. Psh. Kakaiba rin yung ambiance. It makes you want to dive in just already.
Pero syempre nagayos muna kami. It's ten in the morning. Hindi naman din mainit, di malamig so tama lang ang panahon. Sa pinakangdulong part kami ng resort napunta. Actually may isa pang gate para makapasok dito. So ayun. I like the slide! Twin slide siya na mataas. Pero yung end-part ay hindi talaga exact sa pool part. Parang for sliding purposes lang talaga. Then may pool na nakapaligid dun tapos may parang malaking floater na pweding sakyan then one to sawa ka magiikot dun.
After naming magayos, yung iba ay kumain na ng lunch. Nagutom ah. Tapos yung iba naman eh mga naligo na rin, then sina Linds ay niyayaya na akong magpalit ng swimming attire. Sabi ko naman mayamaya na. I'll take pictures muna.
"Sure ka?" tanong pa ulit ni Linds.
"Oo nga. Kulet.
"Eh magpalit ka na rin kaya?" Yna
"Sige sige. Pero mauna na nga kayo."
"Sige. Dun lang kami." sabay turo naman ni Yna sa isang pool na di naman gaanong malayo samin.
Ginawa ko na nga yung sinabi nila. Nagpalit na ako ng shorts at tsaka t-shirt lang. Wala akong planong magpaka-revealing noh! Tapos ginawa kong headband yung sunglasses ko, at sinabit ang camera sa leeg. Point-and-shoot lang naman dala ko.
Totoo rin naman na nagpicture ako ng sceneries. Wala naman masyadong tao sa may labas kaya sinong kukuhaan ko diba. Hanggang sa napunta na akong tennis court. Wala rin namang tao. Lumabas na nga ako totally ng resort, pero pagaari pa rin naman nila 'to kaya safe. And as I've said, walang tao.
"Want a game?"
"Uy! Kaw lang pala. Baliw ka, para kang kabute." sabi ko tapos nagpicture lang ako ng bato, sky, at kung ano-ano.
"Buti naman at hindi ka na inaantok."
"Oh bakit?"
"Ang lakas mong humilik kanina eh!" sabay tawa nya.
"Che. Pero... Totoo?" nakakahiya! Eh kasi naman sakin pa tumabi! Ayos na nga na si Andrea eh.
"Hindi."
"Adik ka."
"Bakit magisa ka? Ayaw mong magswimming?"
Umiling ako. "Di naman sa ayaw, pero mamaya nalang."
"Malungkot ka ba?"
"Hindi naman."
"Oohh." tumingin sya sa ibang direksyon. Tapos bumulong na narinig ko rin naman. "I can't believe I'm asking this!" then tumingin na rin sya sakin. "Asan si Kenneth?"
"H-ha?"
"Nauutal ka yata?"
"W-wala. Hehehe. A-ano kasi, umalis siya."
"Oh talaga? San nagpunta?" para namang walang pakielam yung tono nya.
"Ibang bansa."
"Ha?!" nagulat siya. Nagulat din naman ako kasi nakangiti sya.
"Bakit ka nakangiti?"
Bigla naman niyang sinimangot yung mukha nya. "Ha? Di ah. Oh bakit pala? Babalik pa ba siya? O baka doon na?"
"He will be back." I closed my camera. "Let's get one thing straight. Ayaw mo bang kasama si Kenneth or what?"
"Yung totoo?"
"Oo. Yung totoo."
"I don't like him."
Hindi na ako nagulat kasi halata naman. Ang gusto kong malaman ay kung bakit.
"Bakit naman?"
"Ewan ko. Basta alam ko ayoko sa presence nya."
"But you know that you two will be in the same school, same classes."
"Aware of that. I would be in flames when he get back."
"Bakit ba kasi? Is there some kind of... I don't know, PAST." I joked. Baka naging sila kaya ang bitter bitter lang nila. Joke.
"Baka nga kasi magiba tingin mo sakin kapag sinabi ko."
"Ha? Hindi yan. Ano ba kasi?"
"Hindi ba? Hindi mo rin masasabi. When time comes."
"Ano ba yan! Lahat nalang kayo parang nagtatago sakin. Don't I deserve a full story? This is a crap! I'm going back."
Tumakbo na ako pabalik. Nailigaw ko muna sarili ko para hindi ako mahabol ni Jap. Dito lang naman ako sa may mga cottage sa taas. Okay naman ang view. I like the air, hindi mahirap huminga.
1-717-823-1637
Calling…
Decline | Answer
Tumatawag? Eh international call 'to ah? Sino ba 'to? Ang yaman namang prankster nito! Sa Pilipinas pa gagawa ng kalokohan.
Sasagutin o hindi?
Sige na nga. Answered. Pero hindi muna ako yung unang nagsalita. Inaantay kong siya magusap. Kaso lang wala talaga. Ibababa ko na sana kaya lang naisipan kong magsalita na rin.
"Hey?"
"Kathy."
"H-ha? K-kenneth?"
"Yeah. Good thing you recognize."
Nagiba mood ko. Ewan ko. Parang nagising bigla? Sobra.
"Of course. Bakit ka tumawag? Baliw ka ba? Tapos pinagantay mo pa ako ng matagal."
Tumawa siya ng mahina. Ako naman napangiti. Mukha na siguro akong baliw dito.
"I miss you."
"T-talaga? Sus!" buti nalang phone call 'to. Kundi talagang ah! Makita nya pang mansanas ang mukha ko.
"So much. What are you doing?"
"It's twenty-eight today. Yung swimming."
"Ohh. You didn't catch a cold last time?" he joked.
"Che. I'm so bored."
"Want to runaway?"
Natawa ako. "Kung makapagsalita ah, parang ang lapit mo lang eh. So for about a day ang inantay mo para makarating dyan diba? Heaven!" inasar ko pa.
"Yeah it's sick! More than eighteen hours. Haven't got any peaceful sleep."
"It's nine pm there right? You should sleep now. Pahinga ka na."
"But I miss you already."
"Eehh." Ano ba Kenneth! "Sleep. Okay? For me?"
I heard him sigh. "Fine. But I'll call you tomorrow."
"We'll see. Kaya matulog ka na."
"Okay. Good night Kathy."
"Good morning Kenneth."
Tapos nagend na yung call. Bumaba na rin ako kasi bigla akong nagutom. Konting breakfast lang naman kasi ang nai-take ko. Pagkababa ko sina Yna at Linds naman ay sumalubong. Tinatanong tanong kung saan daw ba ako nagpupupunta at tsaka bakit daw di pa ako basa. Sinabi ko naman yung totoo. Well except dun sa call-part.
"Kath tara, lapit tayo!" sigaw ni Jap.
"H-ha? Ehh." tiningnan ko naman sina Linds at Yna.
"Go na! Sige na. Gooo!" tsaka nila ako pinagtulakan. Like, seriously?!
Eto nga magkalapit na kaming kumakain. Ako naman eh kumakain lang talaga, di na naguusap. Gutom eh. Pati pagkain ang kaharap. Teka lang, nakakain na kaya si Kenneth? Psh. Ano ba itong pumapasok sa isip ko. Di naman ako kung sino eh!
"Napapangiti ka yata?" tanong nya.
"Ha? Wala." Hala! Nakangiti talaga?
"Sus. Sige na, tapusin mo na yan."
Edi tinapos ko na naman din. Tapos tumulong din naman ako sa pagliligpit. It's one already at medyo mainit na. Gusto ko nang lumublob sa tubig kaya eto papunta na kami nina Yna, Linds and friends sa pinuntahan daw nila kanina. Kaso lang nakalimutan kong dala ko pa pala yung camera at phone ko kaya bumalik pa ako.
May mga tao rin naman palang naiwan dito kaya safe ang gamit. Ilalagay ko na sana yung phone ko sa bag pero may tumatawag ulit. Si Kenneth na naman. Naisave ko na nga yung number.
"What?" greeting ko. Haha. Para kakaiba.
"Can't sleep."
"You're impossible."
"I know."
Para tuloy gusto ko nalang siyang kausapin kaya lang kailangan din naman nyang matulog.
"Kenneth naman. Matulog ka na. Flight's hell, right? Sige na."
"Psshh. Okay. But, Kathy. I... Uhm, I..."
"I, what?" "I love you!"
Then he ended the call.
W-what did he say?
Three words?
Am I dreaming? Cause it felt so so so surreal!
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 57: His Side ii
Di pa rin ako makapaniwala! I... STILL! Can't believe!
Ano bang dapat mafeel ko? Psh. Ewan. Masaya ako. Sobra. Kaya eto nangingiti akong magisa papunta sa pool kung nasan sina Linds at Yna.
Nakita ko na naman sila, and vice versa. Nakatayo lang ako rito sa may gutter at kasi di pa rin maalis yung sinabi niya sakin. Grabe epekto! Sobra.
"Ang blooming ni Kath oh!" sigaw nung dati naming classmate. Nginitian ko nalang.
"Huy!"
Nagulat ako kaya bigla akong nadulas at nahulog sa pool. Diba hindi nga ako marunong lumangoy?! What about the time na nahulog ako sa pool nina Charmaine nun?
Di ko na alam nangyari. Kung alam ko naman na mahuhulog ako edi sana nakabwelo pa ako. Eh hinde? Ang sakit sa ilong, tapos ang hirap huminga!
"Kaaaath!"
"HOY SI KATH!"
"Guys daliii!"
Naramdaman ko naman na nakakahinga na ako nang maayos. This is the second time!
"What ever happened to you?!" galit ba si Jap o ano?
"Hey," napaubo naman ako. "Bakit mo ba ako sinisigawan?!" medyo nanghihina pa rin ako.
"Sorry." tapos yumakap siya. "Di ko sinasadya. Nagulat lang ako."
"Jap," si Andrea. "Dadalhin na namin si Kath sa cottage."
"Ah, sige."
Tapos tinayo na naman nila ako. Medyo nahimasmasan na kaagad ako, kasi di naman ako nawalan ng malay. Inalok pa nga nila ako ng tubig, sabi ko naman mukhang nabigyan na ako ng sapat na tubig kanina. Nagpahinga lang naman kami tapos mayamaya eh naligo na talaga kami. Sa medyo mababaw lang kami mga nagstay, kasi baka kung ano na naman daw mangyari.
Naglaro lang naman kami ng kung ano ano. Volleyball sa pool, dodge ball, tapos dun sa patagalan sumisid ay hindi ako sumali, tsaka run sa hanapan ng coin. Nung medyo napagod na ako, umupo nalang ako sa may hagdan sa mababaw na part ng pool. Sina Lindsay at Yna ay enjoy lang dun, palibhasa mga marurunong lumangoy eh. "Okay ka na ba?"
"Ayos lang."
"Pasensya kung nasigawan kita ha. Nabigla lang talaga ako sa nangyari. Baliw kasi si Sean!"
"Di naman niya sinasadya. Ako nagulat. Tapos na naman, hayaan na lang."
"Right. Uhm, Kath." tumingin siya sakin.
"Ha?" napatingin din naman ako sa kanya.
"May pag-asa pa ba ako?"
/KENNETH'S PERSPECTIVE
Sad that I have to leave. And worst that I get to sit and stay awake for almost a day. I can't sleep at flights, they're sick!
I miss Kathy.
Psh. If it wasn't for my manager, I wouldn't be coming back.
"Whatever happened to my twelve months now, Louie?"
"It won't workout, sorry. But hey! I'm on plan, alright. You just have to follow what I'm trying to say."
"Fine. So am I going to record again this afternoon?"
"Not yet. You and Tricia must attend an interview. People are missing the IT couple. You have to show up."
"What?! No."
"You have to. People are—"
"No.
"Tricia will do something for—"
"No."
"I thought you'd listen?!"
"No." I stopped. "Wait what? Yeah. But! It's Tricia we're talking about here! I'm so on fire towards her. I mean I don't even like her, so why not crash this couple thing?!"
"We don't have any excuse for that. Plus your producer's gone mad."
"He's always mad!" I yelled. "Why can't we change him?! Huh? For the better?!"
"You're on a contract, Jake."
"For how long? No! I don't care about that. When will it end?!"
"Hold on," he checked something on his phone, then a little bit on papers. "Fortunately, next year."
"So I still got one year of hell. I cursed the day that contract was signed!"
"Chill bro." he tapped my back. "But right now you need to go to the studio. Interview starts at ten, don't be late!"
And he left my pad. Yeah, I'm not at home. I still don't get it why does that filthy producer has to pet me or what! He's insane! So as Tricia. What am I gonna say, they're blood-related. I just don't know what specific relation.
So great! I haven't had any sleep and this is what I got? Interview with Tricia, with smiling, giving the fans something to scream about and all that. Sick! I don't really have a choice so I drove my way to the studio, and there I found Nicole in my dressing room.
"Good to see you again Mr. Flynn." she greeted. She's my hair stylist, dress producer and all that works in physical appearance.
"Yeah. Make this quick."
"Don't be a brat Kenneth Verge! Or you won't be able to get back." she threatened.
"Alright, alright. Take your time." I rolled my eyes. She, being on the Team Jake, knows about everything that's going on like Louie.
She took my 'take your time' too seriously.
"I'm so kidding. Make this fast!"
***
Here I am, in front of Tricia's dressing room. I'm so reluctant about this, can't you tell? I've got bouquet of flowers for her. And this wasn't even my plan, it's my manager's. He said it's for impression. Psh. I knocked.
"Oh hello there Jake!" it's her sister, Melody. "Come on in! She's getting ready."
Getting ready? It's quarter to ten! Ugh, girls! What's with make-ups and stuff? Natural look is gorgeous, end of story. Just look at Katherine. Perfection.
"What's with you?" that's how I greeted Tricia.
"What's with me?" she laughed and rolled her eyes. "Anyway, where have you been? It's like ages since I saw you. I mean look at you!"
I looked at myself, literally. And gestured my hands asking what.
"You're still my Jake Flynn. I miss you." she hugged me, and gave a peck on my cheek.
"Woah. Easy there." I pushed her way slowly. Hope she's not offended or something.
"Oh-kay. You're weird. Where have you been? You're always disappearing!" she sermoned while she's being pampered by her assistants.
"Don't know. Privacy please?"
There, she shut up. Good thing. So after a million minutes, we're off to the studio. It's just a studio without audience in personal, so it's not that bad.
Louie Calling...
Decline | Answer
Why is he calling? He's the one saying I have to be on time for the interview. This guy's nuts!
"Go on, I just have to pick up this." So Tricia went in without questions, thank God.
"What is it now?!"
"Jake we have a problem."
"What? Make it quick, we're on air in less than ten minutes."
"So remember your music video for How Do You Sleep?"
"I don't. We didn't shoot that."
"That's it! You didn't shoot the video, that's the problem!" he said in exaggerated tone.
"You said you have a back-up plan? What happened?"
"Your mall tour clips, concert tapes and all videos you got were compiled for the MV. It's already done, but now your producer's asking for another music video. The one where you and Tricia should be shooting in times of right now."
"Haven't heard of that. What's he thinking! Fire him! Go!"
"What?! You're insane! You know I can't do that, I—"
"Do whatever you can. I gotta go." and I hung up.
Psh. That killjoy producer, just like Tricia. They make me lose my control. I stepped in the studio and they were like going to and fro, busy peeps.
"Watch your steps Henry." I joked. There's a bit part of the floor that's wet, he might slip on it.
"And here you are!" Mike greeted. He's the host of this talk show. "Let's get this thing started."
I sat beside Tricia of course, and she went like, "Hold my hand." she murmured.
"What?! You're crazy!"
"Just do it, stubborn!"
"Fine." and so I did hold it. Gah!
"Show's On in three, two, one." then the on-air mark glowed.
It's time for Mike to do the job, so do I. Pretending. That's what we've been doing all along. Fake celebrity couples. Absurd.
"Heyyo folks! It's another morning episode of Mike 'n Jaggers! Now what do we have here right now?" the camera went zooming on his face. "Or better yet, who. Who do we have here?"
"Let's all welcome, Tricia and Jake Flynn! The red-hot couple of the year!"
So the camera flashed over us. We have to be intimate, we have to be sweet and all that. Ugh. Hate this kind of thing. What if I just announce to them that we're not the couple they thought we were? Nah. It will ruin the mood. Plus, Louie would kill me.
"So tell me Jake, why are you lying low on music industry these past couple of months?"
What am I going to say? Gahd! Louie, we didn't rehearse this!
"I... Uh. I'm on cue for a big project in the near future. So you guys have to watch out for it." I winked at the camera to give them certainty.
Manager's going to really kill me now. What the heck of an answer was that?!
"And now you Tricia, what's it feel like being alone without Jake?"
"Hell! You all know that Jake and I has been going out for a year, and we'd like to tell you all that we're together now." she held my hands and eyed me as if she were ordering me to just go with the flow.
"Uh? Right."
This is a crap! More trouble!
"Woah guys! Like woah!" Mike said to the viewers. "Looks like the fire's heating up much more." he chuckled. "So then Tricia will be your lead girl in the re-make of your music video for How Do You Sleep, Jake?"
"Uhh. I think."
"Hmm. I sense a lot of uncertainty down here. Sure it would be Tricia."
"Sure I will." Tricia said cheerfully, while she tightened the grip of her hand to mine. Show off!
I didn't pay much attention to what they were chatting about. My mind's focused on one girl. And what I have here? A serious sick girl who's messing everything up for a hundred of times!
Mike just asked us about our future project, how do we feel about this and that, or like do we have plans on going in on a band. And as usual right now, I'm answering short. What caught up my mind was when Mike asked if we're planning on making our relationship last longer.
"I," I started. "Well you know, you don't really plan that kind of stuff. If it's what's for us, we'll stay long."
"Aww. Sweet!" Tricia commented and hugged me. I just smiled, reluctantly.
"Tricia do you love Jake?"
She looked at me right in the eye and said, "More than anything, and anyone else. I love you Jake."
I just smiled... Again. I don't have the right words to say. It's very difficult.
"What about you Jake?"
"Likewise." I won't answer directly. I don't even like her, so love is really out of the line.
"Alright folks! Once again for Tricia and Jake!" he pointed a at, so we just waved and smiled. "And tomorrow we'll be having Alexander Ludwig and his newest single Liv It Up. Right here on Mike 'n Jaggers!"
The shows logo dominated the screen, and the on-air glowed off. It's now officially over. Thank heavens!
Mike talked for us a bit, thanking us for coming over his show and we finally left. I was walking more fast that Tricia wouldn't catch up.
"Wait up Jake!" and she caught me.
"What now?!"
"Geez. Why so cold Jake?"
"Because!" I yelled but stopped. "Just don't talk to me right now."
"Huh? Why?!"
"I can't anymore handle this on-screen love we got!" I yelled. I don't even care if someone saw that. Everyone in here knows that I don't like this girl.
"Y-you mean it's only for screen?"
I looked back. "What?! Of course! I mean, I don't even love you... Nor like."
"You'll regret this Jake Flynn!"
***
"I mean she's all like freaking out and saying I would regret a thing. How ridiculous is that?" I told Louie in a hilarious tone.
He laughed lightly. "You know that she's dangerous right? You better prepare for that."
"Yeah. Like I'm a scaredy-cat!"
"She doesn't take those things lightly, Jake. Be careful."
"Fine." I threw myself in the couch, and stuff some chips. This is how my life goes in here. "What's my next agenda?"
"Good thing you asked. Next in line is," he flipped over his papers, probably finding my next schedule. "Say sorry to Tricia."
"I, what?!" I asked even with mouthful of chips.
"Go on! You can't obviously stay distant from each other especially until the shooting starts."
"So you're saying the filming for the music video is next?"
"You got it. So drive over there, at her place and apologize. Go on!" he ordered, pushing me towards the door.
"Alright, alright. I'd go! Just don't drag me okay?" I fixed myself. "You're ruining my jacket."
Even though I didn't want to offer my sorry to Tricia, she's still a girl that needs some respect. I found a reason to continue this so I wouldn't be having a hard time. I drove off to her place, without hesitation I rung her doorbell.
"Oh look who we have here." her voice echoed from the inside. I can see her magnified eye through her peephole.
"I'm here to apologize Tricia. Don't be a brat." I rolled my eyes a little. A very stubborn girl she is.
"What? I can't hear you?"
Tch. "If you don't want to hear, or even open your door then you're on your own."
So she quickly opened her door. "Spill!"
I smirked. "Great. So, look. I'm sorry, okay? I didn't mean to say those words. Things aren't well right now, so please understand."
"Why is it so unwell, huh?"
"Quit being inquisitive. I don't have to tell. Anyway, when's the filming?"
"Oh you actually agree to that?" she asked in a very glad tone.
"Well do I have a choice?"
"Yay!" she did a happy dance. Ugh. "I'll tell our producer. He'd be glad."
"Of course he would." I murmured through gritted teeth.
"So, I'll just call you. Bye!" and she shut her door. Girls!!!
I was in the car when my instincts reminded me that it's twenty-eight today. Louie texted me to go directly to his nightclub, have a little fun. So it's cool, so I went in there.
"Hey buddy!" some guy greeted me, and I also greeted back. People here are nice so that don't talk to strangers thing doesn't work in here.
"There's my pet!" Louie called, and tapped my back. "How did the interview go?"
"One word," I took a shot on an iced tea before continuing. "Hell."
He laughed. "Go on. Suite yourself for lunch."
I filled myself with a bunch of junks in here and just partied. There isn't that much of a party ambiance, I mean, come on! It's just afternoon. But hey, people are wild in here! I joined them in the crowed. And there were like flash mobs. Just epic. I filled myself with fun so much that I already got exhausted. I laid my back in an empty couch on the quiet area. Louie seemed to be partying, too.
"Hey handsome." some girl with short skirts and too revealing top sat beside me.
"Oh, hey."
"Why are you alone?" she asked in her saccharine voice, and slowly pushing herself near my space. I think I know where this is going.
"Uh, no. I'm with my girlfriend. She just went to the bathroom."
"Want to have fun while she's gone?" she eyed me flirt-fully.
I maintained distance. "No." I shook my head. "Of course not!"
"Oh, so Tricia's got some loyal boy around here. Well see yah!"
Tricia? You've got to be kidding me! Interview already came out?! Geez. News spread like fire in here!
It's already quarter to nine, and I haven't got some sleep. Staying here for hours is sick. I think I need to go home.
"Hey bud! I need to go home."
"What? It's just nine. Don't be such a killjoy man!"
"Seriously Louie, I gotta go. Need to call someone."
"Oh, you mean The One?"
I got a little bit shocked. "Who?"
"Nothing." he patted my back. "Do what you gotta do. Drive safely!" he yelled, for I already stepped away.
"Thanks! But I wouldn't." I answered.
God! I miss her. I thought. I better think of that later or I'll get tickets. I'm a lousy driver when preoccupied, especially when it's about her. It's like a day after, but I already miss her!
Sigh.
Got in my pad, and jumped off to bed or a minute. I checked my phone, staring at it and deciding whether to call or not to call her. But at the though of Jap being with her makes me want to fly back immediately! Since I can't do that I'm really calling her right now.
She answered! But I want to hear her voice first. It took her about three minutes before responding, but it's fine.
"Hey?"
"Kathy." I whispered.
"H-ha? K-kenneth?"
"Yeah. Good thing you recognize." Yeah, I'm glad.
She just asked me why did I call, why did it took me long to say word, this and that. I just answered.
"I miss you."
And the conversation continued. I asked her what's she doing and she reminded me of their outing. Ugh! Jap! I'd kill him if it's not illegal. Law did save him!
"It's twenty-eight today. Yung swimming."
"Ohh. You didn't catch a cold last time?" I said. I thought the rain from the other day would make her sick so that she won't be able to go.
"Che. I'm so bored."
"Want to runaway?" I offered. But of course it's a joke.
"Kung makapagsalita ah, parang ang lapit mo lang eh. So for about a day ang inantay mo para makarating dyan diba? Heaven!" she teased.
"Yeah it's sick! More than eighteen hours. Haven't got any peaceful sleep."
"It's nine pm there right? You should sleep now. Pahinga ka na."
"But I miss you already."
"Eehh. Sleep. Okay? For me?"
I sighed. "Fine. But I'll call you tomorrow."
"We'll see. Kaya matulog ka na."
"Okay. Good night Kathy."
"Good morning Kenneth."
I hung up. My day is totally complete! Oh, wait. No. I still haven't done my shower.
While I'm on the shower, one thing crossed my mind. I kept on doing such things to Kathy, but I realized I haven't even confess to her! I guess my Jake Flynn's plan on making her confess to me first didn't really paid off.
When I get out of the shower, I immediately picked my phone up and called her once again. Good thing she answered fast.
"What?"
"Can't sleep." I lied.
"You're impossible."
"I know."
"Kenneth naman. Matulog ka na. Flight's hell, right? Sige na."
"Psshh. Okay. But, Kathy. I... Uhm, I..." should I continue or what?
"I, what?" she followed up. I took a heavy breath before saying...
"I love you!"
And I immediately hung up. I know Kathy wouldn't answer the same thing, so it's much better if I end it before anything else.
It felt good.
REALLY GOOD.
/KATHERINE'S PERSPECTIVE
Nakauwi naman na kami from LB, pagod na pagod na nga ako. Siguro dahil lang sa byahe. And it's a good thing na hinatid kami nung shuttle every house, nauna naman akong bumaba kaysa kina Linds at Yna. Nagpaalam lang naman sila, mga ganun, tapos bumaba na rin ako.
May naalala pa nga pala ako nung paghakbang ko sa front door namin. Yung tinanong ni Jap.

May pag-asa pa ba ako?
Ang awkward lang nung time na yun. Hindi ko rin naman masagot kasi hindi ko alam. Right now I'm in content. Ayoko namang masaktan damdamin niya. Buti nalang may tumawag na samin nun kaya hindi ko na kinailangang sumagot pa.
The next few days eh wala naman na rin kaming ginawa sa bahay. Sina mom at dad eh free until the second of January. Ang bilis ng panahon, new year na agad. I just hope it will be good.
Dinala naman na rin ni mom at ng mga kasamahan niya yung mga nakahalungkat naming gamit na obsolete na sa Orphanage. Gusto ko sanang sumama kaso lang Baka kung anong masabi nung mga bata, lalo pa't nanduon si mom.
"Kath!" tawag na naman ni kuya. "May stuff toys ka pa kaya rito! Bakit napunta sa kwarto ko 'to?!" sigaw nya from his room.
"Aba malay ko! Isama mo nalang sa next batch ng mga idodonate!" sigaw ko naman. Galing naming magusap noh?
"Kahit ba 'tong favorite stuff mo?!"
"Ha?!" anong favorite stuff? "Bahala ka na nga!" sigaw ko na lang.
Nandito na naman kami ni Lyka sa sala, nanunuod ulit ng kung anong palabas sa Star Movies at HBO. Nagtext na naman si Yna na punta raw sila ni Linds dito samin. Sabi ko naman okay lang, kami na naman ulit lang tatlo nandito eh. After minutes eh nakarating na nga sila. Chill lang kami rito sa sala, kwentuhan and stuff.
"Lipat na natin. Tapos na naman eh!" kinuha naman sakin ni Yna yung remote at nilipat-lipat ang channel.
"Wait! Ate Yna ibalik mo!" sabi naman ni Lyka. And bam! Interview naman pala kasi ni Flynn at nung ka-love team nya kaya ang bilis lang ng mata nitong mga 'to.
"Eh! Lipat nyo!" tsaka ko kinuha ulit yung remote. Kaso lang wala, nakuha ulit ni Lyka, at tinanggalan ng battery.
"Nice!" sarcastic kong pagkakasabi. Jake Flynn na naman! Naaalala ko tuloy yung time na napilit ako nyang bakulaw na yan sa date! Argh!
"Oy yung nakadate mo oh!" pangaasar naman ni Yna. Here we go. Tch.
"Nakadate mo ate?!!!" pasigaw na tanong ni Lyka. Hindi naman ako makasagot, inisnob ko nalang siya.
"Nakadate nya Lyka, swerte ba?" si Lindsay na sumagot.
"Hell yeaaaahhh! Paano?!!!" OA nyang tanong.
Tapos ayun naikwento na nga nila. I don't care, I don't I've a fuss over that. Nung natapos na yung nakakailang nilang kwento, tumutok na sila sa interview.
"Heyyo folks! It's another morning episode of Mike 'n Jaggers! Now what do we have here right now? Or better yet, who. Who do we have here?"
"Let's all welcome, Tricia and Jake Flynn! The red-hot couple of the year!" then ayun nga narinig na namin yung signature music ng show at a couple of applause then onto interview na.
"So tell me Jake, why are you lying low on music industry these past couple of months?" Interviewer. Sana hindi na lang siya bumalik noh?
"I... Uh. I'm on cue for a big project in the near future. So you guys have to watch out for it." nagwink naman si Flynn. Sus! Kala mo gwapo. Tch. Alright, gwapo na nga. Who cares?!
"And now you Tricia, what's it feel like being alone without Jake?"
"Hell! You all know that Jake and I has been going out for a year, and we'd like to tell you all that we're together now." tapos naghold hands sila. Bakit parang may iba akong naramdaman? I don't care! Viewer lang ako!
"Uh? Right."
"Woah guys! Like woah! Looks like the fire's heating up much more. So then Tricia will be your lead girl in the re-make of your music video for How Do You Sleep, Jake?"
"Excited na ako sa bagong music video!" comment naman ni Yna.
"Uhh. I think." sagot ni Jake
"Hmm. I sense a lot of uncertainty down here. Sure it would be Tricia." Interviewer
"Sure I will." singit naman nung Tricia.
Hindi naman na ako nakikinig ng ganun. Syempre! Di nga diba ako fan or what!
"I," panimula ni Jake. "Well you know, you don't really plan that kind of stuff. If it's what's for us, we'll stay long."
"Aww. Sweet!"
"Tricia do you love Jake?"
Tumingin naman si Tricia kay Jake, tumitig pala. "More than anything, and anyone else. I love you Jake." nagtilian naman 'tong tatlong babaeng nandito. Sus! Parang yan lang eh!
"What about you Jake?" tanong nung interviewer kay Flynn.
"Likewise." sagot naman nya. Ba't naman ganyan ang sagot? Walang dating. Pero mas lalo naming nagtilian dito. Anu ba yan!
"Alright folks! Once again for Tricia and Jake! And tomorrow we'll be having Alexander Ludwig and his newest single Liv It Up. Right here on Mike 'n Jaggers!"
This time ako naman ang napatalon. "Oh my gosh! Si Alexander kooo!"
"At ayan po ang hindi fangirl." sabi naman ni Yna.
"Che! At least si Alexander, may ibubuga! Gwapo pa!" then I giggled. Hihi. Di ko mapigilan eh.
"Live ba yun?" tanong ni Lyka sa kanila.
"Yung interview?" Yna
"Yeah."
"Hindi. Sa kanila, yes. Pero encore telecast lang yun dito sa Pinas. Alam mo naman tayo diba."
"Ooohh. Pero ang gwapo talaga ni Flynn!" sigaw na naman ni Lyka.
Pero bakit ganun? Parang I really know that Flynn boy. Exceptional of the fact that we went on a date once. There's something familiar. Ewan, siguro dahil lang nga makausap ko siya nun. Nothing more.
Or is it possibly... Could it be?
Haha. It's not possible! Nawiwidang na yata ako.
Hindi nga talaga.
Unlucky Cupid
© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 58: Sacrifice
New Year na mamayang twelve midnight. Di naman ako excited, ewan ko kung bakit. Pero feel ko pa rin naman kasi gawa ng mga maiingay na paputok. Buti na lang hindi ako lumalabas ng bahay, kundi baka may sugat na ako sa paa o kung saan. Buti naman.
Nandito kami ngayon sa supermarket, bumibili ng kung ano ano for later. Sinabihan kami na kumuha ng fruits na bilog. Eto namang si kuya eh kung ano ano ang kinukuha. Kumuha ba naman ng mangga, sabi eh bilog daw yun, natabunan lang daw at napisot kaya naging ganun yung shape. Agkap!
"Umayos ka nga kuya! Para kang elementary ah!" saway ko.
"Sus! Nagsalita ang matanda na." sagot naman niya.
"Sumbong kita kay ate Telle eh!"
"Hehehehe." ang defensive ng tawa niya. "Joke lang!"
Tapos ayun umayos naman na siya. Buti nga at may pang-black mail kami, kundi talagang maa-aggravate kami sa bakulaw na 'to! Nautusan naman ako na tumingin ng queso de bola kaya napalayo ako sa kanila. Buti naman!
Paano ba pumili? Pag ba iba ng brand, iba rin lasa? Tss. Malamang Kath! Malamang. Ang ginawa ko na lang eh kinuha ko yung pinakangmahal, eh kasi diba pag mahal, masarap? Ay ewan. Bahala na.
"Wag yan ang kunin mo."
Natingin naman ako sa nagsalita. Bakit siya nandito? Ay baka bumibili rin. At ayun nga tumitingin-tingin siya.
"Ha? Bakit? Okay na 'to."
"Madali mawala yung pagkacheese niyan kapag hindi na-refrigerate ng matagal. Baka masayang lang."
"Oh. Pano mo naman nalaman?"
"Sabi sakin ni Andrea." tapos nilagay niya sa kamay ko yung dapat daw na bilhin ko.
"Ah, edi magkasama kayo ngayon?"
"Yeah."
"Kayo lang? Yiiee." ginalit ko pa. Natawa nalang siya.
"Baliw ka. Nagpasama lang siya, may nakalimutan daw bilhin mommy nya. Eh ikaw sino kasama mo?"
"Sila. Oh sige pala, babalikan ko na sila."
"Ingat ka, Kath."
Lumingon naman ako. "Oo naman. Ikaw din."
Magkasama sila? Bakit kaya hindi nalang si Andrea? Eh bagay na bagay naman sila. Ang gulo nila, eh halata naman eh.
Bumalik na nga ako sa kanila. Binili nalang namin yung natitira pang kailangan, tapos umuwi na rin kaagad. Pagkauwi nga namin kuha agad kami ng pagkain, napagalitan naman kami. Sabi raw eh malapit nang magdinner tapos kakain pa kami ng kung ano. Tsaka raw may midnight feast pa. Kaya nanahimik nalang kami.
After naman ng dinner eh di na kami natulog, sabi ni mommy na tumulong nalang daw kami sa kitchen works at dadating yung iba naming kamag-anak.
So at around ten-thirty eh nagdatingan na nga sila. Mga tito at tita ko nandito kasama mga chikitings nila. May mga pinsan din naman akong kasing age ko kaya medyo okay naman. Mga matatanda ay nasa kitchen na, mga nagpprepare. Kami namang mga bata, at sobrang bata ay nandito sa sala. Ang kukulit sobra! Sumasakit ulo ko eh!
"Ang ingaaaay!" sigaw ko habang nakatakip kamay ko sa tenga. Natawa lang sakin sina Miki at Harold.
"How do you keep up with them?" I asked, with matching make-face.
"Easy." sagot naman ni Harold. "I lock myself up in the room usually."
"Well, best way to escape?" si Miki naman. "Go to my friends' house."
Natawa nalang ako. I like kids actually, pero pag maingay na, I'm being wild too. Di lang naman sila mga pinsan ko, too lazy to name them. Miki's a very cute girl. Kapatid siya ni kuya Harold, with some of little kids here. Err.
Nung magm-midnight na, tinawag na kami sa labas. Yeah, backyard kasi mas malaki space dun. Lumabas na sila, ako naman eh sumasagot lang ng nagppm. Pareparehas lang naman eh, happy new year daw, ano raw resolution ko, mga ganun.
"Kath!" tawag na naman ni kuya. "Lika na rito!"
"Wait! Pupunta na." tumayo na nga ako. Iniwan ko muna 'tong phone ko sa table rito sa sala para hindi ako ma-tempt icheck habang nasa harap ng pagkain.
Nandito na nga sila, ang ingay ingay ng mga bata. Pero ayos lang. Tumahimik naman na sila nung nagpray na. Bumalik din naman sa rati after. Tch. Wala naman akong ginawa kundi kumain na lang. Sila naman ay panay kwentuhan at tawanan lang.
"Hey guys! Get ready for the countdown!" sabi ni ate Jill.
"Kaaath!" si kuya Kenneth na naman. Mababatukan ko na 'to eh! Lagi nalang pasigaw ang tawag sakin. Teka, nasan ba yun?
"Si Kuya Kev?" tanong ko kay Miki.
"Nasa loob yata, pumasok kanina ah."
"Ahh. Sige." So pumasok na nga ako. Nakita ko naming nasa sala, may kausap sa phone... Ko? Hala!
"Kath, nandito ka na pala eh. Oh," binigay na nya sakin. "Si bro. Una na ko pabalik dun. At oy! Kausapin mo yan nang maayos." sabi niya sakin. Inisnaban ko nalang.
"H-ello?"
"How's the food Kathy?"
I chuckled. "Sa lahat ng kumausap sakin ngayon, ikaw ang pinakang-weird."
"What? What's the matter?" tumawa naman din sya.
"Nothing. And oh, the food's great. Sayang wala ka." pag-iinggit ko sa kanya.
"So if I'm there you would invite me?"
Natigilan naman ako run. "A-ahh, I-I don't know."
"Silly. You know what Kathy, I have a wish, but it sucks that it didn't come true."
"Huh? What?" lumabas naman ako sa front door namin. Naririnig ko na kasi ang countdown nila from backyard. Pero sa pinakang labas ako pumunta, di nga lang lumabas ng gate.
"To spend my New Year with you."
Pagkasabi niya nun, narinig ko rin naman yung pagkakasigaw nila ng, "Three, two, one!"
And there's the fireworks display on cue.
"Yeah. Me too." I whispered the words while looking up in the sky.
"Kathy."
"Ano?"
"I have to tell you something when I get back."
"Oh, okay." di naman ako nagexpect kung ano man yun, walang idea. Di naman na rin ako nagtanong. Tapos ayun sabi niya nakatulog na nga raw siya nang maayos, kakagising lang nga raw niya eh. Nine am pa nga lang pala kasi sa kanila, yesterday. Kaya mamaya pa sa kanila ang new year. Err, you know, time zones.
"Ugh. New year's half a day away. I can't even wait."
"Impatient. Eh ano na bang ginawa mo lang?"
"U-uhh. You know, stuffs in here. Play xbox with cousins and all that. And hey, how did that outing turn out?"
"Hindi mo pa rin ba yun pinapalagpas? Tss."
"I wouldn't. So?"
"Yeah. I drowned."
"What?!" napasigaw siya. "I, I mean why?! Who did that?!"
"Ano ka ba, calm down nga. Buhay pa ako oh. Kausap ka nga eh."
"Sorry. I'm just... worried."
"Oh. And actually walang may kasalanan. May tumawag kasi sakin nun eh nasa may gutter ko ng pool, ayun nagulat so I slipped into the deepest part. And I can't even swim."
"That's a crap! Who startled you?!"
"Okay lang Kenneth. Tapos na naman eh. Don't mind it."
"Oh, okay." he sighed. "I should have been there. If I were, I wouldn't let you drown."
"Sus! Magbreakfast ka na nga lang."
"I'm already full just by hearing your voice."
"Che!" nakangiti naman ako. Eh ano? Di naman nya ako kita eh.
"Are you smiling?"
Bigla naman akong napa-straight face, guilty'ng-guilty ang approach eh.
"No."
"Really huh?" natawa siya.
"Yeah. Just eat your breakfast. Nagugutom ka lang."
"I forfeit again. Psh. Alright, I'll eat. But you know I'll call again."
"Just wait until school starts okay? We'll have plenty for that."
"I can't last a day without hearing your voice. Would you like me to die from that?"
"You're overreacting monkey!" I joked. "Bahala ka na dyan. Eat breakfast and I'll go continue my midnight treat. Sounds fair?"
"Yeah fair enough."
"So, bye."
"Wait!" pahabol niya.
"What now?"
"Kathy,"
"Ano? Nagugutom na ulit ako. And you're probably, too."
"Uhm. I just want you to know for the second time around that..." he paused for about three seconds, "I love you!"
And for the second time around, he hung up on me! And I'm stunned, again.
***
"All Openheim students must now leave for the school grounds. Departure of the shuttle will be at nine. That is all." sabi nung nasa intercom.
It's already January three, at mabuti namang hindi kami minadaling makabalik sa Openheim. Nandito pa kami sa Sermounth, dito raw kasi pupunta yung bus for Openheim. Ayun okay naman kasi nakabisita rin.
"Mamimiss ka na ulit namin Kath." sabi ni Yna
"Yeah. Why do you have to go?" Lindsay
"Mandatory?" I shrugged. "Plus, opportunity."
"Ano kasi kasama si Kenneth?" sabat na naman ni Yna.
"Sapak you want?"
"Joke lang!" Yna
"Sige na Kath, it's quarter to nine na. You should go. Call us! E-mail or whatever." Lindsay
"Di pa naman ako kakatayin Linds. But I will."
Niyakap ko na lang sila at ayun pumunta na kami sa open ground. As expected, nandito na nga yung bus. Awesome. Pero...
Wala na naman si Kenneth?
Saan ba kasi nagsususuot yun? Ay. Nagvacay nga pala sa L.A. Hindi ba sya makakauwi? May nakuha kaya syang flight na maagap? Hay. Bahala siya. Basta ako sasakay na. Another three hours na naman bago makarating. Psh. Kaya naglagay na lang ako ng earphones, soundtrip. Wala naman kasi akong kalapit na para kausapin. Wala na naman yung Monkey'ng yun.
Nakarating kami sa Openheim ng Twelve noon. Pinakain naman na muna kami bago papuntahin sa sariling suites. Magkakasabay na naman kami rito sa gigantic dining area. Matapos eh ayun pinapunta na nga kami sa suites. Wala namang masyadong unusual na nangyari. Sabi rin naman na wala muna raw classes until tomorrow kaya free day pa rin ngayon. Natulog naman muna ako, walang magawa eh.
Alam kong nakatulog naman ako nang maayos, nandito lang ako sa couch. Malaki naman eh. Nagising ako, may maingay kasi. Ano ba yun?
Parang may naghahalungkat? May daga ba rito? Nako. Imposible. May pusa? Ano ba talaga!
Tumaas ako dahan dahan sa stairs ko, pakiramdam ko nasa taas din kasi yung maingay. Ano ba naman! Wala naman yata eh? Minumulto ba ako? Hala naman!
"Hey!"
Napatalon ako sa kama at yumapos nang sobra sa unan.
"Sino kaaa?" naiiyak kong tanong. Pero di naman yung fully na iyak. Sensya naman. Alam kong tanghali pa lang at dapat hindi ako matakot. Eh bakit ba! Magisa lang ako rito tapos ang laki pa. Paniguradong walang makakarinig sakin kaagad.
"Hey, hey." sabi nung boses. Tapos naramdaman ko nalang na may humahaplos sa ulo ko.
"K-Kenneth?" tanong ko. Pero di pa rin ako kumakalas sa unan. Malay ko ba kung si mokong 'to o hinde.
"Yeah. What's the problem?"
Imbes na sumagot, tumayo ako at niyakap siya. Mahigpit, as in! Tapos nagsalita naman siya.
"Did I scared you?" tanong nya. I just nodded. Nakayakap pa rin ako. "Or you're just making an excuse to hug me?" biro nya.
"Che!" kumawala naman ako kaagad tsaka ko pinalo braso nya. "Di ah! In your dreams."
Tumawa nalang siya. "But seriously, did you miss me?"
"No." Oo I missed you!
"Even a bit?"
"No."
"Well okay. You won't get your sweets."
"Weh? May chocolates?" ngiting ngiti kong tanong.
"I wouldn't forget that."
"Uyy. Ikaw naman. Syempre na-miss kita!" tapos tumawa ako ng pilit.
"So you did?" he smiled cockily. Tapos nilapit niya nang sobra mukha niya sakin. Eh nasa kama kami. Hala!
"Y-yeah."
"Prove it." ayan na. Hala! Ang lapit na talaga!
"A-ahh." tinulak ko na sya. "Chocolate ko?" tapos nilahad ko palad ko.
"My kiss?" tapos he pouted tapos nakapikit pa.
"Baliw ka!" binato ko yung mukha nya ng unan.
Bigla naman niya akong hinuli tapos kiniliti.
"Kenneth kase! Anu ba!" sabi ko in between laughs.
"I'm not going to let go." tuloy pa rin siya. Ako naman eh tawa lang nang tawa. Nung nakakuha ako ng lakas siya naman itong ginantihan ko, pero nakatakas naman siya, bumaba at tumakbo. May dala pa rin akong unan pambato, siya naman eh yung nasa couch sa baba ang ginamit.
Nabato ko naman siya sa mukha. Siya naman sa katawan ako tinatarget, gentleman ahh.
"You'll never gonna get—woah!" nadapa siya. Ako naman eh humagalpak sa tawa.
"You were saying?" tinaasan ko siya ng kilay habang papalapit. Dinaganan ko naman siya.
"You're so heavy!" reklamo niya.
"Di kaya."
"Yes, you are."
"No I'm not!"
"You are."
"Am not!"
"Heavy." pangasar niya tapos nakiliti pa niya ako kaya nakaupo na siya. Para namang niyakap niya ako habang nakaupo kami. Nasa likod ko siya.
"Kathy." tawag niya. Edi napatingin naman ako. Shet! Wrong move! Lagi na lang.
"K-Kenneth?"
"Could I?" nagpaalam ba siya? Para saan? Hindi naman ako nakasagot kasi ang lapit na talaga ng mukha nya. Feeling ko namumula na ako talaga.
Eto na talaga. No turning back. Wala akong magawa eh, di naman ako makagalaw.
This is it. Eto na. I closed my eyes and counted down. Three, two...
*Ding dong*
Napamulat naman ako bigla. Siya rin naman. Natawa nga ako kasi parang naiinis pa yung itsura niya.
"Come in!" sigaw na lang niya. Tumatawa lang talaga ako, eh nahawa naman siya.
"Kath yun—what the hell?!"
Si Jap.
Nataranta naman ako kasi nasa pintuan nga si Jap at si Andrea. Eh kami ni Kenneth? Nandito sa lapag habang nasa likod ko naman siya at nakayakap. Nung papatayo na sana ako eh hinigpitan ni Kenneth yung yakap kaya no choice ako. Yumuko na lang ako.
"Aww! Ang cute!" sabi ni Andrea. Di ko sila kita kasi nga nakayuko ako.
"Oh, thanks. So what're you guys doing here?" tanong ni mokong.
"A-akala ko walang kasama si Kath kaya pupuntahan ko sana." sagot ni Jap. "Pero may kasama na pala. Tara na Andrea!" may iba na naman sa tono nya. Inangat ko na yung ulo ko.
"Halika na Andrea!" tapos hinigit naman siya ni Jap.
"Uh, Jap? Wait." Andrea
"What?!" napasigaw si Jap. "Kailangan nga nila ng privacy." tumingin lang siya samin sandali, at lumabas na rin. Yung pintuan eh parang masisira sa pagkakasara ni Jap eh.
"You know he's got to pay for that." tinukoy nya yung pinto. Napangiti naman ako. Baliw kasi 'tong mokong na ito.
"Adik ka."
"Fine. Whatever." tumayo siya at binuhat ako. Tapos tsaka ako binagsak sa couch. Di naman masakit.
"Hey!" pero kunwari masakit.
"Oh. Sorry." umakyat siya sa stairs niya, pagkababa niya may dala siyang chocolates.
Ayun kumain lang kami habang nanunuod ng tv. Ang saya ko lang ngayon. Ewan ko kung bakit ganito. Masaya kasi may pasok na? O masaya kasi nandito na sya? Ay nako. Kahit ano na!
"I want to show you something." sabi naman niya.
"Ano?"
May kinuha siya sa likod niya. "My turtle."
"Cute! Let me see!" nung nahawakan ko, parang familiar 'tong stuff toy na ito. Di ko lang alam kung saan ako nakakita nito. May bigla naman akong naalala. "Eto ba yung kinukwento mo sakin dati? Yung may kaparehas ka nito na hinanap mo pa noon? Hanggang sa nagwish ka na sa stars?"
"Uh, yeah?"
"Ba't di ka sure. Baliw." tapos inexamine ko na lang yung turtle.
"You know he has a name."
"Woah. Bihira lang sa lalaki ang nagnname sa mga ganto ah?"
"Hey. I was young."
"Eh ano ba?"
"Little Cupid."
"Bakit naman ganun?" tiningnan ko sya with a puzzled look.
"I named him after my uncle. I was riding his car that time when I saw the girl at the swing. So I kind of thanked him."
"Oh. Special talaga sayo 'to ah?" hinarap ko naman sa kanya yung turtle. "At tsaka yung girl." tumawa nalang ako kahit ayoko. Bakit ganun? Bakit parang may iba akong nararamdaman. Tahimik lang kasi siya.
"Tell me," humarap ako sa kanya. "Hinahanap mo pa rin ba siya?"
"What? No!" ang defensive naman masyado ng tono nya.
"Yung totoo."
"For real?"
"Yes. Yung totoo."
"Kathy." huminga siya ng malalim. "Yes. I'm still finding her. But—"
"Ha-ha!" tumawa na naman ako ng pilit. "Sana mahanap mo na siya, bro!" tinapik ko sya sa balikat nya at lumabas ng suite. Narinig ko namang tinawag nya ako pero di ko na lang inintindi.
Bakit ang sakit?
He told me he loves me, twice! Tapos malalaman ko na lang na may hinahanap pa pala syang iba? NICE!
I thought so. Talo pala ako.
/JAP'S PERSPECTIVE
Nakakabadtrip! Akala ko ba wala na yung epal na yun?! Epal talaga! Sa lahat ng epal siya ang pinakangepal!
Parang di naman yata patas yung ginagawa nya. Magkasama sila sa suite, edi may mas chance siya! Kakainis! Eh ako? Di makalapit kasi lagi syang naharang. Tapos ako?! Nasa kabilang suite pa! Lahat na! Tch.
Hindi na talaga ako makali.
"Jap, ano bang problema mo?" tanong ni Andrea.
"Eh kasi. Hindi mo ba nakita yung kanina? Ha? Ha?"
"Ah yung kina Kenneth?"
"Malamang!"
"Aww. Ang cute kaya nun." tapos parang kinikilig-kilig pa sya.
"Alam mo ikaw hindi kita maintindihan. Para kang maton kung pagalitan ako minsan. Tapos kapag kinilig na, wala na. Ano ba talaga?"
"Alam mo ikaw..." nakangiti siyang lumapit sakin. Hala! "Baliw ka rin noh?!" sabay pingot nya sakin.
"Aray naman! Parang binibiro ka lang eh."
"Psh. Ang arte mo! Kung ako sayo maghanap ka nalang ng iba dyan."
"Maghanap ng iba? Sus! Di ko linya yun!"
"Aba. Bahala ka. Ikaw din mahihirapan. Pero alam mo, marami pa naman din dyan sa paligid eh. Bakit di mo subukang tumingin. Para hindi ka na nahihirapan!" sabay suntok nya sa tyan ko.
"Child abuse ka!" sigaw ko.
"Sino kaya?!"
"Oy magkasing-age lang naman tayo! Kahit umulit ako ng third year, matalino't gwapo naman."

Nabatukan pa tuloy ako. Aray ha!
"Kapal mo tol!"
"Bahala ka na nga dyan." tsaka ako lumabas. Kailangan ko na talagang makausap si Kenneth.
Nagdoorbell ulit ako sa suite nila. At ayun this time siya na nagbukas ng pinto.
"Kathy's not here." sabi nya. Malungkot yata 'tong epal na ito?
"Di naman siya eh. Ikaw ang pinunta ko."
"Why is that?"
"We need to talk Kenneth Verge."
"Oh. Go on, talk."
"Labas tayo. Hindi naman pweding dito nalang ako sa harap ng pintuan nyo."
"Alright."
Lumabas na nga kami ng building. Di ko naman alam kung saang lupalop kami napadpad, basta lakad lang kami nang lakad. Tumigil naman kami sa may bench. Wala masyadong tao rito kaya maayos na rito.
"What is it?" tanong nya.
"Wag kang magmaang-maangan pa."
"Ma—what?!" naguluhan siya.
"Wag mong ideny. You're not fair!"
"What's not fair about that huh?!!" sumisigaw na rin siya.
"And daya mo kasi! Kayo, lagi na lang kayong magkasama. Eh paano naman ako makakagawa ng move ha?! Sabihin mo!"
"What?! It's not even my fault! Why can't you just give up?!"
Parang nainsulto naman ako dun ah! Napatayo ako at nasuntok yung puno sa likod ko. Mukhang artificial pero dahil hindi nasira, baka totoo.
"Pare, hindi naman ganun kadaling isuko na lang si Katherine. Mahal na mahal ko siya oh." huminahon na ako, ewan ko kung bakit. Di ko rin linya ang umiyak. That's bull!
"And you think I would give her up that easy? No bro! She's one in a million. And you have no idea about that."
"Isang hiling lang pare. Isa lang."
"I don't know. You kn—"
"Please?" I can't believe nagmakaawa ako!
"I'll try. What is it?"
Huminga akong malalim. Sana naman pagbigyan na nya ako. Di ko naman masasabing ako talaga ang pipiliin ni Kath, but it's worth a try. Diba? Ang sakit lang kung papabayaan ko siya sa iba nang wala akong nagawa.
"Give her time to spend with me."
Hindi siya makasagot. Utang na loob!
Tumayo lang siya. Yumuko, parang nagiisip. Naglalakad-lakad din. And finally, tumigil na siya.
"Fine. I'll give time."

"Pero kapag nahulog siya sakin, huwag kang maninisi ha."

"That's different!"

"Wala kang magagawa kung ganon. Pumayag ka nalang!"

"Sht!" napahawak nalang siya sa mukha niya at parang di mapakali. Tumigil naman din siya.

"Fine. Be with her."

Unlucky Cupid

© 2011-2012 ilovestars

➶ Chapter 59: Distant
/KATHERINE'S PERSPECTIVE

Lumipas ang ilang araw, di na ako ganung lumalapit kay Kenneth. Tagos kasi eh. Ang sakit. Oo, alam kong hindi kami o ano. Eh kasi sa kinikilos nya parang... alam na. Yung ganun. Tapos, tapos wala lang pala? Ano ba yun!

Sa loob ng suite ay napaka-awkward. Pero sa kanya parang wala lang. Ang manhid naman nung taong yun. Nakakainis! Lalapit sakin tapos makikipagusap. Tataas ako, susunod siya. Leaving me to fully go outside the suite. Di ko naman pinaparating na may awkward-feeling ako towards him. Pero kasi maganda na yun lumayo nalang ako kaysa sa umasa pa ako.

Nandito na kami ngayon, may class. As usual tahimik. Pero si Ms. Carreon naman ang nagtuturo at magt-time na rin naman. Buti na lang. I don't feel very well. Wala naman akong sakit o kahit sinat manlang, pero kasi iba talaga.

"Students." tinawag ni prof. Vivien yung atensyon namin. "Please be reminded that you are all required to join at least one club or organization this free period. The list of the clubs will flash on the big screen at pupil's hall. After that, email the clubs' president the requirements and datas, and wait for the confirmation. That is all. Class dismiss."

Yes.

Hindi naman agad ako tumayo, sila eh ang ingay na agad at nagdadaldalan. Sasandali pa lang kami rito, pero buti pa sila magkakaclose na. Ewan, kung may kumausap na lang sakin edi tsaka umusap.

"Are you hungry?"

Mali. Kung may kumausap pala na feel kong kausapin, tsaka magsalita.

Hindi na lang ako umimik. Kunwari eh busy sa pagaayos ng papers, pero ginugulo ko lang naman tapos inaayos ulit para maging alibi.

"Uhm, Kathy?"

Tch! "Ano?!" napasigaw tuloy ako. "I, I'm sorry. I just..."

"S'okay. Guess you're busy. I'll talk to you later." sabi nya na medyo malungkot ang expression, tsaka umalis na rin.

Haaaay! Ano bang nangyayari sakin?! Makausap na nga siya nang matino mamaya. Bahala na!

"Kaaaath!"

Bakit ba lahat ganyan na lang ang tono pag tinatawag ako? Tsk.

"Oh, Andrea bakit?"

"Sabay ka saming mag-lunch?"

"Ah, eh. Hindi ako kakain. Di naman ako nagugu--" bigla na lang nya akong hinigit patayo.

"Ang mga estudyante rito ay dapat kumakain kahit hindi gutom. Alam mo naman sigurong patayan ang pagaaral dito diba? Kaya let's go!"

Ano pa nga bang magagawa ko? Tsaka ang higpit pa ng kapit nya sakin. Wala lang akong ganang kumain pero nagugutom talaga ako. Nang makarating kami sa cafeteria, may mga bumati kay Andrea. Edi siya na itong. Forever alone na yata talaga ako.

"Kath alam mo yung mga babaeng yun," sabi niya nang makalayo kami sa kanila. "May sinasabi sayo."

"H-ha? W-wala naman akong ginagawa sa kanila ah?"

May magiging kaaway ba ako rito? Nako naman! Ang tahimik na nga ng buhay ko eh!

Tumawa siya. "Alam mo, defensive ka. Wala kang ginawa."

Nakahinga naman ako nang maayos nun. Nung tumigil kami sa isa table, expected na nandun si Jap. Si Andrea? Yeah, kadugtong na nun ang pangalang Jap. Kasi naman itong dalawa eh! Ayaw pang mag-aminan.

"Hi Kath." bati niya.

"Eh ako walang greeting dyan?!" sabat ni Andrea. Natawa na lang ako.

"Sinunod ko na nga yung utos mong maghanap ng seat eh!" Jap

"So ganun? Umaangal ka na?!" Andrea

"Hehehe. Joke lang." defensive na tawa. "Sige na po, ano pong gusto nyo, Royal Highness?" pangasar na tanong ni Jap kay Andrea.

"Kahit ano! Basta yung gusto ko."

"Sus. Diet aba!" humarap naman siya sakin. "Eh sayo Kath?"

"Hindi, wag na. Ako na lang kukuha."

"Sus Kath. Hayaan mong mahirapan yang si Tol. Serves him right!" Andrea

"O-oy! Ang sakit dito ha!" sabay turo nya sa dibdib nya na tapat ng puso.

"Arte mo! Dalian mo na nga, gutom na ako!"

"Teka lang ha! Si Kath pa."

"Ah, eh. Parehas na lang kay Andrea."

Ayun nga, umalis si Jap para bumili ng lunch. Ako naman eh nakikinig lang sa kung ano anong sinasabi ni Andrea. Marami na raw siyang kilalang student dito, ipapakilala niya naman daw ako pag may time. Ako naman eh oo lang nang oo kahit yung iba ay hindi na answerable by yes or no. Ang baliw ko talaga. Eh nakakadistract eh!

Ang alin?

Eh nakita ko lang naman si Kenneth na nakikipagtawanan sa isang babae. Ewan ko! Naiinsecure ako. Nakakainis! Ang ganda kasi. Bakit ganun? Naka-- TCH!

"Huy Kath! Sinong tinitignan mo ha?"

"W-wala. Hehehe. Inaantay ko lang naman yung pagkain, alam mo na, pampalipas-oras."

"Pampalipas-oras?" tumawa naman siya. "Ang weird mo nitong huling mga araw. May problema ka ba?" sumeryoso naman siya.

"A-ako? W-ala n-naman." ang hirap magpanggap ngayon! Bakit ganito?!

"If you say so. Oh ayan na pala si Jap eh. Let's eat!"

Ang bilis naman yata niya? Oh talagang nakatitig pala ako nang matagal kanina sa ibang direksyon? Hindi na yun importante. Makakain na nga lang.

"Kath sabay tayong tumingin ng clubs and orgs after lunch ha?" Andrea

"Sure."

"Eh ako hindi nyo yayayain?" Jap

"Wag ka na! Lalaki ka naman eh!" Andrea

"Anong connect?!" Jap

"Syempre iba yung sasalihan mo kasi iba interest mo!"

"Eh ano naman? Parang sasabay lang sa Pupil's Hall eh!"

"Eh bahala ka. Nakakainis 'to!"

Sa totoo lang, nao-OP na ako. Wala kasi talaga akong ganang magsalita. Iba kasi eh. Feeling ko sobrang hina ko ngayon. Kasi naman! Ayoko ng ganito. Ang hirap lang.

"U-una na pala ako ha. Sa suite ko na lang 'to itutuloy." kinuha ko yung pagkain ko. "Sige. Una na muna ako."

Hindi ko na kaya eh. Paano ba naman kasi, si Kenneth sobra ang tawa. Para bang pinaparinig pa sa table namin. Feeling nya! Nakakainis! Ano ba yun, pinapakita nya sakin na masaya siya kahit hindi nya ako kasama-- wait! Oo ako na ang feeling. Marami nga palang gustong mapalapit sa kanya kaya ganyan na lang.

Nagdire-diretso na nga ako sa suite. Kahit sinong bumati o tumawag ay di ko na nalingon o nasagot. Nakatungo na ako, ang hirap eh.

Magisa akong kumain ng lunch. Namiss ko tuloy bigla sina Lindsay at Yna. Tawagan ko kaya? Tch. Wag na, baka may klase o ano. Baka mamaya na lang gabi. Mamaya maiyak pa ako eh may class pa after lunch. Sus! Maiyak? Joke! Di ako umiiyak!

Maya maya ay may nagdoorbell. Syempre wala akong magagawa kundi pagbuksan diba.

"Kath," si Jap. "Anong nangyari sayo?"

"Wala lang." tumawa ako nang pilit. "Bakit mo iniwanan si Andrea dun!" pinalo ko siya nang mahina. Pumasok naman na kami at umupo sa couch.

"May kasama na siya. So tell me, bakit ka nga nagkakaganyan?" ang seryoso niya.

"Namimiss ko lang sina Linds at Yna." which is half-true.

"Yun naman pala eh. Akala ko eh, wala pala." ngumiti naman na siya. "Labas tayo mamayang gabi."

"H-ha? Jap kasi ano—"

"Don't worry. I won't consider that as a date." tumawa siya. "Let's have some fun lang. I heard they have arcades and stuffs at the mall here."

Nginitian ko siya. "Sige na nga. Pero kapag sinabi mong date yun uupakan kita." at last gumaan na rin yung mood ko.

"Para ka nang si Andrea. Mga sadista!" pagbibiro niya. Natawa na talaga ako. Ang light na ng pakiramdam ko.

"Ah talaga lang ha!" ginulo ko buhok niya.

"Oy anu ba. Mahal ang ginamit kong wax dyan!"

"Ang arte mo. Eto sayo!" mas lalo ko pang ginulo. Pingtatawanan ko lang siya habang inaayos niya ulit buhok niya tapos ginugulo ko naman ulit.

"Kath naman eeehh."

"Okay lang yan!" sabay belat sa kanya.

"Sige ka, date na talaga yung mamayang gabi!"

Sasagot na sana ako kaya lang may biglang pumasok ng suite. Eh sino pa ba?

Ngiting-ngiti akong tumingin sa kanya, pero as soon as narealize ko na siya na pala yun eh biglang nawala ang ngiti ko. Bakit parang bigla akong kinabahan?

"Oh. I'm sorry if I ruined the moment. I just have to get something quickly." tapos tumaas siya sa hagdan niya.

Nagkatinginan naman kami ni Jap. At bigla na lang kaming natawa. Hala! Bakit kaya. Okay lang, at least nakakatawa na ako.

Nagkwentuhan at tawanan lang naman kami ni Jap. Ayos nga eh, parang iba na. Ang saya nyang kausap. I can't believe na yung crush ko nung grade six eh kausap ko na talaga ngayon. But that was the past. Friends na lang ngayon talaga.

"Tapos yung aso." panimula niya. Natawa naman ako kaagad. Ewan. May iba kasi sa pagkkwento niya.

"Kath ang saya mo!" natatawa rin naman siya.

"Hayaan mo na lang. Oh ano na yung aso?"

May narinig naman akong umubo sa taas. Nandito pa nga pala siya. Sabi niya quickly, bakit ang tagal naman yata? Bahala siya. Nakarinig na naman ako ng ubo galing sa taas. Pupuntahan ko na sana siya kaso lang naituloy na ni Jap yung kwento niya. Natawa na naman ako.

"Yung aso parang engot. Wala namang ginagawa yung pusa, biglaan nalang tatahulan."

Natawa na naman ako. Ang babaw ko na ha. At least masaya!

"Baliw ka!"

"Totoo naman kasi."

"Pero mas gusto ko pa rin ang mga aso." sabi ko.

"Ako unggoy gusto ko." sarcastic pa niyang sabi. Obvious naman na kasi na ayaw niya na sa aso, at lalong ayaw sa pusa. Hairy daw kasi sila.

Wait, monkey?

Tss. I don't care.

"Malapit nang matapos ang lunch period. Di pa rin tayo nakakapunta ng hall para tingnan yung mga clubs at orgs." paalala ko.

"Hala! Oo nga pala. Tara na?"

"Tara."

Nung papaalis na kami, bumaba na rin si Kenneth. Nauna pa nga saming lumabas ng pinto eh. Problema nun? Psh. Pero nakasabay din naman namin sa elevator at paglalakad, yun nga lang nauuna siya.

Spell awkward? That!

Nakasalubong naman din namin si Andrea. Hinahanap din pala kami para sabihing wala nang klase this afternoon, asikasuhin na lang daw yung clubs at orgs. May mga clubs daw na next year pa kami binigyan ng validation member ID kasi matatapos na naman daw ang school year na 'to. Meron din naman daw na magbibigay na, at yung membership ay valid until next school year. Sabi pa nga ni Andrea choose wisely daw. Sus! Parang yun lang eh.

"Oh Kenneth. Kasabay mo pala sila." sabi ni Andrea. No. Di namin siya kasabay. Nakasabay lang talaga.

"Nakapili ka na ba ng clubs at orgs?" tanong niya kay Kenneth.

"Not yet, actually."

"Oh. Sabay ka na samin. Papunta na rin kami sa hall para tumingin. Leggo!"

Kahit kelan talaga ang hyper ni Andrea. At ayun nagskip papuntang hall. Kami namang tatlo eh ang tahimik lang. Medyo awkward kasi. Psh. Andrea kasi! Nangiwan pa.

"Saan mo planong sumali?" tanong ko kay Jap.

"Di ko pa alam. Pero siguro focus muna ako sa sports. Di ako ganung karesponsable para sa mga clubs na yan."

Natawa ako. At least honest siya. Pero talaga naman eh, bihira lang sa lalaki ang maging responsible sa mga ganyang bagay.

Thank God at kokonti na lang ang mga estudyanteng tumitingin. Pero sabagay, baka nataranta na sila kanina gawa nang matatapos na ang lunch period. Sensya sila't cancelled ang class. Sayang effort. Joke.

At eto naman ang nakaflash na clubs and orgs sa big screen.

CLUBS AND ORGANIZATION OF THE OPENHEIM UNIVERSITY

***

Art Club

Ballet Club

Book Club

Broadcast Club

Cartooning Club

Chess Club

Computer Wizards Club

Crafts and Fashion Club

Debate Club

Drama Club

Environment Club

Filipiniana Club

Film Club

Korean Culture Club

Photography Club

Spanish Plus

Writer's Club

To those interested in joining the clubs listed above, please email the president of the club and wait for the confirmation.

***

OTHERS

Cheerleading Squad

Dance Troupe

Openheim String Orchestra

Openheim's Supreme Organization

School Newspaper: Openheim Scoops

School's Band

Visit the corresponding office of the association above. Be reminded that vetting or try-outs might also take place.

***

SPORTS

Baseball

Basketball

Football

Golf Club

Gymnastics

Soccer

Softball

Swimming

Tennis

Track & Field

Volleyball

For more information about sports curriculum please visit the University Athletic Association tab in the school website.

***

Nganga naman ako sa nakita ko. Mas advance at unique ang clubs dito compare sa Sermounth. Oh well, this is Openheim we're talking, I'm supposed to expect something BIG.

"Pwedi bang isa lang ang salihan?" tanong ni Jap.

"Ano ka ba! Ang KJ mo! Ang daming magagandang pweding salihan oh!" sagot ni Andrea.

"Really?! Oh sige makasali nga sa Ballet Club at Filipiniana Club." sarcastic na sagot ni Jap.

"I would love to see you in ballet outfit. Hindi yung panlalaki ha. Yung may palda pang nalalaman ha!"

"Baliw ka!"

Habang nagaasaran sila, tinitingnan ko pa rin yung screen. Ano bang sasalihan ko? Psh. School newspaper na lang kaya? Paper staffer? Pwedi na rin. At least one ang sabi. Pero bahala na. And oh! Debate club. Member ako rati, kaso naglie-low. Ibalik ko kaya? Bahala na nga ulit.

Nakita ko naman si Kenneth na nakatingin pa rin sa screen. Ano kaya ang papasukan niya? I'll just wait and see. Ayokong magtanong.

"May napili ka na Kath?" tanong ni Andrea.

"Siguro sa School Newspaper na lang ako."

"Dun lang?"

"Siguro. Bakit?"

"Kasi alam mo, kapag hindi lang isa ang sinalihan mo, mataas ang makukuha mong points para sa extra-curricular activities. Resulting to higher grades. Kuha?"

"Yeah. Bakit, ilan ba iyo? More like, ano-ano?" tanong ko.

"Book Club, Spanish Plus at Cheerleading Squad."

"Cheerleading?"

"Loko kasi yung si Jap! Sumali raw ako para naman maging babae ako. Eh ayun kung ano ano pang sinabi kaya napasubok naman ako."

Natawa naman ako. "Ang cute."

Napatingin naman ulit ako sa screen. Sige na, I'll take Computer Wizard's Club. No harm naman diba.

"School Newspaper at Computer Wizard's Club na lang talaga akin." sabi ko kay Andrea.

"Ohh. You do realize you have to go to the Printing Office for that."

"Ha? Bakit doon?"

"Newspaper nga diba? Kalapit lang nun ang office ng mga paper staffers. And buti naman sa clubs ay mageemail lang naman. Check na lang natin ang e-mail ng presidents ng bawat club sa website."

"Let's do it now." sabi ko.

At ayun, sa Internet center na lang kami nagonline. Alangang bumalik pa kami sa suites. Pahirap pa. Si Jap naman eh sa gym na dumiretso, syempre sport nga kukunin diba. Si Kenneth ang hindi ko alam. Baka sa gym din yun nagpunta. Ewan ko lang.

Eto nga nagemail na nga kami sa bawat president. Hindi lang pala kaming exclusives ang nandito. This is a university kaya may college people rin and some ordinary students sa labas ng Exclusive Premises. Pero pag dating sa organization and clubs, magkakasama naman. Syempre, sixty-four lang kaming exclusives, so how are we supposed to fill up those number of clubs and orgs.

Pagkatapos naming magemail eh naghiwalay na nga kami. Si Andrea eh sa gym na rin pumunta dahil sa cheerleading nga ang sasalihan. Ako naman eh sa paper staffers' office naman.

Halos magkandaligaw-ligaw na nga ako eh, pero buti na lang may mga mabait na nagturo. Kaya nandito na nga ako. Parang bigla naman akong kinabahan. Sobra. Papaalis na nga ako, kaya lang biglang nagbukas yung pinto tapos pinapasok ako kaagad. Di manlang tinanong kung interested ba ako o hindi. Pero syempre siguro halata na rin yun. Kaya lang kinakabahan talaga ako.

"So you are all the interested in the school newspaper, huh?" sabi samin nung lalaking prof. Well like any other professors, he's very good. "Let's start. When I point at you, stand up and say your desired position. Alright?"

"Yes." sagot naman namin.

Nagsimula naman na rin. Kinakabahan nga ako eh. Position? Ano bang gusto ko? Kahit ano naman kasi talaga. Pero mas gusto ko straight news.

"You." turo nung prof. sa babaeng kalapit ko.

"Editorial sir."

"Alright. Next. You." pagturo niya sakin. Kaya naman tumayo na ako.

"Straight news po."

"That's a first. Next."

Totoo. Ako pa lang ang may gusto sa straight news. Pero siguro naman hindi rin. Baka may magsabi rin nun sa huli. Di ko naman pinakinggan yung sagot ng iba. After a minute eh natapos na rin naman. Sandali lang naman yun eh.

"So before continuing, I need to elaborate more what's there in each position an what's the role of it."

Ayun di rin naman ulit ako nakinig, alam na naman eh. Pero nagpay-attention na rin ako sa huli, baka mamaya may bago pala eh. Nung natapos na ang pagd-discuss, sabi eh ang pinakang screening na magaganap daw eh sa gym. So I'm like, what? Bakit doon?

"You need to compose a news out of the sports try-out on Friday. Take note of your position, okay? That is where result will be taken. Entiende?"

"Yes sir."

"Alright. Dismiss."

***

Tapos na ang dinner and I'm preparing for our friendly night-out with Jap. May klase bukas, alam namin yun, kaya naman di kami magtatagal. Isa pa, may curfew din naman kami.

"You're going out?" tanong niya sakin.

"Ah, oo eh."

"With?"

"Kaibigan lang." sabi ko na lang.

"Who?"

"Tch. Why do you care?" nasungitan ko tuloy. Ang kulit kasi!

"Sorry. Just... take care." sabi niya at umakyat na ulit siya.

"Kenneth." tawag ko. Nakakaguilty eh. "I... Uh. Good night."

Sabay labas ng suite. Talagang kinabahan ako. Tsk.

Naggala nga lang talaga kami sa mall. Mall ng Openheim to be exact. Di naman pati ganung kadali ang makalabas dito, same goes para makapasok. Nagsaya lang kami, nag arcade nga. Niyayaya pa nga akong mag-ice skating eh, kaso lang di talaga ako marunong. At ayoko pating subukan kasi malamig na. Joke. Ayoko lang.

"Nagugutom ka ba?" tanong niya. Nandito na kami sa labas. Naglalakad lang at tinitingnan yung view. Ang ganda nga eh, lagi naman.

"Hindi naman. Nagdinner naman ako."

"Ako hindi kumain. Di ka ba maaawa?" tapos nagpout pa siya.

"Di bagay dude!" biro ko. "Sige na. Tara, kain."

"Joke lang. Ice cream nalang. Tara." sabay higit sa tapat ng ice cream parlor.

Parang napapansin ko na lagi nalang akong hinigit ng mga tao ah?

"Dito ka nalang pala muna. Ako na lang bibili." at iniwan na niya muna ako. Marami namang loner na tao rito kaya okay lang, di ako nagiisang magisa.

Halos five minutes akong nakatayong nagaantay. Nilamig na tuloy ako. Nakashort lang kasi ako. Pero hindi naman yung short shorts. Never akong nagsuot nun. Dapat pala nagPJ na ako. Kasi may nakita talaga ako kaninang nakapajama sa mall.

"Where's your date?"

Napalingon naman ako. Bakit siya nandito?

"Hindi naman 'to date eh."

"Come on. Don't deny."

"Psh. Hindi nga."

"So where is he?"

"Bumibili ng ice cream."

"You're cold and you will still eat that?" natawa naman siya nang mahina.

"Eh gusto ni Jap eh. Wala naman akong magagawa."

"Oh." natahimik siya sandali. "Kathy, you know the issue about girl that I have been finding, it's—"

"Kath!" sigaw bigla ni Jap habang tumatakbo papunta samin. Mukha naman siyang gulat.

"Sorry. I'll leave." mahinang sabi ni Kenneth sabay lakad palayo.

Gusto ko siyang habulin.

Kaya lang bakit di ko magawa?

Unlucky Cupid

© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 60: Unconscious Realization
"Jap tara na." sabi ko nang nakatingin pa rin sa may direksyon ni Kenneth.
"Agad?"
"Oo." sagot ko sabay lakad na.
Habang naglalakad naman kami pabalik, eh mabilis kong kinain yung ice cream. Sayang naman. Pati ayokong masaktan yung effort ni Jap. Oo, yung effort.
Naging tahimik naman na ako pagkatapos. Ewan ko nga ba kung anong nangyari sakin. Super apektado ako pag dating kay Kenneth ngayon.
Ma-mahal ko na b-ba?
Hala.
Ay ewan ko. Sana na lang makatulog ako nito. At sana rin na tulog na siya pag dating ko ng suite. Kung hindi, awkwardness na naman yun!
"Salamat Jap ha. Nakatawa na rin ako." sabi ko sa kanya. Nandito na kami sa suite floor namin, at nasa tapat ng pintuan namin.
"Wala yun. Matanong ko lang, bakit nga ba ang lungkot mo?"
"Ako?" tinuro ko pa sarili ko. "Malungkot?" at tumawa ako nang pilit.
"Tingnan mo. Pati sa tawa mo may lungkot."
"Halata na ba masyado?" mahina kong pag-amin. Ano pa bang magagawa ko? Eh obvious na yata eh.
"Kath." hinigit niya ako sabay yakap. "Kung kailangan mo lang ng makakausap. Nandito lang naman ako eh. Hinding hindi ako mawawala sa tabi mo."
Nakatayo lang ako. I can't hug him back. Naipit braso ko. Plus, parang naging bato nga ako. Pero ang luha ko liquid pa rin. At tumutulo na sila.
"Jap salamat."
Kumalas siya. "B-bakit ka umiiyak? May nagawa ba ako?" nagaalala niyang tanong.
"Wala." pinunasan ko naman mukha ko para matanggal ang tear tracks. "Salamat lang talaga."
Ngumti siya nang matipid. "Sige na. Magpahinga ka na."
"Good night, Jap."
"Happy Dreams, Kath."
Pumasok na ako. Tuluyan namang bumagsak ang mga luha kong kanina pang nagpipigil sa loob ng mata ko. Umakyat naman ako nang mabilis at nagtaklob ng kumot. Di pa ako nakakapagpalit ng damit, but who cares? Maliligo't magpapalit din naman ako bukas.
Nung una eh hindi pa ako matulog pero ewan ko kung anong oras na ako nahimbing.
/ANDREA'S PERSPECTIVE
Ang ganda ko! Charot.
Pero seriously, yan ang sabi nila. Ewan ko ba. Baka sadyang malalabo lang ang mga mata nila o talagang honest sila. De, joke lang.
Simple lang ako. Masayahin, pala-tawa, di gaanong seryoso, at in love.
Kaso hindi tumatalab eh. Di kaya ng powers ko. Walang binatbat ang kagandahan ko. So what did I do? I pretended to be an amazon. Joke. Parang naging tomboy-tomboy lang naman. Pero syempre that is to make other people look I'm tough.
Plus, ayaw ni Jap sa mga girly-girls.
What's that? I said Jap?
Crap!
Tch.
Pero totoo. I like him. I like him very much. Simula nung nagtransfer ako sa Monteza High, siya lang ang lalaking napansin ko. Iba kasi siya. There's more to him. Nagsimula kasi yun nung nalaman kong repeater siya nung first year. Edi ako naman itong naging curious kasi nga ang galing naman niya sa academics pero nagulit siya.
So I started asking people why did he end up like that. At ayun nalaman ko na stress daw siya sa kung anong bagay. Wala namang nakakaalam, miske yung friends niya. And by the way, kasing age lang din naman namin siya. He's accelerated kaya okay lang daw sa kanya na mag-ulit, at hindi naman siya mao-out of place. At... sabi niya may isa pang reason kung bakit okay lang talaga na nagulit siya.
And I guess the name Katherine answers it.
Siya rin pala yung reason kung bakit naging ganun eh. Nung una parang gusto kong magalit sa kanya nun. Pero nung narealize ko na kahit name pa lang ang nababanggit eh halong saya at lungkot ang nakikita ko sa mukha niya. At tsaka sino ba naman ako para magalit diba?
He opened that up to me. And that's when we be became close. At habang nagtagal, naging mag-bestfriend na rin kami. And ngayon? Naghihintay pa rin akong mas mag-level up pa yung kung ano mang meron kami. Pero parang ang labo eh! Si Kath na lang nang Kath.
Hindi ba pweding si Andrea naman?
Ang labo dre! Psh.
Dati nga eh nung ang lungkot na talaga niya dahil nakita niya yung ranking ng honors of Sermounth sa isang online page. Eh nagkataon na nandun yung name ni Kath. Ayun, sapul!
Edi ako naman itong si savior tol and bestfriend. Niyaya ko si Kath na magcelebrate o lumabas manlang. Ginawa ko yun kahit di kami close. Pero dahil na rin kay Jap kaya nagkaroon ako ng lakas ng loob.
Eh ito namang baliw na si Tol, aayaw munang magpakilala kay Kath. Nahihiya raw. Nakakainis nga eh, ang arte! Pero syempre dahil maparaan naman ako eh naremedyohan namin. Kahit mukhang tange lang yung plano eh napilit ko naman si Jap. Eh mukha rin naman siyang tange eh. Ayaw ba naman magpakilala!
Yung plano? Simple lang. Sabi ko na magiba siya ng suot. Black lahat para mukhang mysterious, tapos ibahin din niya yung hairstyle niya--yung pang-emo para mysterious type at hindi mahalata agad yung face niya. At syempre yung sa name. Sabi ko naman Anthony na lang ang itatawag ko sa kanya para safe. Second name naman pati niya yun eh.
Psh. Ang arte talaga. Pero wala siyang magagawa. So ayun nga, nauna ako ako nun sa Max's. At eto namang si Jap eh magpapahuli raw, baka sakaling maisipang mag-backout. Iyamot!
Buti na lang dumating siya. Kung hindi mapipingot ko talaga 'to! Tsk. Kumain na nga kami. Nagulat naman ako dahil tinotoo nga nya yung mysterious effect thingy. Gusto ko na ngang matawa nun eh, pero syempre dahil first meeting pa lang namin ni Kath nun eh I stood calm.
Lahat na ginawa ko nun. Pati ang pagyaya kay Kath na sa amin na lang sumabay paguwi. Una akong nagpahatid para may moments yung dalawa. Kaya lang bigla akong kinilig nung nagpapababa ako sa kanto ng street namin pero ayaw ni Jap.
"Hindi pwede. Hahatid kita sa may gate nyo." yan ang sinabi niya nun.
Nangingiti na ako nun pero pinigilan ko. "Tsk. Ayaw pa. Gusto mo rin namang mapagisa kayo ni Kath eh." naibulong ko lang yung huling sentence. Mahirap na.
***
Nung nakarating nga sa Monteza University yung balita about Openheim, eh nagaral talaga ako nun. Matalino naman kasi si Jap naturally kaya kahit di na magaral yan. Kainggit! Eh sa gusto ko rin naman yung opportunity kaya nagsikap ako. Fortunately nakuha ko naman.
Akala ko masosolo ko na si Jap. Mukhang tange diba? Nung una tinutulungan ko siyang mapalapit kay Kath. Tapos ngayon gusto kong solohin? Eh bakit ba! Umaasa ako, oo. Pero alam ko naman ang consequences. Alam ko yun noh. Kaya alam ko ring anytime eh masasaktan na ako.
Anytime?
Parang every time yata eh.
Nung una pa lang talaga. As in! Selos na selos ako! Walang karapatan pero di yun maiiwasan eh.
Nung nalaman ko na may Kenneth pa palang kasama sa magulong buhay na ito eh naging kampante ako. Baka kasi sakaling sila nalang ni Kath tapos kami ni Jap. Diba? Ang saya nun! Kaso lang malabo. Silang dalawa ay kay Kath.
Wala nang natira sakin.

Habang naglalakad kami, I can't help but to think and mentally shout to those girls like, "I'm proud that he's MY boyfriend." Pero syempre I can't do that, mamaya atakihin na nila ako. Eh sa tingin palang eh mukhang nililibing na nila ako eh.

Buti naman at na-take ko yun. Nandito na kami sa fifth floor. Habang binubuksan ni Kenneth yung pinto, hindi pa rin siya bumibitaw sakin.

"Kenneth, bitaw na." utos ko.

"I won't."

Natawa ako. "Literally, go."

"Still, no."

Ang kuleeet. Dumila pa. Nakakainis! Ang cute kase. Tumawa ako nang patago. At ayun nabuksan naman na niya. Umupo muna kami sa sala. Ganun pa rin. Sana naman hindi niya naririnig yung heartbeat ko, grabe kasing tumalon. Gaaahd!

"Kathy," tawag na naman niya.

"Hmm?"

"I love you."

Ehhh! Kenneth naman eh! Kasi. Hindi ko mapigilang ngumiti. Pero pinipigilan ko pa talaga. Pakiramdam ko pulang pula na ako. As in. Kasi naman si Kenneth!

"I-I..." simula ko. Ang hirap sabihin. First time ko eehh. "L-love you, too." then I hid my face with my free hand.

Natawa na naman siya. "Why are you hiding?" tinanggal niya yung kamay ko. "Didn't I say that this," he referred to my façade "...is the perfect view my eyes has ever seen." and he smiled. I can't breathe!

"I, uhh..." wala akong masabi. Pinipigilan ko lang talaga ang kilig ko, sobra. Ang hirap! Natawa na naman siya. "Ba't ka ba tawa kasi nang tawa?! Tsk." I pretended to be irritated.

"I'm just happy. You are all mine now, aren't you?" he didn't wait for my answer. "That's the reason for my happiness. I'm not making any promises as your boyfriend,"

Boyfriend. Nagiinit mukha ko kapag nariring ko yun. Gaahd! Apple na mukha ko.

"But I'll be the man almost perfect for you. I know that sounds too corny, but don't blame a first timer." nahihiya na naman niyang sabi. And it's now my turn to laugh.

"First timer? Really? Sus!" I joked.

He pouted. "Don't you believe your boyfriend?"

Eto na naman. Parang nagiging kahinaan ko na yung word na yun. Graaaabe lang!

I shook my head no, para lang asarin siya. "No I don't. Because I can't remember saying yes to someone."

"Aw, men. That hurts." tapos nagtampo siya. Eh? Tinaggal niya yung pagkakaakbay niya sakin, malamang pati yung kamay naming magkahawak kanina lang. Tapos lumayo siya nang konti sa couch. Binuksan ang tv and ignored me completely.

Halaaa! That was supposed to be a joke. Anung nangyari? Ugh. I mentally gave myself a slap on the forehead.

"K-Kenneth, huy. Joke lang yun." I tried poking his side so that he would laugh a little, but it failed. "Kenneth, hey. I was just joking."

Aba! Tumayo ba naman at umakyat sa hagdan niya. Nubaaa! First time tapos quarrel agad? Tsk. I have to fix this. Just you wait Mr. Verge! Sinundan ko siya. Nakadapa na siya sa kama niya. But I'm more affirmative that he's still awake.

Umupo ako sa tabi ng kama niya at ginulo siya. Niyugyog ko pa nga eh. Kaso wala? "Kenneth kasiii! Joke nga lang yun eehhh."

I sighed. Wala pa rin. Tulog na kaya? Sus. Tinitigan ko yung paligid ng space niya. Ba't ang linis? Siya na itong. Bakla yata ito eh? Joke. Wala lang. Kakaiba kasi. Ang bango pa rito, amoy yung perfume niya. Naginspect lang ako nang ilang minute, medyo matagal din naman. Siguro eh tulog na nga yata 'tong mokong na 'to.

Masaya naman ako kahit ganto. Maaayos 'to, I know. Syempre una pa lang eh. Pero napaparanoid ako! Ewan! Gising na gising pa rin ang diwa ko. Psh.

"Kenneth," bulong ko sa may tenga niya. "I'll mark this date. January seventeen. Sana tandaan mo rin." I smiled. "I love my boyfriend." this time hindi ako nahiyang sabihin kasi di naman niya ako rinig, plus hindi rin nam--

"I love my girlfriend the most." bigla niyang sabi nang inangat niya yung ulo niya. Muntik na nga akong mahulog sa kama niya. Bakit gising pa 'to?! Tch! Nakakahiya naaa!

Hinigit niya ako to fully lay myself down his bed. "Ano ka?! Baliw? Matutulog na rin ako."

"Then sleep here." sabay talukbong pa niya ng kumot samin.

Nagwawala naman na ako rito. My gaaahd! Hindi naman ako kinakabahan kay Kenneth... okay, kinakabahan kasi ewan ko. Pero I trust him naman eh kaya alam kong malinis utak nito. Haha.

"Kase! Huy! I'll turn off the lights na lang." palusot ko para makaalis dito.

"It's fine. Plus, that's why I placed the sheets above us." nakapikit niyang sabi. Pero nakaharap sakin. Hawak hawak kasi braso ko kaya di ako makaalis. Psh. Oo na, kinikilig din naman ako kahit papanooooo. Hihi.

"Eh! Ang awkward kasi!" I finally confessed. Totoo naman eh! Awkward! Psshh. At eto nagmulat ang monkey.

"Why? We're steady now. You're my girlfriend." he pinched my nose. "And I'm your boyfriend." this time, he leaned to kiss the tip of my nose. Luuuhhh! Baka pula na ako neto. Shemaaay!

"Kathy, don't just sleep yet." he said. Eh sino bang matutulog sa pinaggagagawa mo? May nagmamartilyo pa nga sa dibdib ko eh. "If you're the valedictorian, you could answer this."

Edi nachallenge naman ako. "Bring it on."

"What's the antonym for no?"

"Yes."

He chuckled. "So there, you finally said yes to someone. You finally said to your-already-boyfriend your mighty yes." I smacked his arm lightly. "So now you wouldn't be teasing that you didn't say yes, because you actually did." he kid.

"Ewan ko sayo. Ang daya mo."

"I'd cheat just to win you. But I will never cheat on you. I'd die before that happens." seryoso niyang sabi. I smiled. Ang swerte ko lang talaga.

"Mr. Verge. I would never get tired saying yes to you." we both smiled. I saw his face flushed red. Tinawanan ko nga. Pero ngumiti nalang siya na parang sinasabing, "You won this time."

He closed his eyes, and I closed mine as well. I trust him and he looked angelically very tired. I felt secured in his presence. There's nothing more I could ever imagine getting when I have this someone that depicts every little thing that could make every negative hormones inside me the other way around.

"I love Katherine Villanueva." he whispered again, "I love my girlfriend." he said it one last time and we both fell into slumber.

I counted every of his three words, he said it for almost six times now. And that's enough of a proof that, well, this is all true.

I love you more Kenneth Verge.

/ANDREA'S PERSPECTIVE

"Hoy! Gising na!" tinulak ko pa siya to free myself, nagawa ko naman.

"Hmm!" reklamo niya habang nagtakip pa ng unan sa mukha. Aba't 'tong loko na 'to ah!

"Dalian mooo! Pagluto mo na akong breakfast!" utos ko habang nakasigaw pa rin. At oo, siya ang tagaluto ng breakfast.

"Eehhmmm!" he moaned. "Five minutes."

Five minutes ka dyan! Tumayo na ako and place my hands on my waist.

"Bubuhusan kita ng tubig dyan Jake Anthony pag di ka pa tumayo." kalmado kong pagkakasabi pero may warning tone.

"Tsk. Tatayo na nga oh." ayan tumayo na nga. Medyo naiinis pa, nakapikit pa rin yung mata.

"Good." mahulog ka sana...

Sakin. Joke lang!

Bumaba na nga siya habang ako eh humiga pa ulit. Haha! Madaya ako eh. Bakit ba, napuyat eh. Ang hirap matulog kaya pag kalapit mo crush mo. Shemay lang talaga! Sarili ko pa rin naman 'to kahit alam kong may feelings ako sa kanya. Komportable lang talaga ako. Siya rin naman eh. Tingnan mo nalang makakilos, parang bakulaw.

"Anong lulutuin kooo?!" sigaw niya from downstairs. Oh see?

"Aba malay ko sayo! Kahit ano basta pagkain!" I shouted back.

"Ano baaa! Andrea Louisse! Bumaba ka nga rito!"

Luuhh! Real name na, matakot ka na Andrea. Shet. Nagayos lang ako nang konti at bumaba na rin. Baka mamaya ako pa buhusan nun ng tubig.

"Oh, ano nanaman ba?!" iritado ko na namang tanong. Kainis eh!

Pumunta siya ng likod ko at... yumakap? Gaaahd! "Please, tol." yung baba pa niya eh nilagay niya sa shoulder ko. "Ikaw naman magprepare ngayon. Pleaaaase?"

"O-oy! Pacute ka lang. Tsk." tapos umalis ako sa pagkakayap niya. "Ayoko." matigas kong sabi.

"Tsssk! Bakit na naman?" yumakap na naman ang loko. "Paano yan sa future natin? Kapag puyat ako galing trabaho, di mo ba pagluluto asawa mo?" pasweet niyang sabi.

Shet naman oh Jap! Nilagyan mo lang ng butterflies ang tyan ko eehh! Namaaan!

"E-ewan ko sayo!" nilayo ko mukha ko na pakiramdam ko eh namumula na.

"Pleaaaase?" sabi pa ulit niya.

"Oo na." kalmado kong sagot. Kasi naman. "Oo na nga sabi! Alis na dyan!" ayaw pa kasing kumalas.

"Ito naman oh. Parang nanlalambing lang eh. Masasanay ka rin." umalis siya at ngumiti nang nakakaloko sakin.

Pechay ano yun?! Bahala siya! Sinamaan ko nalang yung tingin ko. Naman kaseee.

At dahil dun nasunog ang breakfast namin. Nakakadistract kaya kasi, di matanggal sa isip ko eh! Nakaka--ay ewan!

"Ano ba naman yan tol?!"

Here we go again.

"Ano? Breakfast." kalmado lang ako.

"Eh bakit itim?! Ano namang akala mo sakin ha? Gusto mo na ba akong mamatay?!"

"May sinabi ba ako?"

"Wala! Eh bakit kasi ganyan?! Gutom na ako eh. Tsk." naiinis niyang sabi. Haha. I don't care.

"Sabi ko naman kasi sayo ikaw na eh. Wala akong future sa ganyan."

"Magaral ka! Ayoko ng ganyangasawahindimarunongmagluto." binulong niya yung huli.

"Ano ulit? Para kang mongoloid dyan." sabi ko sabay tawa.

"Sige tawa ka pa. Tch. Maligo ka na nga!" utos pa niya.

"Bakit na naman?!" naiinis na rin ako. Ang bipolar kasi.

"Sa labas tayo kakain. Libre mo."

"Anong libre ko?! Tsk. Asa ka!" ako ang babae tapos ako ang manlilibre? Sus. Asa talaga siya.

"Nako namaaan Andrea! Oo na nga, ako na. Basta maligo ka na, ako rin magaayos na." sabi niya.

"Yun naman pala eh. Kay." tumaas na siya sa bathroom niya, ako rin naman.

"Pag naunahan kita, sorry ka nalang. No breakfast for you." pahabol niya bago pumasok sa bathroom.

"Tsk. Ewan ko sayo!"

Haaay, Lord. Bakit naman po ba ganito ang buhay naming dalawa. Magkabati, sweet ngayon, tapos mamaya may gyera na. Anu ba talagaaa?

***

"Ikaw na!"

"Ikaw naaa!" sigaw ko pabalik. Nakakahiya kami dito. Gaahd.

"Andrea naman kasi, ikaw na tumawag. Tamad mo."

"Ako pa naging tamad? Tsk. Tatawagin lang yung waiter eh. Dadaan din naman yun."

"Eh nagugutom na nga ako eh!"

"Aba! Magtiis ka."

"Tol naman kasiii." pacute eh. Di bagay sa kanya. Joke. "Sige na pleaaaase?"

"Balak mo ba talaga akong gawing alalay mo ha? Bakit ka ganyan?" seryoso kong sabi. Ayoko na kasi, naiinis na talaga ako.

"H-hindi naman sa ganun."

"Fine! Tatawagin ko na! Nang makakain na yang gutom mong sikmura." sabi ko sabay tayo.

Pumunta naman ako dun sa counter, "Excuse me. Could you please assist that monster over there," tapos tinuro ko si Jap. "He's been waiting for minutes, but no waiters are wandering around."

"Sorry ma'am. We'll get into it."

"It's fine. Thanks."

Akala niya babalik pa ako sa table namin ha. Neknek niya! Nakakainis! Lumabas nalang ako at naghanap ng ibang makakainan. Tsk. Sobrang gutom na ako. Mamayang lunch na nga lang ako kakain.

Pumunta nalang muna akong homeroom, maggagawa ng works para advance na. Pagdating ko naman eh nandito ang barkada, kaya hindi rin ako nakagawa ng works.

"Oh, 'to na pala si tol Andrea eh. Asan si Jappyboy?" tanong ni Rein.

"Ewan ko dun. Wag ako tanungin nyo."

"LQ pa rin ba kayo?" tanong naman ni ate Lovie.

"Ate Lovie naman! Di kami lovers."

"Eh ano pala?" Lauren

"Ewan. Friends."

"Sus! Bakit di ka sure?" Rein na naman. Pinakabata, pinakamausyoso.

"Adik ka Rein! Friends nga."

"Nako guys, wag nyo nang kulitin si Andrea at baka napaamin nang de-oars." Zan. Sabay tawa nila.

"Osige, maiba naman. Nasan si Kath?" tanong ni Lex. Tinawanan nalang namin.

"Si utol oh, in sink." Zan

"Natamaan na nga. Patay tayo dyan." Franco

"Hoy Zan! Anong intsik?! Baliw ka!" Lex

"In sink. Inlababo!" sabay tawa. Ang weirdo ng mga 'to. "Pag di mo nagets, nako umalis ka na ng Openheim."

"Eh! Liligawan ko pa si Kath eh." Lex

"Hala Lex," sabi ko. "Seryoso ka talaga kay Kath?"

"Oo naman!" sabay ngiti pa niya.

"Nako. Maghanap ka na ng iba." natatawa kong sabi. "Taken na puso nun eh."

"W-weh? S-sino naman?" nauutal niyang tanong.

Tinawanan pa namin siya lalo.

"Grabe na nga tama mo Lex! Adik ka na." Lauren

"We know right. Ang NGSB, umiibig na." pangasar nina ate Shanta at Lovie.

"Basted naman agad!" Rein

"Eeehhh! Dali na kase! Sino?!" pagmamakaawa pa ni Lex. Haha. Nakakatuwa eh. "Wag lang talaga si pareng Kenneth! Mahirap na kalaban yun eh." pahabol niya.

Hala. Talo ka na nga talaga Lex.

"Nako Lex, hindi mo magugustuhan ang sagot ko." sabi ko.

"Aish. Tsaka mo na nga lang sabihin. Kapag marunong na akong manligaw." cool niyang sabi sabay ayos ng buhok. Loko talaga 'to.

"Sus! Kahit kelan di ka matututo." Franco

"Oy! Matututo ako ha." Lex

"Ano? Magpapaturo ka sa mga babaeng nanliligaw sayo?" Rein

"Kapal nyo naman. Sa internet ako kumakapit!" tumawa nalang kami habang tumayo si Lex. "So if you'll excuse me. Magaaral muna akong manligaw."

Kung ano anong pangaasar lang ang ginawa namin kay Lex. Ang kulit lang eh. Haha.

Nawala naman tawa ko nung may dumating. You-know-who, and he's not even Voldemort.

"Oh eto na pala si Jappyboy eh!" Rein

"Sup guys." sabi naman niya.

Tumayo ako at pumunta na muna sa workspace ko. Nandun kasi sila sa couch zone.

"Andrea! Lika dito! Ba't ka umalis!" sigaw ni Zan. Umiling nalang ako. Sana naman nakita niya.

"Ang KJ ni Andrea!" sigaw naman ni Rein. Haha.

Aynako, ayoko basta. Naginternet nalang muna ako. Walang magawa eh.

"Huy."

"Bak—OH ANO NANAMAN?! Maguutos ka na naman?!" napasigaw na ako.

Gaaahd! Somebody pull me out of this!

"Chill ka lang, yung puso mo tol." kalma na naman niyang sabi. Akala mo naman walang nangyari kanina ah. Nakakainis 'to!

"Nakakabit pa rin naman!"

Nasa loob ka pa nga eh. AY! TCH. Nevermind that. Naiinis ako!

"Mabuti naman. Oh," may inabot siyang lagayan.

"Ano nanaman 'to? Listahan ng iuutos mo?!" sarcastic kong pagkakasabi.

"Nako naman tol. Pag maguutos ako, di na kailangang isulat. Tsk. Sayang pa papel at ink ng pen."

"Ewan ko sayo!" sabay isnab.

"Bakit, pag ba sinabi kong mahalin mo ako at wag kana titingin sa iba gagawin mo ba?" seryoso na siya.

"W-weh? G-galing mo n-naman." I tried sounding sarcastic, but ended up stuttering.

"Pakipot pa. Oh, kunin mo na kasi!" ayan na naman siya, sumisigaw. Kainis!

"Ano ba kasi yan?!"

"Pancake nga! Baka kasi nagugutom ka na! Kaya ayan! Tsk. Ang hirap mong kausapin." sabay walk-out niya.

Tingnan mo talaga yung lalaking yun. Panira!

Tiningnan ko naman yung bilog na Tupperware, at totoo ngang may pancake. Siya ba naggawa nito? Oo ganito yung favorite kong lagi niyang niluluto sakin for breakfast, pero kasi... nageffort siya? WEH? Sus! Baka naman binili niya lang 'to? Ewan! Only one way to found out.

Tinikman ko.

Affirmative. Siya nga. Nangiti naman ako. Nakita kong nasa workspace lang naman niya siya.

"Oy! Salamat!" sigaw ko, enough para marinig niya.

Ngumiti naman siya sakin. Kakaibang ngiti. o///o

Seryoso! Yung puso ko. Bakit ganun? May side siyang nakakainis nang sobra na parang gusto ko siyang sipain a hundred times, pero...

Meron din siyang kakaibang side na nakakapagpahina sakin at nakakapagpatalon ng puso ko. Psh. Corny na, pero kasi totoo. Gaaahd.

Before lunch eh dumating na rin si Kath dito.

"Asan si Kenneth?" tanong ko sa kanya.

"Di ko nga alam eh. Kanina ko pa—"

"Hinahanap? Yiie. Kaw na Kath!" pangasar ko.

"Baliw ka." sabay tawa niya.

"Eh nasaan nga?" si Jap naman. Weh?

"Oh talaga Jap? Tinatanong mo yan?" pangasar ko sa kanya naman.

"Tsk. Baka kasi alam ko. Wag nalang." tapos nanahimik na siya.

"Alam daw oh. Eyy." tapos tinawanan nalang namin siya.

Wala namang klase ngayon kaya tambayan lang kami dito sa homeroom. Sa napakalaking sala, na may kutson sa gitna at settees naman sa gilid.

Mga naglolokohan lang, kwentuhan, kulitan. Masaya naman. Ayun, naiwelcome kaming tatlo sa barkada. Si Kenneth kasi wala pa eh, baka pagdating nalang.

"Uyy mamaya na raw malalaman kung sinong nakapasa sa mga vetting and try-outs ah." sabi ni Lauren.

"Talaga? Paano? Pupunta pa ba kung saan nagtry-out o vetting, ganun?" tanong ko naman.

Sa totoo lang kabado ako. Hindi ko alam eh! Gusto kong makapasa, pero malabo. Pero okay lang naman din kung hindi. Di ko naman ganung kagusto eh. Gawa lang nitong señoritong kalapit ko. Psh.

"Hindi na. Nakaflash na raw yun sa pupil's hall."

"Ayos! Sana pasa tayo sa team!" sabi ni Lex.

"Pasa tayo dyan noh. Tayo pa!" Jap

"Well good luck boys." sabi ko. "Sigurado namang makakapasa na kayo Lex, Rein at Zan! Gagaling nyo kaya."

"Wooohh!" sigaw nila, sabay tawa naman namin.

"May nakakalimutan yata si Andrea ah?" tukso nila.

"Ha? Sino pa ba? Kayo lang namang tatlo alam ko ah?" painosente ko namang sabi. Haha. Ganun talaga.

May umubo naman sa tabi ko. Hanggang sa sinabi na talaga yung pinakang word.

"Ehem, ehem!" ganyan niya sinabi. Psh. Ano naman.

"Oh? Okay ka lang?" dry kong tanong sa kanya.

"Hinde. May tubig ka?" tanong niya.

"Wala."

"Samahan mo akong bumili." tapos hinigit na niya ako palabas.

"Oyyy! Stop! Yung shoes ko naiwan ko!" sigaw ko kahit malapit lang ako sa kanya.

Kasi naman!

Nakapaa lang ako, di na ako nagsocks. Tinamad eh. Chos.

"Sus. Ayan ka na naman. Gusto mo talaga may part two sa lahat ng nangyayari sa'tin noh?" tumigil kami, tapos ngumiti ba naman nang nakakaloko eh. Adik!

"Ano?!"

"Eto."

At binuhat na naman ako. Syempre nagpupumiglas na naman ako.

"Ang likot mo! Umayos ka nga!"

"Ibaba mo muna ako!"

"Tsk. Oh." ayan na nga binaba na niya ako.

Tatakbo na sana ulit ako kaso lang nahawakan niya ako kaagad.

"Confirm. Gusto ngang maulit. Tsk. Pagbibigyan na nga kita."

"Anong pagbibig--

Sinandal niya ako sa wall. Gaaahd! Buti walang tao. Mali! Dapat may tao. Heeelp!

May demon na lumalapit! Mygashmygash! Uulitin nga niya talagaaa!

/LEX'S PERSPECTIVE

Kakaalis lang nung dalawang labiduds. Di ko naman na maintindihan pinaguusapan nila. Nakakadistract kasi si Katherine eh. Ang ganda! :">

Di ako bakla ha! Nakakainlove lang kasi talaga eh.

"Hay." I sighed. "HAAAYY!" nilakasan ko. Huhu! Ayaw akong pansinin ni Katherine.

"Anong sakit naman ng kaluluwang sumapit sayo at ganyan ka nang ganyan?" Rein

"Walaaa!" nilakasan ko na naman. Ayaw kasi akong tignan ni Katheriiiiineee!

"Sus! Wag ka nang kabahan mamaya sa results. Pasado ka naman, sure yan!" pag-cheer ni Zan.

Mas maganda kung sa heart nalang ni Katherine ako pasado eh. :D

Kaso ayaw naman akong pansinin. WAHH! Tsk.

"Tara sundan natin yung dalawa. Baka may tinatago yun." sabi ni Kath.

Tumayo naman agad ako. "Taraaa!" sabi ko nang ngiting-ngiti.

"Tara na!" sabi niya sakin.

HAPPIEST! :DD

Hinigit niya ako palabas.

SUPER HAPPIEST! Hinawakan niya braso ko. :">

"Ayun, tumigil sila sa paglalakad." sabi ni Kath, nakatingin pa rin dun sa dalawa.

Ang saya ko laaang! :D Naaadik na yata ako. Psh. Okay lang, kay Katherine naman. Heehee.

"Ano bang ginagawa natin dito?" sabi nung nasa likod namin.

Mga sumunod pala. Tsk. Solo moment na namin 'to eh. TSK.

"We're eavesdropping. Shh." Katherine :")

Ang ganda ng boses niya! Mas favorite ko na yun kesa sa favorite music ko. Heehee.

"Hala." she gasped quietly.

Sinandal kasi ni Jap si Andrea sa wall. At...

They're kissing?

Hala!

"GO ANDREA!" cheer ni Kath.

Napaalis naman sila. Sayang, di pala sila nagkikiss. Natakpan lang pala ng mukha ni Jap.

"Ayy?" reaction nung tao sa likod namin.

"Di kayo nagkiss? Tsk. Sayaaang." natatawang biro ni Katherine.

Natawa rin naman ako. Ang ganda niya kasing tumawa, mas nakakainlove! :D

"Oh tol sayang daw oh, tuloy na natin?" biro ni Jap kay Andrea.

"Ewan ko sayo!" sabay tulak niya kay Jap.

"Attention Students of Openheim, attention." voice from the intercom said. "The results of the try-outs and vetting are now flashing at student's hall. That is all." matipid nilang pag-announce.

"Tara na guuuuuys!"

At sumugod na nga kami.

Liligawan ko talaga si Kath kapag nakapasa ako sa team. Ay, magpaparamdam muna pala ako. Tapos ayun, ligaw to the highest level!

Tama yun nga! :">

Unlucky Cupid

© 2011-2012 ilovestars
➶ Chapter 66: Five Minutes
/KATHERINE'S PERSPECTIVE

Pagkagising ko kanina wala na si Kenneth. Nasan kaya yun? Dito pa ako nakatulog sa kama niya. Gaaahd.

Tumayo ako and I found a note.

---

Kathy, I just went out for another chance of something. Don't worry. :) When you wake up I need you to smile, alright? Good morning, beautiful.

I love you.

-Boyfriend ❤

---

That's it! I smiled! :"> Eh kahit naman siguro hindi niya sabihin, mapapangiti pa rin ako. Grabe lang!

Katulad naman nang sinabi niya, hindi na ako nagalala. Pati malaki na yun! Kaya na niya sarili niya.

Nagstay lang ako rito at nanuod, kumain at kung ano-ano pa. Wala na dibang klase this morning, but I bet meron na after lunch.

Around quarter to eleven eh pumunta na akong homeroom. Wala lang, para maagap. Nandito naman kami sa parang sala nito. Kwentuhan at kulitan lang. Nakakatawa nga itong si Andrea at Jap. LQ ang mood eh. Ayun hanggang sa lumabas na sila.

"Tara sundan natin yung dalawa. Baka may tinatago yun." sabi ko. Nang malaman kung anong meron. Haha!

Tumayo naman si Lex agad, curious din yata eh. "Taraaa!" sabi pa niya nang ngiting-ngiti.

"Tara na!" sagot ko naman. Sabay hila na sa kanya sa labas.

"Ayun, tumigil sila sa paglalakad." mahina kong sabi, nakatingin pa rin dun sa dalawa. Gaaash! Anung ginagawa nila?

"Ano bang ginagawa natin dito?" tanong nung nasa likod.

"We're eavesdropping. Shh." sabi ko. "Hala." I gasped quietly.

Napasandal si Andrea sa wall. Anu ba yun, nagkikiss sila? Gaaahd! :">

"GO ANDREA!" sigaw ko. Haha! Moral support!

"Ayy?" reaction nung tao sa likod namin.

Di naman pala nagkiss eh. Tsk. Natatakpan lang pala.

"Di kayo nagkiss? Tsk. Sayaaang." natatawa kong sabi. Natawa rin naman sila.

"Oh tol sayang daw oh, tuloy na natin?" biro ni Jap kay Andrea.

"Ewan ko sayo!" sabay tulak niya kay Jap.

Tawanan lang kami hanggang sa lumapit na rin kami dun sa dalawa.

"Attention Students of Openheim, attention. The results of the try-outs and vetting are now flashing at student's hall. That is all." the school announced.

"Tara na guuuuuys!"

At sabay sabay na nga kaming tumakbo. Wala, ang saya lang. :)

Di naman ako excited sa result at baka hindi rin naman ako pasok diba. Tsaka, kaya lang ako napatakbo kasi nakakasaya yung mood nitong mga 'to.

Pagdating namin eh wala pang students ang nandito, baka mga tulog pa at nasa suite. Joke. Buti kami ang nauna.

Nakita naman na rin nila kung sino yung mga nakapasa sa try-outs at sa ibang clubs and orgs.

"YES! Member na tayo ng basketball team!" sigaw ni Lex. Sabay sabay naman silang nag-group hug nina Zan, Rein, at Jap.

"Gagawin ko na talaga yun! Wooh!" sigaw na naman nitong energetic na si Lex. Ang kulit niya lang talaga.

"Yes! Editor na ako ng school newspaper!" si Franco naman.

"Congrats, Franco. Ikaw na talaga!" bati ko sa kanya.

"Congrats din." sabay ngiti pa niya sakin.

"Than—Ha? Ulet?!" nagulat ako.

"Sus! Ayun oh," tinuro niya yung screen. "Ikaw na kaya ang sa straight news."

Ngumiti naman ako nang malapad talaga. "Yes!!! Akala ko talaga di ako suited para dun. I mean marami namang mas magaling sakin tapos mga--"

"Easy ka lang, Kath. Hinga." natatawang sabi ni ate Lovie.

Lahat naman kami sa barkada eh nakapasok sa lahat nang sinalihan namin. Lucky day.

Sabay sabay din kaming naglunch, pero wala si Kenneth. Nasan na kaya yun? Naglunch na kaya yun?

"Uy Kath! Ano't spaced out ka yata?" tanong ni Andrea.

"A-ahh, eh. Kasi... ano,"

"Si Kenneth ba? Sus! Napapadalas yata ang pagiisip mo dun ah? Kayo na ba?" naiwiggle pa niya eyebrows niya.

"H-ha? H-hindi ah!" I defensed. Pero mali naman ata yun. Parang tinatanggi ko na kami na. Tsk. I sighed. "Oo, kami na nga." mahina kong sabi.

"What?!" masayang pagkagulat ni Andrea. Tinakpan ko naman agad bibig niya, baka may makarinig pa lalo eh.

"Shh! Wag kang maingay!"

"Okay, kakalma lang ako." she sighed. "Keri na. Oh, so kailan pa?" ngiting-ngiti niyang tanong.

"Kagabi." nahihiya kong sabi. I'm not ashamed of what we have, nahihiya lang talaga akong aminin. I mean kasi, isang Katherine Villanueva lang ang para kay Kenneth Verge? Woah there, syntax error.

"You have to tell me all the details!" she shrieked.

At ayun nga, sinabi ko na lahat lahat. All the time, nahihiya ako. Ewan ko, ganun eeehh! Nahihiya lang talaga ako. Pero kapag nakikita ko yung mga mata ng mga babaeng nakatingin kay Kenneth, gusto kong ipagsigawang akin siya eh! Kaso ayoko, that wouldn't be necessary.

"So kelan naman kaya kayo ni Jap?" pangasar ko naman sa kanya.

"Weehh. Wala namang ganyanan. Never-uary Thirty-two magiging kami."

"Ano namang date yon?"

"Invent." tumawa siya. "Malabo naman kasing mangyari. Pano ba naman kasi, walang pagasa talaga."

"Wala raw? Sus! Trust me. Humuhugot lang ng lakas yun."

"Hah! Yun pa, nageffort? In my dreams!"

Bigla namang may nagtext.

Boyfriend

Similar Documents