Free Essay

Hahaha

In: Novels

Submitted By NOOKNIK
Words 82807
Pages 332
1

LOVE SICK :: ชุล มุนกางเกงนาเงิน|| INDRYTIMES

1st CHAOS

"โน่ !!!! ไหง๋ งบชมรมเรามันหดเหลือแค่น้ ี ละวะ !?" เสียงโวยวายของเจ้าโอมร้องจ้าลั่ นห้องชมรมทันทีทผม
ี่
ย่างเท้าเข้ามาถึง ... นี่ ยงไม่ทนจะหายใจในห้องชมรมได้เกิน 1 วินาทีดวยซํ้า ไอ้แผ่นกระดาษแจ้งงบประมาณ
ั ั


ตัวปัญหาก็มอนลอยละล่องมาบังสายตาผมเอาไว้กอน
ีั
ผมขมวดคิวอ่านรายละเอียดบนกระดาษแผ่นนั้น (ทีไอ้โอมประเคนให้ผมถึงหน้า ) อย่างถ้วนถี่ .... จําได้ดียง

ิ่

กว่าจําวันเกิดอั้ม- พัชราภาซะอีก ว่าผมยืนขอไปสองหมืนห้าพัน เป็ นค่าบํารุ งกลองชุ ดทีเ่ ริ่ มจะเก่าแล้วของ


ชมรมเรา...
แต่ แล้ วทาไมมันเหลื อแค่ ห้าพันอย่ างนั้นล่ ะวะ!!! อีกสองหมืนไปไหน !?


"มึง .... ใบเสร็ จค่ากลองจะมาแล้วนะโว๊ยยย งี้ ไม่ตองไปนังขอทา นรึ ไง!" ไอ้เจ้าโอมยังคงประท้วงโวยวาย


ไม่รู้จกเหนื่ อย ในขณะทีสมาชิ กคนอื่น ๆ ในชมรมนังกุบขมับ แล้วผูรักษาตําแหน่ งประธานชมรมดนตรี




อย่างผมจะทําอะไรได้
"เดี๋ยวกูมา "

***

เสี ยงรองเท้าหนังสีดาของผมกระทบกับพื้นมันปลาบของตึกอํานวยการอย่างเร่ งรี่ ดวยกลัวว่า หากเย็น


เกินไปแล้วห้องนั้นจะปิ ด ตอนนี้ ในหัวมันตื้อไปหมดทังความไม่เข้าใจและกลัวความบกพร่ องหน้าทีของ


ตัวเอง บ้าชะมัด !! นี่ ผมไปทําพลาดตอนช่ วงไหนล่ะเนี่ ย !? ทั้งทีมนใจแล้วเชี ยวว่างบประมาณทีขอไปจะได้
่ ั่


2

แน่ ๆ จนถึงขั้นลงมือสังของไปแล้ว แต่สุดท้ายดันมาโดนตัดงบแบบ นี้ ได้ไง!?

บิงโก!! ห้องสภานักเรี ยนยังเปิ ดอยู่ !! ผมหวังว่าจะได้เจอคนทีมอานาจตัดสิ นใจในนั้นซักคนสองคนนะ
่ี ํ

"ตัวแทนจากชมรมดนตรี มาขอตรวจสอบงบประมาณทีคาดว่าจะผิดพลาดครับ !!" เสียงทีเ่ ปล่งออกไปซะ


ดังดูทาจะเสียเปล่า เมือเบื้องหน้าผมปรากฏร่ างโปร่ งของเด็กช ายแค่คนเดียวในห้องสภานักเรี ยนนั้น


ปุณณ์ ภูมพฒน์ เลขาสภานักเรี ยน 2 ปี ซอน เรี ยนชั้นปี เดียวกับผม ! (ถึงจะไม่คอยสนิ ทกันก็เถอะ )
ิ ั

ไม่เสี ยแรงเปล่าแล้วโว๊ยยย ถ้าเป็ นเจ้านี่ ต้องช่ วยผมได้แน่ นอน !!!


"ปุณณ์ ! ช่ วยดูงบชมรมเราให้หน่ อยสิ นะ ๆๆ หายไปตั้งสองหมื่ นกว่าแน่ ะ จะบ้าตายอยูแล้ว " ผมฉวย

โอกาสจากความเป็ นเพื่อน (ห่ าง ๆ) ทันทีทหมอนันมองเห็นผม ดูทาทางมันตกใจนิ ดหน่ อย แต่กเ็ ดินไปเปิ ด
ี่

แฟ้ มงบประมาณเช็คให้ผมดูแต่โดยดี
"แป๊ บนะโน่ ..." โอเค.. รอได้!

ผมยืนมองปุณณ์ทพลิกกระดาษไปแฟ้ มไปมาอย่างใจจดจ่อ อยากจะ ให้คาพูดทีออกมาจากเจ้านันเป็ นคําว่า
ี่



'เออว่ะ ผิดจริ ง ๆ ด้วย ขอโทษนะ ' หรื อไม่ก็ 'เดี๋ยวเงิ นทีเ่ หลือจะตามไปอาทิตย์หน้า ' หรื ออะไรก็ตามเทือก ๆ
นั้น แม้ความหวังจะแลดูริบหรี่ เพราะสภานักเรี ยนทํางานไม่เคยพลาด (ยิงมีปณณ์เป็ นเลขาคอยตรวจเช็ ค
่ ุ
อย่างนี้ ดวยแล้ว ) และงบประมาณก็ไม่เคยออกทีละขยักแบบนั้นเช่ นกัน

"ไม่ผดว่ะ ... มันถูกแล้วนะโน่ โน่ ดนี่สิ " ปุณณ์พูดคําทีผมไม่อยากฟั งมากทีสุด พร้อมกับยืนรายการ





งบประมาณในแฟ้ มให้ผมดู ... ทั้งทีตวหนังสื อมันก็เล็กนิ ดเดียว แต่ภาพเลข 5,000 ดันกระแทกตาผมจนแทบ
่ ั
หงาย

3

"เป็ นไปได้ไงเนี่ ย!?"
"ก็ตอนวันพิจงบโน่ ไม่ได้มาใช่ ปะ ส่งใครมาแทนวะ " ปุณณ์พูดกระตุนให้ผมคิด และผมก็คดออก ... วันพิ


จงบประจําปี ทีท้งชมรมและองค์กรต่าง ๆ ในโรงเรี ยนจะต้องเข้าร่ วมเพื่อจัดสรรงบประมาณเหล่านั้น ผมไม่
่ ั


อยูกรุ งเทพฯ เพราะอาม่าทีเ่ พชรบุรีเกิดป่ วยหนักจนต้องแห่ กน ลงไปเยียมกะทันหัน ทําให้คนทีไปเข้าร่ วมพิ


จงบในฐานะตัวแทนชมรมดนตรี ไม่ใช่ ผม แต่เป็ น ..............
ไอ้ง่อย!!!
จริ ง ๆ มันชื่ อไอ้เงาะ แต่ถาผมอารมณ์เสี ยเมือไหร่ ผมจะเรี ยกมันง่อย (ชื่ อไหนก็ทเุ รศทังนั้นแหละ ผมว่า )



เพื่อนในชมรมผมเอง คนทีถกจับฉลากให้ไปแท นผมเพราะไม่มใครอยากไปซักคน .. อย่างนี้ แหละครับ พิ
ู่


จงบ แต่ละครั้งใช้เวลาไม่เคยตํ่ากว่า 12 ชัวโมง แถมยังเครี ยดมากอีกต่างหาก ... ว่าแต่ทาไมเป็ นอย่างนี้ ละวะ


ไอ้ง่อย!!!
่ ่
"ผมก็อยูในทีพิจงบวันนั้น พี่อนชมรมวรรณศิลป์ สับงบชมรมโน่ ใหญ่เลย เพราะไม่ง้ นของเขาจะถูก ตัดเอง
ั๋

แต่เงาะมันไม่กล้าเถียงพี่อน ได้แต่นงเงี ยบจนโดนพี่อนสับไปเหลือห้าพันนันแหละ ผมก็งง ๆ เหมือนกัน
ั๋
ั่
ั๋


ว่าโน่ จะไม่วาเหรอ"
่ ่
"ไม่วาทีไหนล่ะ ..... แล้วทําไงดีวะเนี่ ยยยยยยยยยยย " ผมโวยวายกับตัวเองอย่างจนปัญญาจะทําวิธีอื่นที่
ดีกว่านี้ ในขณะทีห้องสภาทั้งห้ องเงี ยบกริ บ ..


เสี ยงแฟ้ มเล่มนั้นถูกวางลงบนโต๊ะกลางห้อง พร้อม ๆ กับทีปณณ์อาปากจะพูดอะไรบางอย่าง
่ ุ ้
"แต่ผมมีอีกวิธีหนึ่ ง ..."
"ว่ามาเลยปุณณ์ ว่ามาเดี๋ยวนี้ เลย เราทําทุกอย่าง !!" โอกาสมาถึงหน้าจะไม่ให้คว้าได้ยงไงล่ะครับ !! ผมรี บ

มองหน้าเพื่อนร่ วมชั้น ปี ทไม่สนิ ทเท่าไหร่ คนนี้ ทนที โดยไม่ทนสังเกตประกายตาแปลก ๆ จากคนตรงหน้า
ี่



4


ถ้าผมรู้วาเรื่ องราวต่อไปจะเป็ นยังไง ผมคงไม่มวนพูดคํานั้นเด็ดขาด !!!!!!
ีั

"โน่ มาเป็ นแฟนผมสิ .."

2nd CHAOS

"เฮ้ยโน่ !! ตกลงว่าไงวะ !!" เป็ นไอ้โอมเหมือนเดิมทีเ่ งยหน้าขึ้นมาถ ามผมคนแรก หลังจากทีผมเดินปึ งปัง

กลับมาในห้องชมรมได้ยงไม่ทนจะถึงครึ่ งวิ
ั ั
ผมไม่รู้จะตอบมันยังไงจริ ง ๆ ว่ะ .. แม่งโมโหก็โมโห ไอ้บาปุณณ์เล่นเชี่ ยอะไรของมัน รู ้จกกัน (แบบห่ าง



ๆ) มาก็ต้งนาน ผมไม่เคยรู้วาแม่งวิปริ ตแบบนั้นไปซะฉิ บ

"กูไม่ใช่ ต๊ ุด ไอ้ สัตว์ !!!"
คือคําทีผมตะโกนใส่หน้ามันไปเมือ 5 นาทีทแล้วก่อนจะเดินกระทืบเท้าปึ ง ๆ ออกจากห้องสภานักเรี ยน


ี่

แล้วตรงดิ่งมานี่ ไม่อยากเชื่ อหู วาผมจะได้ยนคําพูดแบบนั้นออกจากปาก ปุณณ์ ภูมพฒน์ ไอ้คนเพียบพร้อม

ิ ั
เสี ยแทบทุกระเบียดนิ้ ว ทั้งหน้าตา ชาติตระกูล ความประพฤติ ผ ลการเรี ยน อัธยาศัย แถมแฟนแม่งก็ยงสวย

อีก
แฟนสวย!?

เออใช่ ..... มันมีแฟนแล้วนี่ หว่า !? เป็ นถึงดาวโรงเรี ยนคอนแวนต์เชี ยวนะเฮ้ย !!!!

5

แล้วผมกับมันก็รู้จกกันมาตั้งนาน (ถึงจะรู้จกกันแบบห่ าง ๆ ก็เถอะ เพราะปุณณ์เนี่ ย เป็ นเพื่อนของไอ้นันท์


ทีเ่ ป็ นเพื่อนของไอ้รถเก๋ ง ซึ่งเป็ นเพื่อนร่ วมห้องของผมอีกที .. งงไหมครับ ... เอาเป็ นว่าตามนั้นนันแหละ )

่ ้
ตลอดเวลาทีผานมา ผมเจอหน้ามันก็ยมให้มนบ้าง หรื อถ้าฟลุคเจอตอนมันกําลังต่อแถวซื้อของอยูตน ๆ แถว
่่
ิ้


ก็ฝากมันซื้อบ้าง หรื อเวลาผมขายบัตรคอนเสิ ร์ตชมรมผม ก็วงเอาบัตรไปบังคั บขายกับมันบ้าง ..
ิ่

่ ิ
แต่กไม่เคยเห็นมันจะมีทาทีคดอะไรแบบนั้นกับผมสักครั้ง
อันทีจริ งถ้าจะถามว่าในโรงเรี ยนนี้ ใครเป็ นเกย์ (ซึ่ งมันก็มเี ยอะอยู่ ) ปุณณ์ คงเป็ นคนสุดท้ายทีผมจะคิดถึง ..



ตกลงผมฟั งอะไรผิดรึ เปล่าวะ !!!??!?

***

อากาศรอบตัวผมตอนนี้ เริ่ มเย็นลงเรื่ อย ๆ คงเป็ นเพราะย่างเข้าสู่ช่วงปลายเดือนพฤศจิกาทีเ่ ป็ นต้นฤดูของ

หน้าหนาว ทั้งทีเ่ วลาแบบนี้ ผมควรจะหมกตัวเองเล่นเกมอยูในบ้านให้หนําใจแท้ ๆ แต่บางอย่างกลับผลักให้
ผมขับมอเตอร์ไซค์มาเรื่ อย ๆ จนถึงหน้าบ้านหลังใหญ่น้ ี
ผมเคยมาบ้านหลังนี้ ครั้งหนึ่ งเมื่ อสองปี ทีแล้ว ตอนทีลกคนโตของบ้านจัดงานวันเกิดครบรอบปี ที่ 15 ของ

ู่

ตัวเอง ทั้งทีผมก็ไม่ได้สนิ ทกับเขาเท่าไหร่ แต่เป็ นเพียงเพราะเราเรี ยนชั้นปี เดียวกัน และซอยบ้านเราก็อยูใกล้

กัน เพื่อนของผมทีพอจะสนิ ทกับเจ้านี่ บาง จึงอ้อนวอนให้ออกมาเป็ นเพื่อน


ไม่คดแหะว่าจะต้องกลับมาทีบานนี้ อีกด้วยตัวเองคนเดียว แถมเหตุผลยังฟั งดูไม่เข้าท่าอีกต่างหาก

่ ้

ผมจอดมอเตอร์ไซค์ไว้หน้ารั้วบ้านหลังใหญ่ พลางเดินไปมาหน้าประตูอลลอยด์น้ น .. แม้จะเห็ นปุ่ มกดออด



ตั้งตระง่านอยูตรงหน้า แต่ไอ้เรื่ องจะให้กดลงไปนี่ มนทําใจยาก ..


6

แม่ง.... ทําไมต้องถ่อมาถึงนี่ ดวยวะเนี่ ย !! ไอ้เชี่ ยปุณณ์ ถ้ามันไม่ยอมเปลี่ยนคําพูดล่ะก็ แม่งจะซัดให้หน้า

หงาย!

แต่ยงไม่ทนทีผมจะโวยวายกับตัวเองได้สะใจดี เงาตะคุม ๆ ของผูชายร่ างสูงโปร่ งคนหนึ่ งทีเ่ ดินวนไปเวียน
ั ั ่

มาตรงสนามหญ้าในความมืด กลับขโมยความสนใจของผมไปจนหมดสิ้ น!
บ้านนี้ มผชายหนุ่ ม ๆ ก็มนคนเดียวนันแหละ !!!
ี ู้


"ปุณณ์ ! ปุณณ์!!" ผมพยายามตะโกนเรี ยกชื่ อเจ้าของเงานั้นอย่างยากเย็น เมือจะตะโกนดังมากก็ไม่ได้



(เกรงใจ) แต่กอยากเรี ยกให้เจ้าตัวมันได้ยนว่าผมอยูนี่ (โว๊ยยย)

่ ั

ดูเหมือนความพยายามอยูพกใหญ่ของผมจ ะสัมฤทธิ์ ผล ! ไอ้หน้าหล่อนันหันมาทําท่าทีเลิ่กลัก (แน่ ละ คง


ไม่คดว่าผมจะถ่อมาถึงบ้านในเวลาแบบนี้ ) ก่อนจะพาตัวมันเองออกมานอกเงามืดของต้นไม้ เผยให้ผมเห็ น


ว่ามันกําลังคุยโทรศัพท์อยูไปซะฉิ บ
ขอโทษนะทีถอมารบกวน - _-"............
่่


แต่ทาทางเจ้านันไม่ได้คิ ดว่าผมรบกวนซักเท่าไหร่ นัยน์ตาของมันยังดูตกใจอยู่ ผมเห็ นได้วาปุณณ์รีบวาง

สายโทรศัพท์แทบจะทันที
"เห้ย มีไรป่ าวโน่ !?" มันว่าพลางเปิ ดประตูเล็กออกมาคุยกับผม ในขณะทีผมยังคิดไม่ตกว่า ผมมีอะไร ??

"เอ่อ...." จะตอบมันว่าไงดีวะครับเนี่ ย !!! "คือ ..... เรา....." ไงต่อล่ะวะ!!! "เรา................."
"โน่ มาเพราะเรื่ องเมือเย็นรึ เปล่า ?" บันไซ!!! ใช่ เลย!!!!!!!!!!!!!!!ขอบคุณมากว่ะทีพูดแทน


"เออ นันแหละ" ผมตอบพลางยกนิ้วชี้ หน้ามันทันที "คุยให้รู้เรื่ องเดี๋ยวนี้ เมือตอนเย็นเราไปทีห้องสภา




7


นักเรี ยนมา แล้วเจอปุ ณณ์อยูในนั้น เราถามปุณณ์ถึงเรื่ องงบประมาณทีโดนตัดไปของชมรมเรา แล้วปุณณ์

บอกว่าเป็ นเพราะวันพิจงบไอ้ง่อยไม่ยอมเถียงพี่อน ชมรมเราก็เลย ..."
ั๋
"ผมจําได้น่าโน่ ..." มันพูดตัดผมเหมือนขี้เกียจจะฟั ง แต่กเ็ ออน่ ะ รู ้แล้วว่าจําได้ แต่ขอท้าวความซักหน่ อยได้
ไหมล่ะ !!
็ ้

"เออ ขอบใจทีจาได้ งั้นปุณณ์กตองจําได้วาปุณณ์บอกจะช่ วยชมรมเรา แต่แลกกับอะไร เราฟั งไม่ถนัดว่ะ
่ํ

ตอนได้ยน ฟั งผิดเป็ นปุณณ์บอกให้เราคบกับปุณณ์ เลยด่าแล้วออกไปก่อนนันแหละ ... โทษทีวะ สงสัยหู เรา



ไม่คอยจะดี ..."

"โน่ กฟังถูกแล้วนี่ ..."
"ก็นนแหละ เลยจะมาถามว่าจริ ง ๆ แล้วปุณณ์พูดอะไร ... หา?????????????? อะไรนะ!!!!???!???" เมือกี้
ั่


มันพูดตอบผมว่าอะไรนะ ผมฟั งไม่ถนัด !? แย่แล้ว กลับบ้านไปต้องแคะขี้หูวะ !
"ผมบอกว่า โน่ ฟังถูกแล้ว ... โน่ คบกับผมหน่ อยนะ "

ไอ้ห่าปุณณ์ ตกลงมึงเป็ นเกย์ จริงเหรอวะ!!!
แล้วที่ กถอมาถึงบ้านมึง มึงจะทํามิดีมร้ายกับกูรึเปล่าเนี่ ย !!!!!!!
ู่


ผมคิดพลางรู ้สึกเสียวด้านหลังขึ้นมาตะหงิ ด ๆ แถมยังมันใจว่าตอนนี้ หน้าซีดแล้วแน่ นอน



ผมเหลือกตามองใบหน้าหล่อเหลานั้นทีคลี่ยมให้ผมอย่างมีเลศนัย ... แน่ นอนว่าผมไม่อยากรู ้วามันอยากจะ
่ ิ้
สื่ออะไร เพราะทีแน่ ๆ ตอนนี้ ผมว่าผมกลับก่อนดีกว่า ... ดีทสุด !!

ี่

8

"เฮ้ยโน่ !!! ฟั งให้จบก่อนสิ วะ!!!!!" มันไม่ให้ผมกลับครับคุณผูอาน T[]T!!! ทั้งทีผมหันหลังเรี ยบร้อยทําท่า
้่


จะเหวียงขาขึ้นมอเตอร์ไซค์อยูแล้ว แต่มนดันคว้าแขนผมไว้ได้ซะก่อน T[]T


แน่ นอนว่าผมต้องรี บหันหน้ากลับไปหามันทันที เพราะการปล่อยให้มนอยูดานหลังผมนาน ๆ ทําให้รู้สึก
ั ่ ้
ไม่ปลอดภัยเป็ นอย่างมาก


ผมหลับตาปี๋ พลางโบกไม้โบกมือให้วอน สภาพตอนนี้ ช่างอเน็ จอนาถ ดูไม่ได้แล้วจริ ง ๆ T__T "กูไม่ใช่

พวกแบบนั้น !! มึงอย่ามาชอบกูเลย กูขอโทษ กูคบมึงไม่ได้จริ ง ๆ" ถึงกับยกมือไหว้กนล่ะทีน้ ี หรื อจะให้ผม
กราบเท้ามันก็ยงไหว ขอแค่ปล่อยผมกลับบ้านเถอะ วันนี้ ผมไม่พร้อม T___T


"เฮ้ย!! ฟั งให้จบสิ โน่ !!! ผมก็ไม่ใช่ พวกแบบนั้นเหมือนกัน !!!" ปุณณ์เขย่าตัวผมจนผมต้องลืมตาขึ้นมาข้าง
หนึ่ ง...

อ้าว.... ??? ตกลงผมเข้าใจอะไรผิ ดอีกล่ะเนี่ ย

"เข้ามาก่อน แล้วจะอธิ บายให้ฟัง "

มันลากผมเข้าบ้าน!!!!!!!!!!!!!!!!? แล้วผมจะรอดไหม !!!!!!!!!!!!!!?!!

3rd CHAOS
หลังจากทีปณณ์พยายามลากผมเข้ามาในบ้านได้พกใหญ่ (จะเอาผมไปสาบานกับเจ้าป่ าเจ้าเขาทีไหนก็ได้
่ ุ



9


ว่าพยายามขัดขืนแล้วแต่สูแร งมันไม่ไหวจริ ง ๆ ) ในทีสุดตอนนี้ กนเล็ก ๆ อันน่ าหวงแหนของผม ก็ยายเข้ามา



นังอยูในซุมไม้ บริ เวณสวนหน้าบ้านของมันเป็ นทีเ่ รี ยบร้อย
่ ่ ้
นัยน์ตาไอ้ปณณ์จองตรงเป๋ งมายังผม ราวกับมีเรื่ องประมาณล้านแปดแสนอยากจะบอก แต่ไม่รู้ควรเริ่ มจาก
ุ ้
เรื่ องไหนก่อนดี ...

ส่วนผมไม่คอยแน่ ใจเท่าไหร่ ว่าผมอยากจะฟั ง - _-".........

"โน่ !" มันเรี ยกชื่ อผมในทีสุด เล่นเอาสะดุงโหยง เอาล่ะแม่ง .. ทีน้ ี ... ผมควรจะเริ่ มทําอะไรก่อน .. ระหว่าง


วิงหนี ดําดิน โทรแจ้งตํารวจ หรื อส่งสัญญาณเรี ยกแบทแมน T___T

"โน่ ... ฟั งผมดี ๆ นะ " กูไม่อยากฟั งงง T___T
ปุณณ์มองหน้าผมทีคงทําท่าสยดสยองให้มนเห็ นซะออกหน้าออกตา จนมันถอนหายใจเฮื อก



็ ั
"ผมไม่ได้เป็ นเกย์ ... ผมมีแฟนแล้ว เป็ นผูหญิง ... โน่ กรู้จก เอม แฟนผมนี่ " อะไรของมัน พูดจากลับไป

กลับมาจริ ง ๆ ว่ะ .. แต่ประโยคนี้ ฟังดูเข้าท่านะ ผมรู ้สึกสบายตัวขึ้นตั้ง เยอะ
แน่ นอนว่าผมรี บพยักหน้ารับกลับไปอย่างแข็งขัน เพราะผมก็รู้จก เอม แฟนปุณณ์จริ ง ๆ เธออายุเท่าพวก


เรา แต่อยูคนละโรงเรี ยน (แน่ สิ โรงเรี ยนเดียวกันก็กะเทยแน่ แล้ว โรงเรี ยนผมมีแต่ผชายนี่ หว่า ) เอม เป็ น
ู้
ผูหญิงสวยมาก จนถึงขั้นสวยจัด ถึงแม้ไม่แต่งหน้าก็ยงสว ยอยู่ แต่งตัวทันสมัยแบบทีสาว ๆ ผูดีมตงค์ชอบใส่



้ ี ั
เด๊ะ ๆ เรี ยกว่าควงไปไหนยังไงรับรองไม่มวนขายหน้าเป็ นอันขาด ยิงควงเข้ามาในโรงเรี ยนผมน่ ะนะ พรรค
ีั

พวกนํ้าลายสอมองตามกันสลอน
ใคร ๆ ก็บอกว่า เอมกับปุณณ์ สมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก .. ผมเองก็เคยเป็ นคนหนึ่ งทีพูด คํานั้น เพราะเขา

สมกันจริ ง ๆ

10

สมกันจนผมอดสงสัยไม่ได้ .. ว่าประโยคต่อไปของปุณณ์จะเป็ นคําว่าอะไร
"แต่..... ผมอยากจะคบกันโน่ .."
ไอ้ห่า...... กูไม่อยากฟั งแล้วโว๊ย !!!!!!!!
"โอเคว่ะปุณณ์ ... พูดคําเดิมเลย เรากลับดีกว่า ไม่อยากฟั งแล้วว่ะ " ผมตัดบทอย่างรวดเ ร็ วพลางลุกขึ้นหมาย
จะกลับแน่ นอน ไม่มการล้อเล่น ... ผมไม่เข้าใจอะไรมันเลย จะมานังแก้ตวว่าตัวเองไม่ได้เป็ นเกย์ แถมยังยก




เรื่ องเอมมาอ้างอีกทําไม ในเมือคําต่อไป มันยังยืนยันจะทําตัววิปริ ตกับผมอยูดี

"เพราะทีบานผมกําลังจะบังคับให้ดตว ผมขัดขืนพ่อกับแม่ไม่ได้ นอกจากน้องสาวจะช่ วย ซึ่งเธอบอกว่าถ้า
่ ้
ู ั
ผมมีแฟนเป็ นผูชายเธอก็จะโอเค "

O.o หา... อะไรนะ????? มันพูดทั้งยาวและเร็ วจนฟั งไม่ถนัด สิ่งเดียวทีรู้ตอนนี้ คอว่า ..... ผมควรจะฟั ง ?


"อะไรนะ? เอาช้า ๆ ชัด ๆ"

"ผมบอกว่า ... ทีบานกําลังจะบังคับให้ดตว " ปุณณ์สูด ลมหายใจเฮื อกใหญ่กอนจะพูดต่อ ในขณะทีผม
่ ้
ู ั

กลับไปนังตรงข้ามมันเหมือนเดิมแล้ว "อ่าฮะ.. ?"

็ ่
"แล้วผมไม่เคยปฏิเสธอะไรพ่อกับแม่ได้ ... โน่ กรู้วาท่านดุ ...." ถูกต้องใช่ เลย... ผมยังฝังใจแม่นถึงงานวัน

เกิดทีบานมันเมือ 2 ปี กอน เพราะแม่งเล่นเอาเกร็ งแทบแย่ ต้องมานั่ งกลั้นคําหยาบยิงกว่ากลั้นตด เพราะตดยัง
่ ้


ปล่อยออกมาได้ไม่มใครรู ้ (ปะวะ?) แต่คาหยาบแม่งหลุดเมือไหร่ ... มีหวังโดนโยนออกจากบ้านไฮโซเมือ




นั้น.... กลับไปเดือดร้อนถึงไอ้โอมต้องนังฟั งผมพ่นสารพัดสัตว์ททนเก็บเอาไว้สามชัวโมงเป็ นวรรคเป็ นเวร
ี่


จนหู ชา
"แต่ไม่รู้เ ป็ นอะไร ท่านยอมแป้ งเสมอ " ปุณณ์พูดต่อขัดความคิดทีกาลังเพ้อเจ้อของผม .. มันพูดว่าอะไรนะ ?
่ ํ
อ๋ อ... เออ แป้ งนี่ เป็ นชื่ อน้องสาวมันครับ ผมพอจะจําได้อยู่ น้องแป้ งนี่ เป็ นเด็กแสบพอตัวในความทรงจํา

11


สยองของผม.. ถ้าจะบอกว่าแม้แต่พ่อกับแม่ยงกลัวนี่ ผมก็ไม่คอยแปลกใจ - _-"..

"ดังนั้นถ้าแป้ งช่ วยพูดให้ผม ผมก็คงไม่ตองไปดูตว แต่ ................." ถึงตรงนี้ ผมเลิกขึ้นคิวสูง .... แต่ .... แต่



อะไรวะ!?........ ตอนผมเรี ยนพิเศษวิชาภาษาไทย อาจารย์ปิงเคยบอกกับผมว่า หลังคําว่า 'แต่ ' มักเป็ น main idea เสมอ.. ซึ่งนักเรี ยนมีหน้าทีตองสนใจมั นเป็ นพิเศษเวลาทําข้อสอบ
่ ้
แต่ .. ตอนนี้ ผมไม่อยากสนใจมันเลยว่ะ - _-"... main idea ผม ชัดพอปะ ?
"เราไม่ฟังต่อได้มะ ?"
"ไม่ได้โน่ ฟั งให้จบดิ่ " แม่งขี้บงคับอะ !!!!!!!!!!!! T[]T

ผมนังทําหน้าเซ็งรอมันพูดต่อด้วยจิตใจลุนระทึก ... ก็ไอ้ความรู ้สึกเสี ยวสันห ลังวาบ ๆ นี่ คออะไรวะ



หมายความว่าผมจะต้องเสียเอกราชให้ไอ้ปณณ์รึเปล่า T__T

"แต่แป้ งมัน ... ก็เหมือนเด็กผูหญิงสมัยนี้ อะโน่ ทีชอบอ่านนิ ยายกับการ์ตนเกย์ อะไรของแป้ งก็ไม่รู้ ผมเห็ น



ซื้อมาเก็บเต็มห้อง " บทสนทนานี้ เริ่ มฟั งดูน่ากลัวขึ้นทุกที ๆ ...
"แป้ งก็เลยบอกผมว่า ถ้าผมมีแฟนเป็ นผูชาย แป้ งถึงจะยอมช่ วยพูดให้ ... แล้วถ้าแฟนผมน่ ารัก ... ก็จะยิงช่ วย


เข้าไปใหญ่"

เอาล่ะ... ใครก็ได้บอกทีวาผมไม่ได้กระพริ บตามากี่นาทีแล้ว ...

ในใจผมเริ่ มสวดมนต์อธิ ษฐานขอขมาเจ้ากรรมนายเวร .. เป็ นไปได้กขอให้หูตวเองบอดซักสองสาม นาที

หากคําอธิษฐานเป็ นจริ งผมรับรองจะอาสาเก็บขยะรอบสนามหลวงซัก 3 เดือนแก้บน
แต่ไม่ยกมีเจ้าป่ าเจ้าเขาองค์ไหนเห็ นใจผมซักคน T___T


12

"คือโน่ ก็........ ดูดี..." นี่ คอประโยคต่อมาทีผมได้ยน ...




โอเคอะปุณณ์ !!!!!!! กูขอโทษทีเ่ กิดมาตัวเล็กกว่ามึง (จริ ง ๆ ผมก็ไม่ได้เตี้ยเท่าไหร่ แล้วปุณณ์มนก็ไม่ได้สูง

็ ั่

มากมายอะไร แต่กนนแหละ ... ยังไงผมก็ยงสูงน้อยกว่ามันอยูดี ) กูขอโทษทีกเู ป็ นลูกคนจีน ตัวเลยขาวจัวะ



ตากแดดยังไงก็ไม่ยอมดํา กูขอโทษทีถึงแม้กจะเป็ นลูกคนจีนตาครึ่ งชั้น แต่ตากูเสื อกกลมแป๋ ว แถมปากยัง


่ ่
แดงแจ๋ ..... กูโดนเพื่อนแซวอยูบอย ๆ ว่าน่ ารักก็จริ งอยู่ แต่กไม่เคยคิดอะไร จนถึงวันนี้ นี่แหละทีมงทําให้กู

่ึ
รู ้สึกว่าสิ่งทีกเู ป็ นมัน ..

นรกชัด ๆ !!!

ท่าทางมันจะอ่านความคิดผมออกทังหมดโดยทีไม่ตองออกเสี ยงซักแอะ ..
่ ้

"โธ่โน่ ... ผมขอโทษ ไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่คอ ...... จะให้ไปคว้าเอาไอ้เชนมาบอกแป้ งว่านี่ แฟน ก็

ไม่ใช่ เรื่ องใช่ ไหมล่ะ" เข้าใจพูดนี่ หว่า ... มันอ้างไปถึงไอ้เชนครับ ไอ้เชนนี่ เป็ นนักกีฬาเต็งหนึ่ งของโรงเรี ยน

... ฟั งดูกรู้แล้วใช่ ไหมล่ะครับว่าไซส์จะประมาณไหน
"แล้วทําไมไม่ไปให้พวกแก๊งค์นางฟ้ าช่ วยล่ะ " ผมโยนถามต่อไปถึงแก๊งค์กะเทยจอมแก่น ทีเ่ ซี้ยวซะจน


ผูชายแมน ๆ อย่างพวกผมยังผวา .. แน่ ละว่าถ้าลองปุณณ์ไปขอความช่ วยเหลือจากพวกนี้ ละก็ ขี้คร้านจะกรี๊ ด

กร๊าดแย่งกันช่ วยแทบไม่ทน

"ก็แป้ งเขาไม่ชอบแบบนั้นนี่ โน่ แป้ งชอบเกย์ ไม่ได้ชอบกะเทย ..." แล้วกูเป็ นทีไหนล่ะ !!!!! อยากจะตะโกน

ใส่หน้าจริ งโว๊ยยย
"ไอ้โอ๊ค ไอ้ดลย์ วิทย์ ... ผูชายตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ เยอะแยะ ตัวเล็กกว่าเราด้วย ทําไมไม่ไปให้พวกนั้นช่ วยล่ะ "


ผมยังพยายามโบ้ยต่อไม่จบสิ้น แต่ดทาทางปุณณ์จะหน่ าย ถึงได้ถอนหายใจใส่หน้าผมอย่างนั้น
ู ่

13

"พวกนั้ นก็ปกติเหมือนเรานี่ โน่ ... ไม่ยอมหรอก "
"แล้วทําไมต้องเราอะ !!!"

"ก็ถากับโน่ ........ ผมยังมีเรื่ องทีช่วยโน่ แลกเปลี่ยนได้ " สะอึกอุกกันเลยทีเดียว ......... นี่ ผมกําลังถูกขูรึเปล่า


วะ??
เกือบลืมไปแล้วเชี ยวว่าตัวเองต้องอาศัยใบบุญจากปุณณ์อยู่ ถึงตอนนี้ ผมมองเห็ นหน้าเจ้าปุ ณณ์เป็ นแบงค์
พัน สองปึ ก ปึ กละหมืน เรี ยบร้อยแล้ว


"โอเคไหม... ทีอื่นไม่ตอง ขอแค่ตอหน้าแป้ งก็พอ .... แล้วเงิ นชมรมโน่ ได้แน่ นอน " ......


หึ๊ ยย!!!......................................

เพื่อเงิ นสองหมืน กูตองยอมเสี ยศักดิ์ศรี เป็ นเมีย (ในหน้าที)่ ของยอดชา ยนาย
่ ้

ปุณณ์เลยเหรอวะ !!!

ผมมองหน้ามันทียมกริ่ มอยูพลางครุ่ นคิด แต่ยงไม่ทนจะคิดตกดี เสี ยงแหลม ๆ เสี ยงหนึ่ งก็ดงขึ้นก่อน
่ ิ้
ั ั


"พี่ปณณ์ นี่ ใครน่ ะ ?"


4th CHAOS - !?
"พี่ปณณ์ นี่ ใครน่ ะ ?"


เพราะเสี ยงนี้ ทาเอาผมต้องสะดุงเฮื อกจนตัวลอยกันเลยทีเดียว ก็ ทําไมผมจะจําไม่ได้ละ ว่าไอ้เด็กผูหญิง



่ ้
หน้าบ๊องแบ๊ว แต่นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ ทีมายืนปั้นหน้างงอยูขางหลังปุณณ์น่ะคือใคร


14

โผล่มาแล้วครับ น้องแป้ งในตํานาน !!!!!!!!!!!!
กูเริ่ มส่งสัญญาณเรี ยกแบทแมนตอนนี้ ได้เลยรึ เปล่าวะเนี่ ยยยยยยยยยยยยยยยย !
ผมตะลึงงันมองหน้ าเด็กผูหญิงหน้าตาน่ ารักคนนี้ อย่างกับเห็ นผี (ให้เลือกดี ๆ ตอนนี้ ผมเจอผียงรู้สึกดีซะ


กว่า) ในขณะทีปณณ์ดจะควบคุมสถานการณ์ได้ดีกว่าทีคด (รึ เปล่าวะ) มันเพียงสูดหายใจเฮื อกใหญ่ ก่อนจะ
่ ุ ู
่ิ
หันไปส่งยิมให้น้องสาวทีน่ารักของมันทันที


เฮ้... เพื่อน..... อย่าทําท่ ากระดี๊กระด๊าแบบนั้น ....... กู.. กลัว....

"ไหนแป้ งบอกจะนอนแล้วไงคะ ?" ผมขมวดคิวมองไอ้ทาทางอ่อนโยนของปุณณ์ททากับน้องสาว ก็เป็ น
ี่ ํ

ซะอย่างนี้ แหละ เด็กคอนแวนต์ทวสารทิศถึงได้พากันหลงนักหลงหนา ... ผมคิดพลางเลิกคิวมองปุณณ์ทลบ
ั่
ี่ ู

หัวน้องวัยม.ต้นอย่างพี่ชายใจดี แล้วพลันรู ้สึกสบายใจกับภาพทีได้เห็ นอย่างบอกไม่ถก



"ก็นอนไม่หลับ ว่าจะลงมาดูวาพ่อกลับยัง แต่เห็ นพี่ปณณ์กอน " เจ้าตัวจุนตอบพลางเหล่ตามองผมไปพลาง
ุ ่

.. คงจะคุนหน้าผมล่ะซี่ เด็กน้อยย (ผมเจอเธอครั้ งล่าสุดเมือปี กลายทีงานบอลครับ น้องแป้ งแวะมาหาปุณณ์ที่




อยูฝ่ายพัสดุ ส่วนผมทําหน้าที่ band เดินไปตามไอ้ปณณ์ให้น้องแป้ งเองกะมือ )

ผมฉี กยิมให้เธอจนเห็ นฟั นครบ 32 ซี่อย่างเป็ นมิตร (เหงื อกแทบแหก) เห็ นไอ้ปณณ์หันมองมาทางผมแล้วก็


ยิมให้แบบทีทาเอาเสียวตะเข็บชายแดนด้านหลังวูบบ
่ ํ

"อ๋ อ ... พอดี .. เพือนนแวะมาหาน่ ะ" มันหันกลับไปพูดกับน้องแป้ ง ว่าแต่ทาไมต้องเน้นคําว่า เพือนน แปลก



ๆ ด้วยวะ (มีการลากเสี ยงด้วย !?)
"เพือนน??" ยิงเห็นสายตาซน ๆ ของยัยเด็กนี่ แล้วยิงไม่น่าไว้ใจทะแม่งว่ะ ...... นี่ ผมกําลังโดนไอ้สองศรี พี่




น้องตัวแสบกลันแกล้งอะไรอยูรึเปล่าครับเนี่ ย !?

"คืออันทีจริ ง ........." ปุณณ์พูดพลางขยับตัวหันไปหาน้องแป้ งมากขึ้น พร้อมกับเหลือบตามองผมเป็ นระยะ


15

แต่ไม่ยกว่ามันจะสนใจสายตาสงสัยเสี ยเต็มประดาของผมทีส่งไปเลย !?


"เห็ นแป้ งบอกว่าอยากเจอโน่ ... เลยขอร้องให้โน่ มาหาหน่ อยน่ ะ " อะไรนะ!!!!!!!!!!!!!แน่ จริ งตอนพูดมึง

อย่าลอบทําร้ายด้วยการเตะหน้าขากูดงป้ าบบสิ วะ สาดดดดด !! อูยยยยยย ไอ้บา ฝากไว้กอนเหอะมึง !


"แป้ งอยากเจอพี่โน่ ?"
"ก็แป้ งบอก........ อยากเห็ นแฟนพี่ไม่ใช่ เหรอ..."

แล้ วกูไปตกลงกับมึงตั้งแต่ ตอนไหน!!!!!!!!!!!!!
ความจํากูเสื่อมหรื อมึงโมเมวะสัด !


ผมเกือบจะโวยวายลุกขึ้นมาทุบหัวมันอยูแล้ว ถ้ามันไม่ได้ คว้ า มือผมไปจับไว้อย่าง อ่อนโยน เสียก่อน
เวรกรรมแล้วไหมล่ะ ชี วต ..........


***

ในทีสุดผมก็โดนลากให้เข้ามาในบ้านภูมพฒน์จนได้ (นี่ ผมก็ขดขืนแล้วเหมือนกันครับ ) จุนพอกันทั้งพี่ท้ง

ิ ั



น้องนันล่ะผมว่า เจ้าเด็กแป้ งพอรู้ตวว่าผมจะมาเป็ นพี่สะใภ้ (กูจะบ้า!!) ก็คะยั้นคะยอให้พี่พาแฟนเข้าไปกิน


นํ้าในบ้าน (แล้วเอาออกมาให้ไม่ได้เหรอวะ ) ข้างฝ่ ายไอ้ปณณ์กเ็ สือกสนับสนุ นเต็มทีอีก บอกคุยข้างนอกยุง


กัด (พวกมึงปล่อยกูกลับบ้านง่ายกว่าเยอะ !)

16

แน่ นอนว่าผมเถียงอะไรไม่ได้ซกคํา โบราณว่านํ้าท่วมปาก ผักบุงโหรงเหรงเป็ นยังไง วันนี้ ผมรู ้ซ้ ึงแล้วครับ



(เอ๊ะ.. แว่ว ๆ เหมือนใครด่าผมว่าสุภาษิตนี้ มนไม่มี ) ตอนนี้ ผมเลยต้องมานังแหมะอยูบนโซฟาในห้องนังเล่น



บ้านภูมพฒน์ โดยทีมน้องแป้ ง นังอยูบนโซฟาอีกตัวนึ ง และ ไอ้ปณณ์ ........ . ทีแทบจะยกเอาผมไปนังบนตัก
ิ ั
่ี


่ ่

่ ิ
"เบียดทําไม! ร้อน!" ผมกระซิบด่ามันพอเป็ นพิธี ไม่ให้น้องแป้ งทีกาลังตั้งใจดูซีรี่ยหนังฝรั่งอยูได้ยน แต่ไอ้
่ ํ

เวรนันกลับทําหน้าเหรอหราใส่

"ร้อนเหรอ เร่ งแอร์ไหม ?"
"ไม่ตอง ! เขยิบไปก็พอ!" เรื่ องแค่น้ ี ทาไมคิดไม่ได้วะ - _-"



แต่คาตอบทีผมได้รับกลับเป็ นรอยยิมเจ้าเล่ห์จากคนทีนงเบียดผมอยูนี่แทน "ได้ไงล่ะ ให้มนเนี ยน ๆ หน่ อย


่ ั่


สิโน่ " หึ๊ ย ... เนี ยนห่ าเนี ยนเหวอะไร!! มึงบังคับขืนใจกูมาชัด ๆ !!!!!!!

"เนี ยนเชี่ ยไร! เถิบไป!" เริ่ มขึ้นคําหยาบแล้วครับ .. ผมยังไม่ลดละความพยายามทีจ ะอยูห่าง ๆ ไอ้บานี่ ง่าย ๆ


ซึ่งงวดนี้ ดเู หมือนมันจะยอมให้ความร่ วมมือแต่โดยดี ..
็ั ่

ผมถอนหายใจโฮกใหญ่ทปณณ์ยอมกระเถิบออกไปนิ ดหน่ อย (แต่กยงนังติดกันอยูดี ) ซึ่งแน่ นอนว่าความ
ี่ ุ
่ ั
โล่งใจไม่ได้อยูกบตัวผมนานเลย เมือไอ้ปณณ์มน ..... พาดแขนมาโอบบ่าผมแทนซะนี่ !!!!

ุ ั
คิดได้ นะมึง!!!!!!!!!!!

ผมเห็นชัดว่าน้องแป้ งหันมามองเราสองคนด้วยนัยน์ตาทีเ่ ป็ นประกายวูบไหวแปลก ๆ มันแลดูเป็ นประกาย
อิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถก ทําเอาผมขนลุกพรึ่ บพร้อมกันทั้งสองแขนโดยไม่ตองโทรนัดกันให้เสี ยเวลา !!


ดูทวตอไปสิ ครับแป้ ง !! T____T
ีี่

17

"พี่โน่ กลับยังไงคะวันนี้ ดึกแล้วนะ " น้องแป้ งหันมายิงคําถามให้ผม แต่ ... คําถามนี้ มนแอบแฝงอะไรรึ เปล่า

วะ... ไม่ ๆๆ ไม่ดีแน่ รี บปัดไปจะปลอดภัยกว่า .. ผมยกนาฬิ กาข้อมือตัวเองมามองแล้วก็พบว่ามันดึกมากแล้ว
จริ ง ๆ ได้เวลาหนี จากขุมนรกชั้นที่ 18 นี่ ซกที

"พี่ขบมอไซ ค์มาครับ งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะ บายปุณณ์ " ผมหันไปโบกมือให้ไอ้ตวปัญหาคนโต ทีลกขึ้น


ุ่
ทําท่าจะเดินไปส่ง ในขณะทีตวปัญหาคนเล็กดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยผมให้ไปผุดไปเกิดง่าย ๆ
่ ั
"ปล่อยพี่โน่ กลับตอนนี้ ได้ไงอะพี่ปณณ์ !! ระหว่างทางเป็ นอะไรไปใครจะรับผิดชอบ !" อ้าวเห้ย ... พี่เป็ น

ผูชาย อายุ 17 แล้วนะครับ !! ดูแลตัวเองได้แล้วครับแป้ ง !!

"เอ่อ........"
"พี่โน่ นอนนี่ นะ ๆๆ.... นอนห้องพี่ปณณ์กได้ อย่ากลับเลยนะ มันอันตราย " ทีน้ ี จะเอายังไงกะลูกแมวน้อย
ุ ็
่ ้
ทีมาเกาะแขนแจอยูขางผมนี่ ดีหว่า - _-"... ถ้าเป็ นไปได้ .. ผมอยากจะถีบแ ม่งให้กระเด็น

ริ มฝี ปากเล็ก ๆ นันยังจ้อไม่หยุด .. "พี่ปณณ์จะบอกว่ามีแฟนอย่างเดียวแล้วให้หนู ช่วยพูดกับพ่อเรื่ องนั้น



ไม่ได้หรอกนะ ถ้าพี่ปณณ์ไม่ดแลพี่โน่ ให้ดี หนู กไม่ช่วยพูดให้เหมือนกัน " ชิ บหายแล้ว !!!! ไหงงั้นล่ะวะ!!!!



หน้าผมตอนนี้ มเี ครื่ องหมายอัศเจรี ย ์ ขนาด 500pt แปะป้ ากอยูกลางกะบาลจนแทบหงายเก๋ ง
"เอ่อโน่ ..... นอนนี่ เถอะว่ะ กลับตอนนี้ มน ...... หึ หึ ...... อันตราย.. หึ หึหึ" ดูนน มันขําชัด ๆ ไอ้เชี่ ยปุณณ์ มึง

ั่
ไม่ช่วยกูแล้วมึงยังจะ ....... โอ๊ยยยยย ผมควรเฟ้ นคําไหนมาด่ามันก่อนดีวะเนี่ ย !!!!!
"นอนยังไงล่ะ พรุ่ งนี้ มเี รี ยน ชุ ดนักเรี ยนไม่มี "
"ชุ ดพี่ปณณ์ไงคะพี่โน่ "

่ ี่ ่
"ไม่ได้หรอกครับ รหัสนักเรี ยนมันไม่เหมือนกัน " เอาวะ... ตอนนี้ อยูทวาใครจะเถียงชนะใครแล้ว

18


"ไม่เป็ นไรหรอก วันดีคนดี บราเดอร์ไม่เคยตรวจนี่ ... หรื อถึงเขาสงสัย โน่ บอกไปก็ได้วาบังเอิญมาค้ างบ้าน

ผม แล้วใช้ชุดของผม " ไม่ช่วยกูแล้วยังจะฝังกลบกูอีกนะปุณณ์ !!!!!!! ไอ้เหี้ ย กูซ้ ึง !!!!!!!!!!!
กูซ้ ึงว่ะเพื่อน!!!!!!
"........................." ถึงตอนนี้ ผมอึ้งรับประทาน ใบ้แดก เถียงต่อไม่ออกแล้วครับท่าน

"รี บขึ้นไปอาบนํ้านอนเถอะค่ะ ทั้งสองคนเ ลย แล้วเรื่ องนั้นแป้ งจะค่อย ๆ คุยกับพ่อให้นะพี่ปณณ์ " น้อง


แป้ งพูดพลางดันหลังทังผมและปุณณ์ให้ออกจากอาณาเขตห้องนังเล่นไป เพื่อมุงสู่เรื อนหอรอรัก (??) ตบ


ท้ายประโยคด้วยคําทีทาให้ปณณ์ตาวาว แต่ผมนี่ สิ ห่ อเหี่ ยวใจเป็ นอย่างทีสุด
่ ํ ุ


ทําไมต้องค่อย ๆ คุยด้วยวะครั บ!! แล้วผมจะต้องตกอยูในสภาพนี้ อีกนานแค่ไหนเนี่ ย !!!!!!!!!

"ไม่ตองห่ วง เรื่ องเงิ นชมรมนายฉันก็จะจัดการให้เหมือนกัน " เสียงปุณณ์กระซิบบอกผมเบา ๆ ในขณะที่

ผมเกือบลืมเรื่ องนี้ ไปแล้ว

มันคุมกันแน่ หรื อเปล่าวะ ถามจริ ง !

5th CHAOS – Just let it Flow
ผมโผล่หัวไปโรงเรี ยนในตอนเช้าด้วยสภาพสะบักสะบอม ..


เอ่อ..... อย่าเพิ่งคิดลึกไปถึงไหนต่อไหนล่ะ ... แม้วาผมจะแทบไม่ได้นอนทังคืนตามทีพวกคุณแอบคิดอยูก็


เถอะ -_-" แต่ไม่ได้มเี รื่ องผิดผีอะไรเกิดขึ้นแน่ นอน สาบาน !!

19


ก็จะให้ผมนอนหลับเข้าไปได้ยงไงล่ะครับ !! กับไอ้ปณณ์เนี่ ย ถึงจะพอรู ้จกกันบ้างก็จริ งอยู่ แต่กอย่างทีผม




เคยบอก ว่าเราไม่ได้สนิ ทกันเท่าไหร่ (อันทีจริ งคือไม่สนิ ทเลยยยย ผ่านมาผ่านไปโคตร ๆ )


ดังนั้นไอ้เรื่ องจะให้อยูดี ๆ มานอนร่ วมเตียงกันสองต่อสอง แถมยังในบ้านของมัน ทีผมเคยแต่เข้ามาอย่าง



มากสุด ๆ ก็ แค่สนามหญ้า (เมือสองปี กอน ) นันน่ ะ.. อยูดี ๆ จะให้มาอัพเลเวลค้างอ้างแรมกับมันในห้องนอน



สองต่อสองเลยนี่ มนก็เร็วเกินไป แถมเรื่ องทั้งหมดยังกิดขึ้นภายในเวลาแค่วนเดียวนี่ กอีก


ผมเตรี ยมใจไม่ทนว่ะ



แต่จริ ง ๆ จะให้นอนก็นอนได้นะ ไม่มคดมากอยูแล้ว .. ผมอาบนํ้า เปลี่ยนชุ ดนอนของมันเสร็ จสรรพ (ทังที่
ีิ

ปกติผมใส่เสื้อกล้ามนอน แต่วนนี้ มดชิ ดหน่ อยดีกว่า เพื่อความปลอดภัย ) เรานังคุยกันพอเป็ นพิธีนิดหน่ อย
ั ิ


ตอนแรกว่าจะเล่นเครื่ อง XBOX360 สุดไฮโซของมันตามทีถกชวน แต่เอาเข้าจริ ง ๆ ดันไม่คอยมีอารมณ์ ใน
ู่
ทีสุดปุณณ์กเ็ ป็ นฝ่ ายปิ ดไฟนอนอย่างว่าง่าย

เคราะห์ดีทบานมันรวย เตียงมันเลยใหญ่ นอนกลิงกันสองคนนี่ นอนได้สบาย สามคนสี่คนก็ยงไหวนะ เอ้า !
ี่ ้


แต่ไม่รู้ชาติทแล้วผมกรรมหนักอะไรนักหนา ....
ี่
น้องแป้ งเสือกเปิ ดประตูผลัวะ ! เข้ามา!?

ไอ้ปณณ์เลยรี บคว้าตัวผม (ทีนอนอยู่ไกลโพ้นอีกฝั่งเตียง แถมมีหมอนข้างกั้นอาณาเขตอีกต่างหาก ) ทีทาท่า


่ ํ

จะหลับอยูมะรอมมะร่ อแล้ว .. เข้าไปกอด
มันกอดผม!!!!!!!! เรื่ องจริ งไม่ได้โม้ !!! แม่งเอ๊ยยยย !!

20

ผมดินสุดชี วตก็แล้ว ผลักมันออกก็แล้ว แต่สูแรงมันไม่ไหวจริ ง ๆ แขนไอ้ห่านี่ แม่งแรงเยอะชะมัด ! เห็น



่ ูู

ผอม ๆ อยูแต่ดถกไม่ได้ อีกอย่าง มันอยูในตําแหน่ งทีได้เปรี ยบกว่าผมมากครับ ทําเอาผมได้แค่ดินพราด ๆ



อย่างขัดใจอยูในแขนมัน
"แป๊ บเดียว ๆ " มันกระซิบปลอบใจผมให้หยุดดิน ก่อนจะทําท่าเหมือนคนเพิ่งตืน ชะโงกหัวไปมอง



น้องสาวทียนหน้าเอ๋ ออยูตรงประตู เพราะ เพิ่งเดินเข้ามาเจอพี่ชายนอนกอดกับแฟนตัวเองกลม (ดูดี ๆ สิ วะ กู
่ื
ขัดขืนอยู่!!)

"มีอะไรคะแป้ ง ?" ไอ้พี่น้องคูน้ ี รีบ ๆ คุย รี บ ๆ ไปซักทีสิโว๊ยยยยยยยยย !!!
"แป้ ง... เอาผ้าห่ มมาให้เพิ่ม ... กลัวพี่โน่ หนาว.." น้องมันทําท่าอึ้งรับประทาน ปนกับแลดูมความสุข

เล็กน้อยครับ ... โอ้ ไม่ ... น้องแป้ งครับ .. น้องแป้ งคิดอะไรรรรรรรรรรรรรรรร

"ไม่เป็ นไรหรอกค่ะแป้ ง " ผมได้ยนเสี ยงปุณณ์ตอบน้องแบบนั้น พร้อมกับรู ้สึกได้วามันกระชับกอดผม

แน่ นขึ้นไปอีก
แน่ นอนว่าผมแกล้งหลับตายแบบไม่รับรู ้เรื่ องราวอะไรบนโลกนี้ อีกแล้ว
่ ุ
"พี่โน่ เขาไม่หนาวหรอก" ไม่ตองลืมตาผมก็รู้วาไอ้ปณณ์ทาหน้าแบบไหนอยู่ แล้วก็รู้ดวยว่าน้องแป้ งกําลังมี



สีหน้ายังไง
โอ๊ยยย ไอ้พี่น้องบ้านนี่ มนช่ างขยันสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นจริ งโว๊ยย !!

"อ๋ อ .. แป้ งลืมไป ... ฮิ ฮิ... งั้นแป้ งไม่กวนละ จะล็อคห้องให้นะ "
'กริ๊ ก '

21

่ื
แล้วคืนนั้น เราสองคนก็แยกย้ายกันนอน ต่างคนต่างไม่ห่มผ้า (เพื่อความเท่าเทียม เพราะผ้าห่ มมีอยูผน

เดียว) ยังดีทปณณ์ปรับแอร์เป็ น 25 องศา ให้ห้องไม่หนาวจัด แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็นอนไม่คอยจะหลับเลยจริ ง
ี่ ุ


***

ตัดกลับมาทีเ่ วลาปัจจุบน .. ทันทีที่ผมเปิ ดประตูห้องเรี ยนก้าวขาเข้ามา ก็ถกรุ มมองด้วยสายตาแปลก ๆ


อะไร.. ไม่เคยเห็ นโดมรึ ไง !?
"มีไร.. มองไม" ผมถามกลับห้วน ๆ พลางเหวียงกระเป๋ านักเรี ยน (ของปุณณ์ ) ลงจอดบนโต๊ะเรี ยนตัว

ประจํา โดยพยายามสบสายตาเพื่อนฝูงให้น้อยยย ทีสุด เนื่ องจากกลัวมันจะผิดสังเ กต (ลืมไปว่าแบบนี่ น้ ี

แหละ ผิดหนัก)
"มึงไปเอาชุ ดนักเรี ยนใครมาใส่ " นัน..... ไอ้เก่ง แม่งรู ้ได้ไงวะ !!!! เก่งสมชื่ อจริ ง ๆ


"ไรของเมิงงง" แต่ถาคิดว่าจะยอมแพ้ง่าย ๆ ก็ไม่ใช่ โน่ แล้วครับ !! ถูกผิดไม่สน กูขอเถียงไว้กอน แต่ทไม่

ี่
มองตาแบบนี้ ไม่รู้มนจะเชื่ อ ผมรึ ป่าว



"มึงนันแหละ ปฏิเสธทําไม เห็นอยูทนโท่วาไอ้ชุดนี้ ไม่ใช่ ของมึง รหัสนักเรี ยนก็ไม่ใช่ ไซส์หลวมโพรก


อย่างนี้ กไม่ใช่ นอกจากมึงจะตัวหดลงได้ภายในเวลา 1 คืนอะนะ" ช่ างสังเกตจังวุย !

"อีกอย่าง... มึงไม่ได้ใช้จาคอปรุ่ นนี้ แล้วกระเป๋ ามึงของแท้ตองมีสติ๊ กเกอร์เสี่ยว ๆ แปะอยู่ " วิเคราะห์ได้

เป็ นฉาก ๆ เลยวะ !!!?
"สรุ ป.... มึงไปนอนบ้านใครมา เมือคืนกูดอทเอรอมึงมาเล่นด้วยทั้งคืน " ตกลงว่าเรื่ องของเรื่ องคือมึงรู้


22


ตั้งแต่กอนเห็นกูแล้วว่างั้นเหอะ !! ไอ้สาดด ทําเป็ นพูดดี ...
ผมถอนหายใจหน่ ายกับท่าทีเค้นความจริ งของไอ้เก่ง ทีมโอมพยักหน้าเป็ นกําลังเสริ ม
่ี
"เออ เมือคืนกูไม่ได้กลับบ้าน "

"วะ วะ วะ ว๊าวววววว ... จิ๊กกริ๊ วกะสาวทีไหนวะ !!" เชี่ ยโอม ไอ้หมาเจาะปากมาเกิด ถ้าเมือคืนกูได้ไปจิ๊กกริ๊


วกะสาว กูจะไม่ทาหน้าเซ็งอย่างนี้ เลยโว๊ยย


"สาวเหี้ ยทีไหนล่ะ กูตดแ หง็กอยูกะไอ้ปณณ์ห้อง 1 ทั้งคืน" เท่านั้นแหละ คนทีถอยเก้าอี้ออกไปไกลโพ้น




คือไอ้โอม ส่วนไอ้เก่งปรี่ เข้ามายกแขน ลูบหลัง ผมดูเป็ นการใหญ่


"ในทีสุดมึงก็เสร็ จผูชายจนได้สินะ ... กูวาแล้ว ... ไหนวะ ครั้งแรกเจ็บรึ เปล่า ได้ขาวว่าของไอ้ปณณ์มนใหญ่


ุ ั
ด้วย" เรื่ องเหี้ ย ๆ น่ ะไวนะมึง สัดเก่ง !!!!!!!!!!!!!ว่าแต่ของไอ้ปณณ์มนใหญ่จริ งเหรอวะ ?.. เห้ย ไม่ใช่ !
ุ ั
"บ้านป๊ ามึงสิ !!! กุมธุระกับมันเฉย ๆ แล้วบังเอิญว่าดึกแล้ว กุเลยต้องนอนค้างบ้านมัน ไม่มอะไรโว๊ยย !!"


พออธิ บายถึงตรงนี้ ไอ้โอมถึงได้ยอมเดินกลับมานังใกล้ ๆ ผมตามเ ดิมครับ .. ไอ้เวรนี่ นิ่ จริ ง ๆ เล้ย

"มึงไปสนิ ทกับปุณณ์ต้งแต่ตอนไหนวะ กูนึกว่ารู ้จกกันแต่ห่าง ๆ "


"ก็ไอ้เหี้ ยง่อยแหละตัวดี ทําให้กตองไปสนิ ทกับมัน ... เออ กูจดการเรื่ องงบชมรมอีก 2 หมืน ให้ได้แล้วนะ"
ู ้


"อย่าบอกว่ามึงไปขายตูดให้ไอ้ปณณ์ !?"


ผวัะ!!! ตบเกรี ยนมันเจ็บมือ แต่กขอตบแม่งซักทีเหอะครับ .. ไม่ไหวแล้ว .. ไอ้เชี่ ยโอม!
"โอ๊ย!! ตบไมวะ !!!!" ยัง... ยังมีหน้ามาถาม .....

23

"กุเห็นหมามันแกว่งตีนออกจากปากมึงอยูเ่ หมือนขาดอากาศหายใจ เลยตบให้อิสรภาพกะมันซะมัง เรื่ อง

เหี้ ย ๆ ล่ะคิดได้ สาดด " ผมก่นคําด่ าพลางมองนาฬิ กาข้อมือพลาง เห็ นแล้วขัดใจเป็ นชิ บหาย ! ปัดโธ่เว๊ย !!! นี่
อีกตั้งหลายนาทีกว่าจะถึงเวลาโรงเรี ยนเข้า ผมต้องทนนังให้ไอ้พวกนี้ เค้นคออีกนานแค่ไหนกันวะ !!

'.. ถ้ากาลเวลาอาจจะล่วงเลยพ้ นผ่ าน กาลเวลายาวนานเธอลืมเลือนฉั นบ้างไหม ~'
เสี ยงริ งโทนท่อนฮุคเพลง คิดถึงฉันรึ เปล่า ของวง cocktail ทีไอ้โอมใช้มานานสามเดือนกว่า (จนผมเริ่ ม

เบือ) ดังขึ้นเหมือนเป็ นกระดิ่งหมดยกนักมวย เฮ้อ .. ในใจแอบโล่งโคตร ๆ ทีไม่ตองทนฟั งมันกวนประสาท

่ ้
ต่อ ผมยิมเย้ย ๆ ใส่มนก่อนจะก้มลงหยิบสมุดการบ้านใต้โต๊ะมาเช็ คดูความเรี ยบร้อย แต่เมื่ อเงยหน้าขึ้นมา


กลับเห็ นว่าคนเป็ นฝ่ ายยิมเยาะกลับมา กลายเป็ นมันซะฉิ บ

"แม่มงโทรมาว่ะ " ไอ้ห่า .. ใครวะแม่กู ?

่ ั
ผมขมวดคิวมองหน้าจอมือถือ LG มันอย่างใคร่ รู้ ก่อนจะตาแทบเหลือถลน "มึงบอกไปว่าไม่ได้อยูกบกู "

"ไรวะ แฟนมึงเองแท้ ๆ ทําเป็ นหยิง ยูริเค้าไม่น่ ารักตรงไหน " ก็ไม่ได้ชอบจะให้ทาไงเล่า !! อีกอย่าง ผมไม่


ถนัดกับการทีมผหญิง หรื อใครสักคน มาวิงไล่ตามแบบนี้ ดวย
่ ี ู้


ไอ้โอมเมือไม่ได้คาตอบอะไรจากปากผม มันจึงทําแค่ยกไหล่อย่างไม่สนใจแล้วกดรับสายโทรศัพท์ทยงคง



ี่ ั
ดังอย่างต่อเนื่ อง ผมตบไหล่มนอีกสองทีเป็ นการกํา ชับให้ทาตามแผน ส่วนมันก็ได้แต่ปัด ๆ มือผมออก


เหมือนจะบอกว่า รู้แล้วแหละน่ า ..

"ครับ... โน่ ... ไม่อยูครับ ยังไม่เจอกันเลย " ดีมาก ดีมาก ..
"อะ............... แหะ ๆๆ........ เก่งจังครับ แป๊ บนึ งนะ " เฮ้ย!?


"แม่มงรู ้ทนว่ะ " มันใช้มอป้ องลําโพงมือถือแล้ วกระซิบกระซาบคําทีผมไม่คอยอยากฟั ง .. ไม่รู้ทาไม .. ไม่วา
ึ ั



เมือไหร่ ผูหญิงคนนี้ เป็ นรู้ทนผมเสมอ




24

สุดท้ายคนทีตองถอนหายใจเฮื อกใหญ่แล้วรับเอาโทรศัพท์เครื่ องเหลี่ยมสี ดามาคุยคือผมนันเอง "ครับ ว่า
่ ้


ไง?"
"ทําไมยูริโทรหาโน่ ไม่ตดเลยล่ะคะ " เสี ยงเริ งร่ าจากปลายสายดังตอบโต้ผมโดยทีมเี สียงรอบข้างเอะอะดัง


ลัน นี่ เธอคงจะถึงโรงเรี ยนแล้วล่ะมัง ผมคิดและได้แต่ฉีกยิมแหย ๆ ให้โทรศัพท์



"มือถือผมแบตหมดน่ ะ "
"เมือคืนก็ไม่ออนไลน์นะ "

"ก็ผมไปนอนบ้านเพื่อนมา .... ยูริมอะไรจะคุยกับผมรึ เปล่า " รี บเข้าประเด็นซักทีเถอะค รับ!

"อ๋ อ ... ฮิฮิฮิ" เสี ยงทีเ่ ธอหัวเราะกลับมานั้นฟั งดูไม่น่าไว้ใจชอบกล ตอนนี้ ผมรู ้สึกเหงื่ อตก แม้ในห้องเรี ยน

จะเปิ ดแอร์เย็นเจี๊ยบอยูกเ็ ถอะ "เย็นนี้ ไปกินข้าวกันนะโน่ ..." ว่าแล้วไง ..
"เย็นนี้ ผมต้องเข้าชมรม คงเลิกเย็น ๆ เลยน่ ะ "
"ไม่เป็ นไร ยูรอทีส ยามนะ ร้านบ้านหญิง ชั้นสองเหมือนเดิม " คิดเหมาเอาเองเสร็จสรรพ นี่ แหละยูริ ... ตัว

ผมเองก็เป็ นพวกปฏิเสธคนไม่เก่งเสี ยด้วย โดยเฉพาะกับยูริแล้ว ยิงปฏิเสธยากเข้าไปใหญ่ (จะว่าไปผมก็

ปฏิเสธไอ้ปณณ์ไม่เป็ นเหมือนกันนี่ หว่า )

"อาจจะโผล่ไปคํ่าหน่ อยนะ .." ทําได้ดีทสุดก็ แค่น้ ี แหละครับ - _-"
ี่
"ไม่เป็ นไรค่ะ ยูไม่รีบ แล้วเจอกันนะ " เสี ยงเริ งร่ าของเธอเอ่ยลาก่อนสายจะถูกตัดไป จริ ง ๆ แล้วยูริกเ็ ป็ น
ผูหญิงทีดีคนหนึ่ งเลยล่ะ เธอไม่เรื่ องมาก ไม่งอแง ไม่เอาแต่ใจเหมือนผูหญิงคนอื่น ติดแต่จะชอบคิดเหมาเอา




เองก็เท่านั้น อย่างตอนนี้ ทผ มมีสถานะเป็ น 'แฟน' ของเธออยูนี่กเ็ หมือนกัน ผมยังไม่ยกจําได้เลยแหะว่าเราไป
ี่



ตกลงกันตั้งแต่ตอนไหน ? รู้แต่วา .... รู้ตวอีกทีกมี 'แฟน' เป็ นยูริซะแล้ว


25


แต่กเ็ อาเถอะ ไม่ได้เสียหายอะไร ยูริกน่ารักดี คุณพ่อเธอเป็ นชาวญี่ปน เธอจึงเป็ นลูกครึ่ งญี่ปนน่ ะครับ ขา ว
ุ่
ุ่
ๆ หน้าใส ตาโต (อืม .. มีเขี้ยวด้วย) พูดจ้อได้ทงวันโดยไม่มวแววจะเหนื่ อย บางทีผมก็รู้สึกว่าเธอช่ างสดใส
ี ี่
้ั
และน่ ารําคาญในเวลาเดียวกัน แหะ ๆๆ ..
วันนี้ โผล่ไปเจอซักหน่ อยก็แล้วกัน ไม่ได้เจอเป็ นอาทิตย์แล้วนี่ ... เดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าผมไม่ดแลแฟน


6th CHAOS
"โน่ !! ตกลงเรื่ องค่ากลองเป็ นไงวะ !!" โห สุดยอด ........ รักผมกันสุดพลัง โผล่หน้ามาห้องชมรมปุ๊ บ ถามถึง
เงิ นก่อนเลย
"ก็ไม่เป็ นไงว่ะ ไม่ตาย แค่บาดเจ็บสาหัส นี่ หนี ตารวจมาว่ะ เดี๋ยวกะจะไปกบดานแถว ๆ ภูเก็ต "

ผัวะ!!
"ไอ้ควาย... ตลกไม่เข้าท่า กูหมายถึง ค่า กลอง ไม่ใช่ ฆ่ากลอง ... ระวังนะมึง ไปภูเก็ต เสร็จทุกราย "

"นันมันเสม็ดพี่ ..." ถึงตอนนี้ ผมไม่คอยแน่ ใจว่ามุกใครควายมากกว่ากัน ...


ผมเดินหัวเราะหึ หึผานตัวพี่นนท์ทเี่ พิ่งโบกหัวผมมา ก่อนจะเหวียงกระเป๋ า (ไอ้ปณณ์ ) ลงโซฟาข้างเปี ยโน



แล้วสอดส่ายสายตาหาเจ้าตั วปัญหา ทีตอนนี้ กมหน้าหลบสายตาผมวูบ .. แม่งก็รู้ตวนี่ หว่า


"ระ.. เราไปเข้าห้องนํ้าก่อนนะ " มันจะหนี ครับ ... หน็ อยยยยแน่ ะ !! คิดว่าพ้นเหรออออ
"ไม่ตองเลยไอ้ง่อย !!! มึงทํากูเดือดร้อน !!!!!!" แน่ นอนว่าไอ้ห่านี่ ไม่ไวไปกว่าผมหรอกครับ ตัวเปี๊ ยกแค่

นี้ น่ะ ผมตะครุ บคอเสื้อมันไว้ทนก่อนทีจะหลบหนี สาเร็ จ แล้วดําเนิ นการลากคอมาเสี ยบประจานกลางห้อง



ชมรม

26

"ไอ้ห่านี่ ไปนังหน้าเซ่อวันพิจงบให้พี่อน- วรรณศิลป์ ตัดเงิ นชมรมเรา ทําไงกะมันดี " อะฮ้า.. ดูเหมือนจะมี
ั๋

แนวร่ วมแค้นไอ้ง่อยเพิ่มขึ้นตามลําดับแล้วครับ ...

"ถอดกางเกงออกแล้ วเอาเมจิกเขียนช้างน้อยมัน " หู ย ... เรื่ องเหี้ ย ๆ อย่างนี้ ไม่ตองบอกก็รู้วาความคิดไอ้เป้

อ.. มึงจะหวาดเสี ยวไปหน่ อยมัง อีกอย่าง กูไม่อยากดูช้างน้อยมัน



"ให้มนเต้นไก่ยางหน้าเสาธงตอนเช้า " อันนี้ กจะออกแนวสันทนาการบันเทิงใจเกินไป ..

"ให้มนทําการบ้านเพื่ อนทุกคนในชมรมเป็ นเวลา 1 เดือน" ไม่เกี่ยวแล้วแหละ !!!!!!!

"เอามันเป็ นเบ๊ดีกว่า หลังจากนี้ ไปจนกว่าจะหมดเทอม ไอ้ง่อยต้องเป็ นเบ๊ชมรมเรา ทําตามทุกอย่างทีทกคน
่ ุ
สัง" อืม.....

"โอเคเลย... โอม คบกันมา 11 ปี วันนี้ มงพูดถูกใจกูสุด " ผมหันไปตบบ่าชมมัน มันยิมรั บคําพูดผมได้


แป๊ บนึ งแล้วก็หุบยิมทันที

"แล้วเมือ 11 ปี ทผานมากุเป็ นไงวะ "

ี่ ่
"กูครุ่ นคิดมาตลอดเลยว่าจะไปขอซื้อตะกร้อต่อจากคนงานก่อสร้าง .. จะได้เอามาครอบปากให้มง " เรี ยก

เสี ยงฮาได้ทวทั้งห้องชมรม เว้นแต่ไอ้โอมปากหมา ทีโดนผมหลอกด่าไปเมือครู่
ั่



"ไอ้ค วาย... มันคนละอันกัน ฝากไว้กอนเหอะมึง คราวหน้ายูริโทรมากูจะจีบให้เข็ด "

"แล้วใครห้ามมึงไม่ให้จบวะ ขอให้จบติดนะ " สาธุ ... ผมอวยพรส่งให้เลย อย่าหาว่าโง้นงี้ ยูริน่ารักดีกจริ ง


แต่เรื่ องจริ งยิงกว่านั้นคือ ผมไม่ได้ชอบเธอ

"โห๊.. ไอ้ขนแผน ... มีสาวสวย มาก้อร่ อก้อติกหน่ อยล่ะทําเป็ นหยิง เค้าทิงไปจะรู ้สึก "




27

"เหอะ... กูน่ะโรมิโอ"
"แล้วไม่ไปหานางวันทองรึ ไง ไหนว่านัดไว้เย็น ๆ " ไอ้สดนี่ โรมิโอบ้านพ่อมึงสิ นัดกับวันทอง .. แต่เออว่ะ

... พูดแล้วนึ กออก ผมบอกว่าจะไปตอนเย็น ๆ ก็จริ งอยู่ แต่ในชมรมมันดูไม่มอะไร ให้ผมช่ วยเลยนี่ หว่า รุ่ น

น้องตรงหน้ามันรอซ้อม marching band สําหรับงานบอลก็จริ ง แต่โต้โผงานนี้ เป็ นไอ้ฟิล์ม (รัฐธรรมนู ญ )
ไม่ใช่ ผม
"เออ จะไปละ ... สรุ ปว่าเรื่ องเงิ นชมรมอีกสองหมืนกูไปคุยกับสภาฯแล้วนะ เดี๋ยวทางนั้นเขาจะจัดการให้

ไม่มอะไรต้องเป็ นห่ วง .... มัง" ผมพูดพลางจะหันหลังกลับ แต่เสี ยงเห่ าหอนของไอ้โอมยังคงดังไม่หยุดปาก



"แหง๋ ละสิ โน่ ลงทุนไปขายตูดให้ไอ้ปณณ์นี่หว่า .." ใครแมร่ งเหยียบหางไอ้ห่านี่ วะ ...หอนจัง .. กุเพิ่งพูดอยู่

แหมบ ๆ ว่าอยากเอาตะกร้อครอบปาก หลังจากวันนี้ ไปคงต้องหามาครอบจริ ง ๆ แล้วล่ะมัง .. ผมคิดไปพลาง

หันซ้ายขวาหาทีมดปากชัว ๆ ของมันไป
่ ั

"จริ งเหรอฮะพี่โน่ !!!!!!!!?!!"
"เชื่ อมันก็ออกลูกเป็ นจามรี แล้วล่ะครับ น็ อต .. เออ สรุ ปว่าจัดการเรื่ องเงิ นให้แล้วนะ วันนี้ ไม่มอะไร ทุกคน


นังรอไอ้ฟิล์มไป กูขอกลับก่อนล่ะ ไอ้ง่อย !! มึงอยูปิดห้องด้วย ถ้ารู้ ว่าเหตุการณ์ไม่เรี ยบร้อยหรื อของหาย มึง

่ ั
ตายย!!" ผมสังแกมขูมนเอาไว้ เห็ นหน้าขาว ๆ นันเหงื่ อแตกซีดแล้วไม่วายขํา โกรธมันก็จริ งอยู่ แต่เรื่ องของ


เรื่ องคืออยากแกล้งแม่งมากกว่า
"เออ บาย เจอกันพรุ่ งนี้ " หลังจากรํ่าลากับทุกคนเสร็ จ ผมก็มงหน้าออกไปยังประตูโรงเ รี ยนทันที
ุ่

***

่ ี่ ่
จริ งอยูทวาผมไม่ได้ออกจากโรงเรี ยนเย็นเท่าทีโม้กบยูริไว้ แต่กว่าจะฝ่ ากําแพงรถติดหน้าถนนเจริ ญกรุ ง
่ ั

28


(หลับไปแล้วเป็ นสิบตืน ) รอดออกมาลัดเลาะในเมืองหลวงจนถึงสยามได้นี่กหนักหนาเอาการเลยทีเดียว

กระทังเวลาฟ้ าเริ่ มเปลี่ยนเป็ นสีสม ๆ ที่ รถแท็กซี่คนโทนแดงแรงฤทธิ์ ของผมจอดหน้าลานเซ็นเตอร์พอ




ยท์อย่างนิ่ มนวลประทับใจ ผมงก ๆ เงิ่ น ๆ ควักแบงค์สีเดียวกับรถจ่ายก่อนจะเดินลากขาตามทางผูคน

พลุกพล่านผ่านหน้าจอ screen shake ขนาดใหญ่
ว่าแต่.... มันไม่ยงเย็นเท่าไหร่ เลยว่ะ .. โผล่ไปตอนนี้ ยริจะคิดเอาเ องรึ เปล่า ว่าผมรี บออกมาหาเธอด้วยเพราะ


มีใจปฏิพทธ์เนี่ ยยยยยย !!




แต่กช่างเหอะ.. ถ่อมาถึงแล้วก็ไม่รู้จะทําอะไร ไอ้จะให้ไปเดินเทียวช้อปปิ้ งในซอยสยามนี่ กไม่ใช่ วสยผม

ิ ั
ซะด้วย รี บ ๆ ไปหาจะได้รีบ ๆ กลับไปนอนเล่นเกมดีกว่า

คิดได้เช่ นนั้นผมก็พาตัวเองมุงหน้า ไปยังร้านบ้านหญิงทันที

เสี ยงพนักงานต้อนรับขานเจื้อยแจ้วทักทายผมทีเ่ ปิ ดประตูเข้ามา พร้อมกับเสนอบริ การหาทีนงให้เสร็ จ
่ ั่

สรรพ... อืมม บริ การดีเหมือนเดิม เพียงแต่วนนี้ คนทีผมนัดไว้คงนังหัวเราะร่ าอยูบนชั้นสองของตัวร้าน



เรี ยบร้อยแล้ว
"ไม่เป็ นไรครับ นัด เพื่อนไว้" ผมตอบพวกพี่เขาสั้น ๆ พร้อมผงกหัวแค่น้ นก่อนจะปลีกตัวขึ้นชั้นสองของ


ร้านไป.. แน่ นอนว่าโต๊ะของยูริหาไม่ยากเลย ในเมือเป็ นกลุมหญิงล้วน ต่อโต๊ะยาวซะขนาดนั้น


แล้วนันแห่ กนมาทั้งโรงเรี ยนเลยเหรอครับเนี่ ย !!


"โน่ !!! มาเร็ วจัง !" วันทอง เอ๊ย ! ยูริ เห็ นผมทันทีทปรากฏตัวบนชั้นสอง ตาไวจริ ง ๆ พับผ่า !! ผมผงะไปชัว
ี่


ครู่ กอนจะเกิดความลังเลว่าควรเข้าไปแจมโต๊ะหญิงล้วนขนาด 20 คนโต๊ะนี้ ดีหรื อไม่

29

"อ้าวโน่ ..............." แต่เดี๋ยวก่อนนะ ... เสี ยงนี้ คน ๆ ว่ะ ...... ไม่ใช่ เสี ยงผูหญิงซะด้วย...
ุ้

แล้วถ้าควา มจําผมไม่ผด มันคือ ...............


"เฮ้ย!!!!!" โผล่มาอยูนี่ได้ไงวะ !!!!!!!!!!!!!!?
่ ้
"มาด้วยก็ไม่บอก จะได้ออกมาพร้อมกัน " ยังมีหน้ามาพูด .. แค่เจอมึงนอนอยูขาง ๆ ทั้งคืนกุกเ็ ซ็งจะตาย Ha


อยูแล้ว ยังต้องมาเจอแม่งหลังเลิกเรี ยนอีกเหรอวะเนี่ ยยยย !! ชาติทแ ล้วกูกบมึงไปทําบุญร่ วมกันมาทีวดไหน
ี่
่ั
กูจะได้ไปอธิ ษฐานล้างซวยถูก ผมโวยวายในใจไป มองหน้าไอ้ปณณ์ไปอย่างบรรยายไม่ถก .... ว่ากําลังทํา




หน้าตกใจ หรื อเซ็ง หรื อเบือ ไม่น่าลืมเล๊ยยยว่ายูริกบเอมเขาเป็ นเพื่อนกัน ถ้าลองนัดกลุมใหญ่ขนาดนี้ แล้วจะ

เจอไอ้ปณณ์พ่วงมาด้วยก็ไ ม่ใช่ เรื่ องแปลก

"โน่ มานี่ สิ ยูสงมันเบรคแตกทีโน่ ชอบไว้ให้ดวยนะ " เสียงยูริเจื้อยแจ้วมาจากหัวโต๊ะเบื้องหน้าผม เรี ยกให้
ั่


มองใบหน้าขาว ๆ นั้นทีฉีกยิมให้ผมอยู่ มองยิมกลับไปพลางคิดว่าถ้าต้องไปนังตรงนั้น สงสัยจะเซ็งยิงกว่า ..
่ ้



คิดได้ดงนั้นผมก็เบียดตัวเอง ลงนังข้างปุณณ์ทนที "อ้าว???" มันส่งเสี ยงร้องเบา ๆ อย่างฉงน



"เออน่ ะ.. ขอนังด้วย ตรงนั้นน่ ากลัว " ผมกระซิบตอบพร้อมพยักเพยิดไปทางหัวโต๊ะทียรินงอยู่ ตรงนั้นมี
่ ู ั่

เพื่อนผูหญิงรายล้อมนับสิ บ จนไอ้ปณณ์ตองหัวเราะร่ วน ราวกับกําลังชอบอกชอบใจ

ุ ้
"ฮะฮะฮะ.. ตอนแรกผมก็กลัวว่ะ ดีใจนะเนี่ ยทีได้โน่ มาเป็ นพวก " มันได้ทพูดเสี ยงใส เห๊ อะ ! ไม่ใช่


สถานการณ์แบบนี้ กรู ไม่มานังอิงแอบแนบชิ ดกะเมิงให้เสี ยวตรู ดหรอกโว๊ยย


"ปุณณ์กบโน่ สนิ ทกันตั้งแต่เมือไหร่ คะเนี่ ย ?" เออ ผมเกือบลืมไปเลยว่าปุณณ์มนมากับแฟนมัน จนสําเนี ยง


็ ่
รื่ นหู ของเอมดังขึ้นจากฝังตรงข้ามทีผมนังอยูนนแหละถึงได้นึกออก เอ .. ตูนี่กมานังเบียดแฟนชาวบ้านเขาอยู่
่ ่ ่ ั่

ได้ แย่จริ ง

"เฮ้ย!! ลืมไปว่ามากะแฟน งั้นเราเฟดดีกว่า โทษทีวะ " ผมไม่ได้ตอบคําถามนั้นของเอม (ไม่รู้จะตอบไงว๊ะ )

30

แต่หันไปผงกหัวปลก ๆ ให้ปณณ์ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเตรี ยมทําใจไปนังข้างยูริทกวักมือชวนผมยิก ๆ

ี่

แล้วก็คงเดินไปถึงนัน นังกินมันเบรคแตกสบายไปแล้ว .... ถ้าไอ้ปณณ์ไม่ได้คว้าข้อมือผมเอาไว้ซะก่อน

่ ่
"เฮ้ย!! คิดมากไรวะ นังนี่ กได้ถาอึดอัด " ปุณณ์ไม่ร้ ังผมไว้เปล่า ยังฉุ ดให้ลมลงมานังเก้าอี้ตวเดียวกับมัน


่ ็ ้

แบบเดิมอีก แน่ นอนว่าหน้าผมเหวอแดก ขณะทียริทกวักมือเก้อ แถมเริ่ มขมวดคิวทําท่าจะงอน
่ ู ี่


... เฮ้ย ๆๆ ไม่งอนะ บอกไว้กอน


"เมือคืน เพื่อนทีปณณ์บอกว่ามาค้างทีบานคือโน่ เองเหรอคะ ?" เสียงหวาน ๆ ของเอมยังคงป้ อนคําถามให้

่ ุ
่ ้
ผมต่อ ทําเอาผมอึกอัก พูดลําบาก เหมือนมี ตระกร้อครอบปากไอ้โอมมาครอบปากผมเลยว่ะ .... เอ่อ ... จะตอบ
ว่าไงดี ... มันจะดูแปลก ๆ รึ เปล่าถ้าพูดไปตามจริ ง ... ผมชักระแวงใจตะหงิ ด ๆ
"อื้อ นี่ ไง ยังใส่เสื้อผมอยูเ่ ลย เห็นป่ าว " แต่คนทีชิงตอบเป็ นไอ้ปณณ์ซะงั้น !!! ไม่พูดเปล่าแล้วยังเอามือมา



ทาบ ๆ เลขประจําตัวบนเ สื้อผมให้เอมดูอีก !! นี่ มงไม่กลัวแฟนสงสัยเลยรึ ไงวะ !!! ถ้าใครรู ้วากูไปนอนบ้าน

มึงในฐานะอะไรล่ะก็.... โอ่ยยยย รู ้ถึงไหน อายไปถึงนัน


ระหว่างทีผมกําลังนังเหวอให้ไอ้ปณณ์โชว์เสื้อนักเรี ยนทีผมใส่วาเป็ นของมันอยู่ เสี ยงคนเดินด้วยรองเท้า




นักเรี ยนก็ดงเข้ามาประชิ ดตัวผมอีกแรงอย่างไม่ยอมแพ้

"โน่ ใจร้ายจัง ... ไม่ยอมไปนังกับยู " วันไหนว่างกูจะหาเวลาไปทําสังฆทานซักที ... ผมคิดพลางเกาหัวแกรก

่ ้
ทีโดนเพื่อนตัวเองกวนตีนไม่พอ ยูริยงจะมายืนยิมเผล่อยูขางหลังผมอีก (เอาไงกะกูวะ!!) ถ้าโดดนํ้าในแก้ว



แล้วว่ายออกไปโผล่มหาสมุท รอินเดียได้ตอนนี้ ผมคงทําว่ะ
"เอ่อ.... ก็ยมเี พื่อนนังด้วยเยอะแล้วนี่ โน่ ไม่กวนดีกว่า "



"ใครบอกว่ากวนล่ะ ยูอยากนังกับโน่ นะ ไม่ได้เจอกันตั้งเป็ นอาทิตย์ หรื อถ้างั้น ยูมานังตรงนี้ กได้นะ โน่ จะ



31

ได้นงกับปุณณ์ดวยไง ดีไหม " อุตส่าห์ถามว่า ดีไหม .. แต่ไม่ เห็นหยุดฟั งคําตอบ .... เธอวิงกลับไปลากเก้าอี้มา
ั่


นังข้างผมแล้วครับ T___T เอาเข้าไป ชี วตกรู ...




"ผมเพิ่งรู ้วาโน่ คบกับยูริอยู่ " ปุณณ์กระซิบเบา ๆ ระหว่างทียริกาลังเดินหาเก้าอี้วางเพื่อจะมานังกับผม จน
ู่ ํ


ผมได้แต่ยมแหะ ๆ ให้กบประโยคนั้นของมันแล้วทําเป็ นไม่ รู ้ไม่ช้ ี ดีกว่า ... ขี้เกียจอธิ บายยาว เรื่ องของเรื่ องก็
ิ้
คือ เดี๋ยวฝ่ ายหญิงเขาจะดูไม่ดีนนเอง
ั่
่ ํ
"มาแล้ว ๆๆ นี่ !! ไปนังเบียดปุณณ์อยูทาไม มานังกับยูสิ สงสารปุณณ์เค้า เมือยแย่ " ยูริทได้เก้าอี้วงร่ ามานัง

ี่
ิ่



ข้าง ๆ พวกผมพลางเอ็ดผมใหญ่ แถมยังตีไหล่อีกแน่ ะ (อูยย เจ็บ )... ว่าแต่ให้ไปนังเก้าอี้ตวเดียวกับยูริแบบนั้น


นี่ จะดีกว่าจริ งเหรอ - _-"
"ไม่เป็ นไรหรอกครับ ผมไม่ได้เมือยอะไร " โห๊ .. ไอ้ปณณ์ ทําเป็ นแมน ผมเหล่ตามองพ่อพระเอกตลอดกาล


อย่างหมันไส้ (ทั้งทีเ่ ค้าอุตส่าห์ให้นงด้วยแท้ ๆ )
ั่

"ไม่ได้หรอกปุณณ์ โน่ มา นังนี่ เร็ ว ๆ" แต่อย่าฝันว่ายูริจะยอมแพ้ .. เฮ้อ... อยากทําอะไรก็เชิ ญ ตอนนี้ ผมรู้สึก

เหมือนตัวเองเป็ นเชื อกทีเ่ ขาใช้ชักเย่อ ยื้อไปทางโน้นที ทางนี้ ที สุดท้ายทําได้แค่ถอนหายใจปลง ๆ แล้วย้าย

ตัวเองไปนังเบียดเก้าอี้ตวเดียวกับยูริ ท่าทางเธอมีความสุขยิมร่ าดีนะครับ (แต่ปกติเธอก็ยมเก่งอยูแล้ว )

ิ้


กุลีกจอหาสารพัดของกินทีสงมาประเคนให้ผมใหญ่

่ ั่
"ยี้.... หมันไส้คนมีความรักมากเลยอะ สวีทกันไม่เห็ นใจเพื่อนโสด ๆ อย่างพวกฉันเลยนะยะยู " แว่วเสี ยง

เพื่อนสาวของยูริแซวกันระงมจนผมเหงื่ อตก แต่ดทาทางยูริจะมีความสุขดีทได้ยนคํา พูดแบบนี้ เพราะเธอยิม
ู ่
ี่ ิ

น้อยยิมใหญ่จนแก้มแทบปริ


"ก็หาแฟนมังสิ " เอ้า ... ไปตอบเพื่อนแบบนั้นทําไมล่ะครับ !... ว่าแต่ผมต้องอยูในสภาพนี้ อีกนานเท่าไหร่

เนี่ ย T____T

***

32


เป็ นเวลานาน กว่าทีพลพรรคสาว ๆ ขโยงใหญ่จะทั้งกินและเม้ากันจนสะใจ พระอาทิตย์กตกดินไป หลาย


ชัวโมงแล้ว ผมมองซากอารยธรรมทีเ่ หลืออยูบนโต๊ะยาวของพวกเธอแล้วก็ตองกลืนนํ้าลายอย่างเหลือเชื่ อ


กระเพาะผูหญิงนี่ ช่างน่ ากลัวจริ ง ๆ... - _-" ขนาดว่าบริ กรมาเก็บจานออกไปบ้างแล้วนะเนี่ ย

เราเดินออกจากร้าน ลัดเลาะไปตามแหล่งช้อปปิ้ งของสยามทีเ่ ปิ ดไฟสว่าง มาจนถึงป้ ายรถเมล์หน้าโรงหนัง
สยาม รอส่งสาว ๆ ให้กลับบ้านทีอยูทางช่ วงถนนพญาไท
่ ่
"ยูริจะกลับยังไงล่ะ ดึกแล้ว " ผมถามไปเป็ นมารยาทตามประสาแฟน (?)ทีดีควรจะถาม จนเธอหันมายิม


หวานอวดเขี้ยวน่ ารักให้ผมด้วยดวงตาปิ ติ
"โน่ จะไปส่งยูเหรอ?" เอ่อ.................... เอางั้น.. ?

แต่กอย่างทีผมบอกนันแหละ ยูริไม่ใช่ ผหญิงประเภทนั้นหรอก เธอหัวเราะหลังจากทีพูดจบประโยคทันที

ู้



"ล้อเล่นน่ ะ! ไม่ตองห่ วงหรอกค่ะ ยูริกลับแท็กซี่กบเมย์ แล้วเจอกันใหม่วนหลังนะ " ได้ยนแบบนั้นค่อยโล่ง



ใจไปนิ ดหน่ อย ไม่ใช่ โล่งทีไม่ตองไปส่งยูริ นะครับ แต่ผมโล่งใจทีมคนกลับบ้านเป็ นเพื่อนเธอต่างหาก
่ ้
่ี
"ถึงบ้านแล้วก็โทรมาบอกด้วยนะครับ " ผมเองก็ไม่ใช่ แฟนทีแย่นักหรอกน่ า ... ^_^


หลังจากทีร่ ําลากับยูริและเพื่อน ๆ จนส่งเธอขึ้นรถแท็กซี่ไปเรี ยบร้อยแล้ว (ไม่ลืมจะถ่ายรู ปทะเบียนรถ

แท็กซี่ไว้ในมือถือ ) ก็ถึงตาผมบ้างล่ะทีจะกลับบ้าน แต่แค่หันหลังมายังไม่ทนจะก้าวขาไปไหน ก็เสื อก


ประจัญหน้ากับไอ้ตวป่ วนชี วตผมในช่ วงหลัง ๆ มานี้ เสี ยก่อน




"เฮ้ ย!!!!!?" มึงหล่อขนาดไหน แต่ดึก ๆ ดื่น ๆ มายืนเงี ยบ ๆ ข้างหลังกูกนึกว่าผีเหมือนกันนะโว๊ย !!!!!! อูย
... เง็กเซียนฮ่องเต้ช่วยข้าน้อยด้วย ขวัญเอ๊ยขวัญมา ...

33

แน่ นอนว่าผมร้องเสี ยงหลงทีหันกลับมาเจอหน้ามันรออยู่ แต่สิ่งทีน่าระแวงยิงกว่านั้นคือการปล่อยให้มน





มายืนซ้อนหลังนาน ๆ... อูยยย ไม่ปลอดภัยแน่ ๆ รี บหันหน้าไปคุยกับมันดี ๆ ดีกว่า
"โน่ เป็ นแฟนทีดียงกว่าทีผมคิดอีกนะ เนี่ ย" มันพูดทั้งรอยยิมทะเล้น แต่ผมรู ้สึกเหมือนถูกหลอกด่าปะแล่ม
่ ิ่


"หมายความว่าไง "
็ู
"เฮ้ย! ไม่ใช่ อย่างนั้น หมายความว่า โน่ กดแลยูริดีเหมือนกันนะ นึ กว่าจะใจร้ายกว่านี้ ซะอีก " นี่ มงแก้ตวแล้ว


เหรอวะ -_-"..
"เป็ นผูชายก็ตองดูแลเขาหน่ อยสิ .. นึ กว่าปุณ ณ์จะไปส่งเอมซะอีกนะ " ผมพูดพลางเดินไปด้วยเพื่อขึ้นบันได


เลื่อน ข้ามฝั่งไปยังป้ ายรถเมล์หน้าสยามเซ็นเตอร์ แน่ นอนว่าปุณณ์เดินตามผมติด ๆ เพราะจะว่าไปบ้านเราก็
่ ั
อยูใกล้กน
่ ้
อย่ามาเดินอยูขางหลังกูได้ไม๊เนี่ ยยยย เข้าใจไหมว่ากูรู้สึกแปลก แปลกกก

"ปกติกไปส่งนั่ นล่ะ แต่วนนี้ ตองพาโน่ ไปทีบานนี่ "
ั ้
่ ้
มึงพูดอะไรนะ!!!!!!!!!?
"เฮ้ย!!!!!!! ให้ไปทําไมอีกวะ !!!!!!!!!!!!" กูเป็ นแฟน(ในนาม)แต่ไม่ได้แต่งเข้าบ้านมึงนะโว๊ย !! จะให้ไปอยู่
กินด้วยเลยรึ ไง !!!!!!
"อ้าว.... แล้วโน่ ไม่เอามอไซค์ทจอดทิงไว้บานผมเหรอ " เออว่ะ .............. เกือบลืม อะไรวะเนี่ ย วันนี้ ผม
ี่
้ ้
เบลอจริ ง ๆ
่ ้
"เออว่ะ.. เอา ๆๆ แล้วแป้ งอยูบานปะ " ต้องถามถึงตัวปัญหาก่อนเลยเป็ นดีทสุดครับ
ี่

34

่ ้

"ไม่อยูบานจะให้อยูไหนล่ะ ฮะฮะ " มันตอบผมกลั้วหัวเราะเหมือนผมถามคําถามโง่ ๆ ... แต่คาถามของผม

มันก็โง่จริ ง ๆ นันแหละ


ว่าแต่.. หลังจากเป็ นกับแฟนยูริ ก็ตองไปเป็ นแฟนไอ้ปณณ์ตออีกเหรอวะ !!! ชี วตผมจะมีอิสระบ้างไหม

ุ ่

เนี่ ย!!!!!!!!!!!

7th CHAOS

"สวัสดีคะคุณปุณณ์ คุณโน่ " ผมว่าผมมาแค่ไม่กี่ครั้งแต่แม่บานจําชื่ อได้แล้วอะครับ คิดดู ...... ผมยิม


พลางผงกหัวให้หญิงมีอายุรุ่นราวคราวพี่แม่คนนี้ อย่างนอบน้อม .. ก็แหม.. ถึงผมจะโวยวาย หยาบคาย แต่ผม
ก็มมารยาทนะครับ เชื่ อหน่ อย !!



"ป้ าน้อย ป้ าถามลุงหนันให้หน่ อยสิ วาเอามอเตอร์ไซค์โน่ ไปจอดไว้ไหน " ปุณณ์ถามถึงพาหนะคูชีพ
ของผมให้ทนทีทสาวสูงวัยเข้ามานํากระเป๋ าของปุณณ์ ไปทําท่าจะเก็บให้ ป้ าน้อยได้ยนดังนั้นก็รีบหันมายิม
ั ี่


อย่างใจดี


"ตาหนันแกกําลังล้างให้อยูน่ะค่ะ ทีจริ งป้ าบอกให้แกล้างตั้งแต่บายแล้ว แต่แกบ่นปวดหลัง เลยเพิ่งมี


แรงออกมาล้างน่ ะค่ะ " แล้วใครบอกให้ลางล่ะครับป้ า !!!!!!! โอ๊ยยยย ผมเกรงใจจะตายห่ าอยูแล้ ว ทรมานคน

แก่อีกเหรอเนี่ ยเรา!

"รถล้างอยูตรงไหนฮะ " ผมรี บยิงคําถามทันทีดวยความร้อนใจ ไม่อยากจะรบกวนบ้านภูมพฒน์มาก

ิ ั
ไปกว่านี้ อีกแล้ว ยิงได้เห็ นป้ าน้อยยิมให้ผมอย่างเอ็นดู ผมก็ยงเกรงใจหนัก
ิ่


่ ้
"อยูขางโรงรถน่ ะค่ะ แต่ตาหนันเพิ่งจะเริ่ ม ล้างเมือกี้เอง คงยังไม่เสร็ จ รบกวนคุณโน่ รออีกแป๊ บนะ

คะ" เพิ่งล้างนี่ แหละครับดี !! ผมได้ยนดังนั้นก็โยนกระเป๋ านักเรี ยนให้ปณณ์แล้ววิงไปโรงรถทันที




35

"ลุงหนันครับ!!!! ลุงหนันไม่ตองละ .........."

"ซู่ !!!"
ไม่ทนจนได้ ...... ...... ตอนนี้ น้องมอเตอร์ไซค์ของผมเปี ยกซ่กเรี ยบร้อยด้วยปลายสายยางจากลุงหนัน

แล้วครับ - _-"....... ออกมาห้ามไม่ทนแหะ - _-"

"ขอโทษครับคุณโน่ ๆ ผมจะรี บล้างให้นะครับ "
"ไม่เป็ นไรฮะลุง ผมล้างเองดีกว่า ลุงไปพักผ่อนเถอะ นี่ มดแล้วนะ " ผมตอบลุ งหนันพลางพยายามยื้อ


สายยางไว้ทตวเอง แต่ลงหนันดันวิงหนี ไปอีกทาง เมือผมก้มลงมองนาฬิ กาก็ปาเข้าไปสองทุมกว่าแล้ว ถ้ายัง
ี่ ั



หน้าด้านปล่อยให้คนแก่ออกมาตากลมกลางคืนก็อย่าเรี ยกผมผูชายเลยครับ !!!

"ไม่ได้หรอกครับคุณโน่ ... มันเป็ นหน้าทีของลุง " ลุงหนันตะโกนมาจากอีกฝั่งรถมอไซค์

"ไม่เอาน่ าลุง ผมไม่บอกใครหรอก ลุงไปพักเถอะฮะ ผมล้างรถเองออกจะบ่อย " ผมตะโกนกลับไป
"แต่คณโน่ เป็ นแขก............."

"เดี๋ยวผมกับโน่ ช่วยกันล้างเอง ลุงหนันไปพักเถอะนะครับ .." เสียงทีสามดังขึ้นจากด้ านหลังผม.. ไม่


ต้องหันไปมองก็รู้วาใคร เป็ นไอ้ลกชายคนโตเจ้าของบ้านนันแหละ ผมหันไปมองปุณณ์ทเี่ ดินมาสมทบยิม ๆ



เป็ นยิมของคนทีมนใจว่าลุงหนันไม่กล้าขัดคําสังแน่
่ ั่


"จะดีเหรอครับคุณปุณณ์ ...."
"ดีทสุดเลยครับ ลุงวางอุปกรณ์ไว้ตรงนี้ แห ละ เดี๋ยวผมกับโน่ จดการเอง " ปุณณ์พูดแค่น้ น ก่อนจะเดิน
ี่



36

ไปขอสายยางมาจากมือคุณลุงคนงานประจําบ้าน แล้วมองตามหลังค่อม ๆ ทีกลับไปพักผ่อนยังส่วนของ

คนงาน
"มา.... จัดการ" มันหันมาบอกผมพลางยิมเผล่ แต่ผมแค่เลิกคิวกลับให้มนกวน ๆ



"คุณหนู ปณ ณ์ทาเป็ นเหรอครับ "



"อ้าว พูดงี้ กสวยสิครับโน่ " มันว่าพลางฉี ดนํ้าใส่ผม เฮ้ยไอ้ห่า !!!!!!!!! กูเปี ยกมังเหอะ!!!!!!!!!!

"สัด!! เปี ยกเว้ย !!!!!"


"เสื้ อผ้าผมทั้งนั้น กลัวไร " มันพูดล้อ ๆ แต่กจริ งของมัน ... ชุ ดนี้ กชุดมันทั้งชุ ด ผมมองตัวเองทีเ่ ปี ยก
มะล่อกก่อนจะเงยหน้ามาเพื่อพบว่าไอ้ปณณ์กาลังขมักเขม้นกับการถอดเสื้อตัวเองออกอยู่ "เฮ้ย!!!!?"
ุ ํ
"ตกใจไร จะใส่ชุดเต็มยศอย่างงั้นล้างรถเหรอครับ คุณโน่ ..." เสือกกลายเป็ นว่ามันประชดผมกลับไป
ซะฉิ บ... เออ ถอดก็ถอด .. ผมคิดในใจพลางส่ายหัวแล้วจัดแจงถอดเสื้อนักเรี ยนบนตัวเองออก คงเหลือแต่เสื้อ


กล้ามไว้กบตัว เพราะไอ้จะให้มาแปลงร่ างเป็ นชี เปลือยท่อนบนอยูกลางโรงรถบ้านคนอื่นก็รู้สึกแปลก ๆ ไม่
เหมือนเจ้าของบ้านอย่างมันนิ่ !! ตอนนี้ แม่งเหลือแต่กางเกงนักเรี ยนสี น้ าเงิ นตัวเดียวเรี ยบร้อยแล้ว

"ลุ ย!"
ไอ้ปณณ์แหกปากพลางวิงฉี ดนํ้าไปรอบตัวรถ (จนผมล่ะกลัวใจรถจะพัง ) โดยไม่ลืมจะฉี ดใส่ผมด้วย


(กูไม่ใช่ มอเตอร์ไซค์โว่ยย ) แต่อย่าคิดว่าผมจะยอม เพราะตอนนี้ ผมได้สายยางมาไว้ในมืออีกอัน หึ หึ ..
บรรยากาศการล้างรถของเราเป็ นไปอย่างสนุ กส นานดี แม้จะมืดและยุงกัดไปหน่ อย (ไม่หน่ อยอะ
ครับ กัดชิ บหาย ) ไอ้ปณณ์อทศแปรงสีฟันใช้แล้วของมันมานังขัดท่อให้ผม ขณะทีผมลงแชมพูรถทัวคันไป
ุ ุ ิ



ด้วย (และแกล้งหยดแชมพูลงหัวมันเป็ นระยะ ๆ ) จะว่าไป ทีเ่ มือก่อนผมเคยคิดว่าไอ้ปณณ์ ภูมพฒน์ เป็ น


ิ ั
คุณหนู ไฮโซตระกูลผูดีก็ ไม่ผดจากความเป็ นจริ งเท่าไหร่ (สังเกตจากบ้านหลังเบ้อเริ่ มและแรงงานในบ้าน



37


มากมาย แถมยังจะให้ลกชายดูตวอีก ทําเป็ นหนังไทยเมือยีสิบปี กอนไปด๊ายยย ) เพียงแต่มนก็ไม่ได้เป็ นคน


่ ่

เลิศหรู อะไรขนาดนั้น เห็นจากท่าทางขยันขันแข็ง (แรงงานกรรมกร) ช่ วยผมขัดท่อมอเตอร์ไซค์คน เก่งไป

ด้วย คอยฉี ดนํ้ารดส่วนทีผมจะลงแชมพูไปด้วย แล้วก็ทาให้รู้สึกว่าไอ้นี่มนพึ่งพาได้มากโขอยู่



เสี ยอย่างเดียว แม่งแกล้งกูจงงงงงงงงงงงงง


"เฮ้ย!! จะล้างรถหรื อรดนํ้าดําหัวกูวะ ไอ้ห่า !!!" ไม่ตองแปลกใจครับ ยิงคุยกันก็ยงสนิ ท คําหยาบคํา

ิ่

เลวทังหลายก็ทะยอยออกมาเรื่ อย ๆ .. แล้วอีกอย่างจะไม่ให้ผมด่ามันได้ไง ในเมือ 80% ของการล้างรถ ดู


เหมือนมันจะพยายามล้างตัวให้ผมมากกว่า ไอ้สาดดด เสื้อกล้ามผมใส่กเ็ หมือนไม่ได้ใส่อะครับ แนบเนื้ อซะ
หนาวไปถึงไส้ตงเลย
ิ่

"หมันไส้ ใส่เสื้ออยูได้ " อ้าว แล้วจะถอดบริ จาคเลือดให้ยงทําไมล่ะวะ !!! เลือดกูชว

ั่

ผมแกล้งราดแชมพูลางรถใส่ตวมันมัง "งั้ นมึงอาบนํ้าเลยแล้วกัน อาบเสร็ จแล้วกูจะได้ตดแต่งขนให้ "




ฟองฟ่ อดทัวตัวเลยครับทีน้ ี มันหน้าเหวอใหญ่ ก๊าก ๆๆ

"เฮ้ย!! ไอ้เชี่ ย!!! เดี๋ยวเป็ นผืน!!!!!"

"เรื่ องของเมิงเด่ะ !!!!!!!!" ผมโต้กลับพร้อมหลบฟองนํ้าขัดรถทีมนปาใส่ไปด้วย แต่หลบไม่ทนว่ะ
่ ั

่้
เป็ นอันว่าตอนนี้ ตวพวกผมสองคนฟองฟ่ อดไปด้วยสบูลางรถ


ตายก็ตายด้วยกันนี่ ละครับ พี่น้อง



่ ุ
มันดูทาทางไม่ยอมแพ้วะครับ ... วิงไล่จบผมปลํ้าจะถอดเสื้อใหญ่ ฮ่า ๆ ไม่เคยรู ้วาไอ้ปณณ์คนเก่งของ
่ ั


ใคร ๆ จะบ้าดีเดือดได้ขนาดนี้ เหมือนกัน แต่กตลกดีวะ แล้วอย่างมันน่ ะเรอะจะจับผมแก้ผาได้ !! เร็ วไปสิ บ


ชาติไม่วาสิโว๊ยย =p ผมกระโดดหนี มนทันที


38

เราสองคนวิงกันเป็ นวงกลมรอบรถมอเตอร์ไซค์ มันยังจับผมไม่ได้ =p แต่ดวยอารามทีพ้ืนโรงรถลื่น



โคตร ๆ ทั้งนํ้าเอย แชมพูเอย แล้วยังอะไรต่อมิอะไรทีพวกผมเล่นกันเต็มพื้นไปหมด ยิงผมก้าวเท้าพลาดไป


เหยียบลงบนฟองนํ้าขัดรถทีไอ้ปณณ์โยนมาเมือกี้ (ผมหลบไม่ทนอีกต่างหาก ) ก็ยงเสี ยหลักเข้าไปใหญ่
่ ุ


ิ่
ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!" เสียงผมแหกปากดังลันพร้อมกับคิดว่ากูเจ็บตัวแน่

งานนี้ หลังหักเดี้ยงต้องนอนบ้านมันอีกคืนทําไงวะ !! (กลัวยิงกว่าให้นอน รพ . อีก)




"โอ๊ย!!!!" แต่สรุ ปว่าเสี ยงทีครวญด้วยความเจ็บปวดนี่ ไม่ใช่ เสี ยงผมว่ะ ... ผมหลับตาปี๋ แต่กระลึกได้วา


ตัวเองไม่คอยเจ็บเท่าไหร่

"เฮ้ย!!! มาแอ็คเป็ นพระเอกขีมาขาวทําไมวะ !!! เจ็บไม๊ละห่ า !" เมือหันไปพบว่าไอ้คนทีมารองผมจาก
่ ้


ด้านหลังเอาไว้ท้งตัวเป็ นเจ้าของบ้านตัวดีนี่แล้วก็อดด่าไม่ได้ ... หื มม ทําตัวเป็ นพระเอกแมนไม่เข้าเรื่ องนะมึง

ทีน้ ี เลยทังเจ็บทังหนักเลยสิ ไอ้คณปุณณ์ !!




"ใครบอกว่าช่ วยวะ !!! มึงแหละหงายมาล้มใส่กู !!!!!!!" อ้าวเหรอ.... แหะ ๆๆ ขอโทษทีวะ ... ผมหน้า
เจื่อนไปก่อนจะพยายามลุกจากตัวมัน (ตอนนี้ ผมเปี ยกทั้งตัวแบบบิดนํ้าออกได้เป็ นถังแล้วครับ ) แต่มนคงไม่

ทันรู้หรอกว่า แขนมันพาดรั้งเอวผมไว้อยู่ ตามสัญชาตญาณน่ ะนะ

แต่ไอ้เรื่ องเหนื อความคาดหมายของจริ งน่ ะ ... มาหยุดอยูตรงหน้าแล้วต่างหาก ..

"พี่ปณณ์ .... พี่โน่ ......................... ?"

***

39

เสี ยงเครื่ องยนต์รถมอเตอร์ไซค์คนเก่า (ทีขดจนใหม่แล้ว) ดังตามทางอันมืดมิดก่อนจะหยุดลงหน้ารั้ว

่ ั
บ้านผมตามคําสัง อืม ... จอดได้นิ่มดีมาก ไอ้สารถี !

"หลังนี้ เหรอวะ" มันพูดขึ้นหลังจากทีดบเครื่ องยนต์ลงหน้ารั้วบ้านสี น้ าเงิ นของผมแล้ว นี่ เป็ นครั้งแรก
่ ั


ของมันทีได้มา แหมก็นะ ..... บ้านผมไม่ใหญ่โตเป็ น วังเท่าบ้านมันหรอก โทษทีวะ

"เออ หลังนี้ แหละ โทษทีทไม่ไฮโซ ฮ่า ๆๆ " ผมว่าประชดพลางเหวียงขาลงจากเบาะหลังรถ
ี่

มอเตอร์ไซค์ ปุณณ์มนขีรถมาส่งผมตามคําสังของน้องสาวมันครับ ซึ่งแน่ นอนว่าถ้ามันไม่ยอมขับมาส่ง ผมก็
ั ่


่ ั
จะไม่ได้กลับ ต้องนอนจู๋จี๋กบมันต่ออีกคื น... บ้าไปแล้ว !!! ถ้าให้ผมอยูกบมันต่ออีกคืน ผมว่ามันแห่ ขนหมาก

มาสู่ขอผมแต่งเข้าบ้านเลยดีกว่า .. คนเขาก็ลกมีพ่อมีแม่นะเฮ้ย !! (ของผมนี่ ตองบอกว่ามีอาป๊ ากับม๊านะเฮ้ย !!)


ถึงตรงนี้ หลายคนอาจสงสัยว่าเหตุการณ์หลังจากเมือกี้ ทีผมกับไอ้ปณณ์โดนฟองนํ้า น็ อคให้ลมลงไป
่ ่


กองทับกันระหว่างล้างรถ เกิดอะไรขึ้นต่อไป ... จริ ง ๆ แล้วคงเดาได้ไม่ยากใช่ รึเปล่าครับว่าน้องแป้ ง ....
น้องสาวชาววายตัวดีของไอ้ปณณ์ดนโผล่มาเห็ นฉากเด็ดเข้า (จังหวะดีชิบหาย) ซึ่งไม่รู้จะจํากัดความว่าดีหรื อ
ุ ั
ซวยดี หรื ออันทีจริ งต้องบอกว่า เป็ นผลดีม าก ๆ กับไอ้ปณณ์ แต่ซวยชิ บหายต่อชี วตผม ... แม่งงเอ๊ย !! จะแก้



ตัวก็ไม่ได้ จะพูดอะไรต่อยังลําบากเลยครับ ! (ภาพแม่งฟ้ องซะ...) จนสุดท้าย ผมสองคนต้องนอนมองหน้า
น้องแป้ งทีรีบเอาผ้าขนหนู มาวางให้พวกผม แล้ววิงกรี๊ ด ๆ (ด้วยความดีใจ ) เข้าภายในบ้านไป...



เออ ขําว่ะ ฮ่า ๆๆ ผมกับไอ้ปณณ์นอนขํากันท้องคัดท้องแข็งอยูบนพื้นโรงรถอย่างนั้น (แต่หลังจากที่

ผมกลิงลงมาจากตัวมันแล้วนะเฮ้ย !!) ก่อนจะอุทศตัวทั้งตัวให้กลายเป็ นผ้าขี้ริ้ว นอนเอาหลังเช็ ดพื้นโรงรถ


อย่างนั้นต่อไป
่้
มองดูทองฟ้ าตอนกลางคืน (ทีไม่คอยมีดาว )จากโรงรถบ้านมัน (ทีเ่ ปื้ อนสบูลางรถ )ก็ท้งสวยแล้วก็

่ ่

สบายใจดีไปอีกแบบเหมือนกัน

็ ่
"ไฮโซไรวะ บ้านโน่ กน่าอยูดีออก " มันพูดตอบ ขัดจังหวะผมทีกาลังยืนเหม่ออยู่ (เกือบลืมไปแล้วว่า
่ ํ

40

คุยไรไว้) พลางช่ วยเข็นรถมอไซค์เข้าบ้านให้หลังจากทีผมเปิ ดประตูร้ ัว ผมเป็ นฝ่ ายช่ วยเข็นประตูบานปิ ด


แล้วเปิ ดประตูเล็กให้มนแทน

"เออ กลับดี ๆ ล่ะ กุไม่ไปส่งนะ " เพราะถ้าจะให้ไปส่งก็คงตลกเกินไปแล้ว มีหวังได้ส่งกันไปส่งกัน
มาทังคืนไม่จบสิ้นแหง๋ ๆ มันหัวเราะรับคํานั้นของผมก่อนจะโบกมือลาและเดินออกจากประตูบานไป


"ส่วน.. เรื่ องเงินชมรม" แต่มนหันกลับมาพูดเรื่ องทีน่าสนใจโคตร ๆ เลยแหะ O.O


"กําลังช่ วยอยู่ รออีกซักพักนะ แต่สญญาว่าได้แน่ ๆ " แค่ได้ยนแบบนี้ ผมก็สบายใจแล้ว ^____^




ผมพยักหน้ายิมรับคําพูดนั้นของมัน ก่อนจะโบกมือลากันเมือมีมอเตอร์ ไซค์รับจ้างแถวนี้ ผานมาให้



มันโบกกลับพอดี ฮ้า ... เป็ นวันทีวนวายแต่กสนุ กดีนะ
่ ุ่

ได้สนิ ทกับปุณณ์นี่กถือเป็ นเรื่ องทีดีเหมือนกัน ..


8th CHAOS
ผมตืนมาตอนเช้าพร้อมกับรอยแดงทีแขนเล็กน้อย ...



สงสัยจะเป็ นเพราะแชมพูลางรถเมื่ อวานว่ะครับ แม่ง .. เอามาราดกูอยูได้ไอ้เวรปุณณ์ กวนตีนนัก ...

แขนขาว ๆ ของผมตอนนี้ เลยมีรอยแดงเป็ นปื้ น ๆ เลย หมดหล่อพอดีครับ ...

ล้อเล่นน่ ะ... เป็ นแค่รอยนิ ดเดียวเองต่างหาก =p ของแค่น้ ี จิ๊บจ๊อยสบายมาก ไม่สะเทือนความหล่อ
ของผมหรอก ฮ่า ๆ ... เดี๋ยวนะ แว่ว ๆ ใครตะโกนมาว่าผมหนังหนา เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่ น้อยครับ !!

41

พูดถึงไอ้ปณณ์แล้วนึ กออกเลยว่าเมือวานผมลืมนาฬิ กาทิงไว้บานมัน (ถอดตอนล้างรถน่ ะครับ กลัว


้ ้
น้องดีเซลจะจมนํ้าตาย ) เดี๋ยวต้องโทรไปเตือนมันอย่าลืมเอามาให้ซกหน่ อย ก่อนทีผมจะเป็ นฝ่ ายตายเอ ง


เพราะตัวแปะผมเป็ นคนซื้อมาฝากจากออสเตรเลีย

คิดได้ดงนั้นผมก็กดมือถือโทรออกหามันทันที




กดอยูประมาณสองครั้งครับ กว่ามันจะรับ อดคิดไม่ได้วาหรื อมันจะไปถึงโรงเรี ยนเรี ยบร้อยแล้วเลย
ไม่ได้ยนเสี ยงโทรศัพท์ แต่ .... เออ! มันรับสายแล้ว !!

"อืม... ว่าไงโน่ ..." เวรกรรม ... ผมได้ยนปลายสายเสี ยงงัวเงี ยขนาดนี้ แล้วเซ็งแดกว่ะ อย่าบอกว่ายังไม่

ตืนนะโว๊ย!!!! เจ็ดโมงกว่าแล้วมึง !!!


"ไม่ไปเรี ยนรึ ไง นอนอยูได้ " มันโดนผมประชดใส่ทางสายโทรศัพท์ แต่ยงมีหน้ามาหาวให้ฟังอีก

แน่ ะ!
"เออ... ไม่ไปว่ะ โน่ มไรปะ " เฮ้ย!?!


"มีสิวะ นาฬิ กาข้อมือกูอยูกะมึง "
"อ๋ อ อืม .. ผมเก็บไว้ให้แล้ว แต่เอาไว้พรุ่ งนี้ แล้วกันนะ วันนี้ คงไม่ไปเรี ยนอะ "
"เออ... ไม่เป็ นไร... แล้วทําไมไม่ไปเรี ยนวะ " ดูเหมือนเสื อก ๆ แต่ผ มอดสงสัยไม่ได้จริ ง ๆ เลขานุ การ

สภานักเรี ยนดีเด่นอย่างนายปุณณ์ หยุดเรี ยนเป็ นกับเขาด้วยเหรอวะ !? ยิงช่ วงใกล้ ๆ งานบอลทีโคตรวุนวาย


แบบนี้ อีก ฟั งดูไม่น่าเชื่ อแหะ
เสี ยงปลายสายเหมือนจะอึกอักนิ ดหน่ อยจนผมผิดสังเกต (หรื อคิดไปเองหว่า ) แต่มนก็สรรหาคําตอบ


42



มาบอกผมได้ในทีสุด "ไม่คอยสบายตัวน่ ะ .. อื้อ ... เอาไว้คอยคุยกันนะ ตอนนี้ ผมง่วงมากเลย "

"เออ ๆ" ผมตอบกลับไปอย่างนั้นแล้วกดวางสาย ทั้งทียงรู ้สึกข้องใจไม่หาย ..
่ั

ไม่สบายตัวงั้นเหรอ ....
***

ไอโฟนในมือผมบอกเวลาแปดโมงกว่ า ขณะทีมาหยุดยืนหน้าบ้านหลังใหญ่ ....... นี่ ผมเสนอหน้ามา

บ้านหลังนี้ เป็ นวันที่ 3 ติด ๆ กันแล้วนะ อะไรจะเป็ นแฟนพันธุ์แท้บานภูมพฒน์ขนาดนั้นวะ - _-"

ิ ั
ตกลงเอาไงดี .. กดออดดีไหม ... ผมคิดพลางเดินวนกลับไปกลับมาหน้ารั้วอัลลอยด์สีเงิ นตระหง่านที่

ตั้งอยู่ตรงหน้า ทําไงดีวะ แปดโมงกว่าแล้วด้วย ผมแค่อยากรู ้วามันป่ วยเป็ นอะไรกันแน่ ถึงไม่ไปเรี ยน แล้วถ้า
เห็ นว่าไม่ได้เป็ นอย่างทีคดอยูผมก็จะกลับไปเข้าเรี ยน .... แต่ถามันเป็ นอย่างทีผมคิดล่ะ ...
่ิ ่


เฮ้ย!....... ดูให้แน่ ใจก่อนดีกว่า

"อ้าว คุณโน่ มาเยียมคุณปุณณ์เหรอคะ " โชคเข้าข้างโคตร ๆ ทีป้าน้อยเดินผ่านมาเห็ นพอดี ผมถึงกับ


รี บปรี่ เข้าไปเกาะรั้วอย่างดีใจ "ครับ ปุณณ์มนเป็ นไรอะป้ า "


"ก็ไม่คอยสบายน่ ะค่ะ ... คุณโน่ เข้ามาข้างในดีกว่า " หญิงสูงอายุตรงหน้าผมว่าพลางเปิ ดประตูเล็กให้
ผมยกมือสวั สดีป้าน้อยอย่างนอบน้อมก่อนจะก้าวผ่านเข้าไปในบริ เวณบ้าน
"ปุณณ์ป่วยเป็ นอะไรอะป้ า " อย่าคิดว่าผมจะเลิกล้มความพยายามในการยิงคําถาม หึ หึ แต่คาตอบที่

ได้รับกลับเป็ นรอยยิมอ่อนโยนของป้ าน้อยแทนซะอย่างนั้น


43

นี่ ......... อย่าบอกนะว่าคิดแบบเดียว กันกับน้องแป้ งน่ ะป้ า - _-".....

็ ่

"คุณโน่ ข้ นไปดูกได้คะ คุณปุณณ์นอนอยูบนห้องแน่ ะ " เอาวะ... อยากคิดอะไรก็เชิ ญ (ชิ นแล้ว) ผม

ผงกหัวให้ป้าน้อยก่อนจะเดินผ่านเข้าไปในตัวบ้านทีเ่ ริ่ มจะคุนเคยดี


ตามทางเดินชั้นสองทีมนวับ ประตูไม้เนื้ อส วยไม่ไกลจากผมนั้นคือห้องนอนไอ้ปณณ์ ... ผมเดินตรง
่ ั

ลิว ๆ ไปหยุดหน้าประตูและเริ่ มใช้ความคิดนิ ดหน่ อย ..


บุกเข้าไปเลยแล้วกัน ! ไหน ๆ ก็ถอมาถึงนี่ แล้ว ! ผมคิดพลางหมุนลูกบิดประตูเข้าไปอย่างไร้มารยาท
ไอ้เรื่ องจะให้เคาะบอกน่ ะ ฝันไปก่อน
"ไอ้ปุณณ์!" ผมส่งเสี ยงดังแบบไม่มความเกรงใจ (และสมบัตผดี ) แต่แล้วก็ตองหุ บปากสนิ ท เมือเห็ น

ิ ู้



เจ้าของชื่ อนั้นกําลังหลับปุ๋ ยอยูบนเตียงเหมือนกับคนไม่มเี รี่ ยวแรง
เฮ้ย... ตัวแม่งแดงเกือบทั้งตัวเป็ นปูน่ ึ งเลยว่ะ (หิ ว)... นี่ สรุ ปว่าสิ่งทีผมคิดมันเป็ นจริ ง จริ ง ๆ ด้วย



ผมปล่อยกระเป๋ านักเรี ยนทิงไว้ขางประตูแล้วปรี่ เข้าไปดูมนทีหลับอยูบนเตียงทันที
ั ่
้ ้

ผิวของปุณณ์ทปกติแล้วเป็ นผิวขาวออกเหลือง ตอนนี้ กลายเป็ นสี แดงจาง ๆ เหมือนคนมีอาการผืนขึ้น
ี่

ทัวไป แบบเดียวกับแขนของผมทีเ่ ห็ นเมือเช้านั่ นแหละ แต่ของปุณณ์มนไม่ได้หยุดแค่แขน แต่กลับแดงทั้งตัว



จนน่ ากลัวจะทรมาน

44


ไม่ตองบอกก็รู้วาใครผิด ....... ผมคิดถูกจริ ง ๆ ทีแวะมาหามันก่อนไปโรงเรี ยนอย่างนี้


เพราะถ้าเก็บมารู้ทหลัง ผมคงเกลียดตัวเองชิ บหาย



่ ้
"ผิวแพ้กเ็ สื อกเล่นอยูได้นะมึง ..." เสี ยงผมบ่นอุบอิบระหว่างล้มตัวลงนังขัดสมาธิ อยูขางเตียงมัน หาง

ตาเหลือบเห็ นแผงยาเม็ดแก้แพ้ทถกแกะไปแล้ว กับนํ้าขวดหนึ่ งตั้งอยู่ นี่ คงจะกินยาไปแล้วสิ ... ก็ยงดีวะ
ี่ ู


"มึงแหละเอาสบูราดกู " อ้าว.... ตกลงไม่ได้หลับซะฉิ บ !!! ไอ้ห่ านี่ กวนตีนตลอด
"ไม่หลับแล้วเสื อกแกล้งตายทําไม " ผมโวยมันกลับพลางเงื้ อมือจะโบกกบาล แต่นึกสงสารคนเจ็บเลย

สงวนท่าทีไว้กอนดีกว่า ไอ้คนป่ วยตัวแดงตรงหน้าผมนี้ ยงมีแรงยักยิมให้ผมอยู่


"เป็ นคนดีนี่ มีการมาเยียมด้วย " ตลก!

"เปล่า.... กูมาเอานาฬิ กา" แน่ นอนว่ามันหัวเราะให้คาตอบงี่ เง่า ๆ ของผมว่ะ ... เออ ทีใครทีมน "แล้ว


.... กินยายัง " ผมเลียบ ๆ เคียง ๆ ถาม
่ ั่
"นาฬิ กาตั้งอยูนน เอาเสร็ จแล้วก็ไปเรี ยนดิ " เปื่ อยแล้วยังเสื อกกวนประสาทอีกนะ ไอ้เวรปุณณ์ !!
ผมเขม่นตามอ งมันอย่างอดทนทีจะไม่ทาร้ายร่ างกายคนเจ็บ แล้วเดินไปหยิบนาฬิ กาข้อมือตรงโต๊ะ


่ ้
กระจกมันมาใส่ ก่อนจะนังแหมะลงบนโซฟาตัวยาวในห้องนอนมัน "ไม่ไป... กุข้ เี กียจ นอนเล่นอยูบานมึง

ดีกว่า "

แว่วเสี ยงไอ้ห่านี่ หัวเราะแล้วก็พาลเจ็บใจ ... ไม่ตดว่ามึงป่ วยเพราะกู กูกไม่มาหรอกโว๊ยย



"แล้วเป็ นไง.. เจ็บปะวะ" สุดท้ายก็ตองถามถึงอาการมันจนได้ ... เจ้าคนป่ วยทีนอนหลับตาอยูงึมงํา



45

ตอบผมในลําคอ
"คัน ๆ ว่ะ ... แล้วแขนมึงล่ะเป็ นไง " เออ.. สังเกตด้วยแหะว่าแขนผมแดง ผมก้มมองรอยปื้ น ๆ ทีแขน

ตัวเองแล้วก็ยกไ หล่

"ไม่เท่าไหร่ คันหน่ อย ๆ "
"ไปคันหน่ อยระวังพี่เคนเขาก้านคอเอานะเว้ย ยิงหวง ๆ แฟนอยู่ " ไอ้สดนี่


"ไอ้สด ..." ปากผมตรงกับใจเสมอเรื่ องด่า ๆ ครับ

"หึ หึ.. เอายานี่ ไปทาดิ่ ช่ วยได้เยอะนะ " มันว่าพลางชี้ โบ้ช้ ี เ บ้ไปทางหัวเตียงทั้งทียงไม่ลืมตา ผมมอง
่ั

ตามปลายนิ้วมันเห็นหลอดยาทาแก้แพ้อยูแล้วก็เดินไปคว้ามาลูบลงกับแขนตัวเองบ้าง
"มึงทายัง "
"ยัง ขี้เกียจ"
"เอ๊า!! จะหายไหมล่ะวะ ทาเด่ะ " บอกแต่คนอื่น ตัวเองเสื อกไม่ยอมทําซะงั้น ผมยืนมอ งหน้ามันที่
ขมวดคิวแน่ นอย่างเกียจคร้าน


ไอ้ปณณ์บดขี้เกียจทีสองทีกอนจะยอมลุกขึ้นมานังบนเตียง ตอนนี้ ใบหน้าหล่อเหลาทีเ่ คยดูสบาย ๆ
ุ ิ


กับทุกสถานการณ์ กลับอิดโรยอย่างไม่น่าเชื่ อ "ทาให้หน่ อยได้ปะ ขี้เกียจว่ะ " กูวาแล้วไงไอ้ปณณ์ ... ไหนใคร

บอกว่ามันเป็ นนักเรี ยนดีเด่น ขยันโง้นงี้ ท้าให้มาดูนี่เลย โกหกทั้งเพ
"เออ ถอดเสื้อ ๆๆๆ " ผมว่าพลางนังปุลงบนเตียงข้าง ๆ มันแล้วกําหลอดยาไว้ในมือ รอจนมันถอดเสื้อ


เสร็จ เผยให้เห็ นผิวขาวทีมรอยแดงฉาบอยูแทบทัวทุกบริ เวณ "เป็ นเยอะว่ะ ...."
่ี


46

"เออ ตอนบ่ายไข้จะขึ้น " ทํานายได้อีกนะมึง .. ท่าทางเป็ นขาประจํา

ผมบีบเนื้ อยาสี ขาวจากตัวหลอดมาพักไว้บนฝ่ ามือ ก่อนตัดสิ นใจชะโลมไปให้ทวแผ่นหลังของมัน
ั่
ก่อน จนฝ่ ามือรู้สึกได้ถึงเม็ดเล็ก ๆ ทีมองไม่เห็ นด้วยตา แต่สมผัสได้เมือลองทาบลงไป




"จะหมดหลอดก็

เพราะหลังมึงใหญ่นี่แหละ" ผมบ่นเพราะเห็นว่าทายังไงก็ไม่ทวซักที ไอ้บานี่ เห็ นผอม ๆ แต่โครงสร้าง
ั่

กระดูกไหล่กว้างสมเป็ นผูชายจริ ง ๆ

เสี ยงปุณณ์หัวเราะรับคําบ่นผม ก่อนจะเปลี่ยนเป็ นหันหน้ามาให้เมือทายาทัวทั้งหลังแล้ว "เหนื่ อยปะ"


ยังมีหน้ามาถามอีกนะ ไอ้ข้เี กีย จจจ
"เออ เหนื่ อย! ข้างหน้าทาเองสิ วะ กูไม่อยากทําให้มงสยิว " ผมพูดทีเล่นทีจริ ง แต่กลับได้รับเป็ น

สายตามีเลศนัยของไอ้ปณณ์แทน

"แค่เมือกี้กกเ็ สี ยวแล้ว "
่ ู
"ไอ้ห่า..... งั้นทาเองเลยสัด" ขนลุก !! ผมโยนหลอดยาใส่มนทันที ได้ยนเ สี ยงมันหัวเราะร่ า


"ล้อเล่น! ทาก็ทาให้เสร็ จสิวะ หนาว "
็ ี
"แล้วเสื อกปรับแอร์ซะเย็นทําไม บ้าหรื อโง่วะ " ผมบ่นกลับแต่กบบยาก๊อกทีสองลงบนฝ่ ามือตาม

บัญชา

เสี ยงแอร์ดงหึ่ ง ๆ เป็ นสิ่งเดียวทีทาลายความเงี ยบในขณะนี้ ..

่ ํ

ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับมันต่อดีวะ เพราะมันก็ไม่ได้ชวนผมคุยเหมือนกัน แบบนี้ เลยยิงรู ้สึกว่าตัวเอง

เกร็ งแปลก ๆ ผมยอมรับว่ามือสันนิ ดหน่ อย ตอนเผลอสบตากับมัน ก่อนปลายนิ้ วจะแตะลงบนแผ่นอกของ


47

คนตรงหน้า
ปัดโธ่เว๊ย .. ตืนเต้นทําไมวะ ! ผูชายด้วยกันแท้ ๆ ไม่ ได้อวบอึ๋มเหมือนใน DVD ทีไอ้โอมบิทมาฝากผม



ซักหน่ อย

ผมพยายามนับหนึ่ งถึงสิ บในใจตัวเองช้า ๆ พลางเกลี่ยยาให้ทวแผงอกกว้างนั้น ปฏิเสธไม่ได้วาปุณณ์
ั่
มีรูปร่ างทีดดีเลยทีเดียวว่ะ ผอม .. แต่ไม่เก้งก้าง กล้ามเนื้ อก็ไม่มมากหรื อน้อยจนเกินไป นี่ ถาไม่ตด ว่าเป็ นผืน
ู่

้ ิ

่่
แดงทัวตัวอยูละก็ สาว ๆ ทีไหนมาเจอก็คงอยากแอบอิง


ผมคิดอะไรเพลิน ๆ พลางละเลงยาไปจนทัว ด้วยกลัวว่าถ้าทาน้อยเกินไปจะไม่สาเร็ จผล ฝ่ ามือของ


ผมวนไปเรื่ อย ตั้งแต่หัวไหล่ หน้าท้อง แผ่นอก จนตอนนี้ มาถึงแผ่นอกด้านซ้าย ....

ผมเกลี่ ยยาไปทางนั้นพร้อม ๆ กับทีรู้สึกว่า สิ่งทีอยูภายใต้ผวหนัง กําลังเคลื่อนไหวรุ นแรงอยูอย่าง

่ ่

ประหลาด
หัวใจเต้นแรง เร็ว ราวกับว่าเจ้าของมันกําลังตืนเต้นกับอะไรซักอย่าง

ปรากฏการณ์น้ นดึงให้ผมขมวดคิวมุน พลางหยุดทาบมือตรงบริ เวณหัวใจ ดวงนั้น ก่อนจะเงยหน้า

้ ่
มองเจ้าของมันทีเ่ สตาไปทางอื่นเรี ยบร้อยแล้ว "อะไร... แค่น้ ี ทาเป็ นหัวใจเต้น " หึ หึหึ


"ไม่เต้นก็ตายสิ วะ " ดูมน .. มันยังมีหน้ามาเถียงผมอีกครับ ไอ้ข้ อายนี่ กตลกดีเหมือนกัน



ผมยิมเผล่กอนจะละเลงยาให้จนทัวต่อไป แล้ว บิดหัวนมมันซะหนึ่ งทีอย่างหมันเขี้ยว "โอ๊ย !!!!!! เล่น



ไรวะ!!"
"หมันเขี้ยว เออ เสร็ จแล้ว นอน ๆๆ ใส่เสื้อด้วย เดี๋ยวเป็ นหวัดอีกจะไม่มคนไปจัดการเรื่ องเงิ นชมรมกู


ทีโรงเรี ยน" ผมว่าพลางช่ วยใส่เสื้อให้มน แอบเห็ นมันหันมาชู มะเหงกใส่ผมหนึ่ งทีแล้วก็อดขํา ไม่ได้



48

"นอนก่อนนะ มึงเล่นเกมไปก็ได้ ข้าวกลางวันลงไปหากินเลย ไม่ตองเกรงใจ " มันสังเสี ยไว้อย่างนั้น


ก่อนจะมุดผ้านวมนอนเหมือนเด็ก ๆ ผมผละออกมาจากเตียงมันพลางพยักหน้ารับ
"แล้วตอนบ่าย... ไข้กจะขึ้น .. ฝากด้วย" แว่วเสี ยงมันอูอ้ ีพูดต่อ จากใต้ผานวมหนา



"อืม" เวลาทีมใครสักคนไว้ใจเรา หัวใจมันอดจะพองโตไม่ได้จริ ง ๆ นะ ..
่ี
9th CHAOS
'BOMMMMMMMMME'
เสี ยงเกมแพ้ครั้งทีโหลพอดี ดังจากลําโพงโฮมเธี ยเตอร์ขนาดย่อมในห้องไอ้ปณณ์มน ผมรู ้สึกเหมือน

ุ ั
ตัวเองโดนเยาะเย้ยด้วยคําว่า Game Over เป็ นครั้งทีหนึ่ งโหล จนต้องเขวี้ยงจอยในมือลงพื้นพรมหน้าทีวี

อย่างขัดใจ
XBOX บ้าบอไรวะ ไม่เห็ นหนุ กเลย เล่นไปก็แพ้ เซ็งว่ะ คอมขี้โกง ... ผมคิด (โทษคนอื่น )พลางหงาย
ตัวลงนอนบนพรมอย่างไม่รู้จะทําอะไร

'ใครจะไปดี ได้ทกชั่ วโมง ก็เรามันคนไม่ ใช่ ละครทีวี ~'

ใครวะโทรมาตอนนี้ ผมเหลือบตามองมือถือทีท้งร้องทั้งสันอยูขาง ๆ กระเป๋ านักเรี ยนบนโซฟา ใจ
่ ั
่ ่ ้
หนึ่ งก็ข้ เี กียจเดินไปหยิบ แต่อีกใจหนึ่ งก็กลัวว่าโทรศัพท์จะเสี ยงดังเสี ยจนเจ้าของห้องตืน

คิดได้ดงนั้นผมก็กระโ ดดพรวดเดียวถึงตัวเครื่ องทันที

"ว่าไงครับไอ้สด " ไอ้โอมครับ ..

"ทําไมไม่มาวะ !!! วันนี้ กโดนบราเดอร์ทาโทษให้เอาขยะห้องออฟฟิ ศไปทิงตอนเย็นด้วย " เสียง




49


ตระหนกของไอ้โอมลอยมาตามสาย จนผมฟั งแล้วอดขําสมนํ้าหน้ามันไม่ได้ "ทําอีทาไหนบราเดอร์ถึงได้
เล่นมึงล่ะ"
"กูเล่น msn กระดาษกับไอ้มง "

"แล้วส่งกันยังไงให้โดนจับ "
"ส่งผ่านเพื่อนมันไม่ทนใจ กูเลยเขวี้ยงไป บราเดอร์หันมาเห็ นพอดี " ไอ้ควายยยยยยยยยยยยยยยย

สมควรแล้วครับทีโดน

"มึงกะลังคิดว่ากูควายใช่ มะ ไอ้ สัด" อ้าวแล้วไอ้ห่านี่ มนด่าผมกลับทําไมวะ !

"ว่าแต่มงไปไหน ทําไมไม่มา แล้วใครจะช่ วยกูทงขยะ " สรุ ปทีมนถามมันไม่ได้เป็ นห่ วงผมเลย แม่งอ

ิ้
่ ั
ยากได้คนช่ วยนี่ เอง ไอ้เพื่อนเวร
"กูมธุระนิ ดหน่ อยน่ ะ ..."


"ธุระไร หรื อติดลมจากเมือว านกับยูริ หึ หึหึ " เรื่ องเหี้ ย ๆ ล่ะคิดได้ ถ้ามันอยูตรงหน้าผมตอนนี้ ผม

บ้องหัวเหม่ง ๆ ของมันควํ่าไปแล้ว
"สัด" เป็ นคําตอบทีสุภาพทีสุดสําหรับคนอย่างมันครับ


แต่ยงไม่ทนทีผมจะได้ยนไอ้โอมตอบโต้อะไรกลับมา เสี ยงแหบพร่ าของปุณณ์กลับดังขึ้ นเสียก่อน
ั ั ่

"หนะ... หนาว..... หนาว....."
่ ั
็ั
"มึงอยูกบใคร ?" ไอ้เชี่ ยโอมนี่ นอกจากปากมันจะหมาแล้วยังหู กยงเสื อกดีเหมือนหมา แต่ตอนนี้ ผม

ไม่มเี วลาอธิบายอะไรแล้ว "เออ แค่น้ ี กอนนะ "

50

"หนาว.... หนาว............." เสี ยงไอ้ปณณ์สนขึ้นทุกที
ุ ั่
่ ั
"มึงอยูกบใครน่ ะ ??"
"แล้วเจอกันวันจันทร์ " ผมตัดบทมันแค่น้ นก่อนจะกดวางสายแล้วกระโดดไปคว้ารี โมทปรับอุณหภูมิ

เครื่ องปรับอากาศทันที สามสิบไปเลยแล้วกัน ร้อนตายห่ า
ผมมองตัวเลขอุณหภูมทถกปรับให้สูงขึ้นพร้อมกับรู ้สึกว่าตัวเ องร้อนแปลก ๆ จึงถอดเสื้อนักเรี ยน
ิ ี่ ู

ออก พาดไว้บนโซฟา ก่อนจะเดินไปดูคนป่ วยทีนอนขดอยูบนเตียง

ไอ้ปณณ์ทาทางจะหนาวจริ ง มันพยายามรวมผ้าห่ มผ้านวมให้มาปิ ดตัวมันมากทีสุด ขณะทีทงปาก
ุ ่

่ ้ั
และเนื้ อตัวสันไปทัวเหมือนคนกําลังทรมานอย่างหนัก




ต่อให้ผมโง่วชาสุขศึกษาแค่ไหน แต่กพอจะรู ้วานี่ คงเป็ นช่ วงไข้ข้ นตามทีมนเคยบอก .. แน่ นอนว่าผม


่ ั
ลุกลี้ลกลนมากเพราะไม่เคยต้องดูแลคนเป็ นไข้มาก่อน สิ่งแรกทีนึกออกคือยืนมือไปแตะหน้าผากมันเพื่อจะ



พบว่าร้อนอย่างกับเตารี ด !!
ไม่ตองไปหาหมอเหรอวะเนี่ ย !!!!!!!!

่ ั

ผมยิงลนลานเข้าไปอีก ขาสังให้ตวเองเดินวนไปวนมาอยูพกใหญ่ ก่อนจะคิดได้วาต้องออกไปตามหา



ใครซักคนมาดูอาการมัน แต่ในจังหวะทีกาลังจะวิงออกไปนั้นเอง ตัวผมทั้งตัวดันถูกดึงลงไปเสี ยก่อน !?
่ ํ


"เฮ้ย!!" ผมดินขลุกขลักอยูในวงแขนร้อนผ่าวนั่ นด้วยความตกใจ ไอ้เชี่ ยปุณณ์มนละเมอดึงผมไปกอด



อยูบนตัวมันครับ แน่ นด้วย ผมพยายามขืนตัวก็แล้ว ดินให้หลุดก็แล้ว ไอ้บานี่ มนก็ยงไม่ปล่อยผม แม่งคน
้ ั ั

ป่ วยห่ าอะไร รัดซะแน่ นอย่างกับอนาคอนด้า
"ไอ้เชี่ ยปุณณณณณ์ ปล่อยยยยย !!" ผมทั้งดินทั้งด่าเพราะไม่ชิน และเพราะอยากจะรี บออกไปหาคน


มาช่ วยมันเร็ว ๆ ด้วย แต่เพราะหน้าผมถูกกดอยูแถว ๆ ต้นคอมัน เสี ยงเลยเปล่งออกมาได้ไม่มาก มันก็ไม่รู้

51

เรื่ องห่ าเหวอะไรเลยครับ นอกจากเกร็ งกอดผมแน่ นยิงขึ้น

"หนาว...... หนาว........." เสี ยงแหบนันยังคงร้องครางไม่หยุด จนผมเ องทีตองเป็ นฝ่ ายหยุดดิน
่ ้


ผมโงหัวขึ้น (อย่างโคตรลําบาก ) มองใบหน้าขาวซีดของปุณณ์ ทีตอนนี้ รอยแดงเริ่ มหายไปบ้างแล้ว

คงเหลือแต่ผวซีด ๆ เข้ามาแทนที่ ... ผมมองหัวคิวเข้มนั้นทีขมวดเข้าหากันอย่างคนทรมานเช่ นเดียวกับดวงตา



ปิ ดแน่ น ทั้งทีในเวลาปกติตาคู่ เคยนี้ ส่องประกายทั้งสดใส ขี้เล่น และสุขมไปในตัว ริ มฝี ปากทีเ่ คยเป็ นสี อม


ส้มโดยไม่ตองแต่งแต้มแบบพวกผูหญิงนั้น ตอนนี้ ซีดจางลงจนแทบไม่เหลือเค้าผูชายสุขภาพดีคนเดิม



ปุณณ์เป็ นแบบนี้ ไม่สนุ กเลย .. ผมอยากให้มนหายเร็ว ๆ แล้วกลับมากวนตีนผมต่อ

เมือเห็ นดังนั้น สิ่งทีผมทําในเวลาต่อมาคือตัดสิ นใจทิงตัวลงบนแผ่นอกกว้าง ทีเ่ จ้าของมันโอบกอด



ผมไว้ ผมวาดแขนโอบมันกลับเมือเสี ยงครางว่าหนาวยังคงดังไม่หยุด ด้วยหวังว่าจะช่ วยอะไรได้บาง ไม่มาก


ก็น้อย
ไม่รู้เป็ นผมทีคดไปเองหรื อเปล่า ว่าปุณณ์คลา ยกล้ามเนื้ อทีเ่ กร็ งลง พร้อมกับอุณหภูมร่างกายเริ่ มเข้าสู่
่ิ

ปกติ ..

***

'I could be brown, I could be blue, I could be violet sky~'
ริ งโทนโทรศัพท์เสียงไม่คนค่อย ๆ ดังขึ้นจนแผดลันในความเงี ยบ เป็ นสาเหตุให้ผมต้องเป็ นฝ่ าย
ุ้

งัวเงี ยตื่นขึ้นมาเพื่อจะพบว่าตัวเองกับไอ้ปณณ์นอนกอดกันซะแทบจะเป็ นเนื้ อเดียว - _-" ทีสาคัญ ผมยังนอน

่ ํ

52


ควํ่าอยูบนตัวมันว่ะ (เมือยชิ บหาย)


คนปกติเขาดูแลผูป่วยเป็ นไข้กนท่านี้ ป่าววะะะ (ไม่)


'I could be hurtful, I could be purple, I could be anything you like'

มิสเตอร์ Mika ยังคงส่งเสี ยงร้องจากลําโพงมือถือไอ้ปณณ์ไม่ยอมหยุด แม้วาผมจะชอบเพลงนี้

็ ้
เหมือนกัน แต่กตองสะกิดเจ้าของเครื่ องแรง ๆ ให้มนตืน ข้อหนึ่ ง ผมหนวกหู ข้อสอง ช่ วยปล่อยกูซกที !!
ั ่

ไอ้ปณณ์สะดุงนิ ดหน่ อยด้วยแรงสะ กิด แต่ทนทีทลืมตามาเจอสภาพของเราสองคนก็ยงสะดุง


ั ี่
ิ่

หนัก "เฮ้ ย!!!!?"
"ไม่ตองเลย มึงแหละทํากู " แม่งตกใจอย่างกับผมไปปลํ้ามันงั้นล่ะ .. ผมพูดพลางเหล่ตามองเจ้าของ

ปลายคางทีเ่ ฉี ยดจมูกผมไปหน่ อยเดียว
"ผะ... ผมทําอะไรโน่ ?" เสื อกจะคิดลึกอีกนะ ไอ้เวร หน้ามันตกใจมากครับ .. นี่ มนทําไม่ทามันไม่รู้ตว



เองรึ ไง -_-" ผมล่ะเหนื่ อยใจ - _-"
"เปล่า ๆ มึงไข้ข้ นตัวร้อนชิ บหาย แล้วก็เพ้อว่าหนาวตลอด พอกูเดินมาจับตัวมึง มึงก็เห็ นกูเป็ นฮี ท

เตอร์ มัดกูไว้อย่างทีเ่ ห็ นนี่ แหละ " ผมอธิบายเป็ นฉาก ๆ จนมันร้องอ๋ อ พยักหน้าเข้าใจทันที ตอนนี้ สีหน้ามันดี
ขึ้นมากแล้ว ไม่ซีดเท่าเมือบ่าย ผมก็ดีใจด้วย แต่ ............

"รู ้แล้วก็ปล่อยกูซกทีสิวะ "

"เออ โทษที ๆๆ " สิ้นคําผม มันรี บผละแขนตัวเองออกทันที เยียม !.. ผมถอยมาลุกขึ้นนังบนเตียงพลาง


เอนคอซ้ายขวาแก้เคล็ดทีนอนผิดท่าเมือกี้เป็ นการใหญ่ นอนบนคนนี่ มนเมือยชิ บหาย


ั ่
'Why don't you like me? Why don't you like me? Why don't you walk out the door'

53

ถึงตอนนี้ .. Mr.Mika ร้องเพลงจนจบท่อนฮุคเรี ยบร้อยแล้วครับ ผมล่ะกลัวว่าเขาจะเหนื่ อยกับพ วกไม่
ค่อยสนใจมือถืออย่างพวกผม เลยหันไปมองโนเกียเครื่ องสี ดาบนโต๊ะแล้วมองหน้ามันต่อ "รับปะ ?"


"ดูให้หน่ อยดิวาใคร" แน้ .... ใช้งานกูงานเรอะ!? ผมเหล่ตามองมัน แต่กเ็ ดินไปดูให้แต่โดยดี วันนี้ ยก

ให้มนวันนึ งแล้วกันครับ




หน้าจอโทรศัพท์โนเกี ย N81 ปรากฏรู ปคูรักโชว์อยูหราบนโต๊ะกระจก "เอม..." ก็แค่อานออกเสี ยง
ตามชื่ อทีข้นโชว์หน้าจอเท่านั้นเอง
่ึ
"อ้อ... เอามา ๆๆ" เสี ยงไอ้ปณณ์เรี ยกพลางกวักมือยิก จนน่ าหมันไส้ ... ใช่ ซี่... แฟนทั้งคนนี่ ... ผมรี บ


เดินไปส่งมือถือให้มนรับสายโดยไวก่อนปลา ยสายจะโกรธ

่ ้
"ฮัลโหล หวัดดีครับ ... ผม.. อยูบานล่ะ ...... หื อ ? มีอะไรหรื อเปล่า ?........ อ๋ อ.. ขอโทษนะเอม พรุ่ งนี้ ได้

ไม๊ วันนี้ ผมไม่คอยสบาย อยากนอนพักจังเลย ขอโทษนะครับ "
"ทาไมล่ ะ!! ปุณณ์สัญญากับเอมไว้ แล้ วนะว่ าจะไปด้ วยกันวันนี้ !!!!" O[]o!? หลังจากทีแอบสงสัยว่า

เอมโทรมาทําไม ในทีสุดผมก็ได้คาตอบ เมือเสี ยงเอมแหวดังจากลําโพงโทรศัพท์จนต้องสะดุงโหยง




แน่ นอนว่าขนาดคนนังอยูห่าง ๆ ไม่ได้เอาหู แนบโทรศัพท์อย่างผมยังได้ยนเสี ยงดังจนสะดุง นับประสาอะไร


่ ่
กับปุณณ์ทถึงกับต้องยกมือถือห่ างจากหู เดี๋ยวนึ ง.. มันหันมายิมแหะ ๆ ให้ผมทีทาหน้าตกใจมองมันอยู่
ี่
่ ํ


"แต่วา ......... อืม..... ครับ ......... งั้นเดี๋ยวปุณณ์ไปรับทีหน้าโรงเรี ยนตอนเย็น .... แล้วเจอกันครับ .."

"อย่าบอกนะว่ามึงจะออกไปเดท ........" ป่ วยไม่เจียมนะสาดด
"ไม่ใช่ เดทหรอก เอมจะไปซื้อรองเท้าน่ ะ " มันตอบเนื อย ๆ พลางวางมือถือไว้ขางหมอน ผมคว้าเอา


ไปเก็บทีเ่ ดิมให้ ด้วยเพราะเคยได้ยนว่าวางโทรศัพท์ไว้ขางหมอนมันไม่ดีตอร่ างกาย


็ ั
แล้วดันทุรังจะออกไปข้างนอกทังทียงไม่หายไข้ดีกไม่ดีกบร่ างกายเหมือนกัน
้ ่ั

54

"เหมือนกันแหละ.. สภาพแบบนี้ จะไปเหรอวะ " ผมถามกลับด้วยความรู ้สึกทีไม่พอใจมาก ๆ แต่ไอ้

ปุณณ์แค่ยกมือขึ้นก่ายหน้าผากแล้วหลับตาลงช้า ๆ
็ ึ
"ตอนนี้ กดีข้ นเยอะแล้วล่ะ ... อีกอย่าง ผมก็สญญากับเอมไว้แล้วจริ ง ๆ "


เราอาจจะสนิ ทกันแล้วก็จริ ง ... แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะยุงเรื่ องส่วนตัวของมันได้
ผมไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากปล่อยให้ปณณ์นอนพักต่อไป ... ในขณะทีหัวผมยังคงครุ่ นคิด


10th CHAOS
่ ่
ผมรู ้สึกเหมือนตัวเองฉายหนังซํ้า ... เพราะกลับมาทีนี่อีกแล้ว แม้วาเมือวานจะเพิ่งมาไปก็เ ถอะ..

รอบตัวผมตอนนี้ คราครํ่าไปด้วยนักเรี ยนนักศึกษาและคนทํางานหลากหลายรู ปแบบ กําลังเดินกัน

ยั้วเยี้ยอยูในสยามสแควร์ แหล่งทีมวยรุ่ นขวักไขว่เป็ นอันดับหนึ่ งของกรุ งเทพฯ ... อันทีจริ งแล้วสิ่งทีผมชอบ
่ีั




น้อยทีสุดรองจากงูกการมาสยามหลังเลิกเรี ยนนี่ แหละ เพราะแม่งวุนวายสิ้นดี

ถ้าไม่ตดว่ามีเหตุการณ์ทน้ าหนักมากพอจะให้ผม .. ผูซ่ ึงโบกมือลากับไอ้ปณณ์ไปแล้วเมือครึ่ งชัวโมง

ี่ ํ




ก่อน จะต้องแอบดอดตามมาจนถึงนี่ .. ผมก็ไม่มาหรอก

ผมคิดบ่นกับตัวเองพลางชะโงกดูร่างสูงโปร่ งของปุณณ์ทนาอยูไม่ไก ลไปด้วย ก่อนจะลอบตามมัน
ี่ ํ ่
่ ้
ต่อไม่ให้ใครผิดสังเกต และเพราะเดินอยูขางหลังแบบนี้ เอง เลยได้แอบเห็ นสาว ๆ ทีเ่ ดินผ่านมัน เหลียวหลัง

มองเพื่อนผมกันเกรี ยว ... ก็ขาดีเหมือนกันว่ะ นี่ ถาเดินมาพร้อมกันคงไม่ได้รู้วาเพื่อนผมมันมีดี



ผมสะกดรอยตามไอ้ปณณ์ไปเรื่ อย ๆ จนถึงทีนัดหมายระหว่างมันกับ ... เอม


แต่ดเู หมือนว่าเอมจะยังไม่มาแหะ เห็ นปุณณ์เปิ ดประตูเข้าไปในสตาร์บกส์ตกใหม่ตรงข้าง ๆ พาคิโน่
ั ึ

55


แล้วก็นงบนเก้าอี้ริมกระจกให้เห็ นได้ชัดโคตรสะใจ (จริ ง ๆ มันเป็ นกระจกทั้งร้านอยูแล้วครับ ) ดังนั้นผมจึง
ั่
แสร้งเดินไปเดินมาแถว ๆ ซอยร้าน jousse เพื่อจะเห็ นปุณณ์ได้ถนัด แต่มนมองไม่เห็ นผมหรอกครับ เพราะ

กําลังหันหลังให้ผมอยู่

ยิงเห็ นปุณณ์นงอ่านหนังสือรอเอมอยูในร้านอย่างใจเย็นแล้วผมก็ยงโมโหเดือด .. นี่ ผหญิงคนนั้น
ั่
ิ่
ู้

บังคับเพื่อนผม (ทีป่วยอยู่ ) ให้ออกมาหา แ ล้วยังจะมาช้าอีกเหรอวะเนี่ ย ... เดี๊ยะบัดกัดหู ขาด .. น่ าหงุดหงิ ดจริ ง





ผมเดินวนไปวนมาแถวนั้นเสี ยหลายรอบ จนพนักงานในร้านค้าเริ่ มสงสัย อยูตรงนั้นนานถึงขนาด

เดินเลยไปซื้อนํ้าดื่มทีบทส์ กลับมาก็ยงเห็ นปุณณ์แช่ อยูทเี่ ดิม ??? นี่ มงนัดกับแฟนหรื อแค่ เปลี่ยนทีอาน
่ ู้


่่
หนังสือเนี่ ยยย
จนมากกว่าครึ่ งชัวโมงผ่านไปนันแหละครับ ผมถึงได้เห็ นเอมในชุ ดนักเรี ยนเดินสวยมาแต่ไกล โชคดี


จริ ง ๆ ทีเ่ อมขาวผ่องซะโอโม่ ผมเลยได้อานิ สงส์หนี ทนเวลาไปด้วย ว่าแล้วผมก็แปลงร่ างเป็ นลูกค้าเข้าไปใน

ร้าน jousse เป็ นการด่วน (แม่คาคงตกใจว่าเดินไปเดินมาหน้าร้านตั้งนานเพิ่งจะเข้า ) เพราะชุ ดนักเรี ยนกางเกง

่ ่
นํ้าเงิ นของผมนี่ มนเด่นน้อยอยูซะทีไหน ... สาวคอนแวนต์ตาไวกับสีกางเกงของพวกผมนักแหละ

่ ี่ ั่

ผมทําเป็ นเลือกดูเสื้อผ้าไป (ของผูหญิงทั้งนั้น ) เหลือบมองทั้งคูทนงคุยกันอยูในร้ านไป... ดูเผิน ๆ ก็


ท่าทางร่ าเริ งเป็ นธรรมชาติดีหรอก แต่ผมจําได้วาตอนทีปณณ์ออกมาจากบ้าน มันเริ่ มมีอาการไข้กลับนิ ด
่ ุ
หน่ อย
นันล่ะทีเ่ ป็ นห่ วง


ผมรอทังสองคนดื่มกาแฟ กินขนมเค้กกันอย่างใจเย็น กว่าพวกเขาจะออกมากัน อืม ...นานเป็ นบ้า..

แต่เดินตามนี่ ง่ายกว่าซุ่มดูเยอะเลยครับ .. อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ตองหน้าด้านให้พนักงานร้านขายเสื้อผ้าผูหญิงมอง


่ ี่ ุ่
ผมแปลก ๆ นันแหละ ผมเดินตามทั้งคูทมงหน้าไปทางบายพาส ก็พอจะเข้าใจว่า เอมเขาอยากได้รองเท้านี่ นะ


56

แต่พอโผล่หัวเข้ามาในบายพาสก็ตองตกใจกับปริ มาณคนทีเ่ ยอะชิ บหาย! เยอะจนน่ ากลัวว่าไอ้ปณณ์


จะเดินไม่ไหวครับ ! เพราะสาว ๆ มาจับจ่ายซื้อของก่อนเวลากลับบ้านกันเยอะมากในขณะทีทางเดินมันก็

แคบ ผมมองไอ้ปณณ์อย่างเหนื่ อยหน่ ายใจ .. ไอ้พ่อพระนันก็ไม่สบายแล้วยังเสื อกกระแดะถือกระเป๋ านักเรี ยน


กับถุงแฮรอดให้เอมอีก .. มันน่ าบ้องกะโหลกนัก ทําตัวพระเอกไม่เข้าเรื่ องนะมึง

ผมเห็ นเอมเดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้ เป็ นว่าเล่น แต่ไม่มททาจะได้รองเท้าหรื ออะไรซักอย่าง ทําไม
ี ี ่

วะ มันหาซื้อยากขนาดนั้นเชี ยว ? เอมตามหารองเท้าพระนเรศวรอยูรึไง แล้วก่อนมาทําไมไม่คดก่อนว่าอยาก


ได้ของแบบไหน ร้านอะไร มาดึงเพื่อนผมเดินตามอยูได้

ผมยอมรับว่าหงุดหงิดมาก ขณะกัดหลอดนํ้าเดินตามทั้งคูมาได้พกใหญ่ จนตอนนี้ ชักจะเมือย



เหมือนกัน ... บวกกับท้องฟ้ าเริ่ มเปลี่ยนเป็ นสีมวงเข้มแล้วด้วย

ในทีสุดเราสามคนก็ยายสถานทีจากบายพาสมาเป็ นโบนันซ่าเรี ยบร้อย ซึ่งแน่ นอนว่าคนเยอะกว่าเก่า ..




-_-".. ไม่รู้จะแห่ กนมาทําไม ร้านไหนแจกของฟรี จะได้เอากลับไปฝากม๊า - _-"... แต่ผมว่าอย่างเอมน่ ะ ไม่ซ้ือ
ของจากบนนี้ หรอก
แล้วทุกอย่างก็เป็ นไปตามคาด ... ไอ้สองคนนั้นสับขาหลอกผมเดินวนไปวนมาในโบนันซ่า (เกือบ
หลงกันก็ต้งหลายรอบ) วนแม่งตั้งแต่ช้ น 1 ยันชั้น 3 ทะลุออก 29 พลาซ่าอีกต่างหาก แต่เสือกเดินกลับออกมา


แบบไม่มอะไรติดมือเลยย นอกจากกระเป๋ านักเรี ยนและถุงแฮรอดในมือปุณณ์ (แม่งทําไปได้ไง )


หน้าปุณณ์มนจะตายห่ าอยูแล้วไม่เห็ นรึ ไงวะเอม !



ยิงตามสองคนนั้นไปเรื่ อย ๆ ผมก็ยงรู ้สึกว่าตัวเองหงุดหงิ ดมากยิงขึ้น เรากลับมาลัดเลาะอยูในซอย
ิ่


สยามสแควร์เป็ นนานสองนานจนในทีสุดก็มาหยุดหน้าร้านเสื้อผ้าผูหญิงร้านหนึ่ งทีเ่ อมพาปุณณ์ให้แวะเข้า



57

ไป
ผมเงยหน้ามองป้ ายร้านแบรนด์ indy ร้านหนึ่ งทียริกชอบอุดหนุ นประจํา แล้วต้องส่ายหัวหน่ าย ...
ู่ ็
ร้านเล็กขนาดนั้นผมไม่เข้าไปหรอก ผมคิดก่อนจะตัดสิ นใจไปอ่านหนังสื อรอหน้าดอกหญ้าแทน ...

นานพักใหญ่มาก ๆ จนผมจะอ่านขายหัวเราะจบ 3 เล่มอยูแล้วกว่าทังคูจะออกมา (แน่ นอนว่าผมหลบ
้ ่
เข้าไปในร้านหนังสือเรี ยบร้ อย) จนแอบคิดว่าเอมจะเหมาร้านนั้นทั้งร้านเลยหรื อเปล่า ภาพทีผมเห็ นหลังจาก

ทังคูเ่ ดินออกมาคือถุงใหญ่ในมือปุณณ์ ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็ นรองเท้าหรื อเสื้อผ้า แค่หวังว่าเธอจะ

ปล่อยให้เพื่อนผมกลับบ้านไปนอนพักเสี ยที

ว่าแต่....... แล้วนันจะเดิ นไปพาราก้อนต่อทําไม ! - _-"


ผมลากสังขารตามไอ้ครักสองคนนั้นต่อไปยังพาราก้อนอย่างไม่ลดละ แม่ง ... ขนาดผมยังเหนื่ อย
ู่

เลยอะ แล้วไอ้ปณณ์มนไม่เหนื่ อยมังรึ ไงวะ ป่ วยก็ป่วยยังถูกใช้ให้มาเดินมาราธอนอยูได้ ผมล่ะอยากจะโผล่
ุ ั

ไปกระชากลากให้มนกลับบ้านเสี ยจริ ง ๆ แต่ขนทําแบบนั้นปุณณ์คงไม่ปลื้มแน่


่ ี่

จริ งอยูททางเดินในพาราก้อนคนไม่ขวักไขว่เท่าฝั่งสยามสแควร์ แต่กกว้างงงงงงงงเสี ยจนแค่คดก็

เหนื่ อย... นี่ อย่าบอกนะว่าจะพาเพื่อนผมเดินขาขวิดรอบห้างนี่ น่ะ ตายแน่ ๆ (ไม่มนก็ผม )



ผมสะกดรอยตามทั้ งคูไปเรื่ อย ๆ จนพวกเขาหายเข้าไปใน shop หรู แบรนด์หนึ่ ง (อี้ ผมก็เป็ นลูกค้า
ประจําแบรนด์น้ ี ครับ )... โอเคจบ... ไอ้เรื่ องจะให้ผมตามเข้าไปนี่ ไม่มวนเห็ น ๆ !!!
ีั
เพราะเหตุน้ น ผมจึงได้แต่วนไปวนมาเป็ นหนู ตดจันอยูแถวนั้นด้วยความเป็ นห่ วงไอ้ปณณ์จนแทบบ้า

ิ ่ ่

.. นี่ ผมเป็ นห่ วงมันมาก ๆ จริ ง ๆ นะ เพราะตอนก่อนหน้าจะเข้าไปในร้าน หน้ามันซีดเกือบจะเท่าตอนบ่าย
แล้วเห็น ๆ

58

'ใครจะไปดีได้ทกชั่ วโมง ก็เรามันคนไม่ ใช่ ละครทีวี ~'

ชิ บหายแล้ว!! โทรศัพท์มอถือผมทั้งร้องทั้งสันอยูในกระเป๋ ากางเกงจนต้องรี บลนล านรับสายทั้งทียง

่ั
่ ่
ไม่ทนมองชื่ อ

"ฮัลโหล"

"โน่ ทาอะไรอยูคะ "

ยูรินี่หว่า!!!?


ผมอึกอักอยูครู่ หนึ่ ง ก่อนจะระลึกชาติได้วาผมจะอึกอักทําไม ไม่ได้ทาอะไรผิดซักหน่ อย .. เออ..

"ธุระนิ ดหน่ อยน่ ะ.. ยูริมอะไรรึ เปล่า ?"


"เปล่าหรอกค่ะ ได้ขาวว่าโน่ ไม่ไปเรี ยน เลยโทรมาหาเฉย ๆ เป็ นห่ วงว่าไม่สบายรึ เปล่า " คําพูด
เหล่านั้นเรี ยกให้ผมยิมออก

"ใครวิงไปรายงานล่ะ "


"ยูมสายสื บหรอกน่ า ... อิอิ ถ้าไม่ได้ไม่สบายก็ดีแล้วล่ะค่ะ แล้วโน่ อยูไหนเนี่ ย เสี ยงดั งเชี ยว" แต่ขน




บอกว่าอยูพาราก้อนรับรองว่ายูริได้แจ้นมาหาผมแน่ เพราะเธอมักใช้ชีวตหลังเลิกเรี ยนอยูแถว ๆ นี้ เสมอ ...

คิดได้ดงนั้นสมองอันน้อยนิ ดของผมก็เริ่ มประมวลผลทันที



"ผมทําธุระอยูน่ะ แค่น้ ี กอนแล้วกันครับ หวัดดีครับ " เอาเลยครับ ! ใครจะว่าใจร้ ายยังไงผมไม่สน
ตอนนี้ ขอรอดตัวก่อก็พอแล้วครับ ^^"

หลังจากกดวางสายไม่นานเลยทั้งปุณณ์และเอมก็โผล่ออกมาจาก shop พร้อมด้วยถุงสี แดงจัด สกรี น
่ื
อักษรโลโก้ร้านใบหนึ่ ง ... ผมเห็นทั้งคูยนตกลงอะไรกันต่อนิ ดหน่ อย ก่อนจะตัดสิ นใจเดินต่อไปยังบริ เวณ

59

หน้าห้าง
กลับแล้วใช่ ไม๊ !!! ต้องอย่างนี้ สิโว๊ยยยย .. ผมเผลอยกกําปั้นขึ้นอย่างลืมตัวจนเกือบวิงตามสองคนนั้น

ไม่ทนแน่ ะ !


ทีหน้าห้าง ปุณณ์ยนถือของทั้งหมด (กระเป๋ านักเรี ยน ถุงแฮรอด และช้อปปิ้ งแบ็กอีก 2 ถุง) รอแท็กซี่


่ ั
อยูกบเอมซึ่งมีแก้วนํ้าปั่นที่ แวะซื้อจากแถว ๆ food hall ในพาราก้อน ไว้ในมือ แต่แถวรอแท็กซี่หน้าพารา

ก้อนก็ยาวเหยียดพอ ๆ กับแถวจองตัวพี่เบิร์ด จนผมเริ่ มสังเกตได้วาปุณณ์ดโอนเอนกว่าปกติ


ผมหรี่ ตามองร่ างสูงของเพื่อนทีดโงนเงนราวกับกําลังจะตั้งหลักไม่อยู่ ขนาดมองจากไกล ๆ อย่าง นี้
ู่
ยังเห็ นชัดว่าน่ ามันซีดเหมือนกระดาษจนผมกลัว ....... แล้วสิ่งทีผมกลัวก็เป็ นจริ ง

ภาพปุณณ์ทมอไม้ออนปล่อยของทุกอย่างในมือลงพื้นพร้อม ๆ กับทีร่างกายทรุ ดตามลงไปด้วยนั้น
ี่ ื ่

ผมไม่มทางปล่อยให้ฉายได้นานจนถึงช็ อตสุดท้ายแน่ นอน ทังตัวของผมกระโจนไปรับ มันไว้ทนทีกอนที่

ั ่

แรงดึงดูดของโลกจะดึงมันลงไปให้หัวฟาดพื้น
ปุณณ์ตวร้อนเหมือนกับผมกําลังจับไฟ "ปุณณ์ !! มึงไหวป่ าว!!" ผมถามทั้งทีไม่ตองการคําตอบ

่ ้

นอกจากส่งสายตาให้พี่ยามทีตะลึงอยูช่วยลัดคิวโบกแท็กซี่ให้พวกผมด่วน

"โน่ !?" เสี ยงเอมเรี ยกชื่ อผมด้วยความฉงน แต่ผมไม่สนใจอะไรแล้ว .. ผมลากไอ้ปณณ์ทตวร้อนจัด
ุ ี่ ั
ออกมาจากแถวรอขึ้นแท็กซี่ เพื่อพามันไปนังพักตรงหน้านํ้าตกก่อน จัดแจงคลายเข็มขัดให้ และเอาของเอม

ทังหมดทีตกอยูบนพื้นมาถือไว้เสี ยเอง
่ ่


เอมเดินตามมายืนข้าง ๆ ผม แต่ผมไม่อยากแม้แ ต่จะมองหน้าผูหญิงคนนี้ เลย .. ผมรู ้วาผมไม่ควรพาล ..

จริ ง ๆ แล้วผมควรเกลียดตัวเองมากกว่าทีปล่อยให้ปณณ์มนออกมาจนเป็ นอย่างนี้

ุ ั

"ปุณณ์มนไม่สบายน่ ะวันนี้ " ผมบอกเอมเรี ยบ ๆ แต่ไม่ได้มองหน้าเธอสักนิ ด จึงไม่รู้วาเธอกําลังมีสี


60

หน้าแบบไหน.. ผมยังห้ามควา มไม่พอใจของตัวเองไม่ได้

"โน่ !!!!!" ชิ บหายแล้ว!!! ผมสะดุงสุดตัวเมือได้ยนเสี ยงแหลม ๆ ร้องเรี ยกชื่ อผมมาจากทีไกล ๆ โดย

่ ิ

่ ่

ไม่ตองมองก็รู้ดีวานันเสี ยงใคร .... แห่ กนมาทําอะไรตอนนี้ อีกวะเนี่ ยยย !!!



"โน่ อยูแถวนี้ ทาไมไม่บอกยูละคะ อ้าว .. เอม? ปุณณ์ ?" ยูริทร้องเรี ยกชื่ อผมเมือครู่ วงมาปรู๊ ดดเดียวถึง

ี่
่ ิ่

่ ้
ตัวผม แต่กนับว่ายังฉลาดทีเ่ มือเห็ นปุณณ์นงไม่ได้สติอยูขาง ๆ แล้วยังเงี ยบเสี ยงลงไป

ั่

"ผมบอกแล้วว่าทําธุระน่ ะ ... อืม .. ยูริกบเอมกลับเองได้ใช่ รึเปล่า ผมเอาปุณณ์มนกลับก่อนนะ " ไม่

ต้องรอฟั งคําตอบ ผมผลักข้าวของทั้งหมดคืนให้เอมทันที ก่อนจะพยุงร่ างอันไม่ได้สติของปุณณ์เพื่อไปขึ้น
แท็กซี่ทพี่ยามอํานวยความสะดวกให้พวกเราเอาไว้แล้ว ถึงแม้มนจะค่อนข้างลําบากก็ตาม
ี่


พามันกลับบ้านตัวเองทั้งอย่างนี้ ตองแย่แน่ ๆ .... เอาไปบ้านผมก่อนแล้ว กัน

11th CHAOS
ตลอดทางบนรถแท็กซี่ ... ไอ้หมอนี่ ครึ่ งหลับครึ่ งตืน

ผมลอบมองใบหน้าซีด ๆ ทีหมดหล่อแล้วของมันเป็ นระยะเมือรู ้สึกว่าเสี ยงเงี ยบไป พร้อมกับพยายามจับ


่ ้
แขนมันเอาไว้ เพื่อวัดอุณหภูมร่างกายว่าสูงแค่ไหน รวมถึงต้องการจะบอกมันว่า .. ยังมีผมอยูขา ง ๆ ผมไม่ได้

หายไป
แต่ตวมันก็ร้อนซะจนผมอดประท้วงคนป่ วยไม่ได้ "มึงไปหาหมอดีกว่าป่ าววะ " แน่ นอนว่า ถึงผมจะ

พยายามถามกึ่งบังคับ ขอร้อง อ้อนวอน ขูเ่ ข็ญ สักแค่ไหน คําตอบของไอ้ปณณ์กยงคงเหมือนเมือสิ บห้านาที
ุ ็ั

ทีแล้วไม่มผด "ไม่เป็ นไรอะ พักหน่ อยเดี๋ยวก็หาย " มึงเห็ นกูเป็ นนางพยาบาลเหรอ T______T

ีิ

61


ผมนังสันขาเป็ นจ้าวเข้าอยูบนแท็กซี่อย่างร้อนใจ พลางบอกทางคุณลุงคนขับไปด้วย ใช้เวลาเพียงไม่นาน
่ ่

นักรถแท็กซี่คนสีฟ้าก็มาหยุดอยูหน้ารั้วบ้านผม

"ไม่ไฮโซเท่า นอนได้ใช่ ปะ " ผมว่าประชดมัน แต่ได้ยนกลับมาเพียงเสี ยงหัวเราะ แผ่ว ๆ มันไม่มแรงด่าผม


ตอนนี้ หรอก ผมรู้ ฮ่า ๆ

หลังจากแบกมันเข้ามาถึงในบ้านได้อย่างทุลกทุเล ผมก็เจ๊อะหน้าป๊ ากับม๊า ทียงคงดูทวอยูในห้องนังเล่นกัน

่ั
ีี ่

ครบทีมเสียก่อน .... ทีน้ ี ผมจะบอกว่าอะไรดีวะครับเนี่ ยย ลูกชายพาผูชายเข้าบ้าน ป๊ าม๊าคงไม่คดลึกเท่า กับที่


น้องสาวและแม่บานตระกูลภูมพฒน์คดหรอกมัง เหอะ ๆๆ

ิ ั ิ


"หวัดดีฮะอาป๊ า ม๊า " ผมทําตัวเป็ นเด็กดี แม้วาตอนนี้ อยากจะวิงพรวดเดียวให้ถึงห้องใจจะขาด (กลัวไอ้


็ ้
ปุณณ์ตาย) แต่กตองชิ งทักบุพการี เอาไว้กอน เพื่อความปลอดภัยทางทรัพย์สิน (ของค่าขนม)
"กินข้าวมารึ ยังโน่ ... อ้าว? แล้วนันเพื่อนเป็ นอะไร" เป็ นม๊านันเองทีสงเกตเห็ นก่อน แต่เล่นทักซะเสี ยงดัง
่ ั


จนป๊ าต้องหันมามองด้วยอีกคน "อ้าว... ลื้อไปแบกใครกลับมา "
"สะ... สวัสดีฮะ.." เสี ยงไอ้ปณณ์กระท่อนกระแท่นทักทีบานผมอย่างน่ าเวทนา ป่ วยแล้วยังเสื อกจะทํา

่ ้
มารยาทงามอี กนะมึง ... ผมคิดพลางเหล่มองไอ้ตวดีทพยายามยกมือไหว้ท้งทีไม่มแรงอย่างละเหี่ ยใจ
ั ี่
ั ่ ี
"เพื่อนฮะ มันไม่สบาย กลับบ้านไม่ไหว โน่ เอามันนอนนี่ นะ "
"รี บพาเพื่อนไปพักเร็ ว แล้วเดี๋ยวม๊าหายาขึ้นไปให้ " อิอิ ... น่ ารักไหมล่ะครับม๊าผม จริ ง ๆ แล้วบ้านผมใจดี
กันทังบ้านครับ ไม่ง้ นไอ้โอม ไอ้เก่ง และอีกสารพัดไอ้ จะแห่ มานังเล่นเกมบ้านผมกันบ่อย ๆ ทําไม




แน่ นอนว่าไม่มการรอช้า หลังจากได้สญญาณไฟเขียวแล้ว ผมรี บแบกไอ้ปณณ์ข้ นชั้นสอง มุงหน้าไปยัง


ุ ึ
ห้องนอนทันที

62

**

"นอนนี่ แหละ โทษทีทเี่ ตียงไม่ใหญ่เท่า " เมือถึงห้องนอน ผมพาไอ้ปณณ์ทกะปลกกะเปลี้ยไปวางไว้บน

ุ ี่

เตียงอย่างไม่รอช้า ดูทาทางมันสบายตัวขึ้นมากเมือหลังได้สมผัสกับฟูก


่ ั
แว่วเสียงมันงึ มงําอะไรขอบใจผมเบา ๆ แต่ไม่ได้สนใจนักหรอกครับ เพราะมัวแต่ง่วนอยูกบการปรับองศา
เครื่ องปรับอากาศให้เหมาะสมกับสภาพร่ างกายไอ้ปณณ์อยู่ โดยไม่ลืมทีจะลอบมองมันเป็ นระยะ ๆ ว่าหนาว


เกินไปหรื อเปล่า
แน่ นอนว่าเพราะฤทธิ์ ไข้ ผมเห็ นมันตะกายผ้าห่ มผมอย่างกับเป็ นสมบัตล้ าค่า .. เฮ้อ .... ป่ วยไม่เจียมเองเนอะ
ิ ํ
มึงอะ

'ก๊ อก ๆ'
"เข้ามาสิฮะ"
"ม๊าเอายามาให้ เพื่อนโน่ เป็ นไข้ใช่ รึเปล่า " ผมยิมกว้างเ มือเห็ นม๊าเข้ามาพร้อมกับขวดนํ้า และกระปุกยา "ใช่


ฮะ ไว้มนตืนจะไล่ไปขอบคุณม๊าให้ "
ั ่
"ไม่เป็ นไรหรอก แล้วนี่ ใครล่ะ ม๊าไม่เคยเห็ น บอกทีบานเขารึ ยง " ปกติมาผมเห็ นแต่ไอ้เหี้ ยโอม กับไอ้สด
่ ้



เก่ง แล้วก็ตวเสื่อม ๆ ทั้งหลายเท่านั้นแหละครับ หน้าตาผูดี ๆ แบบนี้ ไม่ เคยมีมาหรอก .. สงสารม๊าจริ ง ๆ


"เพื่อนทีโรงเรี ยนอะม๊า ชื่ อไอ้ปณณ์ วันนี้ มนป่ วยผมเลยแบกมันกลับ เดี๋ยวว่าจะโทรไปบอกบ้านมันอยู่ "



ผมตอบพลางหันไปมองเจ้าตัวทีผล็อยหลับไม่รู้เรื่ องไปแล้ว แล้วก็ตองถอนหายใจปลงอีกซักหนึ่ งเฮื อกใหญ่



63

"เปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดตั ว ให้เพื่อนด้วยสิโน่ แบบนั้นนอนไม่สบายหรอก " ม๊าผมสังเสี ยไว้แค่น้ นก่อนจะเดิน


ออกจากห้องไป .... เออว่ะะ นันเป็ นเรื่ องทีผมลืมเสี ยสนิ ท ! ปล่อยให้มนนอนทังกางเกงยีนส์แบบนี้ ไม่ดีแน่




ผมคิดพลางหันไปมองมันทีหลับไม่รู้เรื่ องแล้วตัดสิ นใจเดินไปหยิบกะละมังใส่น้ า ผ้าขนหนู ผนเล็ก รวมถึง



เสื้อผ้าชุ ดใหม่มาเตรี ยมซับตัวให้

"ปุณณ์ .... ปุณณ์ .... ปุณณ์ !.. มึงตืนมากินยาก่อน ...." ใช้เวลาพักหนึ่ ง กว่าทีผมจะเขย่าตัวมัน จนมันรู ้สึกตัว


ขึ้นมากลืนยาลดไข้ได้ ... ผมส่งนํ้าให้มนกรอกตามแล้วปล่อยปุณณ์นอนต่ออย่างเดิม ... หน้าตามันดู ไม่ไหว

แล้วจริ ง ๆ ว่ะ ไอ้เรื่ องจะให้เช็ดตัวเองนี่ ลืมไปได้เลย
"เช็ ดตัวก่อนดีปะวะ ... มึงนอนไม่สบายหรอก มากูเช็ ดให้ " ผมบ่นไปปลํ้าถอดเสื้อให้มนไป กว่าจะถอด

เสร็จก็เล่นเอาเหนื่ อย (แม่งไม่คดจะลุกขึ้นมาถอดเองเลยใช่ ปะ )... จนในทีสุด ผมก็มเี พื่อนเป็ นชี เปลือยท่อ น



บนนอนแผ่หราอยูบนเตียง โชว์กล้ามเนื้ อแผงอกทีขยับขึ้นลงเล็กน้อย จนเดาได้ยากว่ามันหลับไปแล้ว หรื อ

หมดแรงจะกระดิกตัวกันแน่
แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไรมากนอกจากบิดผ้าขนหนู ชุบนํ้าเช็ ดตัวไปเรื่ อย ไล่มาตั้งแต่ใบหน้าขาวซีดทีเ่ ริ่ มมี
เลือดฝาดขึ้นมาบ้างเล็กน้อยของมัน เล ยมาถึงลําคอระหงส์ทคล้ายกับกําลังพยายามเปล่งเสี ยงอะไรซักอย่าง
ี่
ด้วยความยากลําบาก
ผมมองหน้าปุณณ์พลางเลื่อนผ้าขนหนู มาเช็ ดแขนยาว ๆ ของมันไปพลาง ตอนนี้ ตวปุณณ์ไม่ร้อนเป็ นไฟ


็ั
่ ่
เหมือนเมือตอนอยูบนรถแท็กซี่แล้วครับ แต่กยงถือว่าอุนอยูมาก ผมสาละวนกับการเช็ ดแขนขอ งมันทั้งสอง

ข้าง ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็ นลูบเบา ๆ ทีแผงอก

หลังจากทีบดผ้าขนหนู ใหม่อีกนํ้าหนึ่ ง ผมจัดการเช็ ดหน้าอกให้มนต่ออย่างพิถีพิถนทีสุด เพราะเล่นไปเดิน
่ ิ

ั ่

ตะลอน ๆ อยูสยามจนเหงื่ อออก ผมอยากให้มนนอนสบายตัว จึงเช็ ดเรื่ อยมาจนถึงบริ เวณหน้าท้องทีดมนจะ

ู่ ั
เกร็ งเป็ นพิเศษ..

64

"อือ ........." ครางทําเหี้ ยไรวะ!!
"ครางหาป๊ ามึงเหรอ กูฟังแล้วหยิว " ผมด่ามันพลางกดนํ้าหนักมือลงบนพุงทีอดมไปด้วยกล้ามเนื้ อนัน ก่อน
ุ่

จะแว่วเสี ยงมันหัวเราะเบา ๆ
"ก็กเู สี ยว..." มีแรงเถียงผมงี้ คงไม่ป่วยแล้วม๊างงงงง

"ได้เสี ยวกว่านี้ แน่ ... เอ้า! ถอดกางเกง" ผมพูดต่อหน้าด้าน ๆ พร้อมวางผ้าขนหนู ลงกะละมัง แต่นน
ั่
กลายเป็ นต้นเหตุให้ไอ้คนป่ วยนอนเคลิมเมือครู่ ถึงกับเบิกตาโพล่ง
้ ่
"เฮ้ย!?"
"ตกใจเชี่ ยไร จะใส่กางเกงยีนส์นอนรึ ไง หายป่ วยแล้วก็ถอดเองสิ วะ หรื อจะให้กถอดให้ " ท้าวสะเอวด่ามัน

นี่ ดข่ มขูดีนะครับ ฮ่า ๆ ... ผมยืนมองหน้ามันทีเ่ ลิกลักไม่หาย ก่อนจะส่ายหัวหน่ ายแล้วจัดการปลํ้าปลด
ู ่
่ ่
กระดุมรู ดซิปกางเกงมันด้วยตัวผมเอง
"เฮ้ย!!!!!"
"อายห่ าไร.. สัญญาว่าถ้าพะโล้มงเล็กกูไม่บอกใครหรอก .... นอกจากชมรมดนตรี สภานักเรี ยน เพื่อน ๆ ม .5

แล้วก็แก้งค์คอน แวนต์แฟนมึง " ฟั งดูดีปะครับ ฮ่า ๆๆ แน่ นอนว่าไอ้ปณณ์ร้ ังขอบกางเกงยีนส์ตวเองเอาไว้


เหนี ยวแน่ นอย่างกับเป็ นสมบัตชิ้นสุดท้ายในชี วต


"มะ... ไม่ตองถอดกางเกงหรอก "


"ไรวะ!! ผูชายเหมือนกันแท้ ๆ เหนี ยมอยูได้ รําคาญโว๊ย ! ถอด ๆๆๆๆๆ" แต่คนป่ วยหรื อจะสูคนหนุ่ม


แข็งแรงดีอย่างผมได้ ผมไม่ตองเปลืองแรงมากมายเลยกับการดึงมือมันออกจากขอบกางเกงยีนส์ และจัดการ

รู ดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายทีน่าหวงแหนของมัน


65

คิดมากน่ า !!!! บ๊อกเซอร์มนผมก็ไม่ได้ถอดออกมาซักหน่ อย !!!!


"อย่าชักธงรบตอนกูกาลังเช็ ดขาให้มงแล้วกัน กูรับไม่ได้ " ผมกําชั บมันไว้แค่น้ นก่อนจะบิดผ้าขนหนู มาเช็ ด


ตัวต่อ ได้ยนเสียงมันหัวเราะเหมือนคนปลงโลกแล้วก็กระหยิมใจได้อย่างหนึ่ งว่าวันนี้ ผมมีเรื่ องชนะมันแล้ว



หลังจากจบเหตุการณ์ปลุกปลํ้าเช็ ดตัวไอ้ปณณ์สาเร็ จ ก็ถึงตาผมไปอาบนํ้าชําระร่ างกายบ้าง .. แน่ นอนว่าไม่
ุ ํ
ลืมเด็ดขาดทีจะปิ ดโทรศัพท์มอถือทั้งของมันและของผม ป้ องกันคนรบกวนเต็มรู ปแบบ


ท่ามกลางสายนํ้าทีไหลผ่านตัวผม ผมกําลังครุ่ นคิดถึงเรื่ องทีผานมาอย่างช้า ๆ ...

่่
อันทีจริ งผมกับปุณณ์รู้จกกันมานานก็ใช่ อยู่ ... เพราะโรงเรี ยนของเรามีต้งแต่ช้ นประถมจนถึงมัธยม จึงไม่


ั ั
แปลกอะไรที่ เราทังคูจะเคยเห็ นหน้าค่าตากันมานานตั้งแต่ยงเด็ก ๆ (ตอนเด็ก ๆ ไอ้ปณณ์กไม่ได้หล่อหรอก

ุ ็
้ ่
ครับ ฮ่า ๆ )

ปุณณ์ในความทรงจําของผมเป็ นคนทีดีคนหนึ่ ง ดีจนเกือบจะเรี ยกได้วาเพอร์เฟ็ ค ทั้งตัวสูง รู ปหล่อ ผลการ

เรี ยนดี บ้านมีตง (เหมือนเป็ นสโลแกนอะไรซักอย่าง ..) พฤติก รรมเด่น ความสามารถทางดนตรี กีฬา ภาษา

็ี
หมอนี่ กมครบ ทีสาคัญแฟนยังสวยจนใคร ๆ เขาก็ลือกัน
่ ํ
่ ั
แต่เรื่ องแปลกทีสุดก็คอ .... ทั้งทีมคนเพอร์เฟ็ คเสี ยจนน่ าหมันไส้ขนาดนี้ อยูท้งคนแล้ว .... กลับไม่เคยได้ยน


่ี


ว่ามีใครเกลียดไอ้ปณณ์ซกคน ... แม้แต่คนหมันไส้ยงไม่มี
ุ ั



ผมเคยคิดเรื่ องนี้ บอย ๆ ตั้งแต่สมัยยังไม่สนิ ทกับมันว่าเพราะอะไร ... ทั้ง ๆ ทีผชายเราต่างมีอีโก้ในตัวเองสูง
่ ู้

เห็ นใครได้ดีกว่ามักจะทนไม่ได้ เป็ นต้องถูกเหม็นขี้หน้า ท้าตีทาต่อยทุกรายไป เว้นแต่กบปุณณ์ ทีไม่วา

่ ่
เมือไหร่ กเ็ ป็ นบุคคลน่ าไว้วางใจของใคร ๆ แถมยั งมีเพื่อนล้อมหน้าล้อมหลังเสมอ

ผมเคยสงสัย จนกระทังช่ วงหลัง ๆ มานี้ ผมจึงได้คาตอบ ...



66

ปุณณ์เป็ นมากกว่าคนเพอร์เฟ็ ค ... สําหรับผม ผมมองผ่านความเพอร์เฟ็ คด้านความสามารถต่าง ๆ ของปุณณ์
มาแล้ว เพราะตลอดช่ วงเวลาสองสามวันทีผานมา มันพิสูจน์ให้ผมเห็ นได้เสมอว่ าความเพอร์เฟ็ คของมันคือ
่่
การเป็ น คนดี โดยทีไม่ตองอวดสรรพคุณอะไรในตัวเองเลย
่ ้
ปุณณ์มกจะปฏิบตกบคนอื่นอย่างใส่ใจ และอ่อนโยนเสมอ .. ผมเห็ นได้จากสิ่งทีมนตั้งใจทําให้เอม ให้ผม

ัิ ั
่ ั
รวมถึงเพื่อน ๆ จนอื่น อาจจะกวนตีนไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วมันก็ยงน่ าคบมากกว่าน่ าถีบ


ยิงได้อยูใกล้ปณณ์ ผมก็ยงหายสงสัย ว่าทําไมใครต่อใครถึงพากันชอบมัน ... ทังทีโรงเรี ยนผมผูชายเท่ห์ ๆ ก็

ิ่


้ ่
มีอีกเยอะแยะดาษดื่นไป
ดวงตาทีเ่ ปี่ ยมด้วยความจริ งใจและกล้าหาญเสมอนั้นคือคําตอบ

ปุณณ์เป็ นมากกว่านั้นจริ ง ๆ ....


ผมเดินออกมาจากห้องนํ้าเพื่ อจะพบมันหลับปุ๋ ย นอนสบายตัวอยูบนเตียงด้วยชุ ดทีผมเปลี่ยนให้

็ู ุ
เมือทาบหลังมือลงกับหน้าผากก็พบว่าอุณหภูมอีกฝ่ ายนั้นเย็นลงนิ ดหน่ อย แต่กดไอ้ปณณ์จะยังคงหนาว



มากอยูดี ... เสี ยงครางด้วยความทรมานยังคงมีมาแผ่ว ๆ ไม่ได้หยุด

"ปิ ดไฟแล้วนะ ..." จริ ง ๆ ผมไม่ เคยนอนเร็ วขนาดนี้ หรอกครับ แต่ครั้นจะปล่อยคนป่ วยนอนเตียงคนเดียว
แล้วผมชิ่ งไปดอทเอก็คงเหี้ ยเกินไป ^^"
ผมพยายามเงี่ ยหู ฟังคําตอบ ได้ยนเสี ยงมันครางอะไรไม่ได้ศพท์กเ็ หมาเอาเองว่าคงอนุ ญาตให้ผมปิ ดไฟได้



67

นันแหละ ฮ่า ๆ... ว่าแล้วก็จดการดับไฟหมดทั้งห้อง จนเหลือเพี ยงแสงนวลของดวงจันทร์ทสาดเข้ามาทาง

ี่

ประตูระเบียงบานใหญ่ ทําให้ผมยังคงมองเห็ นหน้าไอ้ปณณ์อยู่



อดทีจะสงสัยไม่ได้วามันคิดอะไร หัวคิวถึงได้ขมวดเป็ นปมยุงเหยิงขนาดนั้น ผมคลี่ยมให้ภาพตรงหน้า

ิ้

ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบให้ดวยหวังว่าคงช่ วยอะไรมันได้บาง ไม่มากก็น้ อย


"อืม...." มันครางรับสัมผัสนั้น ก่อนจะขดตัวมากยิงขึ้น จนผมละเหี่ ยใจ .... นี่ กวากูเปิ ดแอร์ร้อนจนตับจะ
ู่


แตกอยูแล้วนะ ไอ้ห่านี่ ..
"หนาว...." กลายเป็ นคําฮิ ตติดปากของมันช่ วงนี้ ไปแล้วครับ ผมหัวเราะเบา ๆ ให้ถอยคําครํ่าครวญนั้นของ

มัน ก่อนจะล้มตัวลงนอนบ้า ง

่ ั่ ็ ั
เห็ นเพื่อนตัวเองนอนสันหงึก ๆ อยูชวครู่ กตดสิ นใจอะไรได้บางอย่าง ....


ผมหยิบแขนมันทีกอดตัวเองอยูแน่ นขึ้นมา เปลี่ยนเป็ นให้พาดลงกับตัวผม ... แน่ นอนว่าคนป่ วยอย่างมันมี

ท่าทีตกใจ ดวงตาคมนั้นจ้องผมนิ่ งอย่างเต็มไปด้วยคําถาม
ผมคลี่ยมขํา ๆ ให้มน "หนาวไม่ใช่ รึไง... กูเป็ นฮี ทเตอร์ให้มงต่ออีกคืนก็ได้ " เพื่อนกันมันไม่แปลกหรอกใช่
ิ้



ไหมครับ ? (แต่ผมก็ไม่เคยทําแบบนี้ กบไอ้โอมนะ ... อย่างว่า คนบ้าไม่เคยเป็ นหวัด ไอ้โอมมันเคยป่ วยกับเขา
ซะทีไหน ผมล่ะอยากให้มนป่ วยบ้างจะแย่ เผือจะได้เงี ยบปากมัง )




ปุณณ์ดตกใจไ ม่น้อยกับคําพูดนั้น มือของมันสันนิ ด ๆ อย่างทีผมไม่ทราบสาเหตุ "ยะ.... อย่าเลย.... กู



เกรงใจ" ก็กล้าพูดนะว่าเกรงใจ.... คิดช้าไปหน่ อยมังพวก


ผมถอนหายใจให้กบความดื้อด้านของมัน ก่อนจะเป็ นฝ่ ายจัดการซุกหัวตัวเองลงในแผ่นอกทีมไอร้อนของ
่ี
ปุณณ์ แล้ววาดมือกอดรอบตั วมัน "เออ เกรงใจก็รีบหาย ... เมือกลางวันกอดกูแล้วไข้ลงไม่ใช่ เหรอ คืนนี้ อีก

ซักคืนแล้วกัน พรุ่ งนี้ วนเสาร์พอดี ได้พกต่อ " ผมพูดยาวพลางอิงหัวลงกับแผงอกของมันมากขึ้น แต่ดปณณ์


ู ุ

68

ยังลังเลทีจะใช้งานผมเป็ นฮีทเตอร์อยู่

"ดะ.... เดี๋ยวมึงติดไข้ ..."
"กูไม่แต๋ ว โดนนิ ดโดนหน่ อยก็ไข้ข้นอย่างมึงหรอกน่ า !"

"นิ ดหน่ อยเชี่ ยไร ราดแชมพูใส่กท้งตัว "
ู ั

"เงี ยบแล้วนอนได้แล้ว ............" มัวแต่เถียงกันอยูได้ มีแรงเยอะนักรึ ไง .. ผมชักจะง่วงแล้วเหมือนกัน จึงตัด
บทพลางกระตุกแขนเสียหนึ่ งที เป็ นการเตือนให้มนพักผ่อน


หลังจากปล่อยเวลาให้ผานไปสักครู่ .. ดูปณณ์จะผ่อนแรงเกร็ งลง ... ก่อนจะค่อย ๆ วาดแขนผ่านตัวผมอย่าง

ลังเล



ผมนอนนิ่ งอยูชิดกับร่ างทีอณหภูมสูงร่ างนั้น ก่อนจะรู ้สึกได้วามีใครสักคนตัดสิ นใจกอดผมเอาไว้แน่ น
ุ่

ด้วยความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจ
่ื


นาทีน้ ี ผมไม่รู้แล้วว่า สิ่งทีเ่ รากําลังทําอยูคออะไร ........ ผมรู ้แค่วาผมอยากจะกอดปุณณ์เอาไว้ ไม่วาด้วย
เหตุผลไหนก็ตามแต่
่่
ท่ามกลางแสงแห่ งจันทร์ทนวลผ่อง .... เราทั้งคูตางได้ยนเสี ยงหัวใจเดินไปในจังหวะเดียวกัน
ี่


"ฝันดีนะ.."

"ราตรี สวัสดิ์วะ "
12th CHAOS

69

เช้าวันเสาร์ ผมเป็ นคนแรกทีลืมตาขึ้นมา .....

บอกว่ากอดได้มนก็กอดจริ ง ๆ วุย !! แถมมือแม่งยังเหนี ยวเป็ นตุกแกเลยสาด ... ผมเหลือบตามองแขนมัน



พลางสงสัยว่าตัวเองทนนอนนิ่ ง ๆ ให้มนกอดไปได้ยงไง ไม่น่าเชื่ อ (ปกติเป็ นต้องดินซะทีนอนกระจุยไป




แล้ว)
ผมแหงนหน้ามองไอ้ตวที่ มันกอดผมเอาไว้แน่ นอย่างกับผมเป็ นเมียมัน ... เฮ้ย! เปรี ยบเทียบงี้ ไม่ดี ๆๆ .. เทค

สอง!.. ผมแหงนหน้ามองไอ้ตวทีกอดผมเอาไว้แน่ นอย่างกับผมเป็ นลูกหนี้ มน
ั ่

อ้าว... แบบแรกดีกว่าเรอะ ? ช่ างเหอะ... เหมือนกันแหละ สรุ ปว่ามันกอดผมแน่ นมาก

คือผมพยายามแหงนหน้าแหงนมอง มันจากปลายคาง แต่ไม่คอยประสบความสําเร็ จเท่าไหร่ (เมือย) จะรู ้สึก

ก็แค่ลมหายใจจากสันจมูกโด่งทีสมํ่าเสมอกันเหมือนคนยังไม่ตนนอนของปุณณ์ .... อืม .. ชักร้อนตะหงิ ด ๆ

ื่

แหะ แอร์กปรับซะจนเหมือนไม่ได้เปิ ด ผมกระชับกอดไอ้ปณณ์มากขึ้นนิ ดหน่ อยเพื่อวัดอุณหภูมิ (อย่าคิด

ไกล)
่ ้
อืมม.... มันเย็นขึ้นกว่าเมือวานเยอะเลยครับ ถึงแม้จะยังตัวรุ ม ๆ อยูบาง แต่สงเกตจากเหงื่ อทีซึมบริ เวณ



่ ํ
หน้าอกก็รู้วาไข้กาลังลงเรื่ อย ๆ
ขอตัวไปทําหน้าทีเ่ ป็ นเจ้าบ้านทีดีกอนแล้วกัน ... ผมคิดพลางขืนร่ างกายจากแขนแกร่ งนันเล็กน้อย แต่เพียง
่ ่


แค่ขยับหน่ อยเดียว ปุณณ์กรู้สึกตัวทันที
"หื ม..... ?"
"ปล่อยก่อน เดี๋ยวกูมา " ผมบอกขณะพยายามมุดเอาตัวเองออกไปนอกวงแขน แต่เจ้าของมันไม่ยอมปล่อย
ให้ผมเป็ นอิสระว่ะ
"ไปไหนอะ.." ป่ วยแล้วยังจะเจ้าปัญหา - _-"... ผมเหล่ตามองมันอย่างขัดใจ "ปล่อยน่ า ...."

70

แน่ นอนว่าพอมันได้ยนเสี ยงผมดุขนาดนั้นก็รีบปล่อยทันที ฮ่า ๆ ... ปุณณ์ ภูมพฒน์ หรื อจะสู ้ โน่ ผูยงใหญ่

ิ ั
้ ิ่
ได้ ไม่มทาง ๆๆ

ผมกลิงออกจากอกของมันพลางหอบหายใจนิ ดหน่ อย ลองมาถูกคนรัดซะแน่ นไว้ท้งคืนแบบนั้น เป็ นใครก็


ต้องอึดอัดเหมือนกันนันแหละครับ ! หลังจากทีปรับอุณหภูมิ ให้ร่างกายตัวเองให้เข้าทีแล้ว ผมจึงมีแรงพอจะ



ลากขาออกไปนอกห้องนอนนันแหละ

่่
"พักไป เดี๋ยวมา !" กลับมาไม่เห็ นนอนอยูละก็น่าดู !!!

***
"อ้าวน้องโน่ วันนี้ ตนเร็ วจังค่ะ " พี่แอน ซึ่งมีศกดิ์เป็ นพี่เลี้ยงของผมเองครับ ... ทักผมเสี ยงสดใสแต่เช้าเลย ....
ื่

ว่าแต่มนเช้าจริ งหรื อเปล่าหว่า - _-"

ผมแหงนมองนาฬิ กาบนกําแพงบ้านบอกเวลาสิ บโมงกว่า ... แหม... ก็ตนเร็ วจริ ง ๆ แหละ ปกติผมตืนบ่าย
ื่

ฮ่า ๆๆ สงสัยจะร้อนจนต้องรี บตืน - _-"


"พี่แอนมีไรกินมังอะ " มาถึงต้องถามหาของกินอย่างแรก พี่แอนจะได้รู้วานี่ น้องโน่ ตวจริ ง แ ต่ถามไปไม่ได้


ดูเล๊ยยย ว่าพี่แอนถือตระกร้าผ้าถังใหญ่อยู่ แฮะ ๆๆ ... บ้านผมไม่ได้มคนงานยั้วเยี้ยเหมือนบ้านไอ้ปณณ์หรอก


ฮะ บ้านผมก็มแค่พี่แอนกับพี่อิมนี่ แหละทีคอยเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็ก จนสนิ ทกันเหมือนพี่น้องไปแล้ว .. ว่าแต่...


วันนี้ พี่อิมหายไปไหนหว่า .... ?
"เมือเช้าอิมมันซื้อหมูแดดเดียวมาจากตลาด ว่าจะทอดแล้วก็ตมซุปให้น้องโน่ น่ะค่ะ แต่ตอนนี้ มนหายไป



่ ั
ไหนก็ไม่รู้ สงสัยเม้าอยูกบป้ าแดงแผงส้มตํา " พี่แอนว่าพลางเก็บผ้าเช็ดตัวทีครอบครัวผม (ใครสักคน) พาด

ทิงไว้บนโซฟา (คงจะของผมเองแหละ แฮะ ๆ )


71

"แต่ขอพี่แอนเอาผ้า ลงเครื่ องก่อนแป๊ บนึ งนะคะ แล้วเดี๋ยวกลับเข้ามาทํากับข้าวให้น้องโน่ "
"ไม่เป็ นไรฮะ ๆ เดี๋ยวผมทําเองก็ได้ ไอ้นี่มนทํายังไงอะ ?" ผมรี บตัดบทด้วยเพราะทั้งเกรงใจ และคิดว่าไอ้ข้ ี

ป่ วยอย่างข้างบนนัน น่ าจะได้กินอะไรทีเ่ บากว่าหมูแดดเดียว

ซองโจ๊กคนอร์ถกคว้ามาพลิก ไปพลิกมาอย่างสนใจ

"โจ๊กนั้นน้องโน่ กเ็ ทลงหม้อ เทนํ้าตาม ตั้งไฟซักแป๊ บประมาณ 4 นาทีคนจนข้าวมันพองขึ้นมาก็ทานได้
แล้วค่ะ " เออ ฟั งดูเหมือนง่าย? ตกลงเอาไอ้นี่แล้วกัน
"ขอบคุณฮะพี่แอน พี่แอนไปทํางานเถอะ เดี๋ยวไอ้นี่โน่ จดการเอง " ผมพูดพร้อมกับยิมหวานให้พี่แอ นได้


เชื่ อใจ... เอาเป็ นว่าผมจะพยายามไม่เผาครัวแล้วกันนะ

เสี ยงนํ้าเดือดปุด ๆ ระหว่างทีขาวเริ่ มพองขึ้นมาอย่างพี่แอนบอก .. ผมใช้ทพพีคนมันไปมาพร้อมกับคิดว่า
่ ้

น่ าจะมีอะไรมากกว่านี้ อีกซักหน่ อย
ว่าแล้วก็เดินไปหยิบไข่ไก่หนึ่ งใบจากตูเ้ ย็นมาตอกด้วยความประหม่ า.... เกิดมาไม่เคยทําเลยนะโว๊ยเนี่ ย !!!!

และแล้วมันก็เปื้ อนมือผมครับ แต่กออกมากลมสวยดี ... นับว่าผมยังมีสกิลเยอะกว่าไอ้โอมมากนัก เพราะ
ไอ้ห่ารายนั้น โชว์ตอกไข่ทไร แตกกระจายไม่รู้อนไหนไข่แดงไข่ขาวทูกกที ... แหม ผมอาจจะแอบมี



พรสวรรค์ดานการทํากับข้าวก็ได้นะ เนี่ ยยย บางทีอาจจะลองลาออกไปเป็ นเชฟดู ... เสียงใครด่าผมวะว่าตอก

ไข่ได้แค่น้ ี อย่าทําเป็ นได้ใจ ... ฮึ่มม
แต่อย่างน้อย ๆ พอตอกไข่สวย ผมก็บงเกิดความมันใจมากขึ้นทีจะหยิบเอาหมูสบมาปั้นเป็ นก้อนเล็ก ๆ




หย่อนลงไปตามแบบทีเ่ คยเห็นพี่แอนทําตอนต้มแกงจืด โอ้ว .... น่ ากินแบบนี้ ผมกินเองดีกว่าปะวะ

72

ไม่ได้ ๆๆ ไอ้นนมันคนป่ วย ปล่อยมันกินโจ๊กไป ส่วนผมรอพี่อิมมาทอดหมูแดดเดียวกับต้มซุปให้ดีกว่า ฮ่า
ั่
ๆ.... เปรมกว่ากันเยอะ
ผมคนข้าวไปมาพร้อมกับรอดูจนคิด (เอาเอง)ว่าหมูสุกแล้ว จึงปิ ดเตาและเทลงชามทีเ่ ตรี ยมไว้ ... อะ ผักชี
โรยหน้าซักหน่ อย สวยงามจริ ง ๆ ใครทําเนี่ ย หมึกแดงยังอาย

ผมยิมหึ ๆ มองผลงานตัวเองก่อนจะเดินเอาไปอวดพี่แอนทีหน้าเครื่ องซักผ้า (แต่ดพี่แอนไม่คอยสนใจผม



เลยอ่ะ!! ทําไมล่ะ !! นี่ ผลงานชิ้ นเอกเชี ยวนะ!!) เสียดายทีพี่อิมไม่อยู่ ผมว่าจะเดินไปอวดทีแผงส้มตําแต่


อากาศมันก็ร้ อน ส่วนป๊ ากับม๊าดันไปโรงงานซะอีก ว๊า ..... หรื อผมควรจะถ่ายรู ปเก็บไว้เป็ นทีระทึก ....

คิดไปคิดมา .. เอาไปอวดไอ้ปณณ์ดีกว่า


***

'ปัง ๆๆๆๆๆๆๆๆ บู้มมมมมมมมมม ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เฟี้ ยว ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ '
ไอ้ห่า!!!!!!!!! สิ่งทีผมเห็ นตรงหน้าเมือใช้เท้าถีบประ ตูห้องนอนเข้าไปคือ ...... คนป่ วยกําลังเล่นเกม !


"สัด!! หายป่ วยแล้วรึ ไง !!" อดด่าไม่ได้จริ ง ๆ ครับ ไอ้บานันมันนังขัดสมาธิ ไม่มองหน้าผมเอาแต่จองจอ
้ ่



ขนาด 29 นิ้ วอยูหน้าทีวี

"ก็อยูเ่ ฉย ๆ มันเบือ ... มึงทําเป็ นกัดกูวาไฮโซ มี XBOX... มึงแหละมี PS3 ของดีกว่ากูอีก ไม่เคยจะชวน

เล่น" มันว่าพลางกดจอยฆ่าปี ศาจยิก ... จนผมล่ะอยากจะเอาชามโจ๊กราดหัวมันซะจริ ง ๆ
"ไม่ได้ถามนี่ หว่า .... ตกลงจะแดกไม๊เนี่ ย อุตส่าห์ทามาให้ เอาไปทิงแม่ง " ดูเหมือนมันจะรี บหันมาทันที ทัง




73

ทียงไม่ทนได้ pause เกม.. สมนํ้าหน้ามึง โดนปี ศาจฟั นไปเ ลย 2 ที
่ั ั
แต่ดทาทางมันจะไม่ได้สนใจเกมแล้วว่ะครับ ผมเห็ นปุณณ์ปล่อยจอยเกมค้างทิงไว้อย่างนั้น ก่อนจะรี บปรี่
ู ่

มาดูของดีในมือผม ... ฮะฮ้าา น่ ากินล่ะสิ
"ทําเองด้วยเหรอวะ !?"
"แน่ น๊อนนนน" ผมอวดอย่างภูมใจ พลางวางไว้บนโต๊ะเล็กแถว ๆ หน้าทีวกบเครื่ องเกม "แดกซะ ถ้าไม่

ี ั
อร่ อยก็นี่ แม็กกี้ ปรุ งเอง "
มันดูจะอะเมซซิ่งมากกับสิ่งทีผมทําเกินไปแล้ว ... ถึงกับรี บวิงมาคว้าช้อนตักชิ มทันที โถ ... ไอ้โง่ ...


"ร้อนอะ!!"

มึงนึ กว่าตัวเองแดกนํ้าแข็งไสอยูรึไง ... ทีเรื่ องอื่นล่ะฉลาดเป็ นกรด แดกโจ๊กแค่น้ ี ทาโง่ - _-"... ผมล่ะหน่ าย

จริ ง ๆ

มันบ่นแต่กกินต่อเป็ นคําทีสอง (คราวนี้ ฉลาดขึ้นมาหน่ อยทีเ่ ป่ าก่อนกิน ) ก่อนจะวางช้อนลงแล้วดื่มนํ้าทีผม


เตรี ยมไว้ให้ "โด่ .... โจ๊กคนอร์ ... กูหลงคิดว่ามึงนังเคียวข้าวให้ อุตส่าห์ซ้ ึงใจ "
่ ่
"โห..... ได้คบจะเอาศอก กูทาแค่น้ ี กเ็ หนื่ อยแล้วโว๊ย !! นันน่ ะ ตอกไข่ ใส่หมู โรยผักชี ให้ดวย เห็ นป่ าว ๆ




ๆๆ" แน่ นอนว่าผมภูมใจมากครับ ฮ่า ๆ

"เออ เห็ น ๆ ขอบใจมาก อร่ อยดี " บอกอร่ อยแต่เสื อกเหยาะแม็กกี้หน้าตาเฉย สัด ... จริ งใจกับกูชิบหาย

ผมไม่ยนมองมันกินนานหรอก (เดี๋ยวหิ ว ) ดูแค่แป๊ บ ๆ ก็หลบไปนังเล่นเกมต่อจา กมัน .... แหม เข้าใจเลือก




แผ่น Devil may cry 4 นี่ ผมเล่นมาสองเดือนแล้ว ยังไม่ผานซักทีเลยว่ะ ไม่รู้วาจริ ง ๆ แล้วตัวเองขี้เกียจเล่น

หรื อโง่กนแน่

74

ผมนังรับช่ วงกดจอยเกมต่อจากมัน ขณะทีหูได้ยนเสี ยงมันเรี ยกผม



"แล้วโน่ ไม่กินเหรอ ?"
"ไม่อะ....." ผมกดจ อยเกมยิก
"ไม่หิวเหรอ?"

"นิ ดหน่ อย ไม่เป็ นไร รอบ่าย ๆ " เปล่าไดเอทครับ แต่รอพี่อิมมาทําให้ตางหาก ฮี่ ๆๆ

เสี ยงรบกวนจากไอ้ปณณ์เงี ยบไป ก่อนทีรู้สึกตัวอีกที มันก็หอบชามโจ๊กมานังอยูขางผมแล้ว


่ ่ ้

ผมเหล่ตามองมันทียกชามมานังใกล้ ๆ แต่กไม่ได้สนใจอ ะไรเพราะเกมกําลังติดพัน กระทังมีปลายช้อนตัก




โจ๊กมาจ่ออยูตรงหน้านันแหละ ผมถึงได้รู้สึกตัว

"เฮ้ย!? อะไร?"
"กินด้วยกันเด่ะ มันเยอะอะ กินไม่หมด "
"เยอะตรงไหนวะ..."
"เหอะน่ า" เห็ นมันเซ้าซี้มาก ๆ เข้าผมก็อาปากรับโจ๊กจากมันอย่างช่ วยไม่ได้ (จริ ง ๆ คือหิ วเหมือนกัน )

แหม.... อร่ อยดีนะ โจ๊กคนอร์ฝีมอผมเนี่ ย อิอิ

เป็ นเวลาพักหนึ่ งทีเ่ ราสองคนนังกินโจ๊กและเล่นเกม (ผมคนเดียวทีเ่ ล่นเกม )เงี ยบ ๆ... ปุณณ์กินเองคํานึ ง

ก่อนจะป้ อนผมคํานึ ง เป็ นอย่างนี้ ไม่ขาด ... จนกระทังจํานวนของโจ๊กในชามเริ่ มจะพร่ องลงไป


75


แน่ นอนว่าไอ้คนเล่นเกมไป อ้าปากรับโจ๊กไปอย่างผมมันก็คอนข้างจะทุลกทุเลเป็ นธรรมดา ... ผมพยายาม


จะเลียขอบปากทีรู้สึกได้วาเปื้ อนโจ๊กแต่กเ็ ลียไม่ถึง

จนไอ้ปณณ์มนคงสมเพชความพยายามโง่ ๆ ของผม จึงได้ส่งเสี ยงหัวเราะ แล้วยืนมือมาใช้ปลายนิ้ วเช็ ด
ุ ั

บริ เวณนั้นให้
ผมหันกลับไปหมายจะขอบคุณมัน (ว่อกแว่กแค่น้ ี เกมไม่โอเว่อร์หรอก ผมเก่ง ) แต่กลับพบว่าใบหน้าเรา

ต่างอยูห่างกันไม่ถึงคืบ ....... แน่ นอนว่าผมตกใจโคตร ถึงกับอุทานแล้วถอยหน้าหนี ออกมา "ไอ้สด ! กูตกใจ

หมด"

แต่มนไม่ดาผมกลับเลยสักนิ ด ... สิ่งทีเ่ ห็นคือมือข้างหนึ่ งของปุ ณณ์คอย ๆ วางชามโจ๊กลง ก่อนทีใบหน้า
ั ่

จริ งจังนั้นจะเขยิบใกล้เข้ามา เผยให้ผมเห็ นโครงหน้ามันชัดขึ้นเรื่ อย ๆ
่ ั
ทังทีปากผมอยากจะด่าอีก แต่กลับรู ้สึกเหมือนถูกดวงตาคมสี นิลคูน้ นสะกดไว้จนไม่อาจขยับส่วนไหนได้
้ ่
อย่างประหลาด นอกจากหัวใจ ทีท้งเต้นแรงและรัวเร็ ว ... ด้วยความรู ้สึกอยากรู ้และสงสัยรวมกันอยู่ ปนมัว
่ ั

ไปหมด
ห้องทีเ่ คยเสี ยงดังครึ กโครมแปรเปลี่ยนเป็ นความสงบ เมือผมไม่สามารถมีสติสนใจสิ่งใดได้อีก ..


ใบหน้าคมของปุณณ์ขยับใกล้เข้ามา .. ผิวขาวเหลืองตรงหน้าเริ่ มกลายเป็ นสี แดงเรื่ อ ทั้งทีปณณ์ไข้ลดลงแล้ว
่ ุ
..

ผมรู ้สึกได้ถึงริ มฝี ปากสี สมทีสนระริ กอยูห่างจากริ มฝี ปากของผมไม่ถึงเซ็นต์ ขณะทีปลายจมูกเราสัมผัสกัน
้ ่ ั่

ผะแผ่ว

นําให้หนังตาผมค่อย ๆ ปิ ดตัวมันเองลงอย่างช้า ๆ ...........

76

แต่ สานึกอืนกลั บตื่นขึนมา!!



ท่าทางแบบนีคืออะไร!?



ผมทีกาลังสับสนอย่างหนั กผลักปุณณ์จนกระเด็น ดูทาทางมันจะตกใจไม่น้อยกับสิ่งทีเ่ กือบจะเกิดขึ้นเมือกี้
่ ํ

เช่ นเดียวกัน

เราต่างนังมองอีกฝ่ ายด้วยแววตาตระหนกครู่ หนึ่ ง ก่อนทีผมจะเป็ นคนหันหนี



"กู........ ไปเอายามาให้มงกินก่อน .. เดี๋ยวไม่หาย"


ผมไม่สนใจหาคําตอบ ว่าสาเหตุททา ให้หัวใจของผมกําลังเต้นแรงแบบนี้ คออะไร
ี่ ํ

13th CHAOS
ผมโผล่มาโรงเรี ยนในวันจันทร์ดวยใบหน้าอิดโรย ....


ทังทีพยายามจะไม่คดถึงเรื่ องเมือวันเสาร์แล้ว แต่สมองดันทรยศ .. เพราะไม่วาผมจะกําลังทําอะไร นัง นอน


้ ่


ยืน ดูบอล เล่นเกม หรื อแม้แต่แค่กาวเท้าไปในห้อง นอนตัวเอง..
สิ่งทีผมเห็ นยังคงเป็ นใบหน้าของปุณณ์ซ่ ึงเข้ามาใกล้ทสุดวันนั้น .. ตรึ งไว้ให้หยุดมองแววตาจริ งจัง ทั้งที่

ี่
เป็ นคูเ่ ดียวกับทีเ่ คยมอบความอ่อนโยนให้ใครต่อใครแท้ ๆ แต่ผมกลับไม่สามารถละสายตาไปทางไหนได้

77

่ ั
ความรู ้สึกทีวาปุณณ์มเี รื่ องราวมากมายอยากจ ะบอกผ่านดวงตาคูน้ นยังคงฝังแน่ นไม่ไปไหน ..
่่
ในขณะทีผม สับสนมากกว่าจะปล่อยเรื่ องทังหมดให้ดาเนิ นต่อไป




หลังจากทีผมผลักปุณณ์ออกและหนี ไปหายาให้มนกิน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผมแทบสันไปหมดทัวทั้งตัว ...





ในเมือสิ่งทีผมกําลังเผชิ ญอยูเ่ ป็ นความรู ้สึกใหม่ทไม่ เคยเกิดขึ้นมาก่อน ... ไม่วากับใครผมก็ไม่เคยเป็ น กับไอ้


ี่
โอมทีเ่ ป็ นเพื่อนสนิ ท โดนเนื้ อโดนตัวกันขนาดไหนก็ไม่เคยเป็ น หรื อแม้กระทังกับยูริ ทีมกจะมาคลอเคลีย
่ ั

อยูเ่ สมอ ก็ยงไม่เคยทําให้ผมรู้สึกแบบนี้ มาก่อน ...

มันเป็ นความรู ้สึกทีน่าประหลาด เพราะผมเองทั้งเคลิบเ คลิมและหวาดกลัวในช่ วงเวลาเดียวกัน



ทังทีเ่ ต็มไปด้วยความอยากรู้วาจะเกิดอะไรขึ้นต่อ แต่กลับมีบางอย่างตะโกนบอกผมว่าไม่ได้

อันทีจริ งแล้วผมไม่เคยอนุ ญาตให้ใครเข้าใกล้ผมขนาดนี้ เลยต่างหาก ......


่่

หลังจากนั้น สิ่งทีเ่ หลือระหว่างผมกับปุณณ์มเี พียงความเงี ยบ.. ราวกับว่าเราทั้งคูตางจมอยูในห้วงความคิด

ของตัวเอง ปุณณ์กดเู หมือนมีเรื่ องให้ทบทวนหลายอย่างขณะทีผมสับสนเกินกว่าจะอยากชวนคุยอะไร

หนึ่ งวันผ่านไปโดยทีเ่ ราแค่เพียงถามคําตอบคํา จวบกระทังตอนเย็นอาการของปุณณ์หายดีแน่ แล้วผมจึงขับ

รถมอเตอร์ไซค์ไปส่งให้ทบ ้ าน.....
ี่
่็ั
จนตอนนี้ เราทั้งคูกยงไม่ได้เจอหรื อคุยอะไรกันอีก .... น่ าแปลกทีผมรู ้สึกโหวง ๆ ในอกเวลาไม่มมนอยูขาง

ี ั ่ ้
ๆ ทั้งทีเ่ ป็ นเวลาแค่ 4 วันเท่านั้น ทีเ่ รื่ องราวทั้งหมดระหว่างผมกับปุณณ์ได้เกิดขึ้น
มันเป็ น 4 วันทียาวนานจนผมยังไม่อยากเชื่ อตัวเองเลยว่ า เราช่ วยกันสร้างเรื่ องทังหมด จนเปลี่ยนจากคน


่่ ้
เคยเห็นหน้าให้กลายเป็ นเพื่อนสนิ ทได้อย่างหมดหัวใจ จริ งอยูวาผูชายเราสนิ ทกันง่าย เฮไหนเฮนันไม่มเี กี่ยง

แต่ไม่เคยมีใครทําให้ผมสนิ ทใจได้มากและเร็ วเท่ากับปุณณ์มาก่อน

78

มากจนถึงกระทัง .............................


"เฮ้ย!!!!! มานังเหม่อเชี่ ยไรแต่เช้าวะ!!" เสี ยงไอ้เชี่ ยโอมดังในระยะประชิ ด แม่งโคตรจะขัดบรรยากาศแห่ ง

ความคิดของผม .. ไอ้บานี่ มนน่ ารําคาญจริ ง ๆ พับผ่า
้ ั
ผมพยายามทําเป็ นไม่สนใจมัน แกล้งฟุบหน้าลงกับโต๊ะหมายจะเนี ยนหลับ แต่มนเสื อกรู ้ทนคว้าคอผมให้


เงยหัวตั้งขึ้นตามเดิมเสี ยก่อน "อย่าเพิ่งนอน! เมือวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ มึงไปไหนมา ... สามวัน "

ยิงคําถามเป็ นชุ ด แถมเป็ นคําถามแจ็คพอตเงิ นล้านทังนั้น จะให้ตอบยังไงล่ะครับ !

"ทะ.... ทําไมล่ะ !"
"แฟนมึงตามหามึงให้วน เสือกปิ ดโทรศัพท์ทงสามวันเลยนะ " ตอนนี้ ผมเริ่ มรู ้สึกฟั งเสี ยงไม่ถนัด เพราะนํ้า
ุ่
้ั
เล่นท่วมปากมาเจียนมิดรู หู ... คงเป็ นเพราะวันศุกร์ กับเสาร์ ผมตั้งใจปิ ดโทรศัพท์เนื่ องจากไม่อยากให้มใคร

รบกวนปุณณ์ (เดี๋ยวจะป่ วยหนักกว่าเดิมขึ้นไปอีก ผมล่ะขี้เกียจเข้าครัวบ่อย ๆ ) แต่สาหรับวันอาทิตย์ทผมปิ ด

ี่
โทรศัพท์นน ...... ...
ั่
ผมตอบไม่ถกจริ ง ๆ ..


ท่าทางไอ้โอมจะรู้ดีวาต่อให้เค้นจนนํ้าลายแห้งยังไงก็คงไม่ได้คาตอบแน่ .. มันถึงได้ถอนหายใจยาวขนาด

นั้น "ถามจริ ง .......... มึงกับไอ้ปณณ์มอะไรกันรึ เปล่าวะ ?"
ุ ี
"เฮ้ ย!!!!!!!!!!!!?!??!!" ไอ้สด!!!!!!! เจอแบบนี้ ใครไม่ร้องไม่รู้แต่ ผมร้อง !!!.. ดังเสี ยจนเพื่อนทังห้องหันมา


มองเป็ นตาเดียว เดือดร้อนไอ้โอมต้องคว้าผมไปอุดปาก แต่มอแม่งเสื อกเค็มชิ บหาย

เหล่าก๋ งมึงเหรอ!" เหล่าก๋ งกูเฝ้ าเง็กเซียน!!

"ไอ้บา !! เสียงดังหา


79


ผมดินฟึ ดฟั ดอยูสองสามทีมนก็ปล่อย แล้วเริ่ มพูดกับผมต่อ "กูหมายถึงว่า มึง มีเรื่ องอะไรกับมันรึ เปล่า ...


สามวันทีตดต่อมึงไม่ได้ แฟนไอ้ปณณ์กตดต่อปุณณ์ไม่ได้เหมือนกัน ....."
่ิ
ุ ็ิ
"....................."


โอมกับผมเป็ นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี .. ทําไมจะไม่รู้วาเวลาผมเงี ยบหมายความว่ายังไง

"เออ.... ไม่อยากบอกก็ตามใจ ... ทําอะไรคิด ดี ๆ หน่ อยแล้วกัน ... อะนี่ เล็คเชอร์มงเมือวันศุกร์ กูกะไอ้เก่ง
ึ ่

ช่ วยกันจดให้ " มันว่าเสี ยงเรี ยบพลางยืนสมุดปกบางให้ผม ผมรู ้วาโอมไม่ได้พูดในแง่ทรู้อะไรลึกซึ้งมากนัก

ี่

หรอก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยงไม่มความกล้าพอจะสบตาอยูดี
ั ี

"ขอบใจว่ะ " หลังจากทีรับสมุดเล่มนั้ นมา ผมรู้สึกว่าไอ้โอมกําลังตบไหล่สองสามทีราวกับอยากให้กาลังใจ

...

เพื่อนมึงสบายดีน่ะ ... ไม่เป็ นไรหรอก

***

หนึ่ งวันของผมยังคงเป็ นหนึ่ งวันทีไร้สาระเหมือนเดิม ... จริ ง ๆ แล้วพูดให้ถกก็คอชี วตผมไม่เคยมีสาระนัน

ู ื ิ

แหละ.. นี่ ขนาดอยู่ ม .5 แล้วนะเนี่ ย คุณว่าผมจะเอนท์ตดปะวะ

แต่ถึงจะคิดอย่างงั้นผมก็ไม่ได้จริ งจังเท่าไหร่ เหอ ๆ อย่างน้อยถ้าผมซีเรี ยสคงไม่โดดเรี ยนคาบบ่ายมานอน

80

่ ั
กระดิกเท้าหลังตึก สบายกายอยูกบไอ้โอมแบบนี้ ว่าแต่ทาไมชี วตผมต้องมีไอ้ห่านี่ ตดตูดเป็ นแมงกุดจี่ดด




ขี้ควายตลอดเวลาด้วยวะ

ผมคิดพลางเหลือบมองแมงกุดจี่ทนอนเอาซองไอพอดมาปิ ดตาไป งึ มงัมฟั งเพลงไป จริ ง ๆ แล้วผมก็บนไป
ี่
งั้นแหละ ไม่มมนแล้วจะรู ้สึก ... ว่าแต่สนามหญ้าตรงนี้ มนเย็นสบายดีจริ ง ๆ สงสัยฮวงจุยตึกเรี ยนคงบังแดด
ี ั


ไว้มดพอดิบพอดี จึงกลายเป็ นอานิ สงส์ให้ผมกลิงเล่นไปมาได้สบายใจ "ฮ้าว~... ขี้เกียจหวะ นอนถึงเลิกเรี ยน


เลยดีมะ"
"เออดี กูชอบ" ไอ้ห่า... ไม่เคยจะฉุ ดผมไปในทางทีดีหรอก

"จัดไป" ผมก็ไม่เคยชวนมันไปในทางทีดีเหมือนกันแหละ ฮา ...


เราทังคูตางนอนเงียบ ๆ กันอยูหลังตึกอํานวยการ ซึ่งจริ ง ๆ แล้ว แค่บราเดอร์นึกคึกเปิ ดหน้าต่างออกม าก็
้ ่่

คงเห็ นพวกผมนอนอยู่ ซวยบรรลัย (เป็ นแบบนั้นมีหวังป๊ าได้บนหู ชาอีกแหง๋ ) แต่ช่างมันเหอะ ต่อให้ไปหลับ

ในห้องเรี ยนก็โดนด่า ค่าเท่ากันอยูดี
ผมทอดสายตามองไปไกลถึงท้องฟ้ าสี สวย ทีมเี มฆขาวลอยขนัด ย้ายสลับทีไปมาจนกลายเป็ นโรงละคร


ย่อม ๆ แล้วแต่ผมจะจินตนาการ ผมเ ห็นก้อนเมฆรวมตัวกันบ้าง กระจายตัวบ้าง แยกเป็ นช่ องโหว่บาง แต่ก็

่ ้
ยังไม่ปรากฏนกบินผ่านซักตัว .. คงเป็ นเพราะอากาศร้อนระอุจนไม่น่าขยับตัวไปไหนนี่ ละมัง ทุกอย่างจึงรวม
ใจกันนิ่ งสนิ ท ไม่มแม้แต่ลมจะผลักใบไม้สกใบให้ร่วงลงมา



ผมเองตอนนี้ กไม่อยากจะขยับตัวไปไหนเห มือนกัน ........ เมือคิดถึงเรื่ องทีเ่ พิ่งเจอมาตลอดครึ่ งวัน ...


็ิ
ไอ้ปณณ์เป็ นบ้าอะไรของมัน ผมรู ้สึกตะหงิ ดใจตั้งแต่เมือวันเสาร์แล้ว ทีมนเงี ยบไป ... แต่กคดตลอดว่าเปิ ด


่ ั

เรี ยนวันจันทร์มา คงจะไม่มอะไร ... จนได้รู้วาผมคิดผิดถนัด

เพราะพอถึงวันนี้ ผมจึงเห็ นว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด .. ซึ่งเอาเข้าจริ ง ๆ ผมก็จาไม่ได้หรอกว่า


81

เมือก่อนเวลาผมเจอกับไอ้ปณณ์มนเคยเป็ นแบบไหน (จําได้ลาง ๆ ว่าอย่างน้อยก็ยมให้ มีทกทายบ้างพอเป็ น

ุ ั
ิ้


่ื
พิธี หรื อไม่กวานให้ช่วยทําอะไรซักอย่างให้หน่ อย ) แถมไอ้ในวงเล็บทีเ่ ห็ นอยูคอเรื่ อ งเมือก่อน 4 วันทีแล้ว


นะ แต่ทาไมพอหลังจาก 4 วันนั้นจนถึงวันนี้ ........... ทังทีคดว่าเราสนิ ทกันมากขึ้นแล้วแท้ ๆ กลับกลายเป็ นว่า

้ ่ิ
แย่ลงทุกอย่าง ?
ตอนเช้าผมมาโรงเรี ยนแบบงัวเงี ย ๆ (สายอีกต่างหาก)... เป็ นเรื่ องปกติทจะต้องเจอปุณณ์แทบทุกครั้งเพราะ
ี่

หมอนันทํางานให้สภานักเรี ยน ก่อนเข้าเรี ยนจึงมักวนไปเวียนมาอยูแถวตึกอํานวยการหน้าประตูร้ ัวให้ผมได้

เห็ นหน้าประจํา


ผมเคยโบกมือให้มนเป็ นกําลังใจเวลาทํางานก็บอย .. ถึงแม้วาวันนี้ จะลังเลเล็กน้อยว่าควรโบกดีหรื อไม่ แต่

ผมก็พยายามทําให้ทกอย่าง 'ปกติ '

แต่ไอ้บาตัวทีมน เมินผมไปซะฉิ บ ไม่แอบยิมแล้วโบกมือตอบเหมือนทุกทีนี่หมายความว่ายังไง !?
้ ่ ั



ยอมรับว่าผมโคตรจะหงุดหงิด แต่กพยายามไม่ทาตัวคิดเล็กคิดน้อยแบบพวกผูหญิง โดยการปลอบใจ



ตัวเองว่ามันคงไม่ทนเห็น ... ทั้งทีในใจรู้ดีวาเราสบตากัน ก่อนมันจะหันหน้าหนี แต่ผมก็บอกตัวเองอยู่ เสมอ


ว่าไม่มเี หตุผลอะไรจะทําให้ปณณ์กลายเป็ นแบบนั้น



จนถึงคาบสาม ได้เวลาทีผมต้องเปลี่ยนห้องเรี ยนจากห้องประจําไปแลปภาษา อันทีจริ งแล้วไม่บอยนัก


หรอกทีเ่ ราจะบังเอิญเจอกันระหว่างทางบนตึกอย่างนี้ และก็ไม่ใช่ เรื่ องแปลกกว่าปกติอะไร หากเราจะทํา
เนี ยน ๆ เดินผ่านโดยไม่ยอมทักกัน (ก็เมือก่อนผมกับมันไม่สนิ ทกันนี่ ) เพียงแค่วนนี้ ............... ผมรู ้สึกแปลก



ปุณณ์มนเป็ นคนอัธยาศัยดี ใคร ๆ ก็รู้จกมันทั้งนั้น (ไอ้การรู ้จกหมอนี่ แบบห่ าง ๆ ไม่ใช่ เรื่ องแปลกอะไร



หรอกครับ เรี ยนจบไปถ้ามันได้เป็ น สส . ผมคงไม่มวนแปลกใจ ) ครั้งนี้ กเ็ ช่ นกัน ผมเห็ นมันเดินยิมกว้าง
ีั

หัวเราะร่ ากับเพื่อนมาแต่ไกล แถมยังโบกมือทักทายเพื่อนห้องผมตั้งหลายคนอีกต่างหาก ยิงกับไอ้รถเก๋ งงี้


82

ตบหัวกันตุบตั้บเสียงดังสนัน


กระทังมาถึงผม........... คุณลองคิดภาพเด็กผูชายอารมณ์ดีคนหนึ่ งทีเ่ ดินยิมมาตลอดทาง จนมาถึงตัวผม



..........
ผมเป็ นตัวอะไรวะ ... ทําไมเจอหน้าต้องทําเป็ นนิ่ งด้วย ... ถ้าลองเป็ นเมือก่อนผมคงช่ างแม่งแล้วด่ามันลับ

หลังว่าไอ้ข้แอ็คไปแล้ว แต่วนนี้ ไม่ใช่


ไม่รู้อะไรทีทาให้ผมหันไปคว้าแขนมันไว้โดยทีตวเองก็ยงคาดไม่ถึง เช่ นเดียวกับไอ้ปณณ์ที่ ทําท่าตกใจมาก
่ ํ
่ ั


อยู่ ระหว่างผมพยายามข่มความรู ้สึกไม่ดีท้งหมดแล้วพูดออกไปว่า

"หวัดดี !"
่ ี่ ั
สิ่งทีได้รับกลับมาคือ ....... เจ้าของแขนข้างนั้นมีปฏิกิริยาขืนตัวเองออก พร้อม ๆ กับดวงตาคูทมกจะมองมา

อย่างอ่อนโยน กลายเป็ นผลุบลงตํ่า
"หวัดดี ........"

นันคือเสี ยงเดียวของปุณณ์ทผมได้ยนในวันนี้ ...
ี่



หลังจากนั้นผมก็เจอมันบ้างอีกประปรายระหว่างพักกลางวัน ... แต่พอจะรู ้แล้วล่ะว่าอีกฝ่ ายไม่อยากเจอผม
สักเท่าไหร่ ดังนั้นจึงถึงเวลาของผมบ้างทีตองเป็ นฝ่ ายหลบหน้ามัน
่ ้
ผมไม่อยากให้มนเจอผม .... เพราะหากปุณณ์ต้งใจ จะหลบผมอีก ..................



83

ผมคงทนยิมอยูแบบนี้ ไม่ไหว
้ ่

เสี ยงถอนหายใจยาวของตัวผมเองดังขึ้น เมือต้องวนคิดถึงเรื่ องทีผานมา โชคยังดีทตอนนี้ ยงมีลมเย็นพัด

่่
ี่

ผ่านหลังตึกมาบ้าง.... พลอยทุเลาความเครี ยดทีผมมีลงไปได้นิดหน่ อย


ปุณณ์มนเป็ นอะไรวะ .. ทําไมอยูดี ๆ ถึงกลายเป็ นแบบนี้

ถ้ามันจะอาย คนทีควรอายยิงกว่าน่ าจะเป็ นผม .. แล้วถ้าผมเป็ นฝ่ ายเดินเข้าไปหาแล้ว แต่มนยังวิงหนี อย่างนี้

ั ่

ล่ะก็
..... ไม่อยากคิดต่อแล้วแหะ

ผมหลับตาลงและปล่อยให้สายลมระใบหน้าไปเรื่ อย อย่างน้อยก็รู้สึกเหมือนยังมีธรรมชาติ ช่ วยปลอบใจอยู่
บ้าง ผมรักอากาศเย็นทีวงผ่านปลายจมูกผม เพราะมันให้ความรู ้สึกเดียวกับทีเ่ คยได้รับเมือวันก่อน
่ ิ่


อ่อนละมุนเหมือนกับลมหายใจของปุณณ์ทยงคงค้างอยูบนปลายจมูก ...
ี่ ั

ผมรู้สึกว่าตัวเองคลี่รอยยิมออกมาอย่างกลั้นไม่อยูเ่ มือนึ กถึงช่ วงเวลา 4 วันทีผานมา... แม้ตอนนี้ จะไม่

่่

สามารถกลับไปเป็ นเช่ นนั้นได้อีกแล้ว แต่แค่ได้ยอนกลับไปคิดถึงก็เป็ นสุขใจ

สายลมเอื่อยอ่อยยังคงวนเวียนตามตัวผมไม่ห่างไปไหน แม้จะทําให้รู้สึกเย็นขึ้นมาบ้าง แต่ความสบายมี
มากกว่าจนขี้เกียจกระดิกตัวไปทําอะไร

84

'ซ่ า!'
ไอ้เชี่ ย!!!!!!!!! คนนะไม่ใช่ คอห่ าน ราดนํ้ามาได้ไม่ดตาม้าตาเรื อ !

ผมสะดุงตืนเพราะความเย็นเฉี ยบของนํ้าเช่ นเดียวกับไอ้โอมทีกระโดดหนี ไปไกลลิบโลก (สงสัยมันกลัว
้ ่

นํ้ากระเด็นใส่ไอพอด) แม่งรักเพื่อนจริ ง ๆ ... สรุ ปว่าใครบังอาจทําลายคาบบ่ายอันแสนสบายของผม
วะเนี่ ย!!!!!!!!!!! อย่าให้รู้นะ ถ้าไม่ใช่ บราเดอร์ไม่เอาไว้แน่ ....
ผมคิดบ่นในใจเป็ นชุ ดพลางขุดสารรู ปอันเปี ยกปอนของตัวเองหันไปกลับไปตาขวางมองต้นเหตุทยงคงถือ
ี่ ั
ถังนํ้าคาไว้ในมืออยู่ ...... นันทําให้ผมพบว่า คนทีถือถังนํ้าหลังหน้าต่างไม่ใช่ บราเดอร์ แต่เป็ น ...



"โน่ ........."
"ปุณณ์ .............. ?"
14th CHAOS
"สาดมาได้ ไอ้ห่า .... มึงแค้นจากทีลางมอไซค์ตอนนั้นใช่ มะ " ผมบ่นไปบิดเสื้อนักเรี ยนชุ่ ม ๆ ของ
่ ้
ตัวเองไป เมือมันเปี ยกซ่กตลอดทังตัว จนเปลี่ยนจากร้อนตับแตกให้กลายเป็ นเย็นยะเยือกได้ในเวลาไม่ถึงห้า


นาที ไป ๆ มา ๆ สุดท้ายเลยต้องถอดเสื้อนักเรี ยนออกผึ่งคอมแอร์ไว้อย่างช่ วยไม่ได้
"แล้วใครใช้ให้ไปนอนตรงนั้นวะ ผมจะรู ้ได้ไงว่ามีไอ้เวรทีไหนโดดเรี ยนนอนอยู่ " แน่ นอนว่าตัว

ปัญหาไม่เคยยอมความผม มันยังคงเถียงปนด่าไม่หยุด ทั้งทีช่วยหาผ้าขนหนู จากห้องสภานักเรี ยนมาส่ง ให้

"นํ้ าถูพ้ืนป่ าวเนี่ ยยยย"
"บ้าดิ! นํ้ากรอง ! ผมจะเปลี่ยนถังนํ้าแล้วไอ้นี่มนอยูกนถังเฉย ๆ "
ั ่ ้

เออ ขอให้จริ ง .. ผมรับผ้าผืนเล็กจากมือมันเพื่อจัดการเช็ ดผมทีเ่ ปี ยกแบบลวก ๆ โดยปล่อยให้ร่างกาย

85


ท่อนบนเปลือยเปล่า ตากลมเครื่ องปรั บอากาศในห้องสภาอยูอย่างนั้น .... ตอนนี้ ไอ้โอมชิ่ งหนี กลับห้องเรี ยน

ไปเรี ยบร้อยแล้วครับ กว่าจะไปได้กเ็ ล่นบ่นผมซะยกใหญ่วาเลือกทําเลไม่ดี ทําให้มนอดโดดเรี ยน บลา ๆๆ

แล้วผมผิดไหมวะเนี่ ย !?
่ ั
ระหว่างทีกาลังคิดฟุ้ งซ่านด่าไอ้โอมอยูน้ นเอง ผ้าขนหนู ใหญ่ อีกผืนก็ถกโยนลงมาซะก่อน "เอาไป
่ ํ

คลุมตัว ".... ปุณณ์บอกผมอย่างนั้น ?
ผมหยิบมาดูอย่างไม่เข้าใจ "ใช้ไอ้นี่อนเดียวก็พอ เกรงใจ "

"อันนั้นด้วยแหละ เอาไว้ ....... คลุมตัว .." พูดอะไรของมันวะ ทําไมต้องคลุมด้วย
ดูเหมือนมันจะอ่านสาย ตาขี้สงสัยของผมออก "เดี๋ยวหนาว" อ้อเรอะ.......... ผมพยักหน้ารับคํามัน
ก่อนจะเอามาคลุมไหล่แบบลวก ๆ แล้วเช็ ดผมต่อ ดีนะกางเกงไม่เปี ยกไปด้วย ไม่ง้ นเซ็งเลย


เวลาผ่านไป ภายในห้องสภาฯมีเพียงเสี ยงแอร์ทครางหึ่ ง ....... จนผมเริ่ มรู ้สึกอึดอัด
ี่

"มึงไม่เรี ยนเหรอวะ " คนทีตดสินใจทําลายความเงี ยบคือผมเอง
่ ั
"ก็รอโน่ ตวแห้งก่อน ..."

"ไข้กลับอีกมังปะ "

"ไม่.."
"แล้ววันนี้ เมินเราทําไม ......."

...

86

"........................" คําถามนี้ ไม่ใช่ แค่คาพูด ทีเ่ ผลอหลุดจากปากผมหรอกครับ แต่เป็ นความตั้งใจจะถาม


มันจริ ง ๆ พร้อมสบตากลับไปด้วย เอาให้รู้กนไปว่าไม่ใช่ ผมไม่รู้สึกอะไร
ปุณณ์มองมาทีผมวูบหนึ่ งก่อนจะหันไปหยิบสมุดบนโต๊ะสภาฯ

"........................ ตัวแห้งแล้วก็ฝากล็อคห้องด้วยนะ .. ผมไปเรี ยนก่อน " นี่ คอคําตอบ


ว่าปุณณ์ไม่อยากได้เพื่อนอย่างผมอีกต่อไป

***


อันทีจริ งแล้วเด็กม .ปลายคนอื่นเขาคงจะชอบช่ วงเวลาหลังเลิกเรี ยนแบบนี้ มากทีสุด .... เว้นแต่กบผม


... ทีมกหวาดระแวงเสมอว่าจะมีใครโทรมาเรี ยกให้ไปทีไหนรึ เปล่ า
่ ั

โบราณว่ายิงกลัวยิงเจอ ...... ตกลงยูริเป็ นคนหรื อผีวะ ... วันไหนผมเสียวสันหลังวาบ ๆ วันนั้นเธอ


จะต้องโทรมาเรี ยกผมให้ออกไปหาทุกที

วันนี้ ผมกลับมาทีสยามอีกครั้ง โดยมียริเกาะแขนแจไม่ห่าง ... เสียงแจ้ว ๆ ของเธอยังดังไม่หยุดแข่ง



กับเพลงในร้านแต่กลับไม่มเี สียงไหนสามารถแล่นทะลุผานหัวผมได้เลยสักนิ ด

ผมยังคงคิดถึงคําพูดและท่าทางต่าง ๆ ของปุณณ์ทรบกวนจิตใจมาตลอดวัน แม้จะรู ้ดีวาคิดไปก็ไม่
ี่
เกิดอะไรขึ้นมา

87



"โน่ วาอันนี้ น่ารักปะ ยูวามันน่ าจะมีสีชมพูเนอะ แต่สีสมก็สวยดี เ ราซื้อกันสองอันดีไม๊ ของโน่ สีฟ้า

ไง...... โน่ ...... โน่ ??....... โน่ !!!" ไอ้เสี ยงตะโกนเรี ยกชื่ อผมรอบสุดท้ายนันเองทีดึงผมออกจากภวังค์ จริ ง ๆ



แล้วผมไม่ได้ยนคําพูดก่อนหน้านั้นหรอก แต่มาสะดุดหู อีกทีกตอนยูริเรี ยกชื่ อผมครบเป็ นครั้งทีสามพอดิบ


พอดี
"คะ... ครับ ??"
ความเอ๋ อของผมทําให้คนเรี ยกพองลมเข้าแก้มอย่างแสนงอน แต่กเ็ ปลี่ยนเป็ นยิมออกมาในทีสุด "ยู


เอาสี สม โน่ เอาสี ฟ้านะ"


"อื้อ เอาสิ .... เท่าไหร่ ละ " ผมพยายามคลี่ยมตอบเธอคนทีไม่เคยงอแงผม พลางควักกระเป๋ าสตางค์
ิ้

ออกมาเตรี ยมตัว จ่ายให้ ตามแบบฉบับแฟนทีดีเขาต้องทํากัน

"ยูซ้ือเองก็ได้ ซื้อให้โน่ ไง "
"ไม่เป็ นไรหรอก ยูซ้ือให้โน่ อนทีแพงกว่านี้ ดีกว่า ถูก ๆ แบบนี้ โน่ ซ้ือเอง " ผมพูดติดตลกทั้งทีจริ งแล้ว
ั ่

ไอ้พวงกุญแจพลาสติกหน้าตาปัญญาอ่อนในร้าน Loft นี่ มนก็ไม่ได้ถู กเท่าไหร่

ยูริหัวเราะร่ า "ด๊ายยยยย..." เธอยิมอย่างดีใจก่อนจะพาผมไปชําระเงิ นบริ เวณเค้าท์เตอร์


็ั
หลังจากรับพวงกุญแจนั้นใส่ถงสี เหลืองของร้าน Loft มาแล้ว ยูริกจดแจงห้อยมันกับกระเป๋ านักเรี ยน

ทังของเธอและผมทันที ผมยืนรอยูริทต้งอกตั้ งใจในการห้อยพวงกุญแจมาก สักแป๊ บเดียวเธอก็เงยหน้ามายิม
ี่ ั


กว้างโชว์ผลงาน "อย่าทําหายนะ "
"ครับ"
เราควงแขนกันเดินวนรอบห้างอีกนิ ดหน่ อย ก่อนทีเ่ สี ยงยูริจะบ่นหิ ว อ้อนให้ผมพาข้ามจาก

88

สยามดิสคัฟเวอรี่ ไปสยามเซนเตอร์เพื่อหาอะไรกิน ซึ่งแน่ นอนว่าผ มไม่เคยขัด
เราเดินคุยกันมาเรื่ อย ๆ จนถึงหน้าร้านหนังสื อบริ เวณทางเชื่ อม .......... ทีทยริหยุดโบกมือให้ใครสัก
่ ี่ ู
คน

เอมกับปุณณ์ !?

ร้อยวันพันปี ผมไม่เคยเจอพวกนี้ บอย ๆ แต่ไม่รู้ทาไมช่ วงหลัง ๆ มา ผมหนี มนไม่พนเลยสักครั้ง




"ไปหาพวกเอมกัน !" ยูริพูดไม่ฟังคําตอบ เพราะพยายามดึงกึ่งลากให้ผมเข้าไปในร้าน โดยไม่สนใจ
ผมทีพยายามขืนตัวและบอกยูริแล้วว่า "อย่าไปกวนเขาเลย" แต่เธอก็ยงไม่สน


"บังเอิญจัง... เลิกเรี ยนเห็ นยูรีบวิงออกมา กะแล้วว่าต้องมีนัดกับโน่ " เอมเอ่ ยปากแซวเพื่อนเป็ นคําแรก

ทันทีทเี่ ราทั้งคูเ่ ดินไปถึง ในขณะทีปณณ์ยนดูหนังสื อเงี ยบ ๆ เช่ นเดียวกับผมทีไม่รู้จะเริ่ มคุยอะไร
่ ุ ื

"แหม.... ก็มบาง .." หญิงสาวข้าง ๆ ผมยิมอวดเขี้ยวตาหยี ก่อนจะรี บคว้ากระเป๋ านักเรี ยนสองใบทีผม
ี ้


ถืออยู่ มาอวดเพื่อนทันที
"นี่ ๆๆ น่ ารักไม๊ โน่ ซ้ือให้เมือกี้ละ "
่ ่
"น่ ารักจังงงงง! ปุณณ์ซ้ือให้เอมมังสิ " ไอ้โรคไม่ยอมกันนี่ สงสัยจะติดต่อในเด็กผูหญิงทัวภูมภาค ..


่ ิ
เพราะพอเอมเห็ นพวงกุญแจ (ทีผมว่ามันปัญญาอ่อน ) บนกระเป๋ าพวกเราปุ๊ บ เธอก็หันไปกระตุกแขนเสื้อ

่ ั
ปุณณ์ ทอานหนังสื ออยูทนที
ี่ ่

89

เดือดร้อนไอ้ปณณ์ตองหันมามองอย่างสงสัย "หื ม?"
ุ ้
่ ั
นัยน์ตาคมคูน้ นหยุดทีพวงกุญแจพวกผมชัวครู่ ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองมาแว่บหนึ่ งแล้วหันไปคลี่


ยิมให้เอมต่อ "ก็เอาสิ ..."

่ ั
"ซื้ อเป็ นคูกนเหมือนพวกยู กับโน่ เลยนะ"
"ครับ.."
"แหม ๆๆ เลียนแบบอ้ะ ! แล้วสองคนนี้ ดหนังสื ออะไรกันอยูเ่ นี่ ย " ยูริเป็ นฝ่ ายตัดบทสนทนาเมือครู่


ของทังเอมและปุณณ์ ก่อนจะถือวิสาสะพลิกหน้าปกดู "อื้อหื ออออออออออ อะไรเนี่ ย !!! หนังสื อ wedding

plan!!! เรี ยนยังไม่ทน จบม.ปลายเลยนะ!" นันทําให้ผมต้องหันไปมองแทบจะทันที



ปุณณ์แสร้งทําเป็ นหันหนี ไม่สบตาผม ก่อนหมอนันจะคว้าเล่มใหม่เอามาพลิกดูตอ (ตอนนี้ หนังสื อ

ในมือมันเป็ นเรื่ องรถฟอร์มลา 1) แว่วเสี ยงเอมหัวเราะแผ่ว ๆ "ดูไว้เฉย ๆ น่ ะ ชุ ดมันสวยดี "
ู่

ั ่
"แหม... รี บร้อนจริ งนะคูน้ ี .... โน่ .. เราดูกนมังมะ !" ยูริทาเสี ยงเล็กเสี ยงน้อยก่อนจะหันมาชวนผม

อย่างซุกซนจนคนฟั งต้องสะดุงเฮื อก

"จะ... จะดีเหรอ?"
"ฮ่า ๆๆๆ" แต่เสี ยงเอมทีหัวเราะดังขัดขึ้นมาหลังคําตอบผม ส่งผลให้ยริงอนแก้มป่ อง


"โน่ ไม่รับมุกยูเลยอะ เสี ยใจ " ก็แล้วจะไปรู ้ได้ยงไงล่ะครับว่าเธอพูดเล่น !!! ถึงเราจะเป็ นแฟนกันแบบ

เบลอ ๆ นัดเดทกันแบบเบลอ ๆ แต่ไอ้เรื่ องจะให้เบลอ ๆ แต่งงานด้วยนี่ ผมก็อยากจะมีสติคดดี ๆ กับคนอื่น

เขาเหมือนกันนะ -_-".... แน่ นอนว่าผมถูกยูริทบแขนซะสองทีเป็ นการทํา โทษ

"งั้ นไม่กวนละ ไปกินข้าวก่อน แล้วค่อยเจอกันพรุ่ งนี้ ทโรงเรี ยนน๊ า " หลังจากทีเ่ รายืนคุยกันพอเป็ น
ี่

90

็ ั
่ ี่
พิธีเสร็จแล้ว ยูริกตดบทพลางโบกมือลาให้คนทั้งคูทในมือยังถือหนังสื ออยู่ ผมโบกบ้าง และคงจะเดินตามยูริ
ออกไปจนถึงหน้าร้านแล้ว

หากไม่ได้ มมอมาคว้ าเอาแขนผมไว้ เสี ยก่ อน!?
ี ื

ผมสะดุงนิ ดหน่ อยพร้อมหันไปมองมือข้างทีจาได้ดี กําลังเลื่อนไปสอดนิ้ วประสานกับนิ้ วผมแน่ น ..

่ํ
ทําอะไรของมันน่ ะ !! ผมมองมือข้างนั้น สลับกับใบหน้าปุณณ์ และแฟนปุณณ์ทดเู หมือนนอกจากหนังสื อ
ี่
แล้ว ก็ไม่ได้สงเกตอะไร

ริ มฝี ปากจากปุณณ์ส่งรอยยิมบาง ๆ ให้ผมแว่บหนึ่ ง พลางกระชับมือบีบมาแน่ น ก่อนจะเป็ นฝ่ าย

ปล่อยออก ....


ผมไม่รู้วาปุณณ์ตองการจะบอกอะไร ?...

15th CHAOS
ผมกลับมาถึงบ้านด้วยสมองอันว่างเปล่าพิกล .... จากเมือตอนกลางวันทีสุมคิดโน่ นนี่ เต็มหั วไปหมด จนพอ




ถึงเวลานี้ .... ราวกับทุกเรื่ องทีกวนใจอยูจะสามัคคีกนรวมตัวกลายร่ างเป็ นก้อนกลมสี ขาว ลอยล่องไปมาใน

หัวผมแทนภายในพริ บตา
นี่ คออาการคิดมากขั้นสุดท้ายของผมแล้วสิ นะ ... มีหวังปล่อยไปแบบนี้ เรื่ อย ๆ ต้องเป็ นบ้าไปก่อนแน่ ผม

คิดพลางกลิงไปกลิงมาบนเตี ยงนอน แล้วคลานหยิบเกมแผ่นใหม่หวังจะเล่นแก้เซ็ง แต่ดนไม่มอารมณ์เล่น




ซะนี่


"ไอ้เชี่ ยปุณณ์ ...." ผมสบถด่ามันทั้งทีเ่ จ้าตัวไม่ได้อยูตรงหน้า เออ สะใจไปอีกแบบเหมือนกัน ผมเพิ่งรู ้วาทํา
แบบนี้ แล้วรู ้สึกดีเป็ นบ้า

91

"ไอ้เชี่ ยปุณณ์ ไอ้เลว ไอ้เพี้ยน ไอ้วปริ ต ไอ้ เจ้าชู ้ แม่งเอาไม่เลือก ไอ้ ๆๆๆๆ ....." จะด่าอะไรต่ออีกดีวะ ! ผม


คิดอย่างหงุดหงิ ดใจพลางเตะหมอนข้างทีกองอยูบนพื้น ให้ลอยสู่อีกฟากห้องไปด้วย


"แม่งงงงเอ๊ย...." ไม่รู้จะด่าอะไรแล้วก็ได้แต่บนพลางเดินไปเดินมาเหมือนหนู ตดจัน ก่อนทีผมจะตัดสิ นใจ
ิ ่

อะไรได้บางอย่ าง

'ตึง ๆๆๆ'
"อ้าวโน่ !! จะไปไหน!! ลงบันไดเบา ๆ หน่ อย !!"
"บ้านเพื่อนฮะ! เดี๋ยวมา!" ผมตอบม๊าแค่น้ นก่อนจะบึ่งมอเตอร์ไซค์คนเก่งออกนอกรั้วบ้านทันที



***

มาอีกแล้วจนได้ ไอ้บานหลังใหญ่เนี่ ย .. ผมปลดเกียร์หยุดมอเตอร์ไซค์ลงหน้าบ้านภูมพฒน์พล างมองขึ้นไป

ิ ั
ชั้นสอง เห็ นแสงไฟห้องไอ้ปณณ์สว่างโร่ อยู่ เป็ นเครื่ องหมายว่ามันกลับมาแล้ว

ว่าแต่ทผมถ่อมาถึงนี่ ผมอยากจะพูดอะไร คุยอะไร เคลียร์อะไรกับมัน ?...... บอกตามตรงว่าผมไม่รู้จริ ง ๆ รู ้
ี่
แต่เราสองคนจําเป็ นต้องคุยอะไรกันบางอย่าง ....

ในทีสุดถนนหน้าบ้านภูมพฒน์กกลายเป็ นลูออกกําลังกายให้ผมเดินวนไปมาจนมึนหัวซะแล้วเพราะไม่รู้

ิ ั ็
จะเข้าไปดีหรื อไม่ดี กระทังมีรถคันโตขับมาจ่อหน้ารั้วบ้านนันแหละ จึงได้ยนเสี ยงเรี ยกชื่ อผมจากกระจก



เบาะหลังทีถกเลื่อนลง "พี่โน่ ???"
ู่

92

น้องแป้ ง!?

"พี่โน่ มาหาพี่ปณณ์เหรอคะ ?" งามหน้าไหมวะเนี่ ย ... ผมรู ้สึกเหมือนกลายเป็ นไอ้เกย์ตดแฟนไปซะฉิ บ ถ่อ


มาหาได้ทกวัน ๆๆ

แต่ดทาทางน้องแป้ งจะชอบแหะ - _-".....
ู ่
"เข้าไปสิคะ" เห็ นไหมล่ะ .... ผมยิมแหย ๆ ให้น้องสาวหัวแก้วหัวแหวนของปุณณ์เมือเธอกดรี โมทเปิ ด


ประตูใหญ่ อนุ ญาตให้ผมเอามอเตอร์ไซค์ บุโรทังเข้าไปจอดในโรงรถได้ พร้อม ๆ กับรถยุโรปคันงามและ

คนขับของเธอ
"น้องแป้ งกลับบ้านดึกจังครับ " ผมเกริ่ นทักทายเล็กน้อยพอเป็ นพิธีเมือเห็ นเด็กสาวก้าวลงจากรถทั้งชุ ด

นักเรี ยน ขณะทีผมเองก็ใส่ชุดนักเรี ยนอยูเ่ หมือนกัน ... แต่รองเท้าเนี่ ย กลายร่ างเป็ นรองเท้าแต ะไปเรี ยบร้อย

แล้ว
"แป้ งเรี ยนพิเศษค่ะ พี่ปณณ์กลับมาแล้วนี่ คะ พี่โน่ ข้ นไปสิ " เธอตอบผมหลังจากทีเ่ งยหน้ามองแสงไฟใน


ห้องปุณณ์เรี ยบร้อยแล้ว

"พี่โน่ ทะเลาะกับพี่ปณณ์เหรอคะ ...?" เฮ้ย คําถามรอบแจ็คพ็อต !! ทําไมเซ้นส์ดีง้ ี ละหนู !! เสียงใส ๆ นันทํา


เอาผมสะอึกอุกพ ร้อมลืมก้าวขาไปก้าวหนึ่ งได้ง่าย ๆ

กูจะตอบยังไงดีวะเนี่ ย ...... " เอ่อ ... เปล่าหรอกครับ ... ทีจริ ง .. พี่กไม่รู้เหมือนกัน .... แหะ ๆ" ฟั งดูเป็ นคําตอบ

รึ เปล่า - _-"
"ทําไมน้องแป้ งคิดงั้นล่ะครับ ?"

93


"ก็ต้งแต่กลับจากบ้านพี่โน่ เมือวันเสาร์ ... พี่ปณณ์กซึม ไป ข้าวปลาไม่คอยจะกิน ...... พี่โน่ อย่าโกรธพี่ปณณ์


ุ ็

เลยนะคะ พี่ปณณ์อาจจะงี่ เง่า ขี้งอนไปบ้าง แต่พี่ปณณ์กรักพี่โน่ นะ " (เผาพี่ชายเชี ยวนะ) แต่ใครโกรธใครกัน

ุ ็
แน่ ครับแป้ ง... แล้วไอ้ปณณ์เนี่ ยนะรักผม !?

ใบหน้าของผมคงแปะป้ ายคําว่า 'สงสัย ' จนน้องแป้ งพูดต่อได้โดย ไม่ตองออกแรงถาม

"ตั้งแต่มพี่โน่ พี่ปณณ์กหัวเราะดังขึ้นกว่าก่อนตั้งเยอะ ... แป้ งเห็ นสาว ๆ กรี๊ ดพี่ปณณ์เยอะก็จริ ง แต่ไม่เคย

ุ ็

เห็ นพี่ปณณ์พาใครมาให้แป้ งเจอทีบานอย่างนี้ มาก่อน .... พี่ปณณ์รักพี่โน่ จริ ง ๆ นะคะ .. แป้ งดูออก"

่ ้


ผมคลี่ยมหงอย ๆ รับคํานั้น ของน้องแป้ ง... เพราะรู ้ดีวาทุกอย่างเป็ นแค่เรื่ องโกหก ..
ิ้

ปุณณ์ไม่เคยรักคนอย่างพี่หรอกครับแป้ ง ..

***


หลังจากแยกกับน้องแป้ งแล้ว ผมขึ้นมายืนลังเลหน้าประตูไม้เนื้ อดีตรงนี้ อยูครู่ หนึ่ ง ด้วยความสับสนว่าควร
ใช้หลังมือเคาะแบบหนังสือสอนสมบัตผดีเขาทํา กัน หรื อถีบประตูแม่ง แล้วบุกด่าเจ้าของห้องมันแบบใจผม
ิ ู้
คิด (อยากทําอย่างหลังมากกว่า ) แน่ นอนว่าถึงจะเตรี ยมไว้หลายวิธีแต่ทาได้จริ งเพียงวิธีเดียว

ผมตัดสินใจเคาะประตูห้องนั้นลงไป แต่อย่าหวังจะแอบมองผ่านตาแมวได้ เพราะผมหลบพ้นรัศมีเป็ นแน่

แท้ นี่ ไม่ได้ต้งใจจะเซอ ร์ไพร์สหรอกนะ เพราะขืนปล่อยให้มนเห็ นว่าคนยืนอยูหน้าประตูเป็ นใคร เจ้าของ


ห้องอาจจะพาลไม่เปิ ดให้ผมเอาน่ ะสิ

94

แน่ นอนว่าวินาทีแรกทีประตูแง้มเปิ ด ผมแทรกพรวดเข้าไปด้านในทันที

"โน่ !?" เออ ตกใจแบบนั้นแหละดี !
"ไม่ตองทําตัวเป็ นนิ นจาขนาดนั้นก็ได้ .... มีอะไรรึ เปล่า "

ได้ยนคําพูดนั้นของปุณณ์แล้วก็พาลรู ้สึกหงุดหงิ ดชะมัด มันเพราะใครล่ะวะทีเ่ พียรหลบหน้าผมทั้งวัน จน

ต้องแปลงร่ างเป็ นนิ นจาโผล่มาแบบนี้ ... ผมคิดพลางขมวดคิวมองปุณณ์ซ่ ึงยังใส่ชุดนักเรี ยนอยูเ่ หมือนกัน ...

คงเพิ่งมาถึงสินะ
"กินข้าวรึ ยง " เสี ยงปุณณ์ ถามผมพลางเดินหลบไปทางตูเ้ ย็นเล็ก คุยหาโค้กกระป๋ องส่งมาให้ "อ๋ อ ... แต่ไป


กินกับยูริมาแล้วนี่ นะ ลืมไป "

"มึงก็ไปกินกับเอมมาแล้วนี่ ... มีเบียร์ปะ อันนี่ ไม่เอา " มันมองหน้าผมอย่างงง ๆ นิ ดหน่ อย แต่กโยนสิ่งทีผม

ต้องการมาให้แต่โดยดี

ผมรับเบียร์กระป๋ องนั้นไ ว้กอนล้มตัวลงนังกึ่งนอนบนโซฟา ตามด้วยตัวปุณณ์ทแหมะลงข้าง ๆ ผม พร้อม
ี่

ด้วยเบียร์ 1 กระป๋ องในมือเช่ นกัน

่ ุ
เราทังคูตางเงี ยบดูการ์ตนเนทเวิร์คทีปณณ์เปิ ดทิงไว้โดยไม่มใครพูดอะไรสักคํา .. ผมรู ้สึกได้วาไอ้ปณณ์

่ ุ

้ ่่

เหม่อมากกว่าดูทวี เช่ นเดียวกันกับผม ทีไม่ มีสมาธิ จะดูทอมแอนด์เจอร์รี่ตรงหน้าเลยสักนิ ด


"เฮ้อ...." ผมถอนหายใจเสี ยงยาวพลางเงยคอพิงพนักโซฟา
"เป็ นไร?" ปุณณ์เป็ นฝ่ ายพูดขึ้นมาบ้าง
"มึงดูอะไรโคตรปัญญาอ่อน "

95

"อ้าว อะนี่ ... เอารี โมทไป อยากดูไรกดเอง " มันว่าพลางวางรี โมทบนตักผม .. ซึ่งจริ ง ๆ แล้ว ผมไม่ได้ต้งใจ

มาดูทวี แต่จะให้เริ่ มพูดอะไรตอนนี้ คงทําไม่ไหวเหมือนกัน ....

นิ้วมือผมกดเปลี่ยนช่ องไปเรื่ อย ค้างไว้ทช่อง 55 นานนิ ดหน่ อย
ี่
"ว่าแต่ผม โน่ ดหมีพูห์เนี่ ยนะ "

"เออน่ า.. อยากเป็ นทิกเกอร์ "
"เสื อ ?"
"ใช่ เสื อ.. เท่ห์ปะ"

"แต่ทกเกอร์ มันเสื อปัญญาอ่อน " ปุณณ์คานผม ทําเอาคิวขมวดยุง



"ช่ างเหอะน่ า..." เป็ นอันว่าจบบทสนทนาว่าใครปัญญาอ่อนปัญญาดี ... ผมมองภาพในจอทีจู่ ๆ ทิกเกอร์กระ

โดดลงคลองเพื่อเล่นเกมกับหมีพูห์แล้วพาลคิดถึงเรื่ องตอนกลางวันอย่างช่ วยไม่ได้
"มึงก็ทากูเปี ยก วันนี้ ..." ท่าทางคําบ่นของผมจะเรี ยกรอยยิมจากปุณณ์ได้ เพราะมันแค่นหัวเราะสองสามที



ก่อนจะมองหน้าผม "ใครใช้ให้โน่ ไปนอนอยูตรงนั้นล่ะ "
"ไม่มใครใช้แต่ ........ เพราะมึง .." ผมตอบทั้งทีตายังมองทีวอยูแต่ไม่เหลือสมาธิ จดจ่ออะไรแล้ว ฤทธิ์


ี ่

แอลกอฮอล์กาลังเล่นงานให้คาพูดต่าง ๆ พรั่งพรู ออกมาง่ายยิงขึ้น "เพราะมึงแหละ.." ผมยํ้าให้มนได้ยนอีกที

ั ิ

"ผมทําไม ..."
"มึงเมินกูท้งวัน ... กูเซ็งมาก เลยโดดเรี ยนไปนอนแก้เซ็งหลังตึก ...... นี่ มงเลิกพูดเพราะ ๆ กับกูได้ไม๊ !? มึง



96

เป็ นอะไรเนี่ ย" ผมรู้สึกว่าการทีมนพูดจาเพราะ ๆ กับผมเหมือนกับมั นปิ ดบังอะไรซักอย่าง ซึ่งผมอารมณ์เสี ย
่ ั
มากจนต้องตะคอกแล้วกดปิ ดทีวลง

"............................"

่่
ช่ วงเวลาพักใหญ่ทเี่ ราทั้งคูตางเงี ยบไป ....... เหลือเพียงเสี ยงเบียร์เท่านั้นทีหลังไหลลงลําคอไม่หยุดหย่อน ...
่ ่
จนผมคิดว่าจะมอมตัวเองแล้วเมาหลับไปทั้งอย่ างนี้ เลยดีไหม


"กู....... มึงรู ้รึเปล่าว่ากูเคยรักเอมมากขนาดไหน ..." อยูดี ๆ ปุณณ์กพูดคํานี้ ออกมา ผมรู ้สึกราวกับมีมดพัน

เล่มปักกลางหัวใจดังฉึ ก
"จะไปรู้ดวยได้ไง .. เรื่ องของพวกมึง "


"ไม่วาเอมจะทําอะไร ... กูเคยให้อภัยเขาทุกอย่าง ...... เขาจะงอแง เอาแต่ใจ บังคับให้กฝืนใจทําอะไรขนาด

็ิ
ไหน กูกคดว่ากูยอมเขาได้ทกอย่าง ..."

"........................."
"จนกระทังวันพุธ ทีมงมาขอความช่ วยเหลือจากกู ....... จนวันนี้ ......."
่ึ

"........................."
".... มันแปลกไปหมด "
ผมทนฟั งมันพูดจาวกวนไ ม่ได้แล้วจริ ง ๆ "หมายความว่าไงของมึงวะ 'แปลก' กูตกวิชาภาษาไทย " ผมจ้อง

ใบหน้าด้านข้างของปุณณ์ทสูดลมหายใจเข้าปอดเฮื อกใหญ่กอนครั้งหนึ่ ง แล้วพ่นคําพูดทั้งหมดออกมาโดย
ี่
ไม่ยอมมองหน้าผม

97

"โน่ .... มึงปล่อยกูไว้อย่างนี้ ซกพักเถอะ .. กูทนตัวเองไม่ไหวแล้วทีกอยากเจ อแต่มง กูแม่งหน้าไม่อายทีจะ

ู่


จูบมึง ทั้ง ๆ ทีกไม่รู้เลยด้วยซํ้าว่าความรู ้สึกพวกนี้ มนเกิดได้ยงไงแล้วมาตั้งแต่เมือไหร่ กูรู้ตวอีกทีกกคดไป
ู่




ู็ิ
่ ้
แล้วว่ากูอยากให้คนอยูขาง ๆ กูเป็ นมึง .. ทุกครั้งทีมงมาช่ วยกู มาดูแลกู กูคดเสมอว่าอยากให้เป็ นกู ทีเ่ ป็ นฝ่ าย
่ึ


ั ั
ดูแลมึง .. กูมนเชี่ ยทีบริ สุทธิ์ ใจกับมึงไม่ได้ แม้กระทังทุกครั้งทีเ่ ราอยูใกล้กน กูยงต้องห้ามใจอย่างหนัก ไม่ให้



ตัวเองสัมผัสมึง ... ซึ่งมึงรู ้ไหมว่ายิงนานไปมันก็ยงยากขึ้นทุกที .... เราห่ างกันซักพักเถอะ กูแทบจะควบคุม
ิ่


ตัวเองไม่ได้อยูแล้วตอนนี้ "
คําพูดยืดยาวของปุณณ์ถกพ่นออกมาราวกับทนเก็บไว้มานานจนผมได้แต่นงนิ่ ง ... ทุกคําทีไหลผ่านเข้าหู

ั่

ซ้ายไม่ยอมทะลุทางหู ขวาออกไปไหนและผมยอมรับว่าทั้งหมดเหนื อความคาดหมายตอนแรกไปมาก
ดวงตาทีปิดสนิ ทจนแน่ นของปุณณ์ เป็ นเครื่ องมือยืนยันว่าเจ้าตัวกําลังขบคิดทุกเรื่ องอย่างหนัก ... รวมไปถึง


ฝ่ ามือชื้ นเหงื่ อทีปณณ์ใช้กาตัวเองจนแน่ นนั้นอีก
่ ุ
ขณะทีสมองผมปลอดโล่งโปร่ งไปหมด ... ราวกับมีใครบางคนยกภูเขาให้ออกจากอก มันอธิ บายได้ยากว่า

ผมกําลังรู้สึกยังไง แต่ผมยังมีเรื่ องทีอยากถามให้แน่ ใจ ..

"ทําไมมึงต้องห้ามตัวเอง ... ไม่ให้สมผัสกู ...."

ปุณณ์ส่ายหน้ากับตัวเองทั้งทียงหลับตาแน่ น
่ั
"เพราะสิ่งทีมงหยิบยืนให้กมาคือความเป็ นเพื่อนทีมคามากกว่ากูจะทรยศมัน .. เพราะมึงเป็ นผูชายคนหนึ่ ง
่ึ


่ี่

เหมือนกันกับทีกเู ป็ น .. เพราะมึงมียริขาง ๆ เหมือนกับทีกมเี อม ... เพราะสิ่งทีกคดมันอาจจะทําให้มง เกลียดกู

ู ้
ู่
ู่ิ



จนไม่อยากเป็ นเพื่อนกูตออีกเลยก็ได้ .. มึงเข้าใจไหมว่าเหตุผลทุกอย่างบอกว่ากูจะเป็ นแบบนี้ ไม่ได้ .. กูกาลัง
จะทําผิดต่อทุกอย่าง แล้วกู ..... กู..... กูทาอะไรไม่ถกแล้ว ..." นี่ เป็ นครั้งแรกทีผมเห็ นคนเก่งอย่างปุณณ์จน



ตรอก.... เสี ยงมันสันก่อนจะเค้นคําพูดออกมา อีกครั้ง

"กู........ ไม่อยากให้ทกอย่าง .. ผิดไปยิงกว่านี้ อีกแล้ว ..." คําพูดนั้นทําให้ผมสลดลงอย่างช่ วยไม่ได้ .. ในเมือ




98

ใบหน้าสิ้นหวังของปุณณ์แจ้งชัดว่าเจ้าของมันกําลังอ่อนแอเพียงใด ... ยํ้าเตือนผมว่าผูชายคนนี้ ทเี่ ห็นไม่ใช่

ปุณณ์ ภูมพฒน์ของใครต่อใคร ไม่ใช่ แ ม้แต่เลขาฯสภานักเรี ยนผูยงใหญ่
ิ ั
้ ิ่
ผูชายตรงหน้าผม... เป็ นแค่ปณณ์ ... ไอ้ปณณ์ ........ เด็กผูชายธรรมดาทีอยูในช่ วงจัดการความรู ้สึกของตัวเอง




่ ่
.. แม้ทาท่าเหมือนจะไปไม่รอด


ใบหน้าด้านซ้ายทีบดเบี้ยวนั้นทําให้ผมต้องเผลอหลงมองปุณณ์อย่างหลงไหล ... จนไม่รู้เ หมือนกันว่าเพราะ
่ ิ
อะไร สังให้ผมหยิบมือข้างนั้นมากุม ด้วยหวังว่า ความเข้มแข็งจะถูกส่งผ่านไป ..

"ถ้าเราตัดเหตุผลทังหมดทิง .... ถ้าไม่ตองคิดว่าเราเป็ นอะไร หรื อความถูกต้องทีสมควรทําคือสิ่งไหน ..."




่ ั
ผมพยายามค้นหาความจริ งจากดวงตาคูน้ นทีเ่ ต็มไปด้วยคําถามของควา มไม่เข้าใจ
"... สิ่งทีมงอยากทําคืออะไร .."
่ึ


ปุณณ์มองหน้าผมทีสบตาเขานิ่ งอยูครู่ หนึ่ ง ก่อนจะวาดแขนข้างหนึ่ งคร่ อมตัวผมไว้ พร้อมมอบใบหน้าคม

คายให้คล้อยใกล้เข้ามาเรื่ อย ๆ ....... ทังหมดนี้ เรี ยกความรู ้สึกของวันก่อนทีผมเคยมี ให้กลับมาอีกครั้ง



ริ มฝี ปากหยุนสี อมส้มประชิ ดติดริ มฝี ปากของผม ก่อนจะกระซิบถ้อยคําหนึ่ งแผ่วเบา ..

".. ผมอยากมีโน่ .."


หากเราปล่อยให้ช่วงเวลานี้ ผานไป.. โดยไม่ตองคํานึ งถึงอนาคตทีจะตามมาเลย ได้ไหมนะ ….



99

16th CHAOS
ผมยอมปล่อยเรื่ องทั้งหมดให้เกิดขึ้นตามทีอีกฝ่ ายต้องการ .. รวมถึงตัวผมเอง โดยไม่คานึ งถึงเหตุผลและสิ่ง


ทีจะตามมาเบื้องหลังอีก


จูบของปุณณ์ดขลาดกลัว แต่กหนักแน่ นในความรู ้สึก เช่ นเดียวกับอ้อมกอด .. เราสองคนปล่อยให้ร่างกาย

เดินไปทางเดียวกับหัวใจ เป็ นไปตามความต้องการ ทีสูทนเก็บไว้ จนพอถึงเวลาปลดปล่อย เราก็หยุดไม่
่ ้

ได้

อีกต่อไป
..
..
..

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ไม่รู้ กว่าผมจะลืมตาโพลงในความมืดมิด เมือสํานึ กแห่ งผิด ชอบ ชัว ดี ย้อน


คืนกลับมาอีกครั้ง คนทีนอนกอดผมไว้แนบกายคือไอ้ปณณ์ เพื่อนทีปั่นหัวผมมากทีสุดในระยะหลายวันที่




ผ่านมา
ท่ามกลางแสงจันทร์สาดส่ อง เปิ ดทางให้ผมเห็นใบหน้าปุณณ์หลับไหลในความมืด ขนตายาวของมันแนบ
่ ั
ชิ ดติดแก้มซ่อนเอาดวงตาคูน้ นทีเ่ คยแทบจะแผดเผาผมเมือไม่กี่ชวโมงก่อน เอาไว้ภายหลังเปลือกตาทีปิด

ั่

สนิ ท
สันจมูกโด่งพ่นลมหายใจเข้าออกสมํ่าเสมออยูเ่ หนื อริ มฝี ปากบางสี ธรรมชาติ เป็ นเครื่ องหมายให้เห็ นชัดว่า
่ ํ
เจ้าของร่ างทีกอดผมนิ่ งอยูน้ ี ดาดิ่งในห้วงนิ ทราขนาดไหน


ผมมองใบหน้าสงบนั้นด้วยความรู ้สึกหลากหลายอยูภายในหัวใจ สิ่งทีวงนําความรู ้สึกอื่นมาไกลคือ ความ
่ ิ่
กลัว

100

ความรู ้สึกเจ็บทียงคงแล่นริ้ วอยู่ เตือนให้ผมรู ้สึกว่าเราสองคนทําผิดชิ บหาย ผิดแบบไม่น่ าให้อภัย ทั้ง ๆ ที่
่ั
ผมเป็ นคนบอกมันเองว่าให้เลิกคิดถึงเหตุผล สิ่งทีถกต้องสมควรทํา หรื อแม้กระทังบอกให้ลืมไปซะว่าเรา
ู่

เป็ นอะไร... แต่หลังจากนั้นไม่กี่ชวโมง ผมกลับพบว่า เรื่ องพวกนั้นไม่มเี รื่ องไหนทีสามารถทําได้จริ งสัก
ั่

เรื่ อง
สิ่งทีเ่ คยหลอกหลอนปุณณ์เมือวั นก่อนถูกส่งมาหลอกหลอนผมต่อเหมือนกับจดหมายลูกโซ่ เมือพบว่าจริ ง


อย่างทีปณณ์บอกทุกอย่าง ผมไม่อาจวิงหนี ความจริ งนี้ ไปไหน ว่าทั้งผมและปุณณ์เป็ นผูชาย เราสองคนมี
่ ุ


แฟนแล้ว และทีสาคัญ เราเป็ นเพื่อนกัน ... ผมไม่อยากเสียความสัมพันธ์เช่ นนี้ ไป
่ ํ

ผมไม่รู้วาสําหรับผม ความรู้สึกทีมให้ปณณ์คอแบบไหน รวมถึงจากฝ่ ายปุณณ์ ทีกไม่รู้วากําลังหยิบยืน
่ี ุ ื
่็ ่

ความรู ้สึกประเภทใดมาให้ ผมไม่กล้าแม้แต่จะคิดทบทวนซํ้าว่าเรื่ องราวทีเ่ พิ่งผ่านมาเกิดจากอะไร
ผมกลัวว่าแท้จริ งแล้วมันจะไม่ได้เกิดจากอะไรเลย นอกจากความใคร่ ของเราสองคน ..
แต่มีอีกสิ่งนึ งทีผมกลัวมากกว่า ..

ผมกลัวว่าทุกอย่างจะมากกว่าความใคร่ มากกว่าความผูกพัน มากกว่าความพลั้งเผลอของใจ

... ผมกลัวว่า

มันจะมากกว่านั้น
เพราะหากใจผมเลยเถิดถึงขั้นนั้น .... ผมคงไม่รู้หาวิธีการไหนมาจัดการตัวเองได้ .. ผมไม่รู้เลย ..

"อืม... โน่ .... ไม่นอนเหรอครับ " โชคดีทเี่ สี ยงงัวเงียของไอ้ปณณ์ขดขึ้นมาก่อนผมจะคิดต่อ .. ริ มฝี ปากมัน
ุ ั
หาวหวอดจนผมต้องขยับตัวนิ ดหน่ อยเพราะชักร้อนขึ้นมาตะหงิ ด ๆ

แต่ปณณ์เพียงคลายอ้อมแขนให้นิดเดียวเท่านั้น ดูเหมือนมันยังยืนยันว่าจะกอดผมอยูดี "เฮ้ย กูร้อน"

"อะไร.. งั้นเพิ่มแอร์" เชี่ ยนี่ กวนประสาท มันเอื้อมมือไปคว้ารี โมทแอร์มากดปรับอุณหภูมหน้าตาเฉย


101

เพื่อทีจะได้ไม่ตองปล่อยผม ไม่ได้สาเหนี ยกเลยว่าโลกร้อนนะมึง ! ผมเขม็งตามองมันแต่ในห้องคงมืดจน



เห็ นได้ยาก ปุณณ์แค่เกร็งแขนบิดขี้เกียจนิ ดหน่ อยแล้วดึงผมไปกอดอีกเท่านั้น
"พรุ่ งนี้ ตนแต่เช้า แล้วเดี๋ยวพาไปเอาของทีบานก่อนไปโรงเรี ยน ดีมย ?" ปุณณ์งึมงําถามผมเหมือนคนขี้เกียจ
ื่
่ ้
้ั
อ้าปากพูด
"อืมม.."
แต่เสี ยงผมคงแปลกไปจนมันรู ้สึกได้ "เป็ นอะไรรึ เปล่า " คือคําทีมนถามผมด้วยสําเนี ยงคนตืนแล้วเต็มตา
่ ั

"มึง ......."
"ว่าไง?"
"ทีเ่ ราทํากันมันผิดไหมวะ .." ผมไม่แน่ ใจว่าทีบอกไปนี่ เป็ นประโยคคําถามหรื อผมแค่อยากพูดกับตัวเอง ...

แต่สายตาทีเ่ ห็ นกรอบรู ปบนหัวเตียงนั้น ถึงแม้ห้องจะยังมืดมิดอยู่ ก็มแสงจันทร์ยงสาดให้เห็ นว่าคือรู ปปุณณ์


กับเอมแน่ แท้ ..

ปุณณ์หันกลับไปควํ่ากรอบนั้นไว้ แล้วมาตระกอ งกอดผมเหมือนเดิม "คืนนี้ เลิกคิดก่อน ... พรุ่ งนี้ คอยว่ากัน
อีกที .. นะ"
"แต่....."
"ไม่พูดแล้ว ..." ปุณณ์ปิดปากของผมด้วยริ มฝี ปากมันครู่ หนึ่ งก่อนจะถอนออก "วันนี้ มแค่เรา .."


ผมหลับตารับริ มฝี ปากจากมันอีกครั้ง พร้อมโอบกอดร่ างของปุณณ์ทเี่ คลื่อนมาทาบทับ ผมเอาไว้เบื้องบน
เป็ นดังสัญญาณว่าทุกอย่างกําลังจะเริ่ มขึ้นอีกครั้ง


102


ผมบอกตัวเองว่าคืนนี้ จะปล่อยเรื่ องทั้งหมดไว้ขางหลัง .. และไม่วาพรุ่ งนี้ เช้า .. ปุณณ์และผมจะต้อง

กลายเป็ นของใคร
เราจะไม่มทางลืมวันนี้ เลย


***
เสี ยงเจ้าพวกเด็กม.ต้นเล่นบาสเตะบอลกั นดังลันโรงเรี ยนยามเย็นจนผมอยากจะชะโงกหัวออกไปตะโกนด่า

็ ํ
แต่กทาไม่ได้ (ขี้ เกียจ)..... เป็ นเวลาปกติคงไม่หงุดหงิ ดขนาดนี้ หรอกครับ แต่นี่มนไม่สบายตัวอยู่ แล้วยังเสื อก

มีเสี ยงกวนใจอีกมันน่ าหงุดหงิ ดน้อยทีไหน

ผมนอนตัวยาวบนโซฟาในห้องชมรมพลางบิดรู บคไปพลาง เชี่ ยแ ม่ง.. เพราะไอ้โอมนันแหละ มันโยนไอ้


ลูกบาศก์นี่มาให้ผมเล่นต่อเมือคาบบ่าย จนถึงตอนนี้ เลยเวลาเลิกเรี ยนแล้ว ผมยังทําได้ไปแค่หน้าเดียวแถม

เหนื่ อยจะแย่....... แล้วไอ้เก่งบิดเป็ นดอกไม้ไปได้ไงวะ ไม่เข้าใจ
ผมคิดพลางหงุดหงิดไปพลาง .. สะโพกก็ปวด รู บคก็เล่นไม่ได้ จะมีชีวตใครเหี้ ยเท่าผมมังเนี่ ย !!




"โห....... หน้าเครี ยดเชี ยวพี่ วันนี้ คดจะทําไอ้นี่ท้งวันเลยเหรอ " ไม่ตองเสี ยเวลามองหน้า แค่กวนประสาท




แบบนี้ ผมก็รู้แล้วว่าเป็ นไอ้เป้ อ แต่ข้ เี กียจเถียงกับมัน (ไม่วาง ) เลยได้แต่ส่งเสี ยงอือ ๆ ออ ๆ กลับไปว่าอย่ามา
กวนใจ
แต่ถาคิดว่าจะไล่ไอ้เด็กนี่ ไปง่าย ๆ น่ ะผิดถนัด ! เพราะมันดันยกกีตาร์ไฟฟ้ ามานังดีดตรงหน้าผมอย่างไม่รู้



ไม่ช้ ี "เบือว่ะพี่ ห้องชมรมกลองไม่ดีไม่มใครอยากตีเลย ผมเลยอดซ้อมวง "



103


"แล้วไงวะ..." ไม่เห็ นรึ ไงว่ากูไม่วาง
"ก็เมือไหร่ กลองจะมาอะพี่ ----- " ตื้อ จริ งวุย ! ผมหยุดเล่นรู บคครู่ หนึ่ งแล้วหันไปเหล่หน้าตี๋ ๆ ของมัน "รอ



เงิ นอยู่ เข้าใจปะ"
ั ุ
"โห่ ย..... พี่โน่ กบพี่ปณณ์สนิ ทกันจะตาย ช่ วงนี้ " ห๊ ะ... ผมไม่คดว่าจะได้ยนคํานี้ จากปากไอ้นี่ !


"เดี๋ยวนะ... มึงรู ้ได้ไง"

่ ่
"เค้ารู้กนหมดแล้วพี่ ! ว่าพี่สองคนน่ ะ สนิ ทกัน ขนาดมีแฟน แฟนยังอยูกลุมเดียวกันเลย " อ้อเรอะ....... ผมล่ะ
อยากจะหัวเราะเป็ นภาษาตุรกี
"แล้วไงวะ...."
"ก็บอกพี่ปณณ์ให้รีบปล่อยเงิ นให้เราสิ พี่--- "

"เฮ้ย! พูดอะไรง่าย ๆ ว่ะ จะให้กเู ข้าไปปล้นห้องสภาฯตอนนี้ เลยรึ ไง " ถ้าทําได้กกทาไปแล้วด้วยซํ้า
ู็ ํ


เมือโดนผมเหวียง ไอ้เป้ อเลยทําหน้าเซ็งอยูครู่ หนึ่ ง ผมเข้าใจว่ามันคงอยากซ้อมวงมาก แต่กไม่รู้จะช่ วยไง


ให้ทวงไอ้ปณณ์บอย ๆ คงดูไม่ดี .... ผมคิดพลางบิดรู บคในมือต่ออย่างสนใจของเล่นตรงหน้ามากกว่า
ุ ่


'ใครจะไปดีได้ทกชัวโมง ก็เรามันคนไม่ใช่ ละครทีวี ~'
ุ ่
"นันไง พี่ปณณ์โทรมาแล้ว !!!!!!" อะไรนะ!? มันรู ้ได้ไงเนี่ ย ผมสะดุงเฮื อก บ้าจี้หยิบโทรศัพท์ข้ นมาดูตาม




คําไอ้เป้ อบอก ก่อนจะแทบเขวี้ยงทังรู บคและมือถือใส่กะบาลเหม่ง ๆ ของมันแม่งงง
้ ิ
"ปุณณ์ แม่ .... มึงสิ !!...... หวัดดีฮะยูริ " ผมก่นด่ามันก่อนจะเปลี่ยนโหมดเ ป็ นรับโทรศัพท์เสี ยงง่วง รู บคใน

มือก็ทาท่าจะไปไม่สวย เลยตัดสินใจปล่อยให้มนไหลลงพื้นห้องชมรมไปแต่โดยดี



104

"โน่ ยงอยูโรงเรี ยนรึ เปล่าคะ "
ั ่

"ผมอยูชมรมน่ ะ ยูริมอะไรรึ เปล่า " เพราะโทรมาเวลานี้ ไม่ใช่ วสยของยูริ ปกติหากเธออยากชวนผมไปไหน

ิ ั
จะโทรมาก่อนเลิกเรี ยน เพื่อให้ผมเคลียร์งานได้ทน แต่ถาไม่ไปไหนกัน เธอจะโทรมาอีกรอบตอนดึก ๆ ก่อน


เข้านอน
"ยูอยู่......... หน้าโรงเรี ยนโน่ .... มีธุระนิ ดหน่ อย ออกมาหาแป๊ บนึ งได้มยคะ " ได้ฟังคํานั้นแล้วผมแทบจะ
้ั
่ั
กระเด้งออกจากโซฟาโดยไม่สนเลยด้วยซํ้าว่าตัวเองกําลังเจ็บอยูยงไง ... ก็ไอ้ การมีนักเรี ยนคอนแวนต์มายืน

แกร่ วอยูหน้าโรงเรี ยนชายล้วนอย่างโรงเรี ยนผมนี่ มนน่ าเป็ นห่ วงน้อยทีไหน !



"แป๊ บนึ งนะ โน่ กาลังรี บไป อย่าเดินไปไหนนะยูริ " ผมลนลานวางสายพลางพุ่งไปหน้าห้องชมรมเพื่อใส่
รองเท้าทันที
"แฟนโทรมาเหรอพี่ " ไอ้เป้ อเดินตามผมมาหน้างง ๆ ผม ได้แต่พยักหน้ารับก่อนจะตบบ่ามันสองที "ฝาก
ห้องชมรมด้วย เดี๋ยวมา "

***

ผมเดินกึ่งวิงทั้งทียงใส่รองเท้าไม่เสร็ จดี แถมยังมีอาการปวดสะโพกไม่หายไปยังหน้าประตูโรงเรี ยน ... ยูริ
่ั


ยืนรอผมอยูตรงนั้นตามคําสัง แต่ดวยความทีเ่ ธอเป็ นคนขาว ซํ้ายังหน้าตาอาโนเนะแบบญี่ ปุ่ น จึงช่ วยไม่ได้ที่


นักเรี ยนชายหลายคนจะกําลังลอบจ้องเธอตาเป็ นมัน
ก็ไม่ได้หวงหรอกครับ แต่เป็ นห่ วงมากกว่า - _-"..... สาวน่ ารักอย่างยูริหลุดมากลางดงผูชายคนเดียวแบบนี้

ใช้ได้ทไหนกัน
ี่

105


"ทําไมจะมาไม่โทรบอกโน่ กอนครับ ไม่ดีเลยรู ้มย " ผมพูดกับเธอกึ่งตําหนิ เ มือวิงมาถึงแล้ว ก่อนจะอาสาถือ
่ ่
้ั
กระเป๋ านักเรี ยนให้แล้วพายูริเดินออกนอกบริ เวณโรงเรี ยนไป

"ขอโทษค่ะ .. พอดียรีบ แล้วก็ ใช้โทรศัพท์อยูตลอด จนได้โทรหาโน่ ตอนมาถึงแล้วนันแหละ "..... อืม.. ฟั ง


ดูแปลก ๆ แฮะ ?
"มีอะไรรึ เปล่า ?"
"โน่ ......... รู ้เรื่ องของปุณ ณ์บางมัยคะ ?" ผมล่ะแทบอยากจะหายตัวไปเดี๋ยวนั้นเลย
้ ้
่ ู่
ดวงตากลมสี ดาสนิ ทของยูริจองมายังผมอย่างต้องการจะค้นหาความจริ งบางอย่าง ซึ่งผมไม่รู้วาสิ่งทียริ


ต้องการนั้นคืออะไร... เธอพูดกินนัยผมแค่ไหน ?
"เรื่ องไหนล่ะ"
"เฮ้อ........." อ้าว!!! ทําไมคําตอบกลายเ ป็ นเสี ยงถอนหายใจอย่างนั้นล่ะครับ - _-"... ผมงงไปหมดกับท่าที
กระอักกระอ่วนของผูหญิงตรงหน้า ทีดราวกับกําลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับเรื่ องบางอย่างอยู่

ู่

"มีอะไรเกิดขึ้น ?"
"คือโน่ .......... เมือวานโน่ รู้รึเปล่าว่าปุณณ์ไปไหน .." ถึงตรงนี้ ผมรู ้สึกลังเลอย่า งหนักทีจะตอบ ในเมือรู ้ดีวา


่ ่
เมือวานมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

"ทะ.... ทําไมล่ะ "


"โธ่....... ยูพยายามบอกเอมแล้วว่าอย่าให้ยถามโน่ เลย ... เพราะยูรู้วาโน่ กบปุณณ์เป็ นเพื่อนกัน ยังไงก็คงช่ วย

ปิ ดกัน ไม่ยอมบอกความจริ งแน่ ๆ " ถึงตรงนี้ ผมเริ่ มงงไปหมดแล้ว นี่ ผมจะควร จะพูดอะไรออกไปดี

106

ยูริหยุดครวญครางกับตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองผมนิ่ ง .. จนไม่อาจละสายตาไปทางไหนได้
"ขอร้องนะโน่ ... เอมเครี ยดมาก "
ริ มฝี ปากเธอขยับช้า ๆ ชัด ๆ ให้ผมทั้งเห็ นและได้ยนทุกประโยค


"บอกยูได้ไหมโน่ ว่าเมือคืนปุณณ์นอนกับใคร "


เหมือนฟ้ าผ่าลงกลางกบาลผม เมือได้ยนคํานี้
่ ิ
17th CHAOS
"ขอร้องนะโน่ ... เอมเครี ยดมาก ... ช่ วยบอกยูได้ไหมว่าเมือวานปุณณ์นอนกับใคร "

คํา ๆ นี้ ยงวนเวียนไปมาในหัวผมไม่ยอมหยุด ... แม้จะกลับมาถึงบ้าน ลองเอามือก่ายหน้าผากอย่างทีเ่ ห็ น

พระเอกในทีวเี ขาทํากัน แต่ไอ้ความรู ้ สึ กหนักอึ้งในหัวก็ยงไม่หาย ..

่ ุ ั

"หมูน้ ี ปณณ์กบโน่ ชอบหายไปติดต่อไม่ได้บอย ๆ เอมเขาเครี ยดมากรู ้มย ... ส่วนยูไม่เป็ นไรหรอก แต่ยเู ป็ น
้ั
ห่ วงเพื่อน"

"โน่ ไม่บอกยูวาเกิดอะไรขึ้นก็ไม่เป็ นไร ... แต่ช่วยบอกปุณณ์ได้ไหมว่าเอมเสี ยใจมาก บอกให้เขาไม่ทาแบบ


นั้นอีกได้ไหม... ปุณณ์กบเอมเป็ นแฟนกันนะ ทําไมมีอะไรปุณณ์ไม่มาหาเอม ทําไมต้องไปหาผูหญิงอื่น

ปุณณ์เห็ นเอมเป็ นอะไรไปแล้ว "
สองตาของผมหลับสนิ ทราวกับต้องการหลีกหนี จากความจริ ง ... แต่จะให้ผมหนี มนพ้นได้ยงไง ในเมือ



ความจริ งเหล่านั้นไม่ใช่ สิ่งทีผมกําลังมองเห็ น แต่เป็ นถ้ อยคําทีกองดังในหัวผมตลอดเวลาต่างหาก

่ ้

107


"ถุงยางทีปณณ์เคยพกไว้ในกระเป๋ าสตางค์หายไป ... โน่ ... ปุณณ์กบเอมเขาไม่เหมือนพวกเรานะ ... เขาเป็ น
่ ุ
ของกันและกันแล้ว ... ปุณณ์จะทําเหมือนผูหญิงเราเป็ นของเล่นแบบนี้ ไม่ได้ ยูไม่ยอม "


"แม่งเอ๊ย!!!!!!!!!!!!!!"ผมสบถกับตั วเองเสี ยงลันพลางปาหมอนทีหนุ นอยูจนกระแทกอีกฝั่งห้อง หวังให้


เสี ยงนั้นดังกลบถ้อยคําของยูริ ทียงคงย้อนวนไปวนมาราวกับมีใครกรอเทปซํ้า ๆ ให้ผมฟั งในหัว
่ั
ผมไม่ได้โกรธยูริทเี่ อาเรื่ องพวกนี้ มาขอร้อง ไม่ได้โกรธเอมทีเ่ สี ยใจนังร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ได้โกรธ

แม้กระทังปุ ณณ์ ทีเ่ คยมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับเอม

ทีผมรู้สึกคือ ผมเกลี ยดตัวเอง เป็ นเพราะผมเองทีทาให้ เรื่องทั้งหมดกลายเป็ นแบบนี้ ไอ้คนไม่มความ



รับผิดชอบชัวดีน่ะมันตัวผมเอง

"เหี้ ย....." เสี ยงก่นด่าตัวเองดังขึ้นอีกครั้งขณะทีผมเดินสะเปะสะปะไปรอบห้อง คว้าเอาข้า วของเครื่ องใช้

จําเป็ นทั้งหมดยัดใส่กระเป๋ าเป้ โรงเรี ยนใบสี ดาหม่น



มันจะต้องจบ.. ไม่วาด้วยอะไรก็ตาม ..

***

ในรอบ 7 วัน ผมโผล่มาบ้านหลังนี้ เกิน 8 ครั้งรึ ยงวะ.. ผมคิดพลางแหงนมองบ้านหลังใหญ่ตระหง่านอยู่

ตรงหน้า ก่อนจะสูดหายใจเฮือกหนึ่ งแล้วตัดสิ นใจกดออด ลงไป
เป็ นป้ าน้อยเช่ นเคยทีกลีกจอรี บวิงมาเปิ ดประตูให้ผม เธอคลี่ยมอ่อนโยนพลางอาสาช่ วยถือเป้ เข้าบ้านอย่าง
ุ่ ุ
ิ้


แข็งขัน แต่ขนผมปล่อยให้คนแก่ถือของให้กอย่าเรี ยกว่าผูชายเลยครับ ขอผมถือเองดีกว่า ^^"



108


ป้ าน้อยถอนหายใจยาวเพราะผมดื้อไม่ยอมรับความช่ วยเหลือจาก แก ก่อนจะบอกว่า "คุณปุณณ์อยูบนห้อง
แหละค่ะคุณโน่ ขึ้นไปได้เลย เดี๋ยวป้ าไปเรี ยนคุณแป้ งให้เองว่าคุณโน่ มา " เอ๊ะ... แล้วทําไมต้องบอกแป้ งด้วย
ล่ะป้ า -_-"... เออ ผมเกือบลืมไป ว่าทุก ๆ ครั้งทีมาบ้านหลังนี้ ผมมาในฐานะอะไร

ทุเรศตัวเองจริ ง ๆ ... กะอีแค่เงิ นสองหมื่นบาทต้องเป็ นจุดกําเนิ ดเรื่ องเหี้ ย ๆ พวกนี้ เลยรึ ไง

เป้ ปักสัญลักษณ์ตราโล่ (ไม่ได้ใช้ต้งแต่ข้ นม . 3 แล้ว) ถูกลากผ่านไม้ปาร์เก้เนื้ อดีจนถึงหน้าประตูห้องทีผม
ั ึ


คุนเคย... ไอเย็นพวยพุ่งจากใต้ประตูบานนั้นบ่งบอกว่าเจ้าของห้องหมกตัวเปิ ดแอร์อยูตามปกติ ไม่ได้ผดจ าก


ทีคดแม้แต่น้อย
่ิ
แต่ยงไม่ทนทีผมจะได้เคาะประตูเรี ยกลงไปดี เสี ยงโทรศัพท์มอถือกลับดังขึ้นก่อน
ั ั ่

'ใครจะไปดีได้ทกชั่ วโมง ก็เรามันคนไม่ ใช่ ละครทีวี ~'

ไอ้ห่านี่ สงสัยจะมีพลังจิต ...

"โทรมาไม กูอยูหน้าห้องมึง ......." สั้น ง่าย ได้ใจความ ... เล่นเอาปลายสายถึงกับรี บกดวางหู ไป ก่อนจะ
กระชากประตูห้องตัวเองทันที "เฮ้ย!?"
"ตกใจไร เชี่ ย ... มึงดูหนังโป๊ อยูเ่ หรอ" ผมไม่สนใจใบหน้าอันหรอหราของมันแต่กลับเดินผ่านปุณณ์เข้าไป
ข้างในหน้าตาเฉย จัดแจงโยนเป้ โรงเรี ยนกองไว้มมห้อง แล้วสาวเท้าไปหน้าจอเครื่ องคอมพิวเตอร์ ทีเ่ ปิ ดค้าง

ไว้อยู่
ผมทําเป็ นแซวแก้เซ็งไปอย่างนั้นแหละ จริ ง ๆ มันเปิ ด msn อยู.่ .. ทันทีทผมล้มตัวนังบนเก้าอี้ ก็เห็ นเอม
ี่

กําลังพิมอะไรบางอย่างผ่านทางโปรแกรมแชทนี้ มาพอดี

109

Aim : ยูริออนแล้วเรี ยกด้วยจ้ะ พูดว่า :

ปุณณ์ยงรักเอมอยูใช่ ไหมคะ ?

ตัวอักษรสี ชมพูน้ นบาดลึกลงไปถึงกลางใจผม แต่กลับต้องพยายามฝื นหัวเราะให้ .. น่ าขําทีเ่ อมช่ างถาม

อะไรเพี้ยน ๆ ไปได้ ....... เพราะถ้าปุณณ์ไม่ได้รักเอมจะให้ไปรักใคร ...
ผมยอมรับว่าในเวลานี้ การจะยิมแต่ละทีมนช่ างยากลําบากเหลือเกิน


่่

ภาพดิสเพลย์ของเอมเป็ นรู ปทั้งคูถา ยด้วยกันโชว์หรา ราวกับจะประกาศให้คนทั้งโลกรู ้วาเขารักกันขนาด
ไหน ผมจ้องมองภาพนั้นพักหนึ่ งแล้วกลับมาพิจารณาตัวเองว่าเราเป็ นใคร .. ก่อนจะตัดสิ นใจพรมนิ้ วลงบน
แป้ นพิมพ์ เพื่อบอกอะไรเอมบางอย่าง ..
SuperPunn พูดว่า:
อยู่แล้ ว

"เฮ้ยโน่ !!!! นี่ มนอะไรวะ!!?" เสี ยงไอ้ปณณ์โวยวายดังจากมุมห้องทําเอาผมสะดุงเฮื อกจนต้องรี บหัน



กลับไปมอง เห็ นมันกําลังยกกระเป๋ าเป้ ผมมาพลิกดูไปมาอย่างพิจารณาอยู่
"ผ้าอาบนํ้าฝนมัง ... ห่ า.." ถามมาได้ ตาก็ไม่บอด ... ผมด่ามันพลางหันกลับมาจะเล่น msn ต่อ.. ตอนนี้ ผม

จัดการ log off เมลล์มนและ log in เมลล์ผมแทนเรี ยบร้อยแล้ว ส่วนไอ้เรื่ องขออนุ ญาตเจ้าของก่อนน่ ะฝันไป

เถอะ!
'โป๊ ก!!'
"โอ๊ย!!!!!!!" แม่งเคาะหัว!!!!!
"ถามดี ๆ เสื อกตอบกวนตีน .... นัน.. sign out เมลล์กอีก ... ตกลงมึงเอากระเป๋ ามาทําไม จะหนี ตามกูรึไง "


แต่กวามึงกวนตีนกว่า ... ผมคิ ดในใจพลางลูบหัวทีโดนเคาะอย่างเคือง ๆ "เออ พากูไปทีไหนก็ได้ "
ู่



110

"เอาจริ งปะ..." ไม่อยากจะเชื่ อว่าแม่งเชื่ องมาก เพราะทันทีทผมพูดจบ ปุณณ์กเ็ อื้อมมาหยิบกุญแจรถที่
ี่
แขวนอยูเ่ หนื อโต๊ะคอมอย่างไว จนผมต้องรี บฉกกลับมาไว้ในมือตัวเองก่อน "เฮ้ย! บ้าจี้จงวะ พูดเล่น !"

"ก็ถาอยากไปจะพาไปไง บางแสนมะ ใกล้ ๆ ?" ปุณณ์ทาท่าคิดหนัก แต่ผมนั้นหนักใจมากกว่า ไม่คดว่าแม่ง




จะบ้าจี้ขนาดนี้ "ตลก ๆๆ ไปได้ทไหน พรุ่ งนี้ บราเดอร์ศกดาเทสต์ยอยห้องกู "
ี่

แต่คาตอบทีได้รับกลับมานั้น กลายเป็ นรอยยิมจากปุณณ์ มันยิมไม่พอยังยักคิวให้ผม อีก ก่อนจะเดินไป





หยิบเสื้อคลุมกันหนาวจากตูเ้ สื้อผ้าออกมาสองตัว "เดี๋ยวตอนเช้าพาไปส่งให้ทนสอบ ... มาเร็ ว!"

ปุณณ์ไม่พูดเปล่ายังแบกเอาเป้ ผมขึ้นหลังแล้วลากแขนให้ตามออกไปอีก อย่างงี้ ไม่ให้โวยวายยังไงไหวล่ะ
วะ "เฮ้ย!!! ปิ ดคอม ปิ ดแอร์ ปิ ดไฟก่อน !" แน่ นอนว่ามันไม่ เห็ นสนใจฟั ง
"เดี๋ยวก็มคนมาปิ ดให้เองแหละน่ า ..." ไอ้คนขี้บงคับพูดพลางเดินผิวปากนําผมไปอย่างอารมณ์ดี ขณะทีมอ


่ื
อีกข้างก็ยงลากข้อมือผมไปด้วยไม่ยอมปล่อย ผมเห็ นไอ้ปณณ์ยมร่ ามากขึ้นเมือลงบันไดมาเจอป้ าน้อยงก ๆ

ุ ิ้

เงิ่ น ๆ เดินผ่าน "ป้ าน้อย ผมออกไปเทียวกับโน่ นะ"

แต่ยงไม่ทนทีป้าน้อยจะตอบอะไรดี ก็มใบหน้าซุกซนโผล่มาจากด้านหลังป้ าน้อยเสี ยก่อน
ั ั ่

"ไปไหนอะพี่ปณณ์ !!!" -_-"..... น้องแป้ งครับ โผล่มาจากไหน (ตกใจหมด นึ กว่าผี ) ดึกแล้วทําไมไม่นอน


(เดี๋ยวตีเลย) -_-" ถึงตอนนี้ ผมจะมีความสัมพันธ์กบปุณณ์อย่างทีน้องแป้ งหวังเรี ยบร้อยแล้ว แต่เอาเข้าจริ ง ๆ

แม่งยังไม่ชินแหะ..
"พาพี่โน่ ไปเทียวน่ ะ ไว้จะซื้อขนมมาฝากนะ " ปุณณ์ตอบน้องมันพลางขยี้หัวอย่างเอ็นดู ถ้าเป็ นผมคงต่อย



พี่ชายควํ่าไปแล้ว (เล่นหัวอยูได้) แต่น้องแป้ งกลับยิมกว้างงง จนผมผวาวาบเพราะพอจะรู ้วาเธอคิดอะไร - _-"

"อื้อ ... ดูแลพี่โน่ ดี ๆ นะ " ห้ามบ้างไรบ้างก็ได้ครับแป้ ง !! พรุ่ งนี้ พวกพี่มเี รี ยนนะ !!!

111

แน่ นอนว่าเมือไร้คนขัดใจแล้ว ไอ้ปณณ์กลากผมเดินผิวปากไปอย่างสบายใจยิงกว่าเดิม TT___TT

ุ ็


ปุณณ์พาผมมาจนถึงรถเก๋ ง 2 ประตูของมัน แล้วส่งเสื้อคลุมกันหนาวให้ตวนึ ง "อะ เอาไปคลุม เดี๋ยวสารวัต

นักเรี ยนจับหวะ" มันพูดติดตลกเพราะตอนนี้ ผมยังใส่ชุดนักเรี ยน โชว์กางเกงสี น้ าเงิ นหราอยูเ่ ลย "เออไอ้สด


ให้กเู ปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนก็ไม่ได้ "
มันหัวเราะรับคําบ่นนั้นพลางเอื้อมมือจะเปิ ดประตูให้นง แต่อย่าหวังว่าไอ้โน่ จะยอม (เหอ ๆๆ) ผมคว้า
ั่

ประตูได้กอนมันก็เปิ ดเข้าไปนังเองเลย แว่วยินเสี ยงไอ้ปณณ์หัวเราะขํา (ขําเชี่ ยไรของมัน ) ก่อนจะวนไปนัง



ทางฝังคนขับเองบ้าง "มึงนันแหละ มาหากูจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนก็ไม่ได้เนอะ "



ผมฟั งประโยคนั้นแล้วก็ได้แต่เงี ยบ ...
จริ งของมัน ........ ผมรี บจริ ง ๆ นั่ นแหละ.... สําหรับผม วันนี้ ผมอยากใช้ทกนาทีให้คมค่าทีสุด ..

ุ้ ่

ปุณณ์สตาร์ทรถพลางมองหน้าผมล้อ ๆ "คิดถึงรึ ไงครับ "
"............................." ผมนิ่ ง ไม่ได้ตอบคําถาม .. หรื อถึงอยากพูดอะไรตอบก็คงไม่ทน เมือท่อนแขนแกร่ ง
ั ่
พาดมาโอบรั้งไหล่ผมไว้ ให้เข้าไปใ กล้เจ้าของแขนท่อนนั้นเสี ยก่อน
ปุณณ์ประทับริ มฝี ปากลงบนหน้าผากผมแน่ นราวกับจะส่งผ่านความรู ้สึกทั้งหมดทีปณณ์มผานมาทางจูบนี้
่ ุ ี่
.. "คิดถึงจังเลย วันนี้ ไม่เห็ นเจอ แวะไปหาทีชมรมก็ไม่อยู่ "

"ไปมาตอนไหนวะ " ผมเบียงหน้าหลบมันนิ ดหน่ อย แต่อีกฝ่ ายยังคงตามมาหอมแ ก้มได้ไม่ยอมหยุด "ตอน

เย็น... ไปแล้วเจอแต่น้องม .4 หน้าตี๋ ๆ บอกว่าถูกโน่ ใช้เฝ้ าห้องชมรม "

112


"ไอ้เป้ อ... น่ ะ.." ผมตอบพลางผลุบสายตาลงตํ่า .... เพราะรู ้ตวเองดีวาตอนเย็นทีหายไปนั้น ผมออกไปทําไม


และคุยเรื่ องอะไร....
ปลายจมูกโด่งของปุณณ์คลอเคลียไปเรื่ อยเช่ นเ ดียวกับริ มฝี ปาก จนสุดท้ายมาหยุดตรงปากผมเนิ่ นนาน ....
นานจนต้องผลักออก "จะไปมัย บางแสน ..."

่ ั
"เออว่ะ.. อยูกนแบบนี้ ตองไม่ได้ไปไหนแน่ เลย " มันว่าพลางขํา ก่อนจะปล่อยให้ผมเขยิบตัวกลับมานังข้าง


เบาะคนขับได้อย่างอิสระเหมือนเดิม
"แล้วเดินไปเดินมานี่ ไม่เจ็บแ ล้วรึ ไง หึ๊ ?" เสี ยงปุณณ์ถามขึ้นอีกครั้งเมือจอดรถรอเลี้ยวออกจากซอยหน้า


ถนนทองหล่อ ผมยักคิวให้กบคําถามนั้นเรี ยบ ๆ "ก็ดีข้ นเยอะ ขืนนอนเฉย ๆ ทังวันมีหวังง่อยแดก .. มึงอะ"



"ยาแก้ปวดช่ วยได้ ..." ปุณณ์พูดพลางหัวเราะหึ หึจนผมต้องหัวเราะตาม มันยืนมือมาคว้ามือผ มไปจับไว้บน

เกียร์พลางใช้นิ้วชี้ เขียหลังมือผมเล่นช้า ๆ

็่

"เอ... งั้นคืนนี้ กตอได้แล้วสิ " ทําเสี ยงซะแอ๊บแบ๊ว แต่ไม่ตองหันไปมองก็รู้ดีวาไอ้ห่านี่ ทาหน้าหื่ นแบบไหน


อยู่

ผมมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็ นแสงไฟสี สมเรี ยงแถวเป็ นแนวยาวตลอดสองข้างทาง


"อืม...."

18th CHAOS

ไอ้ปณณ์ขบรถเร็ วก็จริ งอยู่ แต่กว่าเราทั้งคูจะเห็ นทะเลบางแสนก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทมแล้ว ผมกับมัน
ุ ั
ุ่

113

ตัดสินใจจอดรถเข้าข้างทางเพื่อหามือดึกกินกันในร้านอาหารแห่ งหนึ่ ง เนื่ องจากเห็ นว่าพวกนักศึกษาแถวนั้น

แวะจอดรถอุดหนุ นกันเยอะแยะ
"คนเยอะสงสัย จะอร่ อย" นี่ คอคําพูดของไอ้สารถี ทีทาเอาผมยิมแป้ น เพราะแสดงให้เห็ นว่าตรรกะร้าน

่ ํ

ไหนคนเยอะแสดงว่าร้านนั้นอร่ อยไม่ได้มคนคิดแค่ผมคนเดียว หึ หึหึ .. ต้องเอากลับไปเย้ยไอ้โอมซักหน่ อย

แล้วว (มันด่าผมเพี้ยนประจําเวลาผมพูดงี้ ครับ ผิดตรงไหนเนี่ ย )

ปุณณ์ดบเครื่ องยนต์ ลงแล้วเอื้อมมือมาจัดเสื้อกันหนาวผมให้เข้าทีเ่ ข้าทาง ก่อนจะเปิ ดประตูรถ

และแล้วการปรากฏตัวของเราสองคนก็ดยงใหญ่ข้ นทันใด เมือทันทีทกาวขาเข้าร้าน ก็ถกจับตามองเป็ น
ู ิ่


ี่ ้

ตาเดียว คงเพราะชุ ดนักเรี ยนโชว์ตวอักษรย่อโรงเรี ยนซะหรา ประกอบกับกางเกงนักเรี ยนสี น้ าเงิ นของผมทํา


ให้ทกคนในร้านสะดุดตามากกว่าชุ ดอื่น ๆ ... หรื อถ้าลองคิดดูดี ๆ อีกทาง ..

ไอ้คนทีมากับผมมันหล่อเกินไป -_-"...............

สรุ ปว่าคงจะสองอย่างรวมกันครับ คนนึ งหล่อ คนนึ งชุ ดนักเรี ยนมัธยม ผสม ๆ ปนกันเข้าเลยกลายเป็ น
จุดเด่นในทีสุด แน่ นอนว่าผมล่ะเก ร็ งแทบแย่ กับสภาพทีตองแวดล้อมด้วยสายตาจากคนแปลกหน้าอย่างนี้

่ ้
ในขณะทีปณณ์ดสบายดี จนผมดูไม่ออกด้วยซํ้าว่ามันรู ้ตวรึ เปล่าว่ากําลังถูกรุ มมองด้วยสายตาจากคนทั้งร้าน
่ ุ ู

พุ่งมาทีเ่ ราสองคนเป็ นทางเดียว - __-"
เออ ช่ างแม่ง.. อย่าสนใจดีกว่า - _-"

่ ั
หลังจากทีปล่ อยให้ปณณ์และผมยืนหมุนกันไปมาในร้าน เพราะหาทีนงไม่เจออยูสกครู่ แล้ว ก็มบริ กรหญิง


่ ั่

หน้าตาสะสวยคนหนึ่ งเข้ามาเชื้ อเชิ ญหาทีนงให้พวกเราในทีสุด .. ผมล้มตัวลงกับเก้าอี้แล้วก็ยงงง ๆ ว่า
่ ั่


บรรยากาศในร้านนี้ ให้อารมณ์แบบไหนกันแน่ ระหว่างร้านข้าวหรื อร้านเหล้า เพร าะผมเห็ นบางโต๊ะก็มแต่

่ ่
ข้าวไม่มเี หล้า ส่วนบางโต๊ะก็มแต่เหล้าไม่มขาว (อะไรเนี่ ย) แล้วก็อดสงสัยอีกไม่ได้วา ทีใส่ชุดนักเรี ยนมานัง

ี้


114

หน้าตาหรอหราในสถานทีแบบนี้ น้ น จะไม่เป็ นไรจริ ง ๆ เหรอออ




แต่โต๊ะข้าง ๆ ผมทีนงกดเบียร์กนทั้งทีใส่ชุดนักศึกษาอยูสลอน คือคําตอบ - _-"....
่ ั่


โดยไม่ปล่อยให้ผมได้คดอะไรเพ้อเจ้อนาน เสี ยงคนสังกับข้าวก็ดงขึ้นไม่ไกลจากตัวผมเสี ยก่อน




"เอา......


ยําหนังหมู ลาบ เอ็นข้อไก่ทอด ข้าวเกรี ยบพริ กเผา แล้วก็ไฮเนเก้น 1 ทาวเวอร์ " ไอ้สด ....... กูวาแล้วเมนู มน


แปลก ๆ .. ผมรี บเอื้อมมือไปโบกหัว ไอ้นักเรี ยนดีเด่นทันที "กูหิวข้าวมังเหอะ สัด !"

"อ้าววว ยังไม่กินมาอีก !?"
"เออ....." ก็จะเอาเวลาทีไหนไปกินล่ะวะ ตอนเย็นผมมัวแต่นงคุยกับยูริเรื่ องมันน่ ะแหละ กว่าจะกลับถึง

ั่
บ้านก็เล่นเอาเซ็ง เซ็งแล้วยังต้องเดินเก็บข้าวของยัดใส่กระเป๋ าเพื่อแบกไปจนถึง บ้านมันนันอีก ! จากตอนแรก

กะว่าอยากแค่ไปนอนค้างด้วยเฉย ๆ แต่ดนเสื อกโดนเจ้าของบ้านยิงยาวมาไกลถึงนี่ .... ดวงเดินทางดีชิบหาย

"สังสิ อะ.." เสี ยงไอ้ปณณ์บอกพลางยืนเมนู ส่งมาทางผม ทั้งทีมนไม่ได้เปิ ดเลยสักนิ ดตอนทีสง สรุ ปว่าจะ


่ ั
่ ั่

เอาไปยึดไว้แต่แรกทําห่ าอะไร ผ มก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ... ผมเกาหัวตัวเองแกรก ๆ พลางเปิ ดเมนู เพียงสอง
วินาทีแล้วปิ ดฉับ "เอาข้าวผัด ... แค่น้ นแหละ"

"กินไรไม่สร้างสรรค์เลยว่ะโน่ " ไอ้ห่านันยังมีหน้ามาบ่น เป็ นเพราะใครล่ะวะ

"ก็มงเสื อกสังเบียร์ จะให้กแดกไร ไอ้นี่มนเข้าสุดแล้ว .... เอาตามนี้ แหละพี่ " ผมว่าพลางยืนหนังสื อเมนู คน






กลับไป บวกกับรอยยิมแค่นิดหน่ อยก็มากพอจะทําให้พี่สาวคนสวยทีรับออเดอร์ถึงกับเคลิมได้แล้ว หึ หึ



บางทีผชายเราก็ตองหัดบริ หารเสน่ ห์ตวเองกันบ้างง
ู้


"ทําเป็ นยิม ... ตั้งใจยัวรึ ไง" อ้าวไอ้นี่ .. หาเรื่ องไรอีกวะ !!


"ยัวห่ าไร... หิ วชิ บหาย ใครจะกินอิ่มมีสุขเหมือนมึงล่ะ "


..

115

"แน่ น้อน...." ฮึ่ม... ตอนยังไม่สนิ ทกันมันกวนตีนน้อยกว่านี้ ใช่ ปะคับ ... แม่ง .. ไม่น่าเลยกู ผมทําหน้าเซ็ง
พลางใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็ นจังหวะตามดนตรี ทวงของร้านเล่นอยู่
ี่
ร้านนี้ มวงดนตรี สดเล่นด้วยครั บ แนวเพลงเป็ นแบบฟั งสบาย ๆ ตามประสาวงเล็ก ๆ ทัวไป นับได้อยู่ 5 คน


ผมเห็นแล้วโคตรคันไม้คนมืออยากจะขึ้นไปแจมด้วยเลยครับ ... แต่เออ พูดถึงเรื่ องวงดนตรี แล้วนึ กออก

"เมือตอนเทียงกูไปส่งโครงการงานคริ สมาสต์ทสภาฯมา ไม่เห็ นเจอมึง "


ี่
"เอ๋ า... ผมไม่ใช่ ยามเฝ้ าห้องสภาฯนี่ หว่า .. เทียงก็ไปหาข้าวกินสิ ครับ !" สรุ ปว่าทีผมถามเมือกี้กลายเป็ น



คําถามโง่ ๆ ไปซะงั้น แม่ง .. อารมณ์เสี ยว่ะ ... ไม่มอารมณ์จะเถียงกับมันแล้วด้วย คนยิงหิ ว ๆ อยู่


ผมเบ้ปากพลางแค่นหัวเราะ "เหอะ ๆ.... แล้วกับข้าวคอนแวนต์อร่ อยไหมล่ะคุณปุณณ์ ..." ตั้งใจจะพูด
ประชดสะเปะสะปะไปงั้น .. แต่คดไม่ถึงว่ามันจะสะอึกไปจริ ง ๆ

"ก็ดี......." ปุณณ์ตอบผมสั้น ๆ ก่อนจะเงียบเสี ยงไป นําให้ควทั้งสองข้างของผมเลิกขึ้นสูงอย่างใช้ความคิด
ิ้
... เอมคงจะรู ้เรื่ องนั้นเมือตอนบ่ายทีปณณ์ออกไปกินข้าวด้วยสิ นะ

่ ุ
"กูเจอน้องมึงที่ คอนแวนต์ดวย ... ไอ้ตน่ะ " เสี ยงไอ้ปณณ์เริ่ มชวนคุยต่อพลางเอื้อมรับเมนู แรกทีเ่ ป็ นยําหนัง

ี๋

หมูจากพี่พนักงานเสิร์ฟคนนั้นมาด้วย กลิ่นเปรี้ ยวจากมะนาวโชยผ่านเตะจมูกผมทําเอานํ้าลายสอเพราะ

ตอนนี้ กาลังเริ่ มหิ วจัด

ผมยกส้อมขึ้นหมายจะจิมหนังหมูพลางพูดต่อ "เออ ไอ้เป้ อ มันฝากท้องไว้กบสาวแถวนั้นประจําแหละ " แต่

เพราะพูดไปตักไปความเร็ วมือเลยช้ากว่าไอ้แสบปุณณ์ทดนเสื อกจงใจเขียชิ้ นทีผมหมายปองไว้ได้ แล้วเอา
ี่ ั


ขึ้นไปจิมเข้าปากมันเองเสร็จสรรพ "สัด..." ขอด่าหน่ อยเหอะ

"เออ ก็อยากจะบอกเหมือนกันว่าเจอทุกครั้งทีไป ฮ่า ๆ " มันว่า พลางเคี้ยวชิ้ นทีควรจะเป็ นของผมตุย ๆ แต่



็ ้
รอไม่นานนักกับข้าวจานอื่นก็ทยอยเข้ามาพร้อม ๆ กับทาวเวอร์เบียร์ทปณณ์สง "เด็กชมรมกูกตองเนื้ อหอม
ี่ ุ ั่

116

เหมือนประธานชมรมมันเป็ นธรรมดา " ผมได้ทเี กทับมัน จนมันต้องส่งเสี ยงหัวเราะหึ หึกลับมา
"แต่ไม่เท่ากูหรอกมัง .." อืมม กล้าพูดดดนะไอ้ปณณณ์ ผมเหลือบตามองมันพลางยักคิวข้างนึ งล้อ ๆ



็่

"กูกวา .... พี่สาวโต๊ะข้างหลังจะแดกมึงอยูแล้วหวะ " เพราะผมเห็ นมาตั้งนานแล้วว่านักศึกษาสาวโต๊ะข้าง ๆ
็ ํ
จ้องเพื่อนผมตาเป็ นมัน แต่กทาเป็ นไม่สนใจซะเพราะแบบนั้นคงปลอดภัยมากกว่า
"ข้างหลังมึงก็ จะแดกมึงว่ะ ..." ไอ้ปณณ์โต้กลับมายิม ๆ แต่ผมว่าไม่ตองพูดจะดีกว่านะ เหอะ ๆๆ ผมยัก



ไหล่ไม่สนใจคําพูดมันก่อนจะยืนกดเบียร์ใส่แก้วตัวเองจากหลอดสูงเพื่อล้างปากก่อนหน่ อยซักยกหนึ่ ง


ฟองเบียร์ทเี่ ริ่ มฟูปีนขอบแก้วทําให้ผมต้องยกมาดื่มเพื่อกันไม่ให้หก ก่อนจะรู ้สึก เศร้าหนึ บ ๆ ตรงอกข้าง
ซ้ายขึ้นมาแปลก ๆ ...
ผมไม่เคยชอบตัวเองทีเ่ ป็ นแบบนี้ เลย .. มันเหมือนมีอะไรมาติดถ่วงเอาไว้ ให้ผมหัวเราะไม่ออก ยิมได้ไม่


เต็มที่ .. แม้วาจะพยายามพูดจากวนตีนปุณณ์มง ด่าปุณณ์มง ให้ดเู หมือนคนปกติทกอย่าง แต่ในใจลึก ๆ จริ ง ๆ
ั่
ั่

แล้ว ทั้งหมดทีผมทําออกไปเป็ นเพียงแค่หน้ากากทีถกสร้างขึ้นมาบดบังความเศร้าไว้เท่านั้น .. ผมปิ ดมันไว้

ู่
ทัง ๆ ทีรู้ดีวายังไงก็ไม่มทางหนี ไปไหนได้ แต่อย่างน้อย ๆ ขอแค่ในเวลานี้ ผมได้หลอกตัวเองว่าผมยัง

้ ่ ่

สบายดีกพอ
บทสนทนาบนโต๊ะเราเงี ยบลงเมือปุณณ์เพียงนังจิบเบียร์อยู่ เงี ยบ ๆ ไม่ได้กวนประสาทอะไรต่ออีก ... ผม


่ ั ู่ ั


่ ั
ลอบมองดวงตาคมคูน้ นทีดท้งหม่นหมองและเหม่อลอยพิกล จนบางทีกอยากจะรู ้วาเจ้าของดวงตาคูน้ นกําลัง
คิดอะไรอยู่
ผมไพล่นึกไปถึงจูบของปุณณ์บนรถทีดทงหงอยเหงาและเว้าวอนเหลือเกิน .. ไม่รู้เป็ นแค่ผมทีคดมากไปเอง
่ ู ้ั
่ิ

หรื อเปล่าว่าอีกฝ่ ายก็ดมเี รื่ องในใจมากมายไม่แพ้กน


117


ทํานองเศร้าของเพลง thank you ดังคลอระหว่างผมยกเบียร์ข้ นกระดกแก้วแล้วแก้วเล่า จนดูผาน ๆ


เหมือนกับลุงแก่ทโดนเจ้านายหักเงิ นเดือน เลยแวะมาดื่มย้อมใจยังไงยังงั้น (พบเห็ นได้บอย ๆ ตามลานเบียร์ )
ี่
ซึ่งไอ้ปณณ์ก็ คงสังเกตเห็นพฤติกรรมนั้นอยูเ่ หมือนกันถึงได้คว้าข้อมือผมเอาไว้ทนก่อนจะซดแก้วทีห้าลงคอ



แบบ non-stop hits
"เฮ้ย!! ท้องว่างไม่ใช่ รึไง! ดื่มแบบนั้นกระเพาะแหกพอดี " เป็ นไปตามคาด .. มันโวยใส่ผมพลางยึดแก้ว

เบียร์ไปจากมือโดยละม่อม .. หึ หึ .. ได้ขาวว่ามึงเป็ นคนสัง มาเองแท้ ๆ แต่พอกูจะกินเสือกห้าม หึ หึ .. ไอ้เวร..

ผมยักไหล่ดวยท่าทางกวนตีนทีสุดกลับไปหามัน แล้วคว้าแก้วนํ้าเปล่ามาดื่มตามเพื่อล้างคอ ก่อนจะตั้งหน้า



ตั้งตาจัดการกับข้าวผัดชามใหญ่ ขณะทีปณณ์กแลดูมความสุขดีกบเอ็นข้อไก่ทอด
่ ุ ็

"วันนี้ ยริบกมาหากูถึงโรง เรี ยน ตกใจหมดเลย " ผมเริ่ มพูดทําลายความเงียบบนโต๊ะ (ทีมแต่เสียงเพลงจากวง
ู ุ
่ี
ดนตรี ) จนแอบเห็ นมันสะดุงนิ ดหน่ อย น่ าสงสัยว่าอีกฝ่ ายคงกําลังเหม่ออยู่

นัยน์ตาของปุณณ์วบไหวไปครู่ หนึ่ งก่อนจะคลี่ริมฝี ปากยิมกลับมาเหมือนเคย "เหรอ... เออ เป็ นไงอะ"


"มึงออกกฏปราบเ กรี ยนโรงเรี ยนเรามังเด่ะวะ ! เห็นผูหญิงขาว ๆ ญี่ปนหน่ อยเป็ นไม่ได้ ... กูโผล่ไปหายูริช้า

ุ่

กว่านั้นหน่ อยน่ ากลัวจะโดนลากเข้าข้างทางว่ะ " ผมบ่นเป็ นชุ ดไปพลางพุยข้าวในแก้มไปพลาง ได้ยนเสี ยง


หัวเราะของไอ้คนทีนงฝั่งตรงข้ามแว่วดังมาเป็ นระยะ ๆ
่ ั่

"ด่าคนอื่นเค้าเกรี ยน.. หัวมึงขนเยอะตายล่ะ " อ้าวไอ้สาดดดดด ด่ากูไม่วาแต่เสื อกตบเหม่งด้วยนี่ มเี ฮ
แน่ นอนว่าผมปัดมือมันทิง "ของกูเค้าเรี ยกสกินเฮดเว้ย สาดดด "


"มึงเมายาคุมเหรอ สกินเฮดพ่อมึงสิ เป็ นงี้ ... แล้วอยูดี ๆ พูดเรื่ องยูริทาไม " นันสิ วะ.. ผมพูดทําไม .. ไม่อยาก


บอกเลยว่าจริ ง ๆ ทียริมาก็เกี่ยวกับมึงทั้งนั้นนันแหละ
ู่


"ไม่รู้วะ แล้วมึงกับเอมเป็ นไงมัง ..." ทางทีดีตองรี บปัดออกให้พนตัวจะฉลาดกว่า .. จริ ง ๆ แล้วผมไม่ได้
่ ้



118

ตั้งใจถามกินนัยอะไรปุณณ์มากมาย แต่ดเู หมือนมันสะอึกอุก
่ ั
"ก็ไม่เป็ นไง ..........." เสี ยงเบา ๆ ของปุณ ณ์ตอบมาว่าอย่างนั้น ก่อนทีมนจะเว้นระยะคําพูดต่อไปอยูพกหนึ่ ง
่ ั
... "ยังสวยหล่อเหมือนเคย " หื้ ม ไอ้สาดดดดดดดดดดดด กูจะเริ่ มเกลียดมึงก็ตอนนี้ แหละ
ผมไม่รู้จะด่ามันต่อว่าอะไรดี (เสื อกจะเป็ นความจริ งอีก ) เลยแกล้งทําเป็ นสําลักข้าว ยกนํ้า (เปล่า )มาซด แล้ว
ชู นิ้วกลางให้มนดูเป็ นขวัญตาอย่างนั้น เหอะ ๆ เห็ นมันหัวเราะตาหยียกใหญ่เหมือนกําลังถูกใจแล้วก็ยงรู ้สึก

ิ่
หมันไส้หนักขึ้นกว่าเดิม

เดี๋ยวพ่อเอาจิมตาแม่งเลย

ผมวางแก้วทีน้ าหมดเกลี้ยงในมือลงก่อนจะหยิบช้อนส้อมเพื่อโซ้ยต่อ แต่แล้วกลับมีคาพูดหนึ่ งหลุดออกมา
่ ํ

จากปากของผม เอง

"ก็ดี... กูละกลัวใจมึงจะได้หลังแล้วลืมหน้า ฮ่า ๆๆๆ " หัวเราะครับ ... ผมหัวเราะ ... ทัง ๆ ทีแม่งไม่ได้น่าขํา
้ ่
สักเท่าไหร่ ..... เอาจริ ง ๆ คือผมไม่ขาเลย สิ่งทีทาได้มเี พียงส่งเสี ยงหัวเราะฮ่า ๆ ส่งเดชไป ทั้งทีในใจรู ้สึก

่ ํ


แปลบไปหมดเหมือนมีมดพันเล่มปักอยูต ามขั้วหัวใจ

ยิงผมหัวเราะดังเท่าไหร่ ก็แสดงว่าผมสมเพชตัวเองมากเท่านั้น ... แค่น้ นเอง



"หึ หึ......" ปุณณ์แค่นหัวเราะตามผมก่อนจะเอี้ยวตัวไปกดเบียร์เพิ่มแก่แก้วมันทีพร่ องลงไปเยอะแล้ว

่ ั
แต่ดวงตาคมคูน้ นกลับไม่แสดงความรู ้สึกอะไรขณะทีพูดคําต่อมา

"ไม่หรอก..."

119

ผมรู้สึกเจ็บปลาบตั้งแต่ปลายเท้าลามถึงหัวใจเมือได้ยนคําตอบนั้น ก่อนจะยักคิวข้างหนึ่ งอย่างคนทียอมรับ
่ ิ


มัน..
ก็บอกแล้วว่าทีเ่ ฮงซวยน่ ะ ... ตัวผมเอง

19th CHAOS

หลังจากทีกินทั้งข้าวและกับแกล้มเสร็ จจนอิ่มแปร้ ซัดตามด้วยเบียร์ 1 ทาวเวอร์ ทั้งผมและปุณณ์กก่ ึม ๆ


กันไปเรี ยบร้อย ถ้าจะถามว่ากึ่มขนาดไหนลองคิดดูวาหนึ่ งชัวโมงสุดท้ายก่อนออกจากร้าน ผมถึงขั้นขึ้นไป

โชว์สกิลความเป็ นประธานชมรมดนตรี ด้วยการเปิ ดมินิคอนเสิ ร์ตร่ วมกับพี่นักดนตรี ในร้านยาวรวด

12

เพลง (หนึ่ งโหล) ทั้งเล่นกีตาร์ ร้องเพลง คี ย์บอร์ด ตีกลอง ตบเบส ผมแจมหม๊ดดด ... โห... พูดแล้วจะหาว่าคุย

ครับ ดนตรี ไทย วงโย เครื่ องออเคสตร้า ผมเล่นได้ท้งนั้น ไม่ง้ นจะเป็ นประธานชมรมดนตรี ได้ไง ฮ่า ๆๆ



(แต่

ถ้าไม่เมาผมคงไม่ทาอะ คิดแล้วอายตัวเอง )

แน่ นอนว่าตอนเข้าร้านฮื อฮาขนาดไหน ขาออกมานี่ ฮือฮายิงกว่ า ฮ่า ๆๆ พวกผมเดินออกจากร้านด้วยเสี ยง

กรี๊ ดกระหึ่ มของพี่สาว ๆ นักศึกษาทีเ่ ริ่ มนังก้นไม่ตดโต๊ะกันเพราะแต่ละเพลงทีเ่ ล่นไป ช่ างเปลี่ยนคอนเซปต์


จากร้านอาหารธรรมดาให้กลายเป็ นผับย่อย ๆ ได้ในพริ บตา หึ หึ .. ก็แหม... เห็นทุกโต๊ะเขามีเหล้ามีเบียร์ต้งอยู่

นี่ ครับ ไอ้จ ะให้นงฟั งเพลงสบาย ๆ ช้า ๆ ก็กลัวว่าเดี๋ยวจะง่วงหลับคาโต๊ะกันพอดี
ั่
เวลาเกือบเทียงคืน เราเช็คบิลออกจากร้านด้วยราคาทีพี่เจ้าของลดให้เกินครึ่ ง ! แหม... ไม่รู้จะยกความดี


ความชอบให้ใคร ระหว่างผม ทีเ่ ปิ ดมินิคอนเสิ ร์ตกางเกงนํ้าเงิ นเอาใจแม่ยกสาขาบางแสน หรื อไอ้เ ชี่ ยปุณณ์
ทีหล่อสะท้านชายหาดจนป้ า ๆ นักศึกษาแถวนั้นรี บกดโทรศัพท์เรี ยกเพื่อนยิก ๆ ให้เข้ามากินข้าวร้านนี้ จน

คนแน่ นขนัด
แต่ยงไงก็เหอะ เราสองคนขับรถออกจากร้านด้วยสี หน้าเปื้ อนรอยยิมกว้างง อย่างหุ บไม่อยู่ ปุณณ์พารถ


ฮอนด้าสองประตูของมันขับลัดเลาะถนนริ มชายหา ดไปเรื่ อยเปื่ อย ขณะทีเ่ ปิ ด moon roof ให้ผมได้ชม

120

พระจันทร์ดวงสวยเต็มตา
มีความสุขจนไม่อยากให้คนนี้ ผานไปเลยแฮะ ... เวลาเล่นเกมจับผิดยังมีปมหยุดเวลาเลย แล้วทําไมในชี วต
ื ่
ุ่

จริ งถึงไม่มมง
ี ั่
ผมแอบมองใบหน้าด้านข้างของปุณณ์ทเี่ จือรอยยิมอยูเ่ ช่ นเดียวกัน


เราสองคนขับรถวนรอบชายหาดไปเรื่ อย พลางซัดเบียร์จากเซเว่นอีกสามสี่กระป๋ อง ก่อนจะหยุดรถลง
เช็ คอินทีโรงแรมริ มหาดแห่ งหนึ่ ง แม้จะว่าแพงหู ฉี่สาหรับทะเลบางแสน แต่บตรวีซ่าสี ทองของไอ้ปณณ์ช่วย




ได้
"ไว้มตงค์แล้วจะใช้ให้นะ " ผมว่าพลางตบไหล่มนปุ ๆ ระหว่างเดินไปห้อ งพักริ มทะเลของเรา ได้ยนเสี ยง
ี ั


มันหัวเราะรับคําพูดผม ก่อนจะยืนมือมาตบเกรี ยนผมดังปั้ก !

ถ้าเยียวรดทีนอนคืนนี้ มงก็เปี ยกนันแหละไอ้เวร !!





"คิดมากไร ตังค์นี่เดี๋ยวกูหักจากค่าชมรมมึง " อ้าววววววว พูดงี้ กสวยดิ่ครับ !! ผมถลึงตามองหน้าไอ้ปณณ์ที่

ทําเป็ นผิวปากไม่สนใจ พลางไขประตูห้องหมายเลข 17 อยู่ นี่ ถาเหวียงเป้ ฟาดหัวมันได้ผมคงทําไปแล้ว ติด
้ ่
แต่เป้ โคตรหนัก ให้เหวียงขึ้นมาล่ะแขนผมคงได้มหัก


"โอ่ยยยยย สบายยยยยยยยยยยยยยยยยย " ทันทีทประตูห้องเปิ ดออก ผมก็รีบเขวี้ยงเป้ โรงเรี ยน แล้วปรี่ ไป
ี่
่ ั
เปิ ดประตูกระจกรับลมทะเลทั นที ขณะทีไอ้ปณณ์ยงคงสาละวนอยูกบการล็อคประตูห้องให้แน่ นหนา ไม่รู้
่ ุ ั
แม่งกลัวโจรเข้าหรื อกลัวผมหนี
่ ่
ผมยืนสูดลมทะเลตรงริ มระเบียงได้ซกพักก็รู้สึกถึงวงแขนอุนทีตระกองกอดรอบเอวผมไว้หลวม ๆ จาก


ด้านหลัง พร้อมทั้งใบหน้าคนมาด้วยกันก้มซุกอยูบริ เวณไหล่ .. ผมเหล่ต ามองปุณณ์พลางยักไหล่ข้นลงให้

หัวมันเด้งดึ๋งเล่น ๆ "เฮ้ย! เพิ่งมาถึงจะปลํ้ากูเลยเหรอ ไม่ไหว ๆๆ หื่ น " แกล้งกวนตีนมันไปอย่างนั้นแหละ หึ
หึ

121

"มึงแหละหื่ น กูยงไม่ได้ทาไรเลย " แน่ นอนว่ามันต้องด่าผมกลับ แต่เสี ยงฟั งดูออ้ ีมากเพราะยังคงซุกหน้ากับ


ู้
บ่าผมอยู่ ผมหัวเร าะกับคําตอบนั้นพลางลดมือทีเ่ กาะราวระเบียงอยู่ ลงมาจับมือปุณณ์ทโอบผมไว้แทน
ี่

"เป็ น


อะไรห๊ะ?" เพราะอยูดี ๆ เข้ามาอ้อนแบบนี้ ตองมีอะไรแน่ ๆ




"ขออยูแบบนี้ ซกพักได้มย ............" เสี ยงนั้นของปุณณ์ฟังดูออนแรงจนทําให้ผมระลึกได้วาควรหยุดกวน

้ั
ตีนมันซักที สิ่งที่ ทําในเวลาต่อมาจึงกลายเป็ นการอิงหัวตัวเองลงกับหัวมันแล้วยืนนิ่ ง ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ ายกอด
ผมได้นานเท่าทีตองการ
่ ้
"แต่ถาตะคริ วกินขากู มึงโดน ..."


***

'I could be brown, I could be blue, I could be violet sky~'
เวลาผ่านไปพักใหญ่ทเี่ รายืนกอดกันจนโทรศั พท์เครื่ องสี ดาของปุณณ์ส่งเสี ยงทําลายความเงี ยบ ผมเหลือบ

มองโนเกียเครื่ องนั้นทีท้งร้องทั้งสันอยูบนโต๊ะวางของซึ่งปุณณ์วางทุกอย่างทิงไว้บนนั้น
่ ั
่ ่

"ลืมปิ ดเครื่ องเหรอเนี่ ย ..." เสี ยงทุมนั้นบ่นกับตัวเองเบา ๆ ข้างหู ผม ก่อนจะคลายวงแขนออก เตือนให้นึก

ไปถึงเรื่ องทีเ่ พิ่งคุยกับยูริเมือตอนเย็นอีกครั้งทันที ..


ผมมองตามแผ่นหลังภายใต้เสื้อยืดสี เขียวทหาร ทีเ่ ดินผละไปยังทีวางโทรศัพท์ แต่ไม่ยกเห็ นวีแววหรื อทีทา



ใด ๆ บอกว่าปุณณ์จะกดปุ่ มรับสายเลย

"เฮ้ย! ปุ่ มนั้นมันปิ ดเครื่ อง ไอ้ควายยย " เมือเห็ นว่าปุณณ์งก ๆ เงิ่ น ๆ แถมยังคลํามืออยูบริ เวณปุ่ มปิ ดเครื่ อง

แทนทีจะเป็ นปุ่ มรับสาย ผมก็รีบปรี่ เข้าไปโบกเหม่งมันเพื่อเตือนสติทนที ก่อนจะถูกอีกฝ่ ายโบกหน้าผาก



122

กลับคืนมา "ก็กจะปิ ดเครื่ องไง ไอ้นี่ ..."

แต่อย่าคิดว่าผมจะยอมมันง่าย ๆ .. ในทีสุด เหตุการณ์ย้อยุดฉุดกระชากโทรศัพท์ (ทียงคงดังอยู่ ) จึงเกิดขึ้น


่ั
ผมเหลือบตามองเบอร์โทรเข้าโชว์เป็ นรู ปเอมหรา จนรู ้สึกเจ็บขึ้นมาแปลก ๆ "เอมโทรมา มึงจะปิ ดเครื่ อง
ทําไม"
เจ้าของมือถือหลบสายตาผมวูบทันที ................

'Why don't you like me? Why don't you like me? Why don't you walk out the door'.........................
เสี ยงริ งโทนโทรศัพท์มอถือดังเป็ นครั้งสุดท้ายก่อนจะเงี ยบไป ปุณณ์ฉวยโอกาสนั้นกดปิ ดเครื่ องอย่างไม่รอ

รี แต่ยงช้ากว่ายูริทโทรเข้ามือถือผมอย่างรวดเร็ ว

ี่
'ใครจะไปดีได้ทกชั่ วโมง ก็เรามันคนไม่ ใช่ ละครทีวี ~'

่ ้
ผมเหลือบมอง ไอโฟนตัวเองทีร้องอยูขางเป้ อย่างขํา ๆ

"พ่อบ้านหนี เมียว่ะ โทรตามกันให้วน หึ หึ .." แต่ขณะทีผมกําลังจะเดินไปกดรับสายยูริน้ นเอง ดันไม่ทนคน
ุ่



ทีไวเป็ นลิงกว่าอย่างไอ้ปณณ์ เพราะพ่อคุณเล่นคว้าโทรศัพท์จากมือผมไปกดตัดสายปิ ดเครื่ องหน้าตาเฉย ไม่



ฟั งอีร้าค้าอีรมผ มทียนอ้าปากค้างอยูนี่เลย
่ื
"เห้ย!! น้อย ๆ หน่ อย นันมือถือกูนะ ..." ถึงตรงนี้ กเ็ ริ่ มจะมีน้ าโหนิ ด ๆ แล้วครับ ใครแม่งสอนให้มนทําตัว



ไม่มมารยาทแบบนั้นฟะ

แต่คาประท้วงไหนก็ดเู หมือนจะไม่สะดุงสะเทือนกระดูกค้อน ทัง โกลนของปุณณ์ เพราะพี่แกเล่นทําหน้า



เฉยสนิ ทก่อนจัดการโยนไอโฟนลงเตียงอย่างไม่ใยดี ขณะทีผมอ้าปากหมายจะด่าต่ออีกซักรอบสองรอบ

ปุณณ์กลับคว้าตัวผมไปกอดไว้แนบแน่ นเสี ยก่อน
และผมก็คงจะขัดขืน ถ้าไหล่ของมันไม่ได้สนจนน่ าตกใจ ...............
ั่

123

"เป็ นไรวะปุณณ์ ?"
คนทีกอดผม ทั้งตัวสันและเสี ยงแหบพร่ า.. "คืนนี้ ให้มแต่เราก่อนนะ .... อย่าเพิ่งมีคนอื่นเลย..."



"........................"
ผมนิ่ งมองศีรษะของคนทีกอดผมแน่ นด้วยความรู ้สึกหลากหลาย .. ถึงในอกจะรู ้สึกโหวงไปหมด แต่ในหัว


กลับมีเรื่ องราวและความรู ้สึกมากมายว่อนไปมาอยูอย่างประหลาด ผมพยายามจะมองไป บนทางข้างหน้าแต่
ก็รู้สึกว่า ผมมองไม่เห็นอะไรนอกจากทางตัน ..

จริ ง ๆ แล้วในเรื่ องนี้ ผมเองต่างหากทีเ่ ป็ นคนอื่น .. ระหว่างปุณณ์กบผมใช้คาว่า 'เรา' ไม่ได้ดวยซํ้า ผมกับ


มันไม่ได้เป็ นอะไรกัน ไม่ควรเป็ นอะไรกัน และไม่มวนเป็ นอะไรกัน ต่อให้ความรู ้สึกทีปณณ์มตอ ผม หรื อ
ีั
่ ุ ี่


ผมมีตอปุณณ์มนจะคืออะไร และมากน้อยเพียงไหน ภาพทีมองเห็ นตรงหน้า ก็ยงคงมีแต่ภาพปุณณ์กบเอมที่



่ ่
ควรจะมีความสุขมากกว่าทีเ่ ป็ นอยูน้ ี อยูดี
ผมกอดมันกลับด้วยความรู้สึกเจ็บไปทั้งตัวเหมือนคนกอดลูกทุเรี ยน .. เพราะยิงผมกอดมันแน่ นเท่าไหร่

ความรู ้สึกเจ็บก็ ยิงทวีคณขึ้นเท่านั้น มันเจ็บจนผมไม่แน่ ใจว่าจะทนกอดมันได้ไปถึงเมือไหร่

่ ู
"มึงอย่ามีปัญหากับเอมเพราะกูเลยว่ะ ... พูดจริ ง ๆ " นี่ คอคําทีผมอยากพูดทีสุดในเวลานี้ ...
ื ่

ปุณณ์ส่ายหัวไปมาในอกผม "กูไม่ได้มปัญหากับเอมเพราะมึง ... กูมเี พราะตัวกูเอง .." เสียงมันฟั งดูท้งสัน

ั ่
เครื อและสับสน เหมือนคนจัดการอะไรตัวเองไม่ถก อ้อมแขนทีกอดผมไว้น้ นกําลังสันไหว บอกถึงสภาพ




จิตใจเจ้าของมันได้เป็ นอย่างดี
และผมไม่ควรทําให้แย่กว่านี้ ..
"พวกมึง ... มีปัญหาอะไร.. กัน ?" คําถามนี้ ตองการคําตอบ .. แต่อีกฝ่ ายกลับนิ่ งไปพักหนึ่ ง ก่อน จะพูดกับผม


124

็ั ่
"กูมนเหี้ ย .... กูมเี อมแล้วแต่กยงมายุงกับมึง .."


"คนเหี้ ย ๆ เขาไม่ดาตัวเองว่าเหี้ ยกันหรอก ... มา มานังคุยกันดี ๆ " ผมว่าพลางถอนหายใจพรู แล้วคลายวง

แขนออก เป็ นฝ่ ายนํามันนังลงมานังบนเตียงเอง


ปุณณ์กดปากเม้มแน่ น จ้องผ้าปูทนอนตลอดเวลา ไม่ยอมเงยหน้ามองผม "มึง ... กู... ขอโทษว่ะ .."
ี่
"ขอโทษไร พูดมาให้จบ "


"กูกบเอม........... มีอะไรกันแล้ว .." ในทีสุดคํานี้ กหลุดมาจนได้ ... ทั้งทีเ่ ป็ นคําเดียวกัน แต่เวลาฟั งจากปุณณ์

ู่
มันช่ างบาดได้ลึกกว่ายูริหลายสิ บเท่า จนผมรู ้สึกเหมือนตัวเองถูกน็ อคหน้าชา .. นัยน์ตาผมไหวอยูวบหนึ่ ง
ก่อนจะกลับไปมองหน้ามันต่อดังเดิม "เออ... แล้วไงอีก "
่ ั
ปุณณ์สูดลมหายใจลึกอีกครั้ง แต่คราวนี้ มนเงยขึ้นมาสบตาผมเต็มตา "แต่กกยงไม่ห้ามตัวเอง ... เวลาอยูกบ

ู็ั

มึง.." ดวงตาคมทีมองมา ผมเห็นแต่ความเจ็บปวด ... จนบางทีอดคิดไม่ได้วา ปุณณ์ เองก็คงจะเห็ นสายตาแบบ

เดียวกันจากผมเหมือนกัน

ริ มฝี ปากบางนั้นยังคงพูดต่อทั้งทีผมเริ่ มไม่อยากฟั งขึ้นไปทุกที ๆ "กูทงเอมไม่ได้ แต่กบมึงกูก็ ................. กู

ิ้

ไม่รู้จะทํายังไง .." ถึงตรงนี้ ปณณ์เริ่ มผลุบหน้าลงตํ่า พร้อมขยําผ้าปูทนอนจนยูยี่ .. เห็นดังนั้นผมจึงเอื้อมมือ

ี่
ตัวเองไปกุมมือมันไว้แผ่ว ๆ

เพราะผมรู้วาเรื่ องแบบนี้ ตองเป็ นผมเท่านั้นทีพูดเอง


"มึงฟั งนะ..." นี่ คอความพยายามทีลาบากมากทีสุดในชี วตผม ..

่ ํ


"เอมเป็ นผูหญิง .. เขาเสี ยหายแล้ว มึงจะทํางั้นไม่ได้ ... มึงต้องกลับไปดูแลเขา .... ส่วนกูเป็ นผูชาย กูไม่มี


อะไรเสี ยหาย" ทั้งทีคดว่าเป็ นแค่คาพูดธรรมดาทีสุดแล้ว แต่ปณณ์กลับสปริ งหัวขึ้นมาราวกับได้ยนเรื่ องผี
่ิ




อย่างไงอย่างงั้น

125



"โน่ .... ไม่พูดต่อ ..." เสี ยงนั้นขูแกมบังคับผม แต่ผมรู ้ดีวาจะยอมมันไม่ได้ .. ความพยายามทีเ่ หนื่ อยทีสุดใน

เวลานี้ คอการส่งยิ้ มออกไป

"ไปหาปื นกาวมายิงปากกูเด่ะ ... เอาเป็ นว่าเรื่ องมึงกับกูเฉย ๆ ไปแล้วกัน กูไม่คดมาก " ผมพูดทั้งรอยยิม



พลางมองหน้าปุณณ์ทอาปากทําท่าอยากเถียงอยูแว่บหนึ่ ง แต่ไม่มทางไวกว่าผม "บอกอีกรอบ กูไม่ใช่ ผหญิง
ี่ ้

ู้
สาดด" จบคํานี้ ผมถูกปุณณ์รวบข้อมือไว้ทนที

"โน่ เข้าใจไหมว่ามันไม่เกี่ยว .. ไม่เกี่ยวกับว่าใครเป็ นอะไร แต่เกี่ยวกับปุณณ์ทาอะไรลงไปแล้วบ้าง โน่

่ ั ่
เข้าใจรึ เปล่า!" นัยน์ตาคมนั้นจ้องผมนิ่ งจนไม่กล้าหลบตา ผมมองลึกลงไปในลูกแก้วสี ดาสนิ ทคูน้ นทีหมอง

จนดูยงไงก็ไม่คน .. ริ มฝี ปากบางของปุณณ์ยงคงพูดต่อ "ในเมือเรื่ องทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้ว .. โน่ ไม่พูดได้มย

ุ้


้ั
ว่าจะไป.."
แน่ นอนว่าผมขืนมือออกจากพันธนาการนั้นพร้อมเสี ยงหัวเราะทีสูอตส่าห์เค้นแทบตาย "ฮะฮะฮะ.. ไอ้ห่า
่ ุ้
....... มึงอย่ามาทําเป็ นพระเอก อยากเป็ นอิสลามเมียสี่รึไง " แม้จะรู ้สึกเหมือนร่ างกายไม่เหลือเรี่ ยวแรงอะไร
็ั
อีก แต่กยงคงมีเรื่ องทีตองพูดต่อไป ..
่ ้

"แล้วก็อย่าลืมว่ากูมแฟนแล้วเหมือนกัน .. ช่ วงนี้ งานบอลทํากูโคตรยุงด้วย ไอ้เอินจะให้ band ช่ วยตั้งหลาย




อย่าง ดังนั้นกูไม่วางรับจ็อบเป็ นแฟนมึงอีกคนหรอก เหนื่ อยย โอทีกไม่ได้ " ตลกปะครับ ... มันไม่ขาหวะ ...


ผมฝื นหัวเราะให้มนฟั งทั้งทีกอนนํ้าตามาจุกอยูตรงคอหอยแล้ว

่ ้
ผมอ่านออก ว่าสายตาของปุณณ์ทมองมาทางผมต้องการจะบอกว่าอะไร
ี่

และผมก็รู้ ว่าปุณณ์อานออก .. ถึงสายตานี้ ทผมต้องการบอกมัน
ี่
เรื่ องหลังจากนี้ คงไม่เหลืออะไรให้ปากพูดอีก ..
ผมกับปุณณ์หยุดมองหน้ากันนิ่ ง จนเดินมาถึงจุดสุดท้ายของอารมณ์ .. ผมยอมรับว่าตัวเองไม่เหลือความ
อดทนอีกต่อไป

126

"ปุณณ์ !" ผมโพล่งชื่ อมันออกมาพลางโถมตัวเข้ากอดเจ้าของชื่ อนั้นแน่ น อ้อมแขนปุณณ์ทตอบรับผม
ี่
เป็ นไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ในเวลานี้ ผมไม่เหลือความเข้มแข็งอีกต่อไป

มีแต่เสียงคนเห็นแก่ตวดังก้องอยูในใจว่า ผมไม่อยากปล่อยปุณณ์ไป

"โน่ ...?"
"มึง ...."
"ว่าไงครับ .."
"จนกว่าจะเช้า .... อย่าเพิ่งปล่อยกูนะ "


ตอนเริ่ มรักแทบไม่ตองใช้เวลา ... แต่ทาไมพอจะจากลา มันทรมานอย่างนี้ ละครับ



Special CHAOS
Can you hear it. เสี ยงจากปุณณ์

"ปุณณ์ ! ช่ วยดูงบชมรมเราให้หน่ อยสิ นะ ๆๆ หายไปตั้งสองหมืนกว่าแน่ ะ จะบ้าตายอยูแล้ว "

นี่ คอการปรากฎตัวของโน่ ทเี่ ซอร์ไพร์สผมทีสุดในรอบหลาย ๆ ปี .. เรารู ้จกกันก็จริ งครับ แต่ไม่เคยมีเรื่ อง



ต้องคุยกันสองคนแบบนี้ มาก่อน และแต่ละครั้งทีคย ก็ไม่เคยมีประ โยคไหนทียาวขนาดนี้ มาก่อนเช่ นกัน ..
ุ่

นึ กถึงวันนั้นทีไรก็ยงอดยิมไม่ได้ เพราะปกติแล้ว หน้าขาว ๆ ของโน่ ทผมเห็ นประจํามักเต็มไปด้วย
ั ้
ี่
หลากหลายอารมณ์เสมอ เดี๋ยวมันก็โวยวาย เดี๋ยวทําหน้ากวนตีน บางทีทาเหมือนกําลังวางแผนชัวอะไรซัก



127

่ ั

อย่างอยูกบบรรดาเพื่อนของมัน หรื อ ไม่กทะเล้นทะลึ่งไปเรื่ อย แต่วนนั้นแปลกหน่ อยทีมนทําหน้าเดือดร้อน

่ ั

สุดชี วตมาหาผมแบบทีไม่เคยเห็ นมาก่อนทําเอาต้องกลั้นขํา สารภาพก็ได้ครับว่าผมชอบแอบมองโน่ บอย ๆ



เพราะมันหลากหลายดี เห็ นหน้ามันทีไรก็ผอนคลายอารมณ์จากเครี ยด ๆ ให้ได้หัวเราะขําทุกที

แต่สาบานได้ วาถึงจะเป็ นอย่างนั้นผมก็ไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับโน่ สกครั้ง เพราะโน่ เป็ นเพื่อน (ห่ าง ๆ)ที่




ร่ าเริ งของผมเสมอ ผมรู้วาโน่ น่ะแมนเต็มร้อย เคยได้ยนว่ามีแฟนอยูทเี่ ดียวกับแฟนผม แต่ไม่เคยรู ้วาคนไหน

่ ั

เหมือนกัน ก็ได้แต่แอบคิดว่าเวลาเจ้านี่ อยูกบแฟนจะเป็ นยังไง จะกวนตี นเหมือนเวลาอยูโรงเรี ยนไหม (แฟน
มันคงเครี ยดอะครับ ) หรื อทีจริ งแล้วอาจจะสวีทหวานนํ้าตาลขึ้นอย่างคาดไม่ถึงเลยก็ได้ .. ใครจะรู ้

คําทีผมต่อรองโน่ ไปวันนั้นก็เกิดจากความบริ สุทธิ์ ใจล้วน ๆ เช่ นกัน ... ผมขอร้องมันโดยไม่เคยคิดมาก่อน

เลยว่าวันหนึ่ ง ทังผมและโน่ จะตกห ลุมกันและกันจนแทบถอนตัวไม่ข้ น



Aim : ยูริออนแล้วเรี ยกด้วยจ้ะ พูดว่า :
ปุณณ์อย่าทิงเอมไปไหนนะ


แต่ความจริ งไม่เคยมีอะไรง่ายอย่างทีใจคิด .. ผมนิ่ งมองข้อความนั้นทีส่งผ่านโปรแกรม msn มาทาง


จอคอมพิวเตอร์ของผม ก่อนจะถอนหายใจยาว
ผมรู้สึกว่าปลายนิ้ วชี้ ตวเองเคาะเม้าส์เบา ๆ เหมือนคนคิดอะไรเรื่ อยเปื่ อย ทั้งทีจริ ง ๆ แล้วสมองว่างเปล่า ...




ไม่ใช่ วาผมจะใจร้ายไม่รู้สึกอะไรกับเรื่ องนี้ แต่ไม่วาพยายามคิดแล้วคิดอีกยังไงก็ไม่เคยเห็ นทางออก
จนกระทังเรื่ องเดินทางมาจนถึงจุดนี้ ... ผมก็กลายเป็ นเหมือนคนวิงหนี ควา มจริ งไปโดยปริ ยาย ..


หลายครั้งผมทบทวนตัวเองจนไม่อยากเชื่ อว่าทุกอย่างกลายเป็ นแบบนี้ ได้ยงไง สิ่งทีผมรู ้สึกกับโน่ คออะไร



กันแน่ ... ผมรักโน่ ง้ นเหรอ?... ผมไม่กล้าคิดว่าตัวเองจะมอบสิ่งยิงใหญ่ขนาดนั้นให้เพื่อนทีเ่ พิ่งจะก้าวเข้าสู่


ชี วตผมแบบเต็ม ๆ เมือวันพุธ ได้



128

่ ้
ผมไม่สามารถจํากัดความคําว่า 'รัก ' ให้เจ้านันได้อย่างเต็มปาก ... แต่ผมอยากมีมน การมีโน่ อยูขาง ๆ ผมใน


่ ้
ระยะเวลา 1 อาทิตย์ทผานมากลายเป็ นสมบัตทมคามาก ทุกครั้งทีผมตืนมาแล้วเห็ นหน้าโน่ หลับอยูขาง ๆ ผม
ี่ ่
ิ ี่ ี ่
่ ่

อดคิดไม่ได้วาในเช้าวันต่อ ๆ ไปก็ขอให้เป็ นแบ บนี้ อีก ... จนกระทังเราก้าวลํ้าเส้นความเป็ น 'เพื่อน' ระหว่าง

กัน

ผมรู้วามันเชี่ ยมากทีทาอย่างนั้น ทังทีคนอย่างผมไม่มสิทธิ์ ทาแบบนั้นกับใครได้อีกแล้ว
่ ํ


้ ่
ผมอยากเป็ นลูกผูชายพอทีจะรักเอมได้ตลอดรอดฝั่ง ผมอยากประคับประคองความสัมพันธ์ของผมกับเอม


ไว้ให้สมกับ ทีเ่ ธอไว้ใจ
แต่ผมกลับแพ้ภยตัวเองอย่างร้ายกาจ


ผมโกหก... ทีพูดว่าบริ สุทธิ์ ใจตอนขอให้โน่ แกล้งมาเป็ นแฟนด้วย .. ผมโกหก ..

ทีจริ งแล้วผมดีใจมากทีเ่ ป็ นโน่ เข้ามาในช่ วงเวลานั้นพอดี ... โน่ ทเี่ ป็ นเพื่อนห่ าง ๆ ของผม โน่ ทเี่ มือแปดปี



่ ั
ก่อน เคยชักเย่อแข่งกับผม จนล้มระเนระนาดหัวเข่าถลอกกันทังคู่ โน่ ทเี่ มือห้าปี กอนเคยแสดงเป็ นโหรคูกบ



เจ้าเมืองซึ่งคือผมในงานสัปดาห์วนภาษาไทย โน่ ทเี่ มือสองปี กอนเคยถูกรถเก๋ งลากมางานเลี้ยงวันเกิดบ้านผม


ด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ และพยายามพูดเพราะตลอดเวลาจนอดแอบมองไม่ได้ ว่ามันจะทําตัวเปิ่ น ๆ อะไรในงาน
บ้างหรื อเปล่า ...
่ ่
โน่ คนทีผมคิดเสมอว่าถ้าเจอเด็กผูหญิงแบบนี้ คงจะดีไม่น้อย ... ผมคิดอยูบอย ๆ ว่าอยากให้เอมสดใสได้เท่า


โน่ ถึงจะโวยวายกระโชกโฮกฮากทําตัวนักเลงโตไปบ้าง แต่ดวงตากลมแป๋ วนั้นก็ฉายแววเป็ นมิตร และความ
จริ งใจอยูเ่ ต็มเปี่ ยม
ผมท้าทายตัวเองด้วยการขอร้องคนทีผมสนใจเป็ นพิเศษมาตลอดให้แกล้งเป็ นแฟนผมให้ โดยปลอบใจ

ตัวเองว่าถึงยังไงโน่ มนก็เป็ นผูชาย ถึงจะน่ ารักน่ าเอ็นดูยงไง ผมก็คงไม่มทางคิดอะไรแปลก ๆ กับเจ้านี่ ได้




เด็ดขาด
แต่ยงนานวัน ผมก็ยงรู ้วาผมประเมินค่าตัวเองสูงไป .... ใจผมไม่ได้ แข็งเท่าทีคดเลย..
ิ่
ิ่ ่
่ิ

129


โทรศัพท์เครื่ องสี ดาตั้งเงี ยบ ๆ อยูตรงหน้า เช่ นเดียวกับผมทียงคงเงี ยบ .. ไม่ได้ตอบอะไรเอมกลับไปใน

่ั
หน้าต่าง msn บานนั้น



ผมไม่รู้วาผมเป็ นอะไรไปแล้ว .. เพราะถ้าเมือ 2 อาทิตย์กอนผมคงพิมพ์ตอบเอมกลับไปด้วยความยินดีวาไม่

ว่าวันไหนผมก็จะไม่มวนทิงเธอ ... แต่วนนี้ ผมกลับรู้สึกว่ามือแข็งเป็ นหิ น ไม่สามารถตอบอะไรเพื่อทําให้
ีั ้

ตัวเองดูดีได้เลยจริ ง ๆ

เพราะผมรู้อยูแก่ใจว่าผมมันเลวแค่ไหน ..

นิ้วชี้ ผมเลื่อนจากเม้าส์ทจบอยูไปจิมยังปุ่ มเบอร์โทรออกล่าสุดทีเ่ พิ่งพยายามกดหาไปเมือหัวคํ่า
ี่ ั ่ ้


แต่ก็


ตัดสินใจวางสายก่อนเสียงสัญญาณจะดัง เพราะผมไม่คอยแน่ ใจว่าโทรไปหาแล้วจะคุยอะไร (ถ้าถามว่าเจ็บ

ไหมก็คงโดนมันด่ากลับ )... แล้วเจ้าตัวจะยินดีคยกับผมอยูรึเปล่า

แต่นิ้วมือก็ไปได้ไวกว่าความคิด เมือมันกดโทรออกทันที ผมกดเปิ ดลําโพงโทรศัพท์ ได้ยนเสี ยงสัญญาณ


ดังเพียงไม่นาน อีกฝ่ ายก็รับสายด้วยนํ้าเสี ยงนักเลงตามแบบฉบับมัน

"โทรมาไม กูอยูหน้าห้องมึง ......."
ผมแทบไม่เชื่ อสายตาเมือเปิ ดประตูออกไปพบว่าโน่ ยนอยูตรงนั้นจริ ง ๆ .. โลกของผมหยุดนิ่ ง เพราะ

ื ่

หลังจากนั้นไอ้คนท่าทางกวนตีนตรงหน้าจะทักทายด้วยคําว่าอะไรผมไม่ สนแล้ว สิ่งเดียวทีร้องก้องอยูในหัว

ผมตอนนี้ คอ

ผมอยากมีโน่
่ ้
อยากให้โน่ อยูขาง ๆ ผมต่อไป

130

ไม่ตองถึงกับตลอดชี วตก็ได้


ขอแค่ในเวลานี้ ทีเ่ รายังรู ้สึกดี ๆ ต่อกัน
ผมอยากเก็บรักษาช่ วงเวลาเหล่านี้ ไว้ให้ลึกทีสุด

เผือว่าวันหนึ่ ง วันทีผมอาจจะ ต้องกลายเป็ นของใคร ผมจะได้ไม่ลืมเวลานี้


เวลาทีเ่ คยมีโน่ ... เวลาทีเ่ ป็ นเหมือนสมบัตชิ้นลํ้าค่าในใจผม


"บางแสนมะ ใกล้ ๆ ?"
"เดี๋ยวตอนเช้าพาไปส่งให้ทนสอบ ... มาเร็ว!" หึ หึ ... หน้ามันเหวอตลกดีครับ โวยวายเสี ยงดังอย่างทีผมคิด


ไว้เปี๊ ยบ แต่โบราณว่าด้านได้ อายอด ผมไม่สนใจหรอกว่าโน่ จะโวยวายขนาดไหน เพราะหลังจากวันนี้ ไป ก็

ไม่รู้แล้วเหมือนกันว่าเราจะยังเหลือโอกาสกันอยูอีกหรื อเปล่า

เพราะแววเศร้าหมองในดวงตาโน่ แจ้งให้ผมรู ้ดีวาโน่ มาทําไม ..
หากหลังจากนี้ จะมีอะไรเปลี่ยนไป .. ผมขอแค่โอกาสสุดท้าย .. ทีเ่ ราจะอยู่ ดวยกันนาน ๆ



ตลอดทางบนรถ ถ้าแค่โน่ หันมามองผมบ้าง โน่ คงรู ้วาผมกลํ้ากลืนฝื นทนขนาดไหน กับคืนสุดท้ายทีกาลัง
่ ํ
จะผ่านพ้นไป

ทีร้านอาหาร ถ้าแค่โน่ เชื่ อใจผมบ้าง โน่ คงรู ้วาถึงผมจะไม่สามารถลืมเอมได้ แต่ความคิดว่าจะทอดทิงโน่



ไปไหน ก็ไม่เคยมีอยูในหัวผมเช่ นกัน
ในห้องคืนนั้น... ถ้าแค่โน่ เห็ นแก่ตวกับคนอย่างผมบ้าง ..

ถ้าแค่โน่ เชื่ อ.. และปล่อยเรื่ องทังหมดให้ผมตัดสิ นใจ ..

ผมพร้อมจะทิงความจริ ง ความดีงาม ความถูกต้องทุกอย่าง


131

ผมพร้อมเสมอ ทีจะกอดโน่ ให้นานเท่าทีโน่ ตองการ

่ ้

แต่โลกแห่ งความจริ งและความฝั นก็เป็ นแค่เส้นขนาน
ผมเหลือเพียงคืนนี้ เท่านั้น... ทีผมกับโน่ จะไม่ใช่ เพื่อนกัน

ผมไม่สามารถกอดโน่ ได้นาน เท่าทีผมต้องการ .. อีกต่อไป


ปุณณ์ .

20th CHAOS
ตอนเช้าเราออกจากบางแสนกันตั้งแต่ตห้า (เชื่ อรึ เปล่าว่าเกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ผมไม่เค๊ยยย ไม่เ คย

กระปรี้ กระเปร่ าตั้งแต่ไก่ยงไม่โห่ ขนาดนี้ มาก่อน ) เรี ยกว่ามีเวลาเหลือเฟื อพอให้ผมกับปุณณ์แวะกินอาหาร

เช้าข้างทางกัน แถมยังโชคดีอีกเพราะรถไม่ตดมาก พวกเราจึงมาถึงกรุ งเทพกันในเวลาทีน่าพอใจ


รถยนต์ Honda Civic สองประตูคนสีดาเมือมของปุณณ์จอดเทียบข้างทางแถ ว ๆ หน้าโรงเรี ยนผมทันเวลา
ั ํ ่

8 โมงพอดีเด๊ะ แอบเห็นมิสวันทนาและมาสเซ่อบรรชากําลังดุเด็กม .ต้นทีเ่ อาเสื้อออกนอกกางเกงอยูพอดี
ว่าแล้วก็ตองรี บยัดชายเสื้อตัวเองเข้ากางเกงมังดีกว่า ไม่อยากโดนด่าแต่เช้า แหะ ๆๆ



"มึงเข้าสายไม่เป็ นไรเหรอวะ " ผมยัดชายเสื้อพลางถา มไอ้ปณณ์ทยงใส่ชุดไปรเวทอยูตรงเบาะคนขับ
ุ ี่ ั
เนื่ องจากเราขับรถตรงจากบางแสนมาถึงโรงเรี ยนเลย ไม่มการแวะบ้านใครก่อนทั้งสิ้น ไอ้ปณณ์ได้ยนอย่าง



นั้นก็ส่งยิมให้ผมจาง ๆ "ไม่เป็ นไรหรอก มึงรี บไปเหอะ "

"เออ... ขับรถระวังอะ ตอนเช้าตํารวจเยอะ ใบขับขีกไม่มี ไอ้เก รี ยน"
่็

132

"เออ กูหน้าแก่ สบายมาก " เข้าใจประชดตัวเองอีกนะ ..

"รู ้กดี.." ผมว่ามันปนขําก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋ าสะพายสี ดาบนเบาะหลัง จนกระทังหันกลับมา



พบว่าใบหน้าของปุณณ์คอย ๆ เคลื่อนเข้ามาประชิ ดหน้าผมในระยะใกล้

ริ มฝี ปากบางสีอมส้มนั้นหยิบยืนสัมผัส ร้อนแรงให้กบผมเนิ่ นนาน เหมือนจะไม่ยอมปล่อยให้เป็ นอิสระ ..

ผมเอื้อมมือข้างหนึ่ งลูบเส้นผมทีคอนข้างยาวกว่าเด็กม .ปลายทัวไปของปุณณ์ ในขณะทีมนรั้งวงหน้าผมไว้
่่
่ ั

ไม่ให้หนี ไปไหน
นานจนแทบไม่เหลือลมหายใจ เมือปลายลินของเราทังคูหยอกล้อกันไม่ห่าง จนผมต้องตัดสิ นใจทําอะไร

้ ่

บางอย่าง ก่อนทีจะหยุดไม่ได้อีกต่อไป

"ปุณณ์ ...." ผมกระซิบชื่ อเจ้าของสัมผัสนั้นทั้งทีริมฝี ปากเรายังชิ ดกันอยู่ รอจนมันหยุดมามองหน้าผมแล้ว

จึงค่อย ๆ ผละออก
รอยยิมทีผมมอบให้ปณณ์ คือสิ่งทีต้งใจสร้างทีสุดแล้ว

่ ั

้ ่
"ไปก่อนนะเว้ย "
ผมไม่รู้ ว่าเสี ยงมันทีแว่วมาหลังจากนั้นต้องการบอกอะไร เพราะผมรู ้เพียงว่า .. ประตูรถสี ดาคันนั้นถูกปิ ด


ลงแล้ว พร้อม ๆ กับเรื่ องของโน่ และปุณณ์ ทีจบลงไป ..


***

133


"เห้ยไอ้โน่ !!" ไม่ตองหันไปมองก็รู้ครับว่าใคร ผมหยุดรอไอ้โอม และรถเก๋ ง ทีพากันวิงแพ็คคูกระหื ด



กระหอบตามกันเข้ามาในโรงเรี ยน .. เออเว้ย วันไหนกูมาเช้า พวกมึงก็มาเช้า วันไหนกูมาสาย พวกมึงก็มา
สาย สัณชาตญาณดีจริ ง ๆ
"ไงสาด รอดมาสเซ่อมาได้ดวยเหรอวะ "

"ก็รอดแบบวิงหนี มานี่ แหละ " ไอ้โอมว่าพลางดึงชายเสื้อนักเรี ยนออกให้หย่อนยานยิงกว่านมคุณยายอายุ


80 ผมเห็นดังนั้นเลยเอามัง ก็เก็บชายเสื้อไว้ในกางเกงนาน ๆ แม่งโคตรอึดอัดนี่ ครับ !!

"แล้วมึงไปไงมาไง ทําไมไอ้ปณณ์มาส่ง แล้วมันไปจอดรถตรงไหนเนี่ ย " อะ.. อะไรนะ!!!!!!!?! ผมทีกาลัง

่ ํ
ง่วนกับการดึงชายเสื้อออกจากกางเกงต้องเงยหน้ามองไอ้รถเก๋ งเจ้าของคําพูดนั้น ด้วยนัยน์ตาแทบ จะถลน
ทันที ..... มันรู้ได้ไงวะว่าผมมากับไอ้ปณณ์ !!!!!!!!!!!!?

"แม่งไปค้างด้วยกันมาอีกชัวร์ วันดีคนดีเชี่ ยโน่ เคยแบกเป้ มาโรงเรี ยนทีไหน " ไอ้เชี่ ยโอมตัวดีฟันธงซะจน


ผมแทบสะดุดหัวทิมหน้ารู ปปั้นคุณพ่อ แม่งเอ๊ย ... เรื่ องแบบนี้ มงคิดในใจไม่ตองพูดเสี ยงดังก็ดา ยยยยยย




สาดด
"เฮ้ยจริ งเด่ะ !? มึงกะไอ้ปณณ์สนิ ทกันขนาดนั้นเลยเหรอวะ เพิ่งรู ้ !?" พอ ๆๆ เลิกถามซักที กูมเี รื่ องจะถามมึง

มากกว่า
"แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูมาพร้อมไอ้ปณณ์ "

"ก็กเู ห็นรถไอ้ปณณ์ ซีวกสองประตูสีดา ทะเบียน 8899 ติดสติกเกอร์อนุ ญาตเข้ารัฐสภา กั บจุฬาลงกรณ์ได้ "




อื้อหื อ .... ไอ้ห่านี่ มนบรรยายได้เป็ นฉาก ๆ จนผมคิดว่าเจ้าของรถมาได้ยนเองก็คงตกใจ ... แม่งรู้ดีขนาดนั้น


ผมว่ายอมแพ้ไอ้รถเก๋ งมันดีกว่า
"เออ กูยอมแพ้ กูมากับไอ้ปณณ์ " พอใจยัง ... เหอะ ๆๆ ผมตอบกลับไปอย่างหัวเสี ยหน่ อย ๆ ทีโดนเห็ นเข้า


จนได้... เฮ้ย ..... ... โดนเห็ นงั้นเหรอ??....

134

แม่งเห็นอะไรมังวะ!!!!!!!!!!!!


ผมตาเหลือกมองไอ้รถเก๋ งกับไอ้โอมทีเ่ งี ยบไปแล้ว เพราะตอนวิงเมือกี้โอมมันทําสายไอพอดพันกันยุงไป
่ ่

หมด ส่วนรถเก๋ งก็กาลังกดมือถือเช็ คอะไรเรื่ อยเปื่ อยของมันไป ไม่มใครแสดงท่าทีสงสัยอะไรผมสั กคน...

แต่... เพื่อความแน่ ใจ..
"แล้วมึงเห็ นไอ้ปณณ์บนรถปะ " ผมพยายามเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามอย่างอ้อมโลกทีสุดเท่าทีสมองผมตอนนั้น



จะคิดได้ แต่ไอ้โอมกับไอ้รถเก๋ งทีกาลังแก้สายไอพอดและเล่นโทรศัพท์มอถืออยู่ ต่างพากันส่ายหัวดิ๊กส่ง
่ ํ

กลับมา
"จะไปเห็นได้ไง รถแ ม่งฟิ ล์มดํายังกะทาสีดาไปถึงกระจก กูรู้เพราะกูจาทะเบียนกับสติกเกอร์มนได้หรอก "




เออ ค่อยยังชัว .... เกือบไปแล้วไหมล่ะกู ....

"ทําไม เมือกี้มงกะไอ้ปณณ์เอากันบนรถรึ ไง " ปากเสี ยงี้ มไอ้เชี่ ยโอมคนเดียวครับ ไอ้ขายเพื่อน ... ผมกระทืบ
่ ึ


เท้ามันทันทีทแม่งพล่ามเสร็ จ "อ๊าก!!!!!!!!!!!!!!"
ี่
"คราวหน้ากูเอารองเท้าหัวปลาวาฬยัดตูดมึงแน่ " คําพูดอาฆาตพยาบาทของผมทําไอ้รถเก๋ งหัวเราะลัน .. จริ ง

ๆ มันหัวเราะตั้งแต่ได้ยนคําว่าผมกับไอ้ปณณ์เอากันบนรถแล้วแหละครับ (ใครจะไปทําอย่างนั้น !!!! รถมัน


โหลดตํ่า .......... เฮ้ย!! ไม่ใช่ !)
่ ู่
"แล้วตกลงทําไงมาไงมึงถึงไปสนิ ทกับปุณณ์ได้วะ สองปี กอนทีกลากมึงไปงานวันเกิดมัน มึงยังอิดออดจะ
ไม่ไปอยูเ่ ลย" ไอ้รถเก๋ งยังคงป้ อนคําถามผมต่อระหว่างเดินขึ้นตึกเรี ยนด้วยกัน ผมชะงักนิ ดหน่ อย เพราะไม่รู้
จะอธิ บายสาเหตุไหนให้มนฟั งดี

"ก็สนิ ทกันตอนตามเรื่ องเงินชมรมนั่ นแหละ มันช่ วยอยู่ "
"เอาตูดเข้าแลก!" หน็อยยย ไอ้เชี่ ยโอม ! มึงอยากลิมรสรองเท้าหัวปลาวาฬสวนทวารมึงจริ ง ๆ ใช่ มะ ผมหัน


135

่ ้
ซ้ายหันขวามองหารุ่ นน้องม.สอง (กลุมผูโชคร้ายในการโดนสังให้ใส่รองเท้าหัวปลาวาฬและเข็มขัดไอ้มด

แดงโดยอธิการ) แต่เมือหาไม่เจอจึงยกเอารองเ ท้าหนังหัวคว้านของผมเองให้มนดูไปพลาง ๆ ก่อน


แน่ นอนว่าแม่งวิงจูดขึ้นบันไดไปอย่างโคตรเร็ วปานได้ยนเสี ยงคนเคาะจานข้าวเรี ยกมัน

่ ๊
"ไอ้เชี่ ยโอม..." ผมสบถไล่หลังมัน โดยมีเสี ยงรถเก๋ งหัวเราะชอบอกชอบใจเป็ นแบ็คกราวด์

***

จนมาถึงคาบพักกลางวัน หลังจากที่ ผมเพิ่งสอบวิชาสังคมศึกษาของบราเดอร์ศกดาเสร็ จ (ด้วยความมึน ) ก็


ได้เวลาปลดปล่อยอารมณ์กนเล็กน้อย ตามหลักธรรมเนี ยมปฏิบตภายในห้องเรี ยน
ัิ

โต๊ะเรี ยนทังห้องถูกแหวกออกเป็ นรู วางตรงกลางขนาดใหญ่ เพื่อใช้วางลานประลองของพวกผม .. ซึ่ง

แน่ นอนว่าจําเป็ นต้องใช้เนื้ อที่ ประมาณหนึ่ งเพื่อให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปมาได้สะดวก


แต่ไม่ได้ตอยกันนะครับ ^^"... เรี ยนชายล้วนก็จริ งแต่ใจอย่างกับปลาซิว ... พวกผมเล่นไอ้นี่กนอยู่ ..

"มึงแย่แน่ ตานี้ ... ไอ้เก่ง ตูดหมา " เสี ยงไอ้พงตะโกนแซวไอ้เก่ง ทีเ่ ดินวนไปวนมารอบโต๊ะเป็ นรอบที่ 5

หรื อไม่ก็ 6 (จนผมล่ะมึนหัวแทนมัน ) ซึ่งแน่ นอนว่าเจ้าตัวไม่มการตอบโต้ใด ๆ นอกจากเริ่ มเดินวนต่อเป็ น

รอบที่ 6 หรื อไม่ก็ 7 เพื่อเล็งหามุมว่าจะดึงบล็อคไม้ตวไหนออกอย่างไรดี ตึกถึงจะยังไม่ถล่ม ..


ใช่ ครับ พวกผมเล่นอูโน่ กนอยู่ จับวงคลายเครี ยดกันเป็ นสิ บคนได้ โชคดีชิบ หายทีตอนโอน้อยออกผมดวง

เฮง ได้หยิบเป็ นคนแรกก็เลยสบายไป แต่ตอนนี้ ชักจะเริ่ มรู ้สึกว่าตัวเองเข้าขั้นซวยตะหงิ ด ๆ เพราะแค่ถดจาก

ไอ้เก่ง กับ ไอ้คม ก็วนมาถึงตาผมอีกรอบแล้วว

136

จะเอาปัญญาทีไหนทําให้ไม้ไม่หล่นล่ะเนี่ ย !!!! โฮ ๆๆ.... รี บถล่มตึกซะตั้งแต่ตอนนี้ เถอะพวก มึง กูขอร้อง

งงงงงง ToT...
"ไอ้สด กูรอจนช้างแอฟฟริ กาจะคลอดลูกแล้ว ขอแวะไปทําคลอดให้มนก่อนแล้วค่อยเดินกลับมาดูมงได้



ปะวะ" เสี ยงโวยวายจากไอ้รถเก๋ งดังอย่างรําคาญความเจนจัดของไอ้ห่าเก่งมัน ... ก็แหม๊.... ทีคนอื่นช้าล่ะแม่

งปากดีดาเอา ๆ แต่พอถึงตาตัวเองเสื อกล่ อซะจนแทบหมดคาบพักกลางวัน คนอื่นเขาไม่ตองเล่นกันพอดี

"เออ มึงไปเลย ปั่นจักรยานไปก็พอนะ กูคงใช้เวลาอีกนาน "
"ไอ้ขนตูด มึงจะเอาออกดี ๆ หรื อให้กดีดแม่งล้ม "

"เออ ๆๆๆ ออกแล้ว ๆๆๆๆ " มันว่าพร้อมกับรี บดึงบล็อคไม้อนหนึ่ งออก ทั้งทีแทบไม่ได้เล็งด้วยซํ้า (เพราะ


ไอ้รถเก๋ งทําท่าจะเดินไปดีดจริ ง ๆ ) จนเพื่อน ๆ ทั้งห้องต้องสูดลมหายใจกันเฮื อกใหญ่ เนื่ องจากลุนจัด ..

เพราะไอ้ตกอูโน่ มนกําลังเอนไปเอนมาอย่างน่ าหวาดเสี ยวว่าเดี๋ยวคงมีสิทธิ์ พงลงมาทั้งแท่งแน่ นอน !




"ฟู่ ! ฟู่ ! ฟู่ !" เป็ นไอ้เชี่ ยโอมทียนกวนตีนอยูฝั่งตร งข้าม กําลังพยายามเป่ าอูโน่ ตาไอ้เก่งให้ลมสมใจอยากมัน
่ื

ด้วยวิธีการทีพวกผมมักใช้แกล้งกันประจํา แต่ครั้งนี้ ไอ้เก่งเสื อกรู ้ทน เพราะมันใช้รองเท้าหนังเบอร์ 43 ยัน


เข้าให้กลางเป้ าไอ้โอมก่อนไปถึงฝัน "ไอ้สาดดดดด "
แต่ยงพวกนี้ ทาเสี ยงโครมครามมากเท่าไหร่ พื้นห้องก็ ยิงกระเทือนมากเท่านั้น ตอนนี้ อโน่ ไอ้เก่งโยกไปโยก
ิ่




มากอย่างน่ าหวาดเสี ยวขั้นสุดท้าย "เฮ้ย ๆๆๆ" แล้วมึงจะร้องเสี ยงหลงทําเชี่ ยไร ได้ขาวว่ามึงนันแหละทําพื้น

ห้องกระเทือนเอง เชี่ ยเก่ง
ผมมองบล็อคไม้ทรงสูงทีเ่ อียงไปทางซ้ายที ขวาที ทําเอาลุนไปตาม ๆ กัน


ไอ้เก่งก็อาปากค้าง อุทศคอหอย



มันให้เป็ นทีอยูอาศัยของแมลงวันประมาณสี่ตว ก่อนจะค่อย ๆ หุ บปากลงเมือแท่งอูโน่ เริ่ มทรงตัวเองดีข้ น
่ ่



เรื่ อย ๆ... เรื่ อย ๆ.... เรื่ อย ๆ.... จนกระทัง ...........

"เย้ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ง ตอนมึงหุ งข้ าวให้แม่กินได้ครั้งแรก มึงดีใจงี้ ปะวะ ...
ถามจริ

137

ผมเหล่ตามองไอ้เชี่ ยเก่งทีวงเป็ นซุปเปอร์แมนรอบห้องอย่างกับมันเป็ นฮี โร่ โอลิมปิ ก (คราวหน้ามึงเพิ่มท่า
่ ิ่
ไหว้สี่ทศด้วยนะสาด ) แถมยังหันไปยักคิวให้ไอ้คม คนทีจะโดนเชื อดเป็ นรายต่อไปอีก



"ตาย.. แน่ ... เหี้ ย..." ผมทําปากบอกไอ้คมว่าอย่างนั้น เลยโดนมันโบกหัวหนึ่ งฉาดใหญ่ สาดดด ... ไม่น่าหา
เรื่ องใส่ตวเลยกู


แต่ระหว่างทีไอ้คมกําลังถูกวิญญาณอูโน่ เข้าสิ ง เดินวนรอบโต๊ะเรี ยนเป็ นครั้งทีสามนั้นเอง (กูวามึงวนขวา


สามรอบอย่างนี้ แล้วขึ้นเผาไปเลยดีกว่าว่ะ ) เสี ยงเรี ยกจากเพื่อนร่ ว มห้องอีกคนหนึ่ งทีเ่ พิ่งกลับจากพักกลางวัน
ก็ดงขึ้น

"โน่ !! มีคนมาหา!!" ใครวะ?
"รี บไปเลยเมิงงง หน้าเมิงกวนตีน กุไม่มสมาธิ " อ้าวไอ้เชี่ ยคม ความผิดกูซะงั้น ! ผมได้ยนดังนั้นเลยถีบตูด



มันซะหนึ่ งทีกอนจะวิงไปดูหน้าห้องว่าใครมา เผือว่าเป็ นน้อง marching band มีปัญหาอะไรตอนซ้อมรอบ


กลางวัน ผมจะได้ช่วยเหลือพวกมันทัน

แต่ไอ้คนตรงหน้าผมมันยิงใหญ่กว่าน้อง marching band ทั้งวงอีกว่ะ .............................. เลขานุ การสภาฯ

เนี่ ย
.. ผมยืนเอ๋ อมองหน้าคนทีเ่ พิ่งแยกกันเมือตอนเช้า ก่อนจะพยายามปั้นยิมออกมาให้ เป็ นธรรมชาติมากทีสุด ..



"มีเชี่ ยไรวะ ถ้าจะเรี่ ยไรตังค์ ห้องนี้ จนหวะ ไม่มให้ " ผมเอาจุดอ่อนของสภานักเรี ยนช่ วงนี้ มาล้อไอ้ปณณ์



มัน เนื่ องจากโรงเรี ยนกําลังมีจดก่อสร้างปรับปรุ งอยูหลายจุด เป็ นสาเหตุให้อธิ การพาลมาขูดรี ดนักเรี ยนตา

ดํา ๆ อย่างพวกผมเป็ นว่าเล่น .. ซึ่งก็ได้ผล... ไอ้ปณณ์มอบรางวัลให้ผมเป็ นหลังมือเขกเข้ากลางกะบาลซะ

หนึ่ งที... อูยยย... เพิ่งจะโดนไอ้คมเขกมาแท้ ๆ

138

"ตังค์อะเอาแน่ แต่ไม่ใช่ ตอนนี้ " โห... คําตอบมันไม่สร้างสรรค์เลยว่ะ "แล้วมึงทําข้อสอบได้ปะ " คําถามนี้ ก็

ไม่คอยสร้างสรรค์เหมือนกัน - _-"....
"ได้ทาว่ะ มึงมาถึงโรงเรี ยนตอนไหนอะ " ผมพยายามอย่างยิงทีจะคุยกับมันแบบปกติ (ทังทีจริ ง ๆ แล้ว ถือ

่ ่
้ ่

ว่าไม่คอยปกติ เพราะผมไม่เคยมายืนคุยกับมันหน้าห้องเรี ยนซักหน่ อย ) เห็ นปุณณ์ทาหน้าเซ็งทันทีทพูดถึง

ี่
เรื่ องเกี่ยวกับเดินทาง
"เพิ่งถึงเนี่ ย เมือเช้าเกือบโดนลูกเสื อโบก ดีรถแม่งเยอะ กูไม่จอด เหยียบหนี เลย ฮ่า ๆ " ภูมใจไหมนัน ไอ้



เกรี ยน... ผมเหล่มองมันอย่างกลุม ๆ ... ก็กบอกแล้วว่าอย่าขับรถ ..


็ ั
ผมอ้าปากจะด่าอะไรมันต่ออีกหน่ อย แต่กดนสบตาเข้ากับปุณณ์ ทีอยูดี ๆ เปลี่ยนมาเป็ นมองผมแบบหงอย
่ ่
ๆ เสียก่อน

เรายืนเงี ยบกันอยูอย่างนั้นพักนึ ง ด้วยเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี .... ผมรู ้สึกว่าตอนนี้ .... แค่จะเอื้อมมือไปจับ
ตัวปุณณ์ .. ผมยังทําไม่ได้ ..

"ไอ้เชี่ ยโน่ !!!!! มึงซวยแน่ ไอ้คมผ่านแล้ว !!!!" ชิ บหาย!! เสียงนรกของไอ้เก่งลอยมาจากในห้องเล่นเอาผม
สะดุงเฮือก ต้องหันไปมองมันสุ ดตัว

"เออ ๆๆ กูไปเดี๋ยวนี้ แหละ สาดดด แม่งเก่งกันจังวะ !!!... เอ่อ ปุณณ์ มีไรอีกปะ ?" ผมหันไปตะโกนตอบไอ้
เก่งก่อนจะหันมาถามปุณณ์ ซึ่งก็ได้คาตอบเป็ นหัวทุย ๆ ของมันทีส่ายดิ๊กเหมือนกับคนตั้งตัวไม่ทน



"ถ้าไม่มง้ นกูไปเล่นเกมต่อก่อนนะ .. บาย" ไม่รอฟั งอีร้ าค่าอีรมอะไรทั้งสิ้น เมือผมรี บวิงกลับไปยังลาน
ีั


ประลองกลางห้องเรี ยนทันที

139


ให้มนเป็ นแบบนี้ กแล้วกัน ..

21st CHAOS



ช่ วงนี้ ทโรงเรี ยนผมยุงมากครับ มันมีคาไหนจํากัดความว่ายุงมาก ๆ ได้ยงกว่าคําว่า "ยุงมาก" อีกปะ ? เออ
ี่

ิ่

ถ้ามีฝากบอกผมด้วย ผมจะได้ใช้คานั้ น... คือผมยุงจริ ง ๆ

ตั้งแต่ตอนหนึ่ งถึงยีสิบ ทุกคนอาจจะไม่รู้สึกเลยใช่ ไหมครับว่าผมเป็ นประธานชมรมดนตรี จริ ง ๆ ... เออ

ผมก็ไม่อยากจะเชื่ อตัวเองเหมือนกันว่ามีเวลาเจียดไปทําเรื่ องไร้สาระขนาดนั้นด้วย ทังทีอีกไม่กี่อาทิตย์พวก
้ ่
เราทุกคนจะเดินทางไปถึงงานบอลอยู่ แล้ว

โดยปกติถึงผมจะเป็ นประธานชมรม แต่ในฐานะสมาชิ ก ผมเคยอยูในตําแหน่ ง live band มาก่อน ผมไม่เคย
่ ้
อยู่ marching band เลย ถึงแม้จะพอมีความรู ้อยูบางก็เถอะ แต่ไอ้การทีอยูดี ๆ จะให้มาจับงานพวกนี้ เต็มตัว
่ ่
ุ่
ทันที ก็ทาเอาผมประสาทเสี ยได้เหมือนกัน ต้องวิงโร่ ให้รุ่ นพี่ม.หกกับศิษย์เก่าช่ วยเหลือซะให้วน


ตารางการซ้อมของพวกเรามหาโหดครับ เช้าน้อง ๆ จะเริ่ มมาซ้อมตั้งแต่เจ็ดโมง กลางวันก็หอบข้าวไปกิน



ในห้องชมรมกัน ส่วนเย็นก็ตองอยูโยงกันถึงเกือบทุม (สองสามทุมก็มี ) ตารางตอนเช้าผมไม่คอยมีส่วนร่ วม
้ ่

เท่าไหร่ นอกจากเข้าไป ดูแลน้อง ๆ ตอนเล่นเพลงชาติหน้าเสาธง ตอนกลางวันผมก็ไม่คอยมีส่วนร่ วม
เท่าไหร่ (วันก่อนยังหนี ไปเล่นอูโน่ อยูเ่ ลย) เพราะเป็ นความรับผิดชอบของไอ้ฟิล์ม ส่วนตอนเย็น .... อันนี้

จําเป็ นต้องเข้าไปครับ ผมเป็ นเหมือนขวัญกําลังใจ ฮ่า ๆๆ (ก็วาไป...)

ช่ วงนี้ ห้องชมรมเราดูวุ่ นวายมากครับ เสียงดนตรี อะไรต่อมิอะไรตีกนเต็มไปหมด (มันจะเป็ นเพลงได้ไหม
เนี่ ย) สลับกับเสี ยงพวกผมตะโกนดุน้องเป็ นระยะ ๆ เวลาทีเ่ ล่นเพลงไม่ได้ดงใจ ... คือจะหาว่าใจร้ายก็ยอมอะ
ั่
ครับ เพราะเราอยากให้ทกอย่างออกมาเพอร์เฟคทีสุดในวันจริ ง จะได้ไม่ขายหน้าอีก 3 โรงเรี ยนทีเ่ หลือ และ



ผมมันใจว่า น้อง ๆ ทุกคนเข้าใจ (หรื อถ้ายังไม่เข้าใจตอนนี้ อีกซักสองสามปี กจะเข้าใจ )

"พีโน่ !!!!!!!!!! มันมาแล้วอะ ทําไงดี !!!" เฮ้ย! กูยงไม่ทนจะอธิ บายอะไรให้คนอ่านรู ้เรื่ อง พวกมึงโวยวายกัน

ั ั

140


ทําไมวะ !!!! เชื่ อปะว่าผมไม่ตองหันไปมองก็รู้วาใคร แม่งต้องเป็ นไอ้เป้ อกับไอ้น็อต มือวางอันดับหนึ่ งใน

การทําลายกําแพงตึกเรี ยนเราด้วยเสี ยงโวยวายของมันตลอดเวลา ผมคิดพลางเหล่มองกําแพงตึกฟ .ทีเ่ ริ่ มจะมี
รอยปูนแตกหน่ อย ๆ
"อะไรของพวกมึง .." ผมปั้นหน้าเหวียงพลางเดินไปหาพวกมัน หลังจากทีบอกให้น้อง ๆ ในห้องชมรม



ซ้อมกัน ต่อ ไม่ตองสนใจ .. ภาพตรงหน้าผมคือไอ้ลกหมาสองตัวยืนหอบแดกอยูตรงกรอบประตูเข้าห้อง


เหมือนคนเพิ่งหนี ตารวจมา

"พี่โน่ .... ร้านเฮียปุ้ ยเค้า ..... แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก .." ผมล่ะสมเพชความพยายามในการอยากพูดของไอ้น็อตจริ ง ๆ
มันพยายามโงหัวมาพูดแล้วก็ตองลงไปนังหอบกับพื้ นต่อ


ตาไอ้เป้ อบ้าง "เฮี ยปุ้ ยเค้า .... แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ..." ไอ้สดนี่ พูดได้ส้ นกว่าไอ้น็อตอีก - _-"... แล้ววันนี้ กจะรู้เรื่ อง



ไหมเนี่ ยยยยย!!!!!!!!!!!!!
"โดนเฮียปุ้ ยไล่ต๋ ยตูดมารึ ไง !! กูขอสังให้มงกลับไปพลีกาย แลกกับค่ากลองสองหมืน เดี๋ยวนี้ !!" ผมแค่ต้ ั งใจ





จะพูดกับมันขํา ๆ แต่ไม่นึกว่าไอ้เป้ อกับไอ้น็อตจะอยูดี ๆ ยกมือขึ้นมาชี้ แบบคุณลุงปัญญาพร้อมกัน
"นะ... นันแหละ.. พี่!... เฮียปุ้ ยเอากลองชุ ดใหม่มาส่งตรงตึก 2003" เช็ดแม่!!!!!! ซวยชิ บหายแล้วไงกู !!!!!!

โอ่ย .... อยากจะเป็ นลม ตอนนี้ ผมลงไปนังกองรวมกับไอ้เป้ อไอ้น็อต ทั้ง ๆ ทีตวเองไม่ได้วง เรี ยบร้อยแล้ว
่ ั
ิ่


"เอาไงดีพี่ โทรเรี ยกพี่ดิวเลยมัย เงิ นเรามีสารองพอปะ " พี่ดิวอยูม .6ครับ เป็ นเหรัญญิกของชมรม ภายใต้การ


ดูแลของมิสภัทรพร แต่ .......
"ไอ้มน่ะก็มี แต่ตองสํารองจ่ายค่าชุ ดวันงาน ค่าซ่อมอุปกรณ์ทพวกมึงซ้ อมกันจนสึ กให้ทนวันงาน ค่า


ี่

สวัสดิการของพวกมึง ... โอ๊ยย หลายค่าว่ะ แม่งเอ๊ยย ไหนจะลอยกระทง live contest แล้วยังคริ สมาสต์แฟร์


อีก.. กูวามึงโทรไปเรี ยกไอ้ง่อยมาให้กเู ตะตูดดีกว่า !" สรุ ปได้วาช่ วงนี้ ชมรมมีเรื่ องต้องใช้เงิ นเยอะมากครับ !!
ผมไปขายตัวพลีชีพดีไหมเนี่ ย !!

141


"ผมว่าพี่โทรเรี ยกพี่ปณณ์ดีกว่า ... ซี้กนไม่ใช่ เหรอพี่ "

ั ั
"มึงเลิกพูดว่ามันซี้กบกูซกทีได้ปะ " แทงใจดําจริ ง ๆ ...
"เฮ้ย! ทําไมอะพี่ ทะเลาะกันเหรอ"
"ปล่าวววววววววววววววว " ผมพูดปัด ๆ ความเสือกของไอ้เป้ อไปอย่างนั้น พลางคิดถึงทีปณณ์เคยบอกว่า
่ ุ
จะช่ วยจัดการเรื่ องเงิ นชมรมให้ แต่ตองใช้เวลาอีกซักหน่ อย เนื่ องจากงบประมาณถูกปิ ดไปแล้ว ... แต่มนก็


สัญญากับผมเป็ นมันเป็ นเหมาะ ว่ายังไงก็จะจัดการให้ได้แน่ นอน (เหอะ ๆ.. ไอ้คนเก่งเอ๊ย !)


"ไม่อยากรบกวนมันว่ะ .. ตอนนี้ มนก็ช่วยอยูแล้ว ... เป้ อ! มึงพากูไปหาเฮี ยปุ้ ย ดิ๊ เดี๋ยวกูไปคุยเอง เค้าคงไม่ใจ

ร้ายกับกูเท่าไหร่ หรอก " ผมว่าพลางสูดลมหายใจเฮื อกใหญ่แล้วลากไอ้รุ่นน้องหน้าตีนี่ให้ลกตาม ดูมนงง ๆ



ปนขี้เกียจเดินตากแดด แต่ผมไม่สนใจมัน พากูไปเดี๋ยวนี้ เลยเมิงงง

เราสองคนเดินข้ามไปตึก 2003 ทีเ่ ป็ นทีต้งของฝ่ ายธุรการ แน่ นอนว่าไม่มเี วลาให้ผมทําใจ เพราะเห็ นเฮี ยปุ้ ย
่ ั
กับลูกน้องพากันขนกลองชุ ดใหญ่มาแต่ไกล โอ่ย ........... ถ้าผมตายในหน้าทีจะมีธงชาติคลุมศพผมกลับบ้าน

ไหมเนี่ ย!



"อ้าวน้องโน่ ! หวัดดี !" เฮียปุ้ ยตะโกนทักผมจากระยะร้อยลี้วะครับ .. ส่วนผมทียนหน้าซีดอยูนี่ ไม่รู้วามอง
่ื
จากระยะร้อยลี้จะสังเกตเห็นรึ เปล่า
ผมสาวเท้าเข้าไปใกล้พร้อมกับพยายามฉี กยิมให้ดแหยน้อยทีสุด "หวะ... หวัดดีฮะ เฮียปุ้ ย ... สะ.. สบายดี



เปล่า" ดูเป็ นคําถามโง่ ๆ ใช่ ไหมครับ - _-"
"บายดีสิวะ ! เตรี ยมงานบอลเป็ นไง มึงได้ใส่ชุดหมีสมใจรึ ยง ฮ่า ๆๆ " โห.... ถามเรื่ องแทงใจผมมาได้นะเฮี ย


T__T เฮี ยเขาเป็ นศิษย์เก่าครับ รุ่ นพี่ผม 6-7 ปี ได้ เมือตอนสมัยเรี ยนเขาก็อยูชมรมเหมือนกัน


142

่ ั
"ใส่บาอะไรล่ะเฮีย เป็ นประธานดนตรี จะให้สะเอ่อะไปอยูกบแสตนได้ไง พูดแล้วเศร้าว่ะ " แต่เฮี ยมัน

หัวเราะเยาะผมเสียงดังเลยว่ะเฮ้ย !! มีความสุขบนค วามทุกข์คนอื่นนี่ หว่าาาา ชุ ดหมีเป็ นชุ ดสต๊าฟงานบอล
ครับ พวกทีได้ใส่กเ็ ป็ นพวกทีมงานทั้งหลายเช่ น พี่เชี ยร์ สวัสดิการ พัสดุ ดีไซน์เนอร์ เทคนิ ค มันเป็ นชุ ด


เหมือนชุ ดช่ างไฟ ช่ างดับเพลิง อะไรเทือก ๆ นั้นนันแหละครับ แต่เป็ นสี ครี มโทนกากีออน ๆ (เขาเรี ยกสี

อะไรวะ!?) ซึ่งแม่งโคตรเท่ห์เลยในความคิดผม ผมใฝ่ ฝันอยากจะใส่มากกกกกกกกก (สงสัยผมอยากเป็ นนัก
ดับเพลิง)
"เออ กูเห็ นมึงเศร้าตั้งแต่ปีทีแล้ว ทีมงจะหนี ไปทําพัสดุงานบอลแล้วโดนไอ้โอ๊คลากคอกลับมาทําวง ตอน

่ึ
นั้นกูฮาหน้ามึงชิ บหาย ฮ่า ๆๆ" พี่โอ๊คคือประธานชมรมปี ทแล้วครับ ไม่ รู ้มนเป็ นอะไร รักผมจังเลย ไม่ยอม
ี่

ให้ผมห่ างวงไปไหน ต้องลากกกผมมามีส่วนร่ วมในงานสําคัญ ๆ ทุกครั้ง จนพอมันพ้นตําแหน่ งแล้ว ก็ยงมา

โยนหน้าทีประธานชมรมคนต่อไปให้ผมอีก ... เวรรกรรมไอ้โน่ จริ ง ๆ

"เออดิเฮี ย แม่งโคตรดับฝันผมอะ รู ้ปะ การได้ใส่ชุดหมีเป็ นความฝันผมเลยน ะเฮี ย!"
"แต่การทีจะได้เห็นวงก้าวหน้า ไม่น้อยหน้าโรงเรี ยนไหน ก็เป็ นความฝันของเด็กโรงเรี ยนเรา และชาว

band ทุกรุ่ นเหมือนกันนะ..." เฮี ยปุ้ ยพูดยิม ๆ เรี ยกให้ผมยิมตาม ... ก็เพราะเหตุผลนี้ นี่แหละ ผมถึงได้ยอมมา


เป็ นประธานชมรมแบบนี้
"ปี นี้ ยงใหญ่แน่ นอน" ผมว่างั้นแล้วก็โดนเฮียปุ้ ยถองศอกกลับ โทษฐานขี้โม้ใส่รุ่นพี่ ฮ่า ๆๆ แต่ในทีสุด มัน
ิ่

ก็พูดคําทีผมกลัวโคตร ๆ จนได้ "ไอ้เชี่ ยโน่ มึงอย่ามัวแต่โม้ จ่ายตังมาก่อน สองหมืนสี่ " เฮื อกกกกกกกกกกก


กกกกกกกกกกกกก ...
ทาไงดีวะ!!!!!!!!!!!!!!
"คือ ...เฮี ย.............."
"มึงอย่าบอกว่าไม่มตง ........." ไม่ให้พูดคํานี้ แล้วจะให้พูดคําไหนล่ะครับ !!!!
ี ั

143

"งั้ น.. ผมไม่มเี งิ น " เหมือนกันปะ..

"กวนตีนนะมึง .. ช่ วงนี้ บราเดอร์ไม่ให้รึไง " เห็ นถามแบบนี้ คอยชื้ นใจหน่ อยว่าเฮี ยปุ้ ยอาจจะเข้าใจ .. รึ เปล่า
วะ

ผมเกาหัวกลับ "ก็ประมาณนั้ นอะเฮี ย ช่ วงนี้ โรงเรี ยนปรับภูมทศน์เยอะ ไม่คอยจะเจียดเงิ นมาให้เด็กเลย
ิ ั
ขนาดพวกงานบอลยังต้องเข้าพิจงบ แถมควักเงิ นตัวเองออกอีกหน่ อยด้วย "

"บ๊ะ!! โรงเรี ยนก็สวยอยูแล้วยังจะทําอะไรอีก ไปเดินขบวนประท้วงไป "

"เออเนี่ ยย พวกผมก็วาจะเดินประท้วง จากโรงเรี ยน เราไปถึงคอนแวนต์ เฮี ยว่าดีปะ "
"เออดี กูไปด้วย ... ไอ้สาดด อย่ามานอกเรื่ อง เรื่ องเงิ นไม่มพี่มน้องเว่ย !" โห.... นึ กว่าจะรอดแล้วเชี ยว
ี ี

"คือเฮียยยย ผมให้แน่ ไอ้พวกสภาฯมันสัญญากับผมไว้วาจะหามาให้ แต่คงต้องรออีกซักพักอะเฮี ย ... ได้ปะ
.. นะ ๆๆ" ผมเริ่ มเกาะ แขนอ้อนเฮี ยปุ้ ยเป็ นปลิงแล้วครับ หวังว่าคงจะน่ ารักมากพอ แต่มนดันทําท่าเขียผม


ออกเหมือนขยะแขยงหวะ ไรว้าา "พอเลยไอ้โน่ ถ้ามึงเป็ นเด็กคอนแวนต์กจะไม่ขนลุกเลย .. บรื๋ ออว์" เฮี ยปุ้ ย

ว่าพลางทําท่าสันเป็ นภาพประกอบ (เห็ นแล้วผมก็ขนลุกเหมือนกันครับ )

"เออ ไอ้นี่เอาไปก่อนก็ได้ แต่กขอโอนภายในอาทิตย์น้ ี ได้ปะ เดี๋ยวเตียกูดา ชอบเอาของมาปล่อยให้พวกมึง

่ ่
ๆ เนี่ ย" โอ๊ยยยยยยย ผมล่ะอยากจะกระโดดจูบเหม่งเฮี ยปุ้ ยซักทีสองทีสามทีดวยความดีใจจริ ง ๆ เล้ยยยย

"โอเคเฮี ย!!"

***
ปากดีบอกว่าโอเคไปอย่างนั้น .. ทั้งทีโคตรไม่มนใ จเลยว่าไอ้ปณณ์จะเอาเงิ นมาให้ทนอาทิตย์น้ ี รึเปล่า

ั่



144

........... เฮ้ออ ปัญหาหนักอกของประธานชมรมจริ ง ๆ

ผมนังแหงนคออยูบนแสตนหน้าตึกฟ . ทั้งทีบรรยากาศมืดตึ๊ดตือ เนื่ องจากวงเพิ่งซ้อมเสร็ จ (ตะโกนด่าน้อง



จนเสี ยงแหบเลยด้วยว่ะครับ แค่ก ๆๆ ) แล้วผมก็ข้ เี กียจกลับบ้ านตอนนี้ ดวย เพราะรถแม่งกําลังติดชิ บหาย (ซึ่ ง

จริ ง ๆ แล้วถนนเอกมัยบ้านผมก็รถติดตลอดเวลานันแหละ ) จนสุดท้ายเลยต้องมานัง ๆ นอน ๆ บิดรู บคอยู่



หน้าตึกฟ. อย่างไม่รู้จะทําอะไร .. เรื่ องของเรื่ องคือผมเห็ นแสตนเชี ยร์ยงซ้อมกันไม่เสร็ จ เลยแวะมาดูซก


หน่ อย.. จริ ง ๆ ตอนแรกมันก็ไม่ได้ซอมตรงนี้ หรอกครับ ผมเห็ นพวกมันเพิ่งย้ายมา ไม่รู้มแผนอะไรใหม่ ๆ


เหมือนกัน
"เฮ้ยโน่ ! เด็กวงกลับบ้านแล้วเหรอวะ " เสี ยงใครวะเรี ยกผม .. ผมเลิกคิวพลางหยุดบิดรู บค เงยหัวขึ้นมองก็


เห็ นเป็ นหน้าคม ๆ ของไอ้เอินกําลังหย่อนตูดนังลงข้าง ๆ ผม .. เอินมัน เป็ นประธานเชี ยร์ปีน้ ี ครับ นับว่าเป็ น



ชายไทยตัวใหญ่ใช้ได้ (เพราะต้องปกครองน้อง ๆ หลายร้อย ) ผมชอบมองลักยิมตรงแก้มมันครับ น่ ารักดี


"เออ เพิ่งเลิกเมือกี้ เลยแวะมาดูเชี ยร์วาจะเจ๋ งแค่ไหน " ผมตอบพลางขยับท่าทาง (จากนังเลื้อย)ให้ลกขึ้นมา



คุยกับมันดีดี ได้ยนเสี ยงมันหัวเราะร่ าพอผมพูดจบ


"อะไร... มึงกล้าพูดคํานี้ กบกูเลยนะ "
"แหม... นิ ดหน่ อยน่ าา ท่านประธาน ฮ่า ๆๆ " ผมหัวเราะต่อพลางเตะหน้าขามันทีนงอยูขาง ๆ ไปด้วย ซึ่งไม่
่ ั่ ่ ้
ไกลนัก ก็เป็ นบรรดาน้องแสตนทีกาลังถูกพี่สวัสฯด่าอยู่ สงสัยว่าเมือกี้การซ้อมคงจะไม่ได้ ดังใจ
่ ํ


เอินมองภาพเหล่านั้นพลางพูด "เสี ยดาย อยากให้โน่ มาช่ วยทําเชี ยร์ จะตั้งให้เป็ นรองประธานเลย " เอ่อ ....

พอเห๊อะ!!! กูอยากเป็ นคนธรรมดาบ้างไรบ้าง ไม่เอาตําแหน่ งแล้ว ๆๆ - *- แน่ นอนว่าผมส่ายหัวพรื ดด
"แล้ววงเป็ นไงมัง เจ๋งป่ ะ เห็ นว่าปี น้ ี เขาขอแรงกลองยาวด้ วย" ไอ้เชี่ ยเอินป้ อนคําถามต่อ แต่แม่งกวนตีน


เหอะ เพราะกลองยาวน่ ะ .. คนขอผมคือมัน !

"เออ ไอ้สด ! กูเลยยุงชิ บหาย กลองใหม่เพิ่งมาส่งไม่มตงจ่ายด้วยเนี่ ย โคตรเซ็ง "

ี ั

145

"เฮ้ย! เรื่ องใหญ่! เท่าไหร่ วะ?"
"สองหมืนกว่า .. ใหญ่พอปะ?" ผมตอบพลางยักคิวให้มนกวน ๆ เห็ นหน้ามันเหวอไปเลย... เหอะ ๆ.. เออ



ไอ้หน้าแบบนี้ น่ะ กูทามาแล้วตอนเห็ นงบชมรมโดนตัดไปสองหมืน


"โคตรใหญ่ ... แล้วโรงเรี ยนไม่ให้ตงเหรอวะ " พูดแล้วหงุดหงิ ดดดดดดดดด

"กูพิจงบพลาด เงิ นเลยช้า ไม่รู้จะมาตอนไหนเนี่ ย ..." ผมตอบมันเรี ยบ ๆ พลางคิดถึงหน้าไอ้ปุ ณณ์ข้ นมา

"เอาเงิ นกูไปโปะก่อนมะ .." แต่.. หาาาาาาาาาาาาาาาาาา?? ผมได้ยนอะไรผิดรึ เปล่าวะ !? ตอนนี้ ตาผมโตเท่า

ไข่ห่านแล้วว
ผมมองมันตาค้าง แต่ไอ้เอินกลับแค่ยมแปล้ให้ผม ... แบบนี้ ยงมันใจเข้าไปใหญ่เลยว่าผมฟั งผิดแน่ ๆ "มึงว่า
ิ้
ิ่ ่

อะไรนะ? มามี้โป๊ ะโกะ ?" หรื อมันจะพูดถึงผ้าอ้อมเด็กไซส์เอ็ม ?
สิ่งทีผมเห็ นต่อมาคือไอ้เอินเงยหน้าหัวเราะร่ า ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วฉุ ดให้ผมยืนตาม ผมยืนบ้างอย่างไม่


ค่อยเข้าใจ พลางมองมันทีทาท่าหันไปบอกเพื่อน ๆ คนอื่นทีกาลังซ้อมเชี ยร์ให้น้องอยู่ "เดี๋ยวกูมานะ !!" ไอ้
่ ํ
่ ํ
เด็กสายวิทย์สองสาม คนตรงนั้นยกมือขึ้นเป็ นเชิ งรับรู ้
"ตามมา....." อะไรของมึง !?

***

หลังจากเห็ นว่าเงินสองหมืนสี่ถกโอนไปให้เฮี ยปุ้ ยผ่านทางตูเ้ อทีเอ็มของธนาคารกรุ งศรี ฯกับตา ผมก็แทบ
่ ู
ก้มลงไปกราบกรานไอ้เอินงาม ๆ ทีปลายรองเท้า



146

"ไอ้เอินนนนนนนน กูขอบคุณอะะะะะะะะะะะ ขอบคุณณณณณณณณ !!!!" คํานี้ ถกผมพูดมาเป็ นรอบที่


ร้อยกว่า ๆ แล้ว ในขณะทีคนฟั งได้แต่หัวเราะรับ

"เฮ้ย! ไม่ตองไหว้ !!" แถมแม่งยังวิงหนี มอผมทีประนมเป็ นดอกบัวอีกต่างหาก ทําไมวะ !! นี่ กซาบซึ้งจริ ง ๆ





นะเนี่ ย!!! "มึง กูจะรี บคืนให้ทนทีทเี่ งินมา กูขอโทษนะเว่ยย ที่ รบกวน"

"เออ ไม่เป็ นไร" ไอ้เอินโบกมือตอบ "แต่ขอไรอย่างนึ งได้ปะ ...." ........... อืม.. คํานี้ ฟังดูคน ๆ นะ ..
ุ้

ทําไมใครจะช่ วยอะไรผมแต่ละทีมนต้องขอมีขอแลกเปลี่ยนด้วยวะเนี่ ย .. !!


"ได้ปะ?" มันถามยํ้าอีก ยิงทําเอาผมกล้า ๆ กลัว ๆ ทีจะตอบ เพราะยังเข็ด จากคราวไอ้ปณณ์ไม่หาย "อะ...



อะไรอะ... ถ้าช่ วยได้จะช่ วย .."
่ ่
เห็ นมันยิมกริ่ มแบบนั้นแล้วหัวใจหล่นวูบลงไปอยูตาตุมเลยว่ะ

"กูอยากให้มง ..............."

"........................."
"ให้มง.........................."


"ไอ้สด ! รี บพูด!" ผูมพ ระคุณผมก็ดาได้ครับ !

้ี
"ฮ่า ๆๆ เออ ไม่แกล้งแล้ว .. กูอยากให้มงแบ่งนํ้าจากวงมาให้กหน่ อยน่ ะ ตอนวันงานอะ " ธ่อออออออ .. แค่


นี้ เอง แม่งทําท่าซะน่ ากลัว พอได้ยนอย่างนั้นผมรี บยิมสูทนที

้ ้ ั

"ได้สิวะ แต่น้ าเด็กวงกูกแบ่งมาจากสแตนนันแหละ มึงบ้าปะ " ของมึงเองก็มแ ท้ ๆ




147

"ไม่ใช่ ..... หมายความว่า .. วันจริ งกูคงเหนื่ อยมาก .. มึงช่ วยยย..... ดูแลเรื่ องนํ้าท่าให้กหน่ อยได้ปะ กูไม่

อยากรบกวนพวกสวัสฯอะ " หมายความว่าจะให้กเู ป็ นคนป้ อนข้าวป้ อนนํ้าส่วนตัวให้มง ว่างั้น ??... เออ..

ประหลาด ๆ ว่ะ .. ปี อื่น ๆ เขามีตาแหน่ งนี้ ปะวะ


ฟั งดูแปลก แต่ผมก็ตอบตกลงไป เพราะมันไม่ได้เสี ยหายอะไรนิ่ .. ยังไงพอเดินขบวนเสร็ จพวกผมก็วาง ๆ

่ ้
ชิ ว ๆ อยูแล้ว "เออได้ วันจริ งจะไปคอยอยูดวย แต่กไม่มชุดหมีนะ " ชุ ดหมี ชุ ดทีมงานแสตนไงครับ เพราะผม
ู ี

มันต๊อกต๋อย ไม่มชุดหมีกบเขาหรอก คงได้แต่ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ธร รมดา T___T

"ไม่เป็ นไรหรอก มานะ .."
แหม่........ ขอเรื่ องง่ายกว่าไอ้ปณณ์ต้งเยอะ ทําไมกูจะไม่ทา
ุ ั

22nd CHAOS
ตอนเช้าทีใกล้วนจริ งเข้าไปทุกที .. ผมเดินมองรองเท้าตัวเองพลางวนไปวนมาหน้าห้องสภานักเรี ยน ด้วย
่ ั
ความลังเลว่าจะเปิ ดประตูเข้าไปเลยดีไหม หรื อทํา แบบนั้นจะดูแปลก ๆ ไปหว่าา ..... เอาแต่คดแล้วก็


วนนนนนอยูอย่างนั้นจนชักมึน ขืนให้วนต่ออีกรอบคงไม่ไหว มีหวังได้ฝากของขวัญไว้บนพื้นตึก
อํานวยการแหง๋ ... ว่าแต่ เออ .. แล้วจะมาเดินวนหาอะไรวะ ?

ผมคิดด่าตัวเองอยูแป๊ บหนึ่ งก่อนตัดสิ นใจควักมือถือขึ้นมามองหน้าจอนิ่ ง .... อืม... มีเรื่ องต้องคุยกับปุณณ์
นิ ดหน่ อย เกี่ยวกับงบประมาณชมรมดนตรี ทเี่ คยตกลงไว้ เพราะไม่อย่างนั้นแย่แน่ .... เอาไงดี .. หรื อจะ

เปลี่ยนเป็ นโทรไปหามันแทน .... แต่วา .........
จริ ง ๆ แล้วก็แอบอยากเจอ ..


เฮ้ย!! คิดอะไรวะ! ไร้สาระว่ะ !! ผมเขกกะบาลตัวเองแ รง ๆ ทีบงอาจคิดเรื่ องผิดผีกบแฟนชาวบ้าน ก่อน
่ ั

148

ตัดสินใจจิมเบอร์ปณณ์ทหน้าจอแล้วกดปุ่ มโทรออกทันที
ุ ี่

'ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่ แม้ จะได้แค่ เพี ยงใกล้กน ใครคนนั้นคงไม่ ว่า .. ช่ วยไม่ ได้ถ้ารั กเขาก่ อน ฉั นต้องซ่ อน

อาการมากมาย ไม่ ให้ เธอรั บรู้ ได้จากสายตา ...'
อื้อหื อ............ caller ring เพลงเชี่ ยอะไรของมันเนี่ ยย ทําเอาผมต้องรี บผลักโทรศัพท์ออกจากหู ตอนได้ยน

เสี ยงเนื้ อร้องเพลงทันที (ของใครวะ ไม่เคยฟั ง ) แต่คดสงสัยได้ไม่นานเพลงนั้นก็ถกแทนทีดวยเสี ยงทุมของ


่ ้

ปุณณ์อย่างรวดเร็ว
"ครับโน่ ?"
มึงอย่าทํามาเป็ นพูดเพ ราะได้ปะ กูจกจี้ !
ั๊

"อยูไหนวะ.. มึง"

"ห้องสภาฯ โน่ อยูไหน ให้ไปหารึ เปล่า ?" เสนอตัวจริ ง ๆ .. ผมหัวเราะหึ หึใส่มอถือพลางแหงนหน้าเงยมอง


ป้ ายห้องสภาฯทีแขวนตระหง่านอยูบนหัว "อีกครึ่ งวิเจอกัน "

แล้วก็แค่ครึ่ งวินาทีจริ ง ๆ เพราะผมกดทิงสายปุณณ์พร้อมผลั กประตูห้องสภาฯเข้าไปเลย ทําเอาหน้ามันเห

วอโคตร (ในมือยังถือโทรศัพท์คางอยูเ่ ลยครับ หึ หึ ) แต่ห้องนั้นดันไม่ได้มมนอยูแค่คนเดียวว่ะ ผมคงลืมไป

ี ั ่
ว่านี่ ไม่ใช่ ห้องส่วนตัว เพราะในนั้นยังมีฟี่ (ประธานนักเรี ยน) แบงค์ (ตําแหน่ งไรไม่รู้ ) กับรุ่ นน้องม.4 อีก 2
คน แล้วก็ ..... ไอ้เอิน ประธานเชี ยร์ เงยหน้ามองผมกันสลอน

"อ้าวโน่ ! มาทําไร!" เจ้าของเสียงทีร้องทักผมก่อนใครคือเอิน ขณะทีปณณ์เพียงแค่ยมให้นิ่ง ๆ พลางเก็บมือ

่ ุ
ิ้

ถือลงกระเป๋ ากางเกงมันก่อนจะพูด "ทําไมไม่เข้ามาแต่แรกล่ะ " เหอ ๆๆ ได้ยนปุณณ์พูดแบบนี้ เอินคงรู ้แล้ว


มังว่าผมมาหาใคร

แน่ นอนว่าผมยักไหล่กวน ๆ ให้ปณณ์กลับ พลางหันไปยิมให้เอินทีกาลังนับของกองโตอยู่ เรื่ องของเรื่ อง


้ ่ ํ
คือต่อมเสือกเริ่ มตอกบัตรทํางานนันเอง "อะไรอะเอิน! ถุงใหญ่โคตรร"



149

"ของทีระลึกน้องขึ้นแสตนน่ ะ " มันตอบกลับพร้อมลักยิม พลางหยิบของทีวามาโชว์ ของทีระลึกปี น้ ี เป็ น

่่


ป้ ายเหล็กสีเงิ นสลักชื่ อโรงเรี ยน ส่วนด้านหลังสลักคําว่า ALL IS ONE ครับ! สวยชิ บหาย!

"แม่งเท่ห์โคตรรรรรรรรรรรรรร กูอยากได้วะ ถ้าเหลือขอกูนะ ๆๆ " ทันทีทได้เห็ น ผมรี บกระโดดใส่แท็ค
ี่
เหล็กพวกนั้นด้วยความอยากได้ (เชี่ ย ๆ) ทําเอาไอ้เอินหัวเราะใหญ่ คงเพราะผมโดดเกาะแขนมันแจเหมือนลูก

แมวไม่มผด
ีิ
ว่าแต่ไอ้ปณณ์จะกระแอมกระไอเชี่ ยไรของมันวะ สงสัยคงไม่สบายอีก



"มึงน่ ะไม่ตองรอเหลือหรอกโน่ ..." อยูดี ๆ เอินก็พูดคํานี้ ข้ นมา แน่ นอนว่าผมไม่คอยรู ้สึกกระจ่างซัก



เท่าไหร่ ยิงพอเห็นเอินทําท่ายุกยิกเห มือนจะหยิบของในถุง ผมก็ยอมปล่อยแขนมันแต่โดยดี


"กูให้ตอนนี้ เลย" แถมไอ้เอินไม่พูดเปล่า เพราะมันหยิบแท็คเหล็กออกจากถุงมายืนให้ผมด้วย ! ทําเอาผม


ตาโตพอ ๆ กับตอนได้ยนว่ามันจะให้ยมเงิ นนันแหละ แต่แน่ นอนว่าถึงจะน่ าดีใจแค่ไหน ไอ้ความรู ้สึกผิด



่ ้
ชอบชัวดีกยงพอมี หลงเหลืออยูบาง
่ ็ั
"เฮ้ย! ไม่เอา!!" ผมรี บเบียงตัวหลบประธานเชี ยร์ทเี่ อื้อมมือมาจะคล้องแท็คเหล็กใส่คอผม พร้อมกับคํา

โวยวายอีกยืดยาว
"มึง!! มันเป็ นของน้องแสตน ไว้เหลือก่อนแล้วค่อยให้คนอื่นสิ วะ น่ าเกลียดว่ะ " ซึ่งหมายความตามทีพูด


เป๊ ะ ๆ ครับ ผมได้ของทีระ ลึกจากแสตนงานบอลแทบทุกปี กจริ ง แต่ทกครั้งเป็ นของเหลือจากแสตนทั้งนั้น


ไม่เคยมีใครเอามาแจกคนนอกก่อน เพราะจุดประสงค์ของของทีระลึกก็เพื่อมอบเป็ นค่าตอบแทนนํ้าใจน้อง

ๆ ม.ต้นทีเ่ สียสละเวลามาให้ความร่ วมมือกับรุ่ นพี่ ขึ้นแสตนกันทุกคน (โดนดุโดนด่าอีกต่างหาก ) ไม่ได้ มไว้

เพื่อให้รุ่นพี่เอามาแจกกันเองแบบนี้


แต่เอินทําท่าไม่สนใจ มันยักไหล่ "เออน่ า .. เหลืออยูแล้วล่ะ ... ให้โน่ ไว้กอนไง จะได้ไม่ถกคนอื่นแย่งไป "



แถมทําท่าจะคล้องแท็คลงคอผมให้ได้อีก ! แม่ง .... ไม่วาจะพยายามเอี้ยวตัวหลบไปทางไหน ก็หนี ไม่พนตัว


150

ควาย ๆ ของเอิ้ นเลยสิ น่าาาาา
"เฮ้ย ไม่เอาาาาาาาาาาาาาาาา"
"ไม่รู้แหละ ... อะนี่ ถือว่าให้แล้ว ไม่รับคืน " มันปลํ้าใส่สร้อยคอให้ผมเสร็จจนได้แล้วยังยิมแปล้ ... ส่วนผม


คลําแท็คทีคล้องอยูบนคอตัวเองแบบมึน ๆ เพราะรู ้สึกเหมือนโดนบังคับอีกแล้ว

"เดี๋ยวกูมานะฟี่ ..." เฮ้ย!.. นันมันเสี ยงไอ้ปณณ์นี่หว่า !! เกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองมาทําไม !!!!!! ผมหันควับ


มองหน้าปุณณ์ทไม่ยอมสบตาผม .. ไอ้ห่า ... มันเดินตัวปลิวออกไปโน่ นแล้ว หมดกัน ๆๆๆ
ี่

"ฝากไว้กอนเหอะเอิน ! เดี๋ยวกูมา !!"


***

"ปุณณ์ !!! ปุณณ์ !!!! ปุณณ์!!!!!! ปุณณ์โว๊ย !!! สัด... กูเหนื่ อยย" ขาก็ยาวเสื อกจะก้าวฉับ ๆๆ ยังกะตามควาย
หาย ไม่สงสารคนวิงตามมึงอีกทีมงรึ ไง ยิงไม่ได้ออกกําลังกายอยู่ รู ้บางมัยว่าโคตรเหนื่ อย
ั่
้ ้


"นี่ กจะมาถามเรื่ องเงิ นชมรมนะ !!!" วิงไม่ทนก็เอาเสี ยงเข้าสูนี่ละวะ ! ผมคิดพลางตะโกนออกไปลันทางเดิน


้ ่


ทีไม่ค่ อยมีคนของตึกอํานวยการ ซึ่งก็ได้ผล .. ปุณณ์ชะงักฝี เท้ากึก เปิ ดโอกาสให้ผมวิงตามทัน ถึงแม้มนจะยัง



ไม่ยอมหันมาก็เถอะ
"เป็ นไรวะ ท่าทางแปลก ๆ ไม่สบายปะ " เห็ นดังนั้น เมือมาถึงผมจึงรี บใช้หลังมืออังต้นคอปุณณ์เพื่อวัด

อุณหภูมดทนที (จริ ง ๆ ก็ไม่รู้หรอกว่าแบบไห นร้อนแบบไหนเย็น แค่ทาพอเป็ นพิธีไปงั้นแหละครับ ) แต่
ิู ั


สังเกตได้วาปุณณ์เบียงตัวหลบ ก่อนจะยอมหันกลับมามอง


151


"เรื่ องเงินชมรมมีอะไรรึ เปล่า .. กูกาลังช่ วยอยู่ ขอโทษนะ " อืม... ตอนนี้ หน้ามันดูรู้สึกผิดจนผมต้องตบบ่า

ปลอบ ช่ างเถอะ แค่ได้ยนปุณณ์พูดแบบนี้ กสบายใจแล้วล่ ะ ผมรู ้ยงไงมันก็เป็ นคนทีช่วยเหลือผมอยูเ่ สมอ ไม่



มีทางทําให้เสี ยแรงทีไว้ใจเด็ดขาด แต่วนนี้ แค่แวะมาถามเพื่อยํ้าดูอีกที


"มึงรี บมากรึ เปล่า ?" ปุณณ์ถามผมอีก ถึงตรงนี้ รู้สึกอึกอักนิ ดหน่ อย เหมือนปากจะขยับไม่ได้ดงใจคิด ... ให้

ตอบว่ายังไงดีวะ ..
"ก็...... ตอนแรกก็รีบอะนะ เพราะเฮี ยปุ้ ยมาส่งของเมือวาน แล้วจะเอาเงิ นภายในอาทิตย์น้ ี ... แต่ตอนนี้ ก็ ... ก็


รี บอยูดีอะ แต่ไม่รีบเท่าไหร่ แล้ว " คําทีตอบออกไปฟั งดูเบลอ ๆ ใช่ ปะ ? เออ.. ผมก็งงกับตัวเองเหมือนกัน

"หมายความว่าไงอะ ตกลงต้องใช้อาทิตย์น้ ี รึเปล่า ถ้าอย่างนั้นเอ าเงิ นกูไปก่อน" แหม..... คนรวยมันเยอะ
จริ งโว๊ยโรงเรี ยนเรา!!

"ไม่เป็ นไร ๆ เมือวานกูเจอเอินพอดี มันเลยช่ วยโอนให้กอนแล้ว ... เหลือแต่ .... เอาตังค์ไปคืนนี่ แหละ .. ติด



แม่งนาน ๆ กูกเ็ กรงใจ.." ผมอธิ บายเสียงอ่อย พร้อม ๆ กับสังเกตได้วาสี หน้าปุณณ์ยงแปลกไป
ิ่
ั ้
"มึง ...... คุยเรื่ องนี้ กบเอินเหรอ..?"
"อืม.. เมือวานบังเอิญเจอตอนเย็น ๆ อะ "

"แล้วก็คยเรื่ องเงิ นชมรมนี่ น่ะเหรอ "

"เออ.... ปรึ กษานิ ดหน่ อย"
"ปรึ กษา?" ถึงตรงนี้ ผมเริ่ มรําคาญทีมนถามยุกยิกแล้วว่ะครับ
่ ั
"มึงอะไรเนี่ ย เค้นกูจงงง !!!" แน่ นอนว่าผมโวยใส่มนตามระเบียบ แต่แค่อีกฝ่ ายหันขวับมาจ้องหน้าผม ผมก็


รู ้สึกเหมือนตัวเองเริ่ มหด เหลือเล็กเท่าลูกเทนนิ สเท่านั้น ....

152

ทําไมมันน่ ากลัวจังว๊าาา T__T
ผมสะดุงนิ ดหน่ อยทีถกปุณณ์ป้ ันหน้าดุใส่ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวถอยหลัง เพราะคนตรงหน้ากําลังต้อนมา

ู่

เรื่ อย จนในทีสุด ผมก็รู้สึกได้วาด้านหลังเป็ นกําแพว ...

โฮ.. ไม่มทหนี แล้วว่ะ จะฆ่ากูหมกตึกเรี ยนแล้วโบกปูนทับทําลายหลักฐานปะวะ ! T__T
ี ี่
เสี ยงแหบของปุณณ์ดงขึ้นเหมือนคนไม่อยากเปล่งเสี ยง

"มึง .................." กู ?.. ทําไม..
ผมมองตอบมันทีจองตาผมนิ่ งก่ อนทีเ่ จ้าของคํานั้นจะเป็ นฝ่ ายเบือนหน้าหนี เอง จนผมต้องแอบถอนหายใจ
่้
โล่งทีเ่ ป็ นอย่างนั้นซะได้ เพราะไม่เคยเห็ นสายตาปุณณ์เป็ นแบบนี้ มาก่อน แอบคิดในใจว่าหรื อปุณณ์จะใจ

เย็นลงบ้างแล้ว.. แต่วา ...
'ปึ ง!!!'
เชี่ ยแม่ง ! ทุบตึกเรี ยนทําไมวะ !!!!! ปูนร้าวขึ้นมาเดี๋ยวอธิ การก็เรี่ ยไรตังค์พวกกูอีก !!!!!!!!!!! ผมคิดเล่น ๆ ทั้ง
็ั

ทีไม่รู้สึกขําเลยสักนิ ด เพราะใบหน้าปุณณ์ทถึงจะมองเห็ นไม่ถนัดแต่กจบพลังได้วากําลังเดือดมากอยู่ .. เสียง

ี่
ปุณณ์สูดลมหายใจลึกดังก่อนทีเ่ จ้าตัวจะพูดอะไรบางอย่าง

"มึงมีอะไร.. ทําไมไม่บอกกู .." ปุณณ์ถามทั้ งทีไม่มองหน้าผมซักแอะ ... แน่ นอนว่าผมไม่คอยเข้าใจเรื่ องที่

ปุณณ์อยากจะสื่อ
"อะไรวะปุณณ์ ?"
"มึง ........ ไม่เชื่ อใจกูเลยสิ นะ .." นันเป็ นคําพูดสุดท้าย ก่อนปุณณ์จะลดมือทีคาอยูบนกําแพงลง ผมมองหน้า
่ ่


มันไม่ถนัดว่ากําลังอยูในอารมณ์ไหน แต่ปณณ์กเ็ ดินหลบผมไปไก ลแล้ว....


153

กูไม่เชื่ อใจมึง ?
วันนี้ ท้งวันผ่านไปแบบเหนื่ อย ๆ เพราะถึงผมจะไม่ใช่ โต้โผในการฝึ กซ้อม marching band แต่หน้าทีเ่ ตรี ยม


งานทังหมดให้วงก็ตกเป็ นของผมแบบเต็ม ๆ อยูดี ... ทีแน่ ๆ วันนี้ นงซ่อมเครื่ องดนตรี ให้เกือบทังวงจนคิดว่า

ั่


เรี ยนจบไปคงเปิ ดร้านซ่ อมได้เองแน่ ๆ แล้ว

ผมกลับถึงบ้านโดยมีนาฬิ กาข้อมือบอกเวลาสี่ทมกว่า หลังจากโยนกระเป๋ าลงบนเตียงเสร็ จเรี ยบร้อยแล้วก็
ุ่
ต้องหงายตัวลงนอนพ่นลมหายใจออกมาพรู
เรื่ องของไอ้ปณณ์เมือตอนกลางวันยังรบกวนความคิดไม่หาย .. คําทีอีกฝ่ ายบอกว่าผมไม่เชื่ อใจมัน .. ผมรู ้ ดี




ว่าปุณณ์กาลังหมายถึงเรื่ องอะไร
ผมยอมรับว่าตัวเองผิดโคตร ๆ ทีไม่โทรบอกมันตั้งแต่ทแรก ทั้งทีรู้อยูเ่ ต็มอกว่าคนทีพร้อมช่ วยเหลือผม




มากทีสุดคือใคร .. ผมยอมรับว่าผมผิด ทีทาร้ายจิตใจปุณณ์ดวยการปล่อยให้คนอื่นยืนมือเข้ามาช่ วยเหลือ

่ ํ


แทนทีจะเป็ นมัน ...


แต่จริ ง ๆ แล้วผมแค่รู้สึกเกรงใจ เพราะตัวเองรู ้ดีวาคนทีพยายามช่ วยผมอย่างเต็มทีมากทีสุดก็คอปุณณ์

่ ่


.. ผม


รู ้ดีวาหากเงินออกแล้วจริ ง ๆ คนทีจะวิงเอาเงิ นมาให้ผมด้วยความดีใจทีสุดก็ตองเป็ นปุณณ์ .. มันคือความเชื่ อ
่ ่


ใจทีผมมีให้ปณณ์เต็มร้อย จนไม่เคยคิดแม้แต่จะเ ร่ งรัด หรื อทวงถามอะไรสักคํา เพราะมันใจว่าปุณณ์ไม่มวน


ีั

ละเลยเรื่ องนี้ เด็ดขาด
ทีจริ งผมไม่ต้งใจจะให้เอินยืนมือมาเกี่ยวข้องกับเรื่ องนี้ เลยแม้แต่น้อย สิ่งทีบอกกับเอินไปวันนั้นก็แทบไม่



้ ่

ใกล้เคียงคําว่าปรึ กษา แล้วผมก็ไม่เคยคิดมาก่อนด้วยว่าเอินจะยอมลงมาช่ ว ยมากขนาดนั้น (ทั้งทีมนเองก็มี
่ ั

ส่วนของแสตนเชี ยร์ทตองใช้เงิ นตัวเองโปะเหมือนกัน )
ี่ ้

154

ผมไม่เคยตั้งใจจะให้ใครแทรก เรื่ องราวระหว่างผมกับปุณณ์เลยจริ ง ๆ ..

"แม่ง ๆๆๆ..." นอนคิดมากไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ป่ านนี้ มนโกรธผมชิ บหายแล้วมัง (เป็ นผม ผมก็โกรธว่ะ


..) เมื่อคิดได้ดงนั้นผมก็สะบัดถุงเท้า แล้วเดินออกไปหยิบกุญแจรถมอไซค์ทนที


"ม๊า ... เดี๋ยวมานะ " เตาะแตะลงมาข้างล่างก็เจอป๊ ากับม๊านังดูหนังกันอยู่ สองคนนั้นโบกมือให้เป็ นเชิ งรับรู ้

ก่อนทีผมจะออกไปเข็นมอเตอร์ไซค์คนเก่งเพื่อเผชิ ญโลกกว้างอีกครั้ง


แต่เข็นออกมานอกรั้วบ้านยังไม่ทนจะสตาร์ทเครื่ องได้ทนไหร่ ดันเห็ นใบหน้าขาว ๆ ของไอ้บานัน นัง


้ ่ ่
แหมะตรงกระถางต้นไม้หน้าบ้านทําเอาใจหายใจควํ่าซะก่อน "เฮ้ย!!!!!!!!!!!"มึงเป็ นไรเนี่ ยยย มานังเงี ยบ ๆ

คนเดียว!
"จะไปไหนอะ...." ไอ้ปณณ์เมือเห็ นผมตั้งท่าออกจากบ้านพร้อมรถม อเตอร์ไซค์คนเก่ง ก็รีบเดินเข้ามาถาม



ทันที แล้วจะให้ผมตอบยังไงวะ
"มึงเหอะ ทําไมยังไม่กลับบ้านอีก " เท่าทีสงเกตสภาพไอ้ปณณ์จากหัวจรดตีน .. มันเล่นมาแบบเต็มยศเลย
่ ั

ครับ ชุ ดนักเรี ยน ถุงเท้า รองเท้าหนัง กระเป๋ านักเรี ยน ... รู ปการณ์อย่างนี้ ยงไม่เข้าบ้านแน่ นอน

่ ั
"กู..." มันอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรซักอย่างแล้วก็เงี ยบไป .... ผมมองดวงตาคมคูน้ นทีเ่ อาแต่หลบไปมา
ก่อนเจ้าของมันจะวางกระเป๋ าลงบนเบาะหลังมอเตอร์ไซค์ผม เหมือนกับจะยังไม่ยอมให้ไป "แล้วมึงอะ .. จะ
ไปไหน..."
สรุ ปว่ามีแต่คนถาม ไม่มคนไหนยอมตอบว่ะ - _-"...

ผมเหล่มองหน้ามันทียงดูขนเคืองอยู่ (ถ้าโกรธแล้วมาไมวะ ) ก่อนจะเป็ นฝ่ ายหยิบกระเป๋ านักเรี ยนทีวางไว้
่ ั ุ่

เปลี่ยนเป็ นให้มนถือ พลางดึงคนตัวสูงให้ข้ นมาซ้อนท้ายมอไซค์ไว ๆ "หิ วปะ" มันส่ายหัว "แต่กหิว ..." ไม่รู้



แหละ ผมดึงมันขึ้นซ้อนแล้วตบเกียร์ออกรถจนมันต้องร้องลัน ซอย


155

....

เราสองคนลัดเลาะตามทางเปลี่ยวของซอยเอกมัย (บ้านผมเอง) ทะลุไปยังถนนทองหล่อ (บ้านไอ้ปณณ์มน )
ุ ั
เก๋ าปะล่ะครับ.. หมวกกันน็ อคก็ไม่มี แถมยังใส่ชุดนักเรี ยนอีกต่างหาก (เครื่ องหมายของการไม่มใบขับขี่

แน่ นอน) แต่ไม่เป็ นไร อาป๊ าผมใหญ่ (เหรอ..) ฮ่า ๆ ล้ อเล่นครับ แค่จอดรถทุกครั้งทีเ่ ห็ นหัวปิ งปองไหว ๆ อยู่
ตามปากซอย ^^"
ในทีสุดเราก็รอดคุกรอดตารางมาถึงปากซอยทองหล่อตรงช่ วงถนนสุขมวิทจนได้ ผมตัดสิ นใจเบรคเอี๊ยด


หน้าร้านโจ๊ก เพราะสําเหนี ยกว่ากินอะไรหนัก ๆ กระเพาะตอนสี่ทมมันจะไม่หล่อเอา ..
ุ่

"มึงกินร้านนี้ ไ ปกินบุฟเฟ่ ต์โออิชิไป .." ปุณณ์บนผมยิม ๆ เมือเห็นป้ ายโจ๊กทองหล่อ ซึ่งผมก็ไม่ได้สนใจ


เพราะรวยซะอย่าง ฮ่า ๆๆ ... ไม่ใช่ และ เรื่ องของเรื่ องคือลูกสาวซ้อสวยดี ผมชอบมานังกินเหล่สาว หึ หึ

หลังจากทีสงเสร็จ เราสองคนก็จดการโจ๊กในชามตัวเองเงี ยบ ๆ ... ผมเหล่มองไอ้ห่าตัวไหนไม่รู้ทตอนก่อน
่ ั่

ี่

ออกบอกว่าไม่หิว แต่ดนสังชามทีสองหน้าตาเฉย .. แถมเหมือนจะจําได้วาไอ้ห่าคนเดียวกันบ่นว่าร้านนี้ แพง
ั ่


แต่สุดท้ายมันก็เบิลสองอยูดี ผมกินไปมองหน้ามันไปขํา ๆ พอปุณณ์เห็ นอย่างนั้นจึงคอยยืนเท้ามาเตะขาผม


ใต้โต๊ะเป็ นระยะ "ขําไร"

"กูคงหู แว่วอะ .. ตอนอยูหน้าบ้านกูได้ยนคนบอกไม่หิว " ผมแซวมันล้อ ๆ พลางยกเป๊ บซี่ข้ นมาดูด โจ๊กของ


ผมหมดแล้ว แต่ไอ้ปณณ์ยงกินต่อเป็ นชามทีสอง "เออ หู มงไม่ดีอย่างงี้ เป็ นประธานชมรมดนตรี ได้ไงวะ "
ุ ั


อ้าวว เล่นด้วยเข้าหน่ อยลามเป็ นขี้กลากเลยนะมึง
"สาดด" ผมเตะขามันกลับ เห็ นมันสะดุงโหยงจนโจ๊กแทบลวกปากแล้วก็ตองขําออกมาอีก


"เลอะหมดแล้ว แดกโสโครกเป็ นเด็กอนุ บาล เอาไป ๆๆ " ผมดึงทิชชู่ ส่งให้มนโดยทีไม่คดจะกลั้นขํา เห็ น

่ ิ
ปุณณ์ใช้หลังมือปาดรอยเลอะแล้วรับทิชชู่ ไปจากผมแบบเคือง ๆ "เพราะใครล่ะ" หึ หึหึ

156


เรานังกินโจ๊กกันไป (จริ ง ๆ คือมันกินโจ๊ก ผมดูดเป๊ บซี่ ) แหย่กนไปเรื่ อย ๆ กระทังปุณณ์กวาดโจ๊กคํา



สุดท้ายเข้าปากพร้อมชมเปาะ "อร่ อยว่ะ กูไม่เคยกินร้านนี้ เคยแต่ผาน " มันว่างั้น


"ได้ขาวว่าอยูปากซอยบ้านมึง " ผมแขวะกลับ ก่อนจะชักขาหลบ เพราะรู ้ทนว่าเดี๋ยวมันต้องเตะอีก "ทําเป็ น


รู ้ทนนะมึง" อ้าว... คนหลบทันก็ดาอีกวะไอ้ห่านี่

ผมนังมองปุณณ์กลืนโจ๊กคําสุดท้ายลงคอก่อนซดนํ้าตามเอื้อก ๆ ริ มฝี ปากบางนั้นคลี่ยมให้ผมผ่านทางก้น
ิ้



ใสของแก้วนํ้าทีดื่มอยู่ "จริ ง ๆ ก็กะจะขับมอเตอร์ไซค์ไปหากูอยูแล้วล่ะสิ " เอ๊ะ.. ไอ้ห่า ... อยูดี ๆ พูดทําไมวะ

ผมเลิกคิวทําเป็ นกวนตีนผิวปากแซวลูกซ้อ ไม่ได้ตอบอะไรมัน แต่ยงได้ยนเสี ยงหัวเราะแผ่ว ๆ แล้วก็ยงยัว
ิ่ ิ
ิ่ ่

โมโห อยากจะเอาฝ่ ารองเท้าส่งไปยันหน้าแข้งแม่งอีกซักที
่ ั
เราสองคนนังเงียบ ๆ โดยทีผมลอยหน้าลอยตาไม่มองปุณณ์อยูพกใหญ่ ...


"ขอโทษนะเว้ย .." แต่คนทีทาลา ยความเงี ยบด้วยคําพูดนั้นไม่ใช่ ผม !?..... ผมสะบัดหน้ามองมันทันที ปุณณ์
่ ํ
ขอโทษผมทําไมวะ !!?
"ขอโทษทําไม ??" คําพูดไปไวเท่าใจคิด ผมเห็ นปุณณ์เม้มปากแน่ นเหมือนอยากพูดอะไรยาว ๆ

"ก็กู..... อารมณ์เสี ยใส่มงเมือตอนกลางวัน โทษทีวะ มึงคงตกใจ "
ึ ่
"แล้วมึงเป็ นไรอะ "
ถึงตรงนี้ มนถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ก็มง ... มีเหี้ ยอะไรทําไมไม่บอกกูวะ เสื อกเอาไปบอกไอ้เอินเฉยเลย ..



มันเป็ นใครวะ.. ถ้าคนทีมาช่ วยมึงเป็ นคนในวงกูจะไม่คดอะไรเลย แต่ไอ้เอินมันเป็ นใครอะ ทําไมมึงต้องให้



มันมาช่ วยด้วย แล้วมึงมีกไว้ทาไม กูไม่มประโยชน์อะไรเลยใช่ ไ หมในสายตามึง " โห.. ไอ้นี่...... ท่าทางจะอัด
ู ํ


157

อั้นมาก.. มันรัวบ่นผมเป็ นชุ ดจนต้องแกล้งยืนนํ้าให้ เพราะกลัวว่ามันจะคอแห้งเสี ยก่อน "ไม่ตองกวนตีน ..



มึงตอบกูมาเลย " อ้าว คนหวังดีกหาว่ากวนตีนอีก ยังไงวะไอ้นี่

่ ่
"กูไม่ต้งใจจะบอกเอินมันนะเว่ย วันนั้นมันถามว่าวงเ ป็ นไง กูแค่บนให้มนฟั งขํา ๆ ใครจะไปรู ้วาอยูดี ๆ




แม่งดันลากกูไปโอนเงิ นที่ ATM สองทุมเฉยเลย กูยงตกใจอะตอนนั้น "

"แล้วทําไมมึงไม่บอกกูต้งแต่ตอนเฮี ยปุ้ ยแบกของมา ..." อ้าว มันทําเสี ยงหาเรื่ องผมอีกครับพี่น้อง

"ก็กรู้วามึงพยายามให้กอยู่ กูเชื่ อใจไงว่า มึงจะเอามาให้กจริ ง ๆ กูเลยไม่อยากทวง เดี๋ยวได้ตงเมือไหร่ มงก็
ู ่


ั ่

รี บเอามาให้กเู องแหละ.." ผมตอบ เห็ นมันทําท่ายิมพอใจกับคําตอบผม แต่แล้วก็ป้ ันหน้าขรึ มออกมา

เหมือนเดิม "แต่เสื อกไปอ้อนไอ้เอินนะ ...."

"อ้อนเชี่ ยไร" ขอเตะหน้าแข้งแม่งอีกซักทีแล้วกันครับ หมันไส้

มันหัวเราะพลางชักขาหลบ (แต่ไม่พน ) ก่อนจะลุกขึ้นยืนควักกระเป๋ าเงิ นในกางเกงออกมา "กูเลี้ยงเอง... ป้ า

ครับ เก็บตังค์ " มันพูดคําแรกกับผมเบา ๆ ก่อนจะชู นิ้ววนเรี ยกซ้อมาคิดเงิ น ผมลุกขึ้นยืนตามมันมัง ก่อนจะ

เดินตามออกไปนอกร้าน
แผ่นหลังกว้างทีนาหน้าอยู่ ทํา ให้ผมอยากจะพูดคําหนึ่ งออกมา ...
่ ํ
"กูก็... ขอโทษนะ .. ไม่ต้งใจทําให้มงเสี ยความรู ้สึก .."


รอยยิมกว้างจากปุณณ์คอคําตอบทีผมต้องการมากทีสุด ผมยิมตอบรอยยิมนั้น ก่อนทีปณณ์จะโอบเอาไหล่



่ ุ



่ ั
ผมให้เดินไปคูกน

***

158

เราสองคนขีมอเตอร์ไซค์ตอกต๋อยฝ่ าทั้งคว ามมืดและรถยนต์จานวนมากของนักท่องราตรี กลับมายังหน้ารั้ว



บ้านหลังใหญ่ (แน่ นอนว่าหลบตํารวจเป็ นพัก ๆ ตามเคย ) มองเข้าไปเห็นไฟบางห้องยังเปิ ดอยู่ แม้จะใกล้
เวลาเทียงคืนเข้าไปแล้วก็ตาม

"มึงบอกใครยังว่าจะกลับบ้านดึก " ผมถามมันระหว่างทีตบเกียร์หยุดรถจอดหน้าบ้าน

"บอกแล้ว บอกแป้ งว่าไปกับมึง .. หึ หึ"
"หาเรื่ องให้กจงวะ!" ไอ้ห่านี่ นิ่ ... ผมปัดขาหมายจะเตะตูดมันทีเ่ พิ่งลงจากมอไซค์ แต่มนเสื อกเอี้ยวตัวหลบ
ูั

ทันแถมยังหัวเราะหึ หึใส่ผมอีก

"เจอกัน ๆ" แต่กช่างเห๊อะ.. ผมโบกมือรํ่าลามัน ก่อนทําท่าจะตบเกียร์มอเตอร์ไซค์ให้ ออกตัวต่อ แล้วก็คง
ขับไปถึงถนนใหญ่แล้ว ถ้ามันไม่เรี ยกผมเอาไว้เสี ยก่อน
"โน่ ........."
"ว่าไง?" ผมหยุดการกระทําพลางหันกลับไป แต่ไม่ได้ยนคําตอบ นอกจากไอ้ปณณ์ทสาวท้าวเข้ามาใกล้ผม

ุ ี่
.. ผมมองมือมันทีโอบมารอบคอเหมือนพยายามทําอะไรบางอย่าง "ทําเชี่ ยไรวะ!?"



"อยูนิ่ง ๆ น่ า ...." มือมันยุกยิก ๆ อยูแถวคอผมแว่บนึ ง ก่อนทีผมจะถึงบางอ้อ เมือเห็ นสร้อยคอเส้นนั้นถูก


ถอดออก "ใส่ของสแตนไม่อายรึ ไง " มันว่างั้น ซึ่งผมก็เห็ นด้วยกับมันทุกประการ "เออ อาย ลืมถอด มัวแต่ยง
ุ่
ๆ อยู่... ขอบใจหวะทีเ่ ตือน " ผมว่าพลางยืนมือออกไป หม ายจะรับแท็คเหล็กทีไอ้เอินใส่ให้เมือตอนกลางวัน

่ ้

คืน แต่ไอ้ปณณ์ดนยัดแท็คลงกระเป๋ าเสื้อตัวมันเองหน้าตาเฉย ... ไอ้ห่านี่ กวนตีน
ุ ั
"กูเอาไปคืนเอินให้เอง..." อ้าวว น่ าเกลียดว่ะมึง ! ผมอ้าปากค้างมองมันอย่างไม่เข้าใจ


159

"กูคนเอง เอามานี่ " แล้วศึกชิ งแท็คก็เกิ ดขึ้น .. ผมเอื้อมตัวหมายจะคว้าสร้อยคอโลหะจากกระเป๋ าเสื้อปุณณ์

แต่มนเสื อกเบียงหลบผม แถมยังผลักหัวอีกด้วย หน็ อยย ไอ้ห่านี่ ถือว่าสูงกว่าแล้วจะทําอะไรก็ได้รึไง


วะะะะะะะ
"มึงอะปฏิเสธคนไม่เป็ น เดี๋ยวมันบังคับเข้าหน่ อยมึงก็เอามาใส่อีก กูคนให้เองดีแล้ว " มันว่า พลางตบ

่ ้
กระเป๋ าเสื้อปุ ๆ เป็ นเชิ งว่ายังไงก็ไม่คนให้ผมแน่ ... ซึ่งก็จริ งของมัน มาลองคิดอีกที ผมก็ไม่คอยสูคนจริ ง ๆ

ใครบังคับอะไร ผมยอมตลอด .. ดูตวอย่างไอ้ปณณ์สิ ไม่ง้ นจะเป็ นอย่างนี้ เหรอ



"เออ ๆ งั้นฝากด้วย "
"แล้วไม่ใช่ ใครให้อะไรก็รับไปทัวอีกล่ะ โดย เฉพาะไอ้เอินน่ ะ " แต่คาพูดแบบนั้นของปุณณ์ ดันสะกิดให้




ผมรู้สึกแปลก ๆ จนได้วะ ... เหมือนกับว่ามัน ... ไม่พอใจทีผมรับของจากเอิน มากกว่าไม่พอใจทีผมรับแท็ค



เหล็กแสตน ยังไงยังงั้น
"ปุณณ์ ...." ผมออกเสี ยงเรี ยกมันเบา ๆ ให้อีกฝ่ ายหันกลับมามองผม
"ว่าไง" เสี ย งปุณณ์ถามอย่างอ่อนโยนจนผมกลืนนํ้าลายฝื ดคอ ..
"เราไม่ใช่ เจ้าของกันหรอกนะ ..."
แม้กระทังตัวผม ทีเ่ ป็ นคนพูดออกไปเอง ก็ยงอดรู ้สึกจุกแปลก ๆ ในอกไม่ได้ .. ประสาอะไรกับคนฟั งอย่าง


ปุณณ์ .. ทีคงรู ้สึกไปไม่น้อยกว่าผมเลย ..

แต่ถึงอย่างนั้นก็ตองพูด ... เราต่างต้องเตือนตัวเองบ่อย ๆ จริ ง ๆ .. ผมบอกตัวเองให้ทาใจให้ชิน กับสภาพ


ของการไม่มี 'เรา'
ปุณณ์คลี่ยมเหงา ๆ กลับมาให้ผม ก่อนจะสาวเท้ามาใกล้มากขึ้น .. ใบหน้าคมนั้นมองมาพลางยืนมือลูบแก้ม
ิ้

ผมอย่างอ่อนโยน

160


"จะให้ปบปับกูตดใจเลย ... ทําไม่ได้หรอก " ผมสบตามันพร้อมอม ยิมให้สมผัสนั้น อดคิดในใจไม่ได้วา ถ้า





ขอแค่เป็ นเพื่อนกันแบบนี้ ตอไป จะมากเกินไปไหม

แต่ยงไม่ทนจะได้ปริ ปากอะไรออกมา ใบหน้าปุณณ์ทคนเคยดีกโน้มมาใกล้จนรู ้สึกถึงลมหายใจเสี ยก่อน
ั ั
ี่ ุ ้

่ ่

ผมเกร็ งตัวหลับตาแน่ น พร้อม ๆ กับความรู ้สึกหยุนแต่อบอุนทีประทับลงบนหน้ าผากอยูครู่ หนึ่ ง ก่อนจะ
ถอนออก
ผมเลือกยักคิวให้มนข้างหนึ่ งกวน ๆ แก้เขิน "ก็ทาได้แค่น้ ี แหละ หึ หึ .."



็ั
"แค่น้ ี กยงดีน่า ..." เสี ยงปุณณ์ตอบว่าอย่างนั้นก่อนจะโบกมือให้ เป็ นเครื่ องหมายว่ากําลังจะเข้าบ้านไป "ขี่
รถระวัง ๆ นะ"
"เออ.. เจอกัน "

่ ้
ผมบอกไม่ถกว่าความรู ้สึกทีอดแน่ นอยูขางในตอนนี้ คออะไร ..

่ ั

ผมไม่รู้จริ ง ๆ
23rd CHAOS
ในทีสุดก็มาถึงวันจริ งของงานบอล ทีวนซ้อมว่าเหนื่ อยแล้ว แต่วนจริ งเหนื่ อยชิ บหาย ผมไม่ได้นอนตั้งแต่เมือ

่ั


คืนเพราะต้องวิงวุนเรื่ องชุ ด เรื่ องเครื่ องดนตรี เรื่ องจิปาถะอะไรทั้ งหลาย งี บไปหน่ อยนึ งตอนตีสอง โดนไอ้
่ ่
โอมเตะปลุกตอนตีสองยีสิบห้า เพราะฮอร์นมีปัญหา เชี่ ยไรวะ วันก่อนก็ซ่อมไปแล้วทําไมยังพังอีก ถึงเวลา

ทําเรื่ องซื้อฮอร์นใหม่ได้แล้วมังเนี่ ย สรุ ปว่าจนถึงตอนนี้ ผมเพิ่งได้นอนไปยีสิบห้านาที และก็สะโหลสะ


เหลมาถึงสนามศุภฯตั้งแต่ไก่ยง ไม่โห่

แดดตอนเช้าส่องลงมาแรงมากจนน้อง ๆ ในวงโยฯทําท่าจะเป็ นลมหลายคน ผมต้องวิงวุนไปคุยกล่องปฐม

่ ่
พยาบาลซึ่งโชคดีทเี่ ตรี ยมมา มาถือไว้ กลายเป็ นมือหนึ่ งถือวอ (วอล์กกี้ทอล์กกี้ ) มือหนึ่ งถือกล่องปฐม

161

พยาบาล แถมยังต้องวิงเอาเครื่ องดนตรี ไปซ่อมเป็ นระยะ ๆ หรื อถ้ามี ของบางอย่างทีขาดจริ ง ๆ ก็ตองใช้ให้




รุ่ นน้องทีวางอยูวงไปซื้อจากสยามมาให้ เฮ้อ .. วุนวายดีแท้
่ ่ ่ ิ่
"เฮ้ย! อย่าเพิ่งเป็ นลม ๆๆ" นันไง! ยังไม่ทนขาดคํา .. ผมรี บหันไปประคองน้องเอตําแหน่ งคลาริ เน็ ตทีหน้า



ไม่เหลือสี เลือดแล้ว พลางคว้าเอาผ้าขนหนู ชุบนํ้ามาซับให้มน เพราะดูซีดมาก แถมนอกจากต้องดูแลน้องใน

็ั
วงแล้ว หู กยงต้องคอยฟั งและตอบวอจากคนโน้นคนนี้ เป็ นระยะอีก ทําเอามึนไปเหมือนกัน

"แบงค์เรี ยกโน่ วงพร้ อมยังครั บ " เสี ยงเรี ยกชื่ อผมดังก้องอยูในเฮดโฟนจนสะดุง ต้องรี บกดวอตอบกลับ

เป็ นการใหญ่
"โน่ ตอบแบงค์ ก็พร้อมแล้วครั บ"
"ครั บ งั้ นตังแถวได้เลยครั บ " เอาวะ... สู้ ๆ ผมตบหลังเรี ยกน้องวงโยฯทั้งหมดให้ลกขึ้น ก่อนจะวอส่ง


ต่อไปให้ไอ้ฟิล์มทีตอนนี้ เสื อกหายหัวไปไหนแล้วไม่รู้

"โน่ เรี ยกฟิ ล์ม ไปประจําจุดด้วยครับ กําลังจะส่งน้องไปแล้ว "
"ฟิ ล์มตอบโน่ ครั บ กาลังไปครั บ " มึงหายไปหลีหญิงมาชัวร์ ๆ ผมส่ายหัวให้ไอ้เพื่อนหน้าม่อ ก่อนจะเดิน

นําน้องในวงไปยังจุดตั้งแถว แต่กมเี สี ยงหนึ่ งเรี ยกชื่ อผมดังเข้ามาในวอซะก่อน

"เอินเรี ยกโน่ อย่าลืมนัดของเรานะ " เอ๊ะ ไอ้ห่านี่ ... มึงโผล่มาจากไหนวะ ?? ผมมองวองง ๆ แต่กกดตอบ

กลับไป
"โน่ ตอบเอิน เออ รอกูเสร็ จก่อนครับ "

วอเงียบไปพักหนึ่ งก่อนจะมีคนพูดต่อเข้ามา "อย่าเล่นวอครั บ .." เล่นเอาผมหลุดขําเสี ยงดังทันทีจนรุ่ นน้อง
แถวนั้นต้องหันมามองด้วยสีหน้างง ๆ

162

ก็นี่มนเสี ยงไอ้ปณณ์นี่หว่าาาา



***
เมือแถว marching band ทยอยเดินขบวนลงสนามศุภชลาศัย ผมก็ไม่มหน้าทีอะไรต้องสะเออะไปเจ๋ อแถว




นั้นอีก (เพราะมีไอ้ฟิล์มกับไอ้โอมคุมอยูแล้ว ) แต่หน้าทีใหม่ของผมคือวิงไปใต้แสตนเพื่อขอเช็ คภาพจาก


่ ้
จอมอนิ เตอร์วามีขอผิดพลาดตรงไหนในขบวนบ้าง แล้ววอบอกไอ้ฟิล์มอีกที
ผมเดินกึ่งวิงไปใต้แสตนทีมท้งฝ่ ายเชี ยร์ เทคนิ ค ดีไซน์เนอร์ นังใส่ชุดหมีปฏิบตงานกันอยู่ พลางโบกมือไอ้
่ี ั
ัิ


็ั
ให้มาร์คฝ่ ายดีไซน์ทวาดผังแก้แสตนใหม่หน้าตาตืนแต่กยงมีอารมณ์ชูมอทักผม (ยังมีเวลานะมึง ) ตรงใกล้ ๆ
ี่


กันนั้นเป็ นไอ้โมทีวนนี้ รับหน้าทีฝ่ายเทคนิ ค ยืนหน้าเครี ยดคุยกับเหน่ งฝ่ ายสวัสฯ พร้อมกางแปลนอะไร ไม่รู้
่ั


ในมือ ท่าทางตอนนี้ มแต่คนยุงว่ะ


ผมลุกลี้ลกลนหามอนิ เตอร์ทจะช่ วยผมได้ แต่ยนเคว้งอยูแค่ไม่นาน น้องแพงม .4 ก็กวักมือเรี ยกผมยิกทันที

ี่

"เครื่ องนี้ พี่!"
ผมยิมพลางวิงไปนังปุลงข้าง ๆ น้อง ภาพทีเ่ ห็ นในจอคือวงโยฯและขบวนย่อยกองร้อยต่าง ๆ ทีเ่ ดินอยู่ ใน



สนาม อันทีจริ งแล้วผมไม่ได้ต้งใจดูเท่าไหร่ หรอกเพราะมัวแต่คยกับไอ้แพงเรื่ องปังย่าเพลิน เหอ ๆๆ (ห้าม



บอกไอ้ฟิล์มกับไอ้โอมเรื่ องนี้ เด็ดขาด )


แน่ นอนว่าผมเห็นหลังไอ้ปณณ์ใส่ชุดหมีอยูไว ๆ แถว ๆ นั้น (มันอยูฝ่ายเทคนิ คครับ อันนี้ ผมก็เพิ่งรู ้ตอน



เห็ นมันใส่ชุดฟอร์มเหมือนกัน ) แต่ไม่ได้สนใจอะไรมาก เพราะกําลังยุงอยู่ จนน้องแพงทีกาลังคุยกับผม อยูดี
่ ํ
ๆ ก็เงียบไป
"มีไรฮะพี่ปณณ์ ?" หา??? อะไรวะ? พอผมได้ยนน้องแพงพูดอย่างนั้น ก็ตองหันกลับไปมองด้านหลังตัวเอง



่ ้
ทันที กลายเป็ นหน้าไอ้ปณณ์ ภูมพฒน์ สะเออะมานังยอง ๆ เจ๋ ออยูขางหลังผม ทั้งทีบนหัวมันเองยังมีเฮด

ิ ั


โฟนอันเบ้อเร้อครอบอยู่

163

"ขอนังนี่ ได้ปะ แลกกัน " มันพูดงั้นกับน้องแพง ผมล่ะแทบอยากตบกะโหลกมัน .. แน่ นอนว่าด้วยอํานาจ

แห่ งรุ่ นพี่รุ่นน้อง น้องแพงจึงต้องยอมลุกเปลี่ยนหน้าทีกบไอ้ปณณ์ ผูมอิทธิ พลแต่โดยดี .. เหอะ ๆๆๆ... มันยัง
่ ั

้ี
มีหน้ามายิมกว้างพลางถอดเฮดโฟนทีครอบหัวตัวเองออกส่งให้น้องต่อ "เอานี่ ไปด้วย เอินกําลังสังงานอยู่




ช่ อง 2" แถวบ้านกูเรี ยกโยนงานปะวะ
"แล้วน้องเขาจะทําได้เหรอ ?" ผมกระซิบถามมันแผ่ว ๆ แต่เห็ นมันแค่คลี่ยมสบาย ๆ พลางรับเอาเฮดโฟ
ิ้
นน้องแพงมาใส่ ตอนนี้ มันเลยได้ฟังสัญญาณช่ อง 11 เหมือนกันกับผม "ทําได้สิ ดูถกทําไมวะ "


ปุณณ์พูดพลางกดคอมพิวเตอร์ยกยิกนิ ดหน่ อยเพื่อเปลี่ยนมุมกล้องให้เห็ นแถววงโยฯทีกาลังเดินอยูชัดขึ้น

่ ํ
ไปอีก พลางหันมายิมเผล่ "กูรู้ใจมึงมากกว่า "

"ปากดีนะมึง ........" ผมด่ามันอย่างนั้นแต่ก็ อดยิมไม่ได้ทเี่ ห็ นวงชัดขึ้น ก่อนจะวอไปบอกไอ้ฟิล์มว่ามีอะไร

ผิดพลาดตรงไหนบ้าง
ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ ในการเดินขบวนทั้งของกองร้อยและวงโยฯเมือรุ่ นน้องคนสุดท้ายเดินออกจาก

สนามศุภฯ ผมถอนหายใจโล่งเฮื อกใหญ่ เพราะทุกอย่างผ่านไปได้ดวยดี ยกเว้นแต่เสี ยงฟลุทของไอ้ ง่อยที่

แหวผิดคีย ์ 2 ครั้ง น่ ากระทืบนัก
"เฮ้ออออ"
"วันนี้ เสร็จแล้วสิ " ปุณณ์ถามพลางเปลี่ยนหน้าจอเป็ นกลับไปทีแสตนเชี ยร์เหมือนเดิม แต่ผมตอบไม่ถก


เพราะจะว่าเสร็ จแล้วก็เสร็ จ แต่จะว่ายังไม่เสร็ จ มันก็ไม่ยงเสร็ จ "มีตดค้างไอ้เอินอยูอีกนิ ดหน่ อยว่ะ "


้ ่
"เออ ทีมนพูดในวอคืออะไรวะ " พอได้โอกาสปุณณ์รีบถามผมทันที ผมบิดขี้เกียจใส่มน "ก็ทมนช่ วยค่า
่ ั

ี่ ั
กลองให้ชมรมกูไง มันเลยขอกูให้แบ่งนํ้าวงโยฯไปช่ วยมันหน้าแสตนหน่ อย เพราะแม่งบ่นว่าไม่มใครคอย

ให้น้ ามันเลย" ผมพูดจบแล้วทําท่าจะลุกขึ้นไปทําอย่างทีบอก แต่ปณณ์กลับดึงผ มไว้ให้ลงมานังต่อ "งั้ นก็ไม่




ต้องไปแล้ว "

164

"ทําไมวะ ???"
ผมขมวดคิวมองหน้าปุณณ์ทยมกับจอคอมพิวเตอร์เมือแสตนเชี ยร์แปรอักษรเป็ นคํากวนตีน ๆ หราอยู่
ี่ ิ้


หน้าจอ แต่ผมคิดว่า หน้าตาไอ้ปณณ์ตอนนี้ กวนตีนกว่า "ก็กู.. คืนเงิ นให้เอินไปแล้ว แท็คเหล็กด้วย " มันตอบ


เร็ ว ๆ พลางยกวอขึ้นมาคุยต่อ "มอนิ เตอร์เรี ยกเชี ยร์ครับ s-30 ผิด ช่ วยดูดวย "

"เห้ย! มึงพูดไม่เคลียร์ !!!" ผมดึงแขนเสื้อมันไปมาจนมันกดคียบอร์ดไม่ได้ "กูพูดเคลียร์แล้วววว " แต่ปณณ์


ยังเถียงผมพลางหัวเราะแล้วยื้อแขนไปกดเปลี่ยนมุมกล้องต่อ
"อะไรของมึงวะ คืนเงิ น แล้ว? โรงเรี ยนออกเงิ นให้ชมรมกูแล้วเหรอ ?"
"ยัง"
"แล้วมึงคืนเงิ นมันได้ยงไง "

"ไม่บอก ...... มอนิ เตอร์เรี ยกเชี ยร์ครับ e-14 ครับ" มันเฉไฉไปเรื่ อย ไอ้กวนประสาทนี่ ........ ผมย่นจมูกใส่
มัน (ทั้งทีมนไม่ได้มอง ) แล้วยกตูดจะลุกขึ้นต่อทันที "แต่ยงไงก็ตอ งไปว่ะ กูสญญาไว้แล้ว "
่ ั




รอบทีสองทีมนดึงผมให้นงลง ทีง้ ี ละเร็ วนะมึง "มึงคุมมอนิ เตอร์เป็ นใช่ ปะ " ปุณณ์ถามผมอย่างนั้น ผมพยัก

่ ั
ั่

หน้ารับอย่างไม่คอยเก็ทอะไร

"อยากใส่ชุดหมีใช่ ปะ " แต่พอถึงตรงนี้ ผมชักไม่คอยแน่ ใจว่าควรพยักหน้าดีหรื อเปล่า แม้ในใจจะ
โคตรรรรรร รรรร อยากก็เหอะ .. ผมขมวดคิวมองมันตาเขม็ง


"ไม่ตองทําหน้างง รู ้วาอยาก ตามมานี่ ... เติล ผมฝากหน่ อยนะ เดี๋ยวมา " มันว่าพลางลุกขึ้นยืนแล้วดึงผมให้


ตามไปด้วย

165

อะไรของแม่งวะ!!!!!!!!!!??

***

เราสองคนมาหยุดตรงทีเ่ ปลี่ยนเสื้อผ้าหลีด ซึ่งตอนนี้ ไม่มใค รเลยยย เพราะหลีดพากันออกไปแสตนบาย

ตรงหน้าประตูหมด ผมยืนขมวดคิวงง ๆ มองมันทีรูดซิปชุ ดหมีต่าลงเรื่ อย ๆ



"เฮ้ย ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!! มึงทําไรวะ !!!!!!!!!!!"จะปลํ้ากูตรงนี้ กไม่เอานะเว่ย !!!! พื้นมันแข็ง ..

เอ๊ย! กูไม่ยอม !!
มันไม่สนใจคําโวยวายของผม แต่ยงคง หน้าด้านถอดชุ ดหมีออกเรื่ อย ๆ ขณะทีผมต้องหลับตาปี๋ เพราะไม่


อยากเห็ นภาพอุจาด หู ยงได้ยนเสี ยงสวบสาบ ๆ ดังจากมันไม่หยุด
ั ิ

ไม่นานนักก็รู้สึกว่ามีอะไรถูกโยนมาทีไหล่ ... ผมลืมตาขึ้นข้างหนึ่ งเผยให้เห็นไอ้ปณณ์อยูในเสื้อยืดสี ขาว


กางเกงบ๊อกเซอร์ มันยิมพลางส่าย หัวเหมือนจะขําผม "แลกกัน เอาทีโน่ ใส่มา " โห........ มึงพูดง่ายยยยยย มึง


็ ้
ใส่ชุดหมีกตองมีเสื้อกับกางเกงข้างในนี่ !! แต่กน่ะ เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ทีเ่ หลือมีแต่เนื้ อหนังมังสาล้วน ๆ !!!

"ไอ้สด ไม่เอา กูไม่อยากใส่แล้ว "

"แต่กถอดแล้ว เร็ ว ๆ ฝากงานไว้ทเี่ ติ้ ลนานไม่ดี "

ผมลังเลชัวครู่ กอนจะชี้ มอบอกมัน "งั้ นมึงหันไป!" แล้วคํานี้ มนตลกตรงไหนวะ มันถึงได้ขาแตกงั้นเนี่ ย !!



่ ่
"อายอะไรวะ ... ก็......... ผูชายเหมือนกัน " ผมว่าก่อนมันจะพูดว่า "ก็ผชายเหมือนกัน " มันต้องคิดอย่างอื่น

ู้
ก่อนแน่ ๆ ไอ้สดเอ๊ย !! แน่ นอนว่า ถึงผมจะยอมคนง่าย แต่คราวนี้ อย่าหวัง ! ผมยังไม่ลดมือทีช้ ี อยูให้มนหันไป

่ ่ ั

166

มันขําพลางบอกผมว่า "มึงจะถอดหมดรึ ไง ถอดแต่กางเกงยีนส์เอามาให้กใส่กพอ เสื้อกูมของกู ส่วนเสื้อมึง
ู ็

ใช้รองในชุ ดหมี ไม่ง้ นมึงคันนะเว่ย !" เออว่ะ......... ทําไมผมโง่ง้ ี วะ .. ผมมองชุ ดหมีงง ๆ แล้วก็ตดสิ นใจถอด



กางเกงยีนส์ออก (ยังมีบอกเซอร์เหลือครับ ) ก่อนจะโยนให้มน แล้วเราก็ตางคนต่างใส่เสื้อผ้าทีไม่ใช่ ของ



ตัวเอง

ผมมองชุ ดหมีสีกากีออน ๆ นี่ อย่างปลาบปลื้มใจ ถึงแม้บนหน้าอกจะไม่ได้ปักคําว่า

swasdikarn อย่างทีเ่ คย

่ ี่
่ ั
ใฝ่ ฝันไว้ แต่ techque นี่ มนก็เท่ห์น้อยอยูทไหน "กูไม่ถอดคืนนะ !" ผมขูมน

"เออ หน้าด้านใส่กลับบ้านก็เอาเลย " ไอ้ปณณ์วางั้นก่อนจะเดินนําผมออกไปจากห้องแต่งตัวหลีด
ุ ่

ผมเดินกลับไปทีหน้าจอมอนิ เตอร์ ก่อนจะยิมให้เหน่ งทีทาหน้ามึนนิ ดหน่ อย เพราะคนทีเ่ ดินไปเป็ นไอ้

่ ํ

ปุณณ์แต่ดนกลับมาเป็ นผม แหะ ๆๆ .. แหม ผมทําเป็ นจริ ง ๆ นะ คุมมอนิ เตอร์เนี่ ย เชื่ อมือผมสิ

่ ้
ผมสะบัดคอนิ ดหน่ อยไล่ความเมือย ก่อนจะหยิบเอาเฮดโฟนทีวางบนพื้นอยูขาง ๆ มาครอบหัวแล้วกดดู


ภาพหน้าแสตนทันที ตรงนั้นผมเห็ นเอินยืนบอกคิวน้องอยู่ และ ......... นันไง... ไอ้ปณณ์เดินถือนํ้าอ อกไป



แล้ว

ผมหลุดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยูเ่ มือเห็ นสี หน้าช็ อคสนิ ทของไอ้เอินทีเ่ จอปุณณ์กบนํ้าในมือเข้าไป


่ ั ่
แทนทีจะเป็ นผม มันรี บวอมาโวยในช่ อง 11 ทีผมฟั งอยูทนทีวาผมหลอกมัน พร้อมเสี ยงหัวเราะฮ่า ๆ ของไอ้


ปุณณ์เป็ นแบ็คกราวด์ เออ ผมก็ขาหวะ (ฮ่า ๆ) แต่หัว เราะไม่ได้ เดี๋ยวโดนด่า เลยได้แต่ขอโทษขอโพยมันไป

่ ั
แล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก เพราะต้องคอยดูแลภาพบนแสตนคูกบฝ่ ายดีไซน์มากกว่า

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งเกมการแข่งขันบนสนาม และบรรยากาศการแปรอักษรบนแสตน มีเสี ยงเฮ
เป็ นระยะ ๆ เพราะลูกบอลเฉี ยดประตูไปหลายรอบ อีก ทังเสี ยงเฮจากอัฒจรรย์ เพราะพวกมันแปรอักษร


167

โต้ตอบกับโรงเรี ยนฝ่ ายตรงข้ามอย่างเมามันส์ ไหนจะรุ่ นพี่ศิษย์เก่าอีกทีโวยวายไม่แพ้ศิษย์ปัจจุบน ทําเอาผม


ทีเ่ ฝ้ าจอมอนิ เตอร์อยู่ (เห็ นทุกเหตุการณ์ ) พลอยคึกคักไปด้วย

หน้าทีของปุณณ์ทผมสวมรอยมาทําต้องเฝ้ าทั้งหน้าจอม อนิ เตอร์ และดูแลอุปกรณ์ตาง ๆ ทีมปัญหา หลาย

ี่
่ี
ครั้งก็ตองเดินไปหน้าแสตนเพื่อคุยกับฝ่ ายอื่น ๆ เพราะในวอมีคนคุยกันหลายคนจัด จนบางครั้งฟั งไม่ถนัดว่า

ใครเป็ นใคร สรุ ปว่าเดินคุยกันเองง่ายกว่า แน่ นอนว่าทุกครั้งทีผมโผล่หัวไปหน้าแสตนไอ้เอินก็จะค้อน


กลับมาจนเพื่อน ๆ คนอื่นยังขํา ส่วนไอ้ปณณ์กกวนตีนตลอดโดยการพยายามป้ อนข้าวป้ อนนํ้าไอ้เอิน ดู
ุ ็

เหมือนจะเอาใจ แต่ผมว่ามันน่ ารําคาญมากกว่า จนกลายเป็ นเรื่ องโจ๊กหน้าแสตนไป (ฮ่า ๆ) ผมขํากับ
บรรยากาศการทํางานหนักทีดสบาย ๆ ของพวกเรา เพราะถึงแม้จะเหนื่ อยแต่แค่มเี พื่อน ๆ ร่ วมมือร่ วมใจกัน
ู่

เยอะแบบนี้ ไอ้ความรู้สึกฮึกเหิ มอยากจะสามัคคีกนทํางานก็เลยมีมากกว่า
ปุณณ์ยงคงอาสาเป็ นคนดูแลส่วนตัวให้เอินอยูตลอดงาน แต่กเ็ จียดเวลาเข้ามาดูผมเป็ นระยะเช่ นเดียวกัน

้ ่
ทุกครั้งทีมนเข้ามามักจะมีน้ า ขนม ทีบางครั้งผมคิดว่ามันคงบังคับใครซักคนให้เดินไปซื้อจาก สยามมาให้
่ ั


เพราะขนมปัง bread papa's ร้านอร่ อยในพาราก้อนนี่ ไม่น่าจะมีแจกบนแสตน (ถ้ามีไอ้เอินก็จะลงทุนเกินไป


และ)... ผมส่ายหัวในความแอ๊บแบ๊วของมัน เพราะถามกี่ครั้งมันก็ปฏิเสธตลอด บอกแต่วาของบนแสตนนัน

แหละ สงสัยคิดว่าผมโง่นักรึ ไง แต่กเ็ อาเหอะ ขี้เกียจเถียง ขน มปังอร่ อยดี
็ั
นอกจากเอานํ้าเอาขนมมาให้แล้ว ปุณณ์กยงขยันถามอย่างสมํ่าเสมออีกว่าผมเหนื่ อยรึ เปล่า อยากจะแลกชุ ด
คืนมัย แต่ผมก็ข้เี กียจเปลี่ยนเสื้อผ้าซะแล้วว่ะ เลยได้แต่ตอบมันทุกครั้งว่าไม่เป็ นไร จนกระทังฟ้ ามืดเสี ยงเฮก็


ดังลันเมือนักฟุตบอลทีมโรงเรี ยนเราซัดป ระตูนาฝ่ ายตรงข้ามเข้าไปตุงตาข่าย ก่อนจะป้ องกันประตูตวเอง


่ ่
เอาไว้ได้จนในทีสุด ผลคะแนน 1-0 ก็โชว์หราบนสกอร์บอร์ด เป็ นหลักฐานแห่ งชัยชนะทีพวกเรารอคอยมา


แสนนาน!
ผมกับเพื่อนทุกคนถอดเฮดโฟนกระโดดดีใจวิงโห่ ร้องกอดกันชุ ลมุนภายในส่วนเตรี ยมงานใต้แสตน ก่อน

จะเฮโลขึ้นไปบนสนามเพื่อแหกปากร้องทังเพลงเชี ยร์ เพลงโรงเรี ยน และกอดคอกันบูมให้เสี ยงดังก้องทัว


ทังสนามกีฬา เป็ นความเต็มตื้นทีผมอธิ บายได้ยากมาก เพราะความเหนื่ อยล้าทั้งหมดทีมหายเป็ นปลิดทิงเพียง

่ี


แค่ได้เห็นความสําเร็ จของพวกเรา ผมเห็ นเพื่อนทุกคนทีอยูหน้าแสตนเปื้ อนค ราบนํ้าตากันถ้วนหน้า แม้แต่
่ ่
ปุณณ์ ภูมพฒน์ ก็ยงมีรอยรื้ นของคราบนํ้าตาปรากฏอยู่
ิ ั


168

มาสเตอร์บรรชายกป้ ายสังบูมชู ข้ นสูงให้พวกเราทุกคนกอดคอกันแล้วประสานเสี ยงบูมดังลัน .... ผมสัญญา



กับตัวเองว่าจะไม่มวนลืมวันนี้ เลยจริ ง ๆ
ีั

...

่ ั
หลังจากจบเกมแล้ว นักเรี ยนทุกโรงเรี ยนยังคงใช้เวลาอยูกบเพื่อนตัวเองภายในสนามกีฬาอีกระยะ เพื่อ
ั ่
แสดงความยินดีกบทีงานทุกส่วนผ่านราบรื่ นไปได้ดวยดี (แถมโรงเรี ยนเรายังได้แชมป์ อีกต่างหาก ) ซึ่งอันที่



จริ งแล้ว ไม่วาผลจะออกมาแพ้หรื อชนะ ช่ วงเวลาทีผมชอบมากทีสุดก็คอช่ วงเวลานี้ อยูดี เพร าะเราจะได้เจอ



เพื่อนต่างโรงเรี ยนมากมาย อย่างเมือกี้ผมเพิ่งแยกมาจากบรรดาเพื่อนทีนงอยูอีกแสตน (มันกางเกงดําครับ

่ ั่ ่

อิอิ) หลังจบงานพวกมันรี บวิงเข้ามาแสดงความยินดีกบโรงเรี ยนผม ทําให้เห็ นสปิ ริตความมีน้ าใจนักกีฬา ที่



็ื
ไม่วาคนไหนจะแพ้หรื อชนะ สิ่งทีเ่ ราได้รับกลับม าจากงานนี้ กคอ มิตรภาพ ทีไม่มสีกางเกง หรื อรั้วโรงเรี ยน
่ ี
ไหน ๆ มากางกั้น ^___^
่้

ระหว่างทีผมกําลังคุยกับรุ่ นพี่ศิษย์เก่าทีปรี่ เข้ามาแสดงความยินดีอยูดวยอีกกลุมนั้นเอง (เห๊ ย.. ผมไม่ใช่ นัก



บอลว่ะ มาแสดงความยินดีกบผมนักหนาทําไมวะ ) เสียงเจื้อยแจ้วทีโคตรคุ ้ น ก็ดงขึ้นขัดจังหวะสนทนาจาก


ด้านหลังเสียก่อน..

"โน่ !!!!!!! ยูหาตั้งนาน!" เฮ้ย!! แบบนี้ ไม่ตองหันไปมองก็รู้วาใครครับ !! ผมเริ่ มสงสัยว่ายูริแอบติด GPRS

แถวตัวผมรึ เปล่า ทําไมคนเยอะขนาดนี้ ยงอุตส่าห์หาจนเจอ - _-"


"แหม ไอ้โน่ .. เดี๋ยวนี้ มแฟนเป็ นสาวน่ ารั กนะมึง เออ ไว้คอยเจอกัน เดี๋ยวอาทิตย์หน้าจะเข้าไปโรงเรี ยน " พี่

่ ิ้

โมทย์ศิษย์เก่าทีผมคุยด้วยอยูยมล้อ ๆ พลางตัดบทสนทนาทันที แล้วทีน้ ี ผมจะทําไงได้ละครับ นอกจากต้อง

ฝื นยิมให้เขากลับไป แล้วโบกมือลา "ไว้เจอกันครับพี่ ^^;;;"


169

หลังจากทีคล้อยหลังพี่โมทย์ไปแล้ว จึงเป็ นคิวของผูหญิงตัวเล็กข้าง ๆ ผมบ้าง "ยูริตามหาผมมีอะไรรึ ป่าว "




"มีสิ .. แต่ยเู พิ่งรู้วาโน่ เป็ นสต๊าฟแสตนด้วย !" ก็กะแล้วว่าต้องถูกทักแบบนี้ เพราะยูริรู้ดีวาหน้าทีผมจริ ง ๆ

่ ั
แล้ว อยูกบวงโยฯ (ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ) ไม่ใช่ เจ้าหน้าทีแสตน ใส่ชุดหมีรุ งรังอย่างทีเ่ ห็ นนี้ แน่ นอน.. แต่ถึง



ผมจะคาดการณ์ไว้ลวงหน้าว่าต้องโดนถาม ก็ยงอดกระอักกระอ่วนแปลก ๆ ไม่ได้ ทีจะต้องบอกยูริวานี่




...

"ของปุณณ์น่ะ แลกกัน " สิ้นคําตอบผม ก็ได้เห็ นรอยยิมกว้างของยูริทเี่ ล่นเอาเสี ยวสันหลังประหลาด ๆ

ทันที
ผมพูดอะไรผิดรึ เปล่ าวะ!?!?


เธอคลี่ยมน่ ารักอยูแป๊ บนึ งก่อนจะเอื้อมมือมาเกาะแขนผมแจ "ออกไปกินข้าวกันนะ " เอาล่ะเหวย..............
ิ้
ผมเหลือบมองใบหน้าขาว ๆ ขี้ออนนันพร้อมกับรู ้สึกหนักอกหนักใจขึ้นมาทันที
้ ่

เอาไงดีวะ... ผมมองหน้ายูริขณะทีหูได้ยนเสี ยงเพื่อน ๆ คนอื่นเริ่ มนัดแผนการณ์ฉลองคืนนี้ ผานวอ


เช่ นเดียวกัน…..
24th CHAOS

ในทีสุดก็ถอมาถึงนี่ จนได้ ........... ผมนังแหมะหันรี หันขวางภายในร้านอาหารตกแต่งสไตล์เก๋ ทีต้งอยูแถว

่ ั ่



เอกมัยบ้านผมเอง เคยได้ยนยูริบนอยากมากินหลายรอบแล้วแต่กไม่เคยมาซักที (เพราะร้านมันเปิ ดแต่ตอน

ดึก ๆ นี่ ครับ ) ครั้งนี้ คงสมใจอยาก เพราะยูริเป็ นคนเลือกร้านอาหารเอง จัดการอะไรเองเสร็ จสรรพ แต่ผมน่ ะ
งง... ไม่ใช่ เพราะงงว่าทีไหน (ก็มนแถวบ้านผม ) แต่งงว่า ตกลงผมละเมอตามยูริมาถึงนี่ ได้ยงไง ..?



ผมขมวดคิวมองไปรอบ ๆ ร้านทีตกแต่งอย่างทันสมัยด้วยตูปลามากมายเ ข้ากันกับทั้งคอนเซปต์และชื่ อร้าน



ทีตองการให้เป็ นตูปลาขนาดใหญ่ ทีนี่มชื่อมากในเรื่ องสไตล์การจัดแต่งร้านและรสชาติอาหารครับ ผมเคย
่ ้

่ ี
มากินกับเพื่อน ๆ หลายที (เวลามีตงค์ ) หรื อบางครั้งอาป๊ าก็พามาเองบ้าง แต่วนนี้ นอกจากปลาตัวเบ้อเริ่ มทีวา


่่

170


ยวนอยูรอบร้านแล้ว ข้ าง ๆ ผมยังมียริ และ ................

ไอ้ปณณ์กบเอมทีนงอยูอีกฝั่งโต๊ะ - _-"
ุ ั
่ ั่ ่

"ดีใจจังทีปณณ์กบโน่ สนิ ทกัน รู้ง้ ี ชวนไปเทียวกัน 4 คนนานแล้วเนอะเอม~" เสียงเจื้อยแจ้วของยูริยงคงดัง
่ ุ ั


ข้าง ๆ ผม ก่อนจะตามมาด้วยรอยยิมสวยจากเอมทีนงอยูฝั่งตรงข้าม แต่ ผมฟั งคํานั้นแล้วโคตรอึดอัด ... ไม่รู้
่ ั่ ่

ปุณณ์ฟังแบบนี้ แล้วจะรู้สึกยังไง แต่สาหรับผมน่ ะ กระอักกระอ่วนพิลึกว่ะ




ถึงตรงนี้ หลาย ๆ คนอาจสงสัยว่าไปทําอีทาไหนผมดันมาโผล่ทนี่กบยูริ เอม แล้วก็ปณณ์ได้ ... คืออันทีจริ ง
ี่ ั


ผมไม่ได้ทาอะไรเลยครับ แค่ถกยูริออนซะจนไม่รู้ จะบอกปัดยังไง สุดท้ายเลยลงเอยแบบเดิมตรงทีเ่ ธอคิดเอง

ู ้
เออเองว่า ผมไปด้วยแน่ นอน (เฮ้ย!?) แล้วเรื่ องก็จบแบบเดิม ๆ คือ .. ผมกลายเป็ นเหยือความคิดไปเองของยูริ

ทูกกกกกทีสิน่า !!

ตอนแรกแค่นึกว่าเราจะมากินกันสองคน แบบสบาย ๆ แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้านเฉย ๆ แต่ทไห นได้วะ
ี่
ผมคิดผิด .. เพราะพอยูริตกลงกับตัวเองเสร็จว่าผมจะไปด้วย (หมายความว่าไงวะนัน ) เธอก็โทรหาเอมทันที

เป็ นอันว่าชี วตผมจบเห่ ... ปุณณ์ไปด้วยแน่ นอน

เมือกลายเป็ นเหยือของผูหญิงของตัวเองด้วยกันทั้งคู่ .. เราสองคนก็ได้แต่ปลงในชะตาชี วต เดินกลับไปทํา




พิธีเปลียนเสื้อผ้ากันทีห้องเปลี่ยนชุ ดหลีดห้องเดิม แต่คราวนี้ ไม่เหมือนเดิม เพราะจากหลังเลิกงานคนก็ทะลัก


ทะลายมาก กว่าพวกผมจะทําใจถอดกางเกงได้แต่ละที พลพรรคแก็งค์นางฟ้ าเล่นกรี๊ ดกร๊ าดซะจนห้องแทบ
แตก ทําเอาคนจะถอดเสียเซลฟ์ ไปหลายนาที นึ กว่าตูคงไม่รอดออกมาซะแล้ว (โดยเฉพาะไอ้ปณณ์ ) -_-"

แถมไอ้ปณณ์ยงกวนตีนชิ บหายอีก เพราะตอนแรกผมงงว่ามันจะใส่ชุดหมีไปกินข้าวรึ ไง (ก็ผมจะเอา
ุ ั
กางเกงยีนส์คน) แต่ปรากฏว่าไม่ ............. เพราะจริ ง ๆ แล้วมันก็เอากางเกงยีนส์มาเหมือนกัน ไอ้สด !!!!!!!!


แล้วใส่กางเกงยีนส์กอยูได้ท้งวัน โคตรเห ม็นเหงื่ อชิ บหาย ไอ้ห่า ........... กวนตีนนัก
ู ่ ั

171

แต่ไม่เป็ นไรครับ คนอ่านไม่ตองกลัวว่าโน่ จะเสี ยเปรี ยบ เพราะผมดึงกางเกงยีนส์มนมากระทืบ ๆๆ ซํ้า แก้


แค้นเรี ยบร้อยแล้ว ก๊าก ๆๆๆ

โอเค.. ตัดกลับมาทีห้องส่ง ผมแค่นงเหม่อแป๊ บเดียว สองสาวก็จดการสังอาหารกันเรี ยบร้อยเสร็ จสรรพ

ั่


โดยทีท้งปุณณ์และผมไม่ตองเสี ยเวลาอ้าปากออกความคิดเห็ นอะไรเลย .. ดีเหมือนกันครับ เพราะพวกผมมัน
่ ั

ลินจระเข้ ให้กินอะไรก็กินได้ท้งนั้น ขอแค่เป็ นของทีมนุ ษย์เขากินกัน



"ยูสงขาหมูเยอรมันนํ้าตกของโปรดโน่ มาให้ดวยแหละ " ยูริหันมาพูดกับผมยิม ๆ ซึ่งผมก็ยมกลับไปแบบ
ั่

ิ้

งง ๆ....... เอ.. ผมเคยชอบด้วยเหรอวะ ?
"ขอบคุณครับ " แต่กเ็ อาเหอะ .. ชอบก็ชอบ..- _-".. ไม่ได้ถึงกับไม่ชอบอะไรนี่ หว่า .. แหะ ๆๆ
"แหม... เอมก็สงไก่ทอดฟาโรห์ของโปรดปุณณ์ให้เหมือนกันนะ รู ้ใจรึ เปล่า ?" นัน.... จะขยันทําคะแนนไป
ั่


ไหนกันครับสาว ๆ!! แค่น้ ี พวกผมก็แข่งกันยิมแหะ ๆๆ จะแย่อยูแล้วว

ผมเหล่มองไอ้ปณณ์ทยมแหะ ๆ (ท่าเดียวกะผมเดี๊ยะ ) ก่อนมันจะเหลือบตามองผมนิ ดหน่ อยแล้วตอบเอมว่า
ุ ี่ ิ้
"ครับ .. ขอบคุณมาก "
เล่นเอาผมขมวดคิวเป็ นเงื่ อนพิรอดทันที .. มึงจะทําท่ากระมิดกระเมี้ยนทําไมวะะ กูไม่เกี่ ยวซักหน่ อย ..

่ ั่
ในขณะทีผมกําลังคิดอยูนนเอง (ว่ามันจะต้องสนใจผมทําไม ) ก็มอาหารจานแรกซึ่งเป็ นรวม appetizer ต่าง ๆ


ถูกบริ กรพามาเสิ ร์ฟตรงหน้าเรี ยกความสนใจไปจากผมเสี ยก่อน
น่ ากินนนนนนนนนนน จนลืมเรื่ องอื่นเลยแหะ!
"อันนี้ ให้โน่ ๆๆ" ยูริรีบยกช้อนส้อมขึ้นตั กขาหมูเยอรมันในนั้นให้ผมทันที ขณะทีเ่ อมไม่ยอมแพ้ เธอยกมือ
ตักแซลม่อนแช่ น้ าปลาให้ปณณ์เป็ นการใหญ่ ... เฮ้ย! แต่ผมก็อยากกินแซลม่อนแช่ น้ าปลานะะะ !




172

แน่ นอนว่าผมต้องยับยั้งความตะกละของตัวเองเอาไว้ เนื่ องจากติดภาระกิจต้องปฏิบตตนเป็ นสุภาพบุรุษที่
ัิ

ดีกอน "อะครับ ..." แต่แค่ผมตักปลาหมึกวงทอดให้ยริแค่น้ ี เธอเล่นดีใจซะจนออกนอกหน้า รี บยกขึ้นมาอวด

เอมเป็ นการใหญ่ ^^"... เอาเข้าไปครับ ผูหญิงสองคนนี้ ผมหลุดหัวเราะขําออกมาเบา ๆ

เอมหน้างํ้าลงไปเล็กน้อยเมือปุณณ์ยงคงง่วนกับการริ นนํ้าเติมให้แก้วทุกคนอยูเ่ ลยไม่ทนสนใจตักของ กิน



ให้เอม ผมแอบเห็นมือเล็ก ๆ ของเธอกระตุกชายเสื้อยืดปุณณ์เป็ นการใหญ่ "ปุณณ์อะ... ไม่ตกให้เอมบ้างเลย "

เอาแล้วไงเมิง หึ หึ ..
ปุณณ์หันมาทําหน้าเหวอไปกับคํานั้นทําเอาผมขํานิ ดหน่ อย ก่อนทีจะเห็ นมันรี บเอื้อมมือตักชี สทอดให้เอม


"นี่ ไงครับ ปุณณ์มวแต่รินนํ้าให้อยู่ ขอโทษนะ " แต่สาวเจ้าไม่เห็ นมีทาทีจะดีใจขึ้นเลยแหะ ?

ผมขมวดคิวอย่างสงสัยในท่าทางงอนหนักกว่าเก่าของแฟนเพื่อนตรงหน้า แต่ดไอ้ปณณ์จะไม่ทนสังเกต
ู ุ


เพราะหลังจากนั้น มันก็เสือกตักแซลม่อนแช่ น้ าปลาในจานมันแบ่งมาให้ผมแทนซะงั้น "อะมึง .. ขอขาหมู

เยอรมันกูมงดิ แลก กัน" อ้าวไอ้นี่ ... ขี้โมเมอีกคนละ
ั่
"ตลก ใครตกลงกะมึงวะ แต่ขอบใจนะสําหรับแซลม่อน กูอยากพอดี " ผมว่าพลางจิมเนื้ อแซลม่อนเข้าปาก

แล้วกักขาหมูไว้ไม่ให้ไอ้ปณณ์ขโมยได้ แว่วเสียงมันร้องโอดครวญยกใหญ่ หึ หึ ไอ้ปัญญาอ่อน ..


"ถ้าแดกคนเดียว ขาหมูเยอรมันมึงจะยกพวกตี กันกับแซลม่อนกูในหลอดอาหาร แล้วบึ้ม !!!..."
"กลายเป็ นโกโก้ครั้นรึ ไง .. มึงบ้าป่ าวววววววววววววววววว หลอดอาหารกูไม่ใช่ ทงข้าวสาลี อยากแดก
ุ่
ขนาดนั้นเอาไปเลยสาดดด " ทุเรศมากครับ ผมโวยใส่มขควายของไอ้เชี่ ยปุณณ์ (ทีได้ยนทุกเช้าเสาร์อาทิตย์

่ ิ
เวลาดูช่องเก้าการ์ตูน) ก่อนจะยอมแบ่งขาหมูเยอรมันให้มนเสี้ยวหนึ่ งจากทีผมมี ทั้งทีมนตักให้แซลม่อนผม


่ ั
มาครึ่ ง ๆ เด๊ะ ๆ .. ฮ่า ๆ ผมไม่ใช่ คนเอาเปรี ยบใช่ ปะคับ
ในทีสุดระหว่างผมกับมันก็กลายเป็ นสงครามแย่งของกินย่อย ๆ ไป ช้อนส้อมเราปัดกันมัวไปมาบนจาน


่ ั
ข้าวผมบ้างจานข้าวมันบ้าง จนโต๊ ะนี้ มแต่เสียงเด็กผูชายโวยวายอยูพกหนึ่ งแบบน่ าผิดสังเกต ?



173


ไอ้ปณณ์เป็ นคนแรกทีรู้สึกได้กอนผม มันรี บหยุดสูแล้วหันกลับไปหาเอมทันที "เป็ นไรป่ าวครับเอม ? เงี ยบ



เชี ยว หื ม ?"

พอผมเห็ นเอมยังคงนังหน้าบึ้งอยูอย่างนั้นแล้วก็ตองปรับลดดีกรี ความซ่าส์ของตัวเ องลงบ้าง โดยไม่ลืมจะ


่่
แอบมองหน้ายูริไปด้วย (เผือไวรัสงอนจะเป็ นโรคติดต่อ ) แต่รายนี้ เขายังยิมสนุ กอยูวะ ท่าทางจะดูผมกับไอ้


ปุณณ์ตกนเพลิน
ี ั
"ปุณณ์ตกชี สทอดให้เอมทําไม ... ปุณณ์จาไม่ได้เหรอว่าเอมไดเอท " เอาแล้วไงครับพี่น้อง เรื่ องของ


ครอบครัวเขาเราไม่เกี่ยวว่ะ ... ผมคิดได้ดงนั้นก็รีบคว้าแก้วนํ้ามาดื่มทันที ทําทีเป็ นไม่ได้ยน


่ ั
"โธ่... ปุณณ์ขอโทษนะ " แว่วเสี ยงมันง้องอนกันอยูพกหนึ่ ง พี่บริ กรก็เอาอาหารจานอื่น ๆ มาเสิ ร์ฟ ผมเห็ น
มือปุณณ์รีบคว้าเอาสลัดจานสี สดใสไปอย่างว่องไว "นี่ ไง Rocket Salad ของเอม ปุณณ์จาได้ เห็ นมั้ ยครับ "


เออมันเก่งว่ะ .. ขณะทีผมยังมึนอยูเ่ ลยว่าอันไหนของยูริ เธอก็คว้าสปาเกตตี้เบค่อนกุงของตัวเองไปก่อน เออดี

็ ่
.. รายนี้ กไม่คอยคิดเล็กคิดน้อยอะไรดี ผมชอบ
หลังจากทีนงฟั งไอ้สองคนฝั่งตรงข้ามง้องอนกันมาได้พกใหญ่ (พักใหญ่มากจริ ง ๆ เอมงอนโคตรนาน ) ใน
่ ั่

ทีสุดเอมก็พอยิมออกบ้างเมือปุณณ์คอยตักยําวุนเส้นซีฟู้ด และสารพันอาหารอร่ อยต่าง ๆ เอาใจเธอไม่ขาด




ส่วนผมทีนงมองภาพตรงหน้า ยังตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าเกิดความรู ้สึกอะไร
่ ั่
ช้อนส้อมทีถืออยูมนหนักอึ้ง เสี ยจนทําได้แค่เขียข้าวในจานไปมา ..
่ ่ ั


"โน่ ..... โน่ .......... โน่ ................... โน่ !!!!!!" ห๊ ะ!!!?? สะดุงสุดตัวเลยครับเพราะยูริเขย่าผมในตอนท้ายจน


ตกอกตกใจ เออนี่ ผมมัวแต่เหม่อไปไหนวะ ยังถือช้อนส้อมคามืออยูแท้ ๆ น่ าอายจริ ง ... ผมสะบัดหัวตัวเอง
ไล่ความคิดแปลก ๆ นิ ดหน่ อยก่อนจะหันไปมองคนทีเ่ รี ยกชื่ อผม ทังตัว "วะ ว่าไงครับ ??"

"เหม่อจัง ... เสี ยดายขาหมูเหรอ ยูสงให้อีกก็ได้ "
ั่

174

"ไม่ใช่ ๆ อะไรจะขนาดนั้นเล่า " ผมรี บปฏิเสธจนเธอขําคิกคัก ก่อนจะวางช้อนส้อมในมือลงแล้วเอื้อมไป
สะกิดเอมบ้าง



"นี่ ๆ เอม พูดซักทีสิ ฉันรออยูนะ " เป็ นเพราะอยูดี ๆ ยูริกพูดจาแป ลก ๆ แบบนั้น ทําเอาผมกับปุณณ์ตอง

มองหน้าสองสาวแบบงง ๆ พร้อมกัน ด้วยตามไม่ทนว่าพวกเธอวางแผนอะไรอยู่



เอมมีทาทีกระมิดกระเมี้ยนเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสะกิดไหล่ปณณ์ท้งทีปณณ์เองก็มองเธออยูแล้ว "มีไร

ั ่ ุ
ป่ าวครับ ?"


"ปุณณ์ สุดสัปดาห์หน้าว่างไหมคะ " แม้ทาทางปุ ณณ์จะงง ๆ แต่กหยิบมือถือออกมากดดูตารางแต่โดยดี
แน่ นอนว่ายูริไม่ยอมน้อยหน้าเช่ นกัน "โน่ ดดวยสิ ๆๆ " เธอคะยั้นคะยอ แต่คนอย่างผมมีเหรอจะเซฟตาราง
ู ้
งานไว้ในมือถือ (ใช้ระบบความจําล้วน ๆ ครับ .. ถึงได้ลืมบ่อย ) เท่าทีจาได้กคงไม่มอะไรมัง ?
่ํ ็




่ ่
ปุณณ์กดมือถือยุก ยิก ๆ อยูสองสามทีกอนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบ "ก็วางอยูครับ อยากไปไหนรึ เปล่า ?" ด้วย

คําตอบนี้ ทาเอาเอมยิมน้อยยิมใหญ่ในขณะทียริเองก็ใช้ไหล่ถองผมไม่หยุดเช่ นกัน "โน่ ละ ๆ"

ู่


่๊
"ว่างมังครับ มีอะไรกันเนี่ ย " อมพะนําอยูดายย อยากรู ้จะแย่แล้วว !



ทังทีผมเป็ นคน ออกปากถามอย่างนั้นเอง แต่พอเห็ นรอยยิมแปลก ๆ ของยูริกบเอมแล้วดันรู ้สึกไม่แน่ ใจว่า
้ ่


อยากฟั งคําตอบอย่างประหลาด ... ผมกลืนนํ้าลายเอื้อกเพราะจับพลังได้วาสองสาวมองหน้ากันอย่างมีเลศนัย
แปลก ๆ แถมยังเลยมามองพวกผมสองคนอย่างมีนัยแฝงไปด้วย ..... ตกลงมันเรื่ องอะไรกันแน่ วะ เนี่ ย!?
"เอมเขาได้ไอ้นนมาล่ะ " คนเริ่ มพูดก่อนคือยูริ เธอเกริ่ นพลางยืนมือมาตีมอเอมยกใหญ่เหมือนจะให้โชว์
ั่


"ไอ้นน" ทีเ่ พิ่งพูดถึง ... ว่าแต่ .. "ไอ้นน" มันคืออะไรวะ ????? นักเรี ยนชายเขาคิดลึกกันนะเฮ้ย !!
ั่
ั่

175

แต่ยงไม่ทนทีผมจะได้คดไปถึงไหนต่อไหน บางอ ย่างสี ขาว ๆ ก็ปรากฏตรงหน้าเสี ยก่อน ...
ั ั ่

มันคือการ์ด gift voucher ครับ ผมพยายามจะเพ่งมองว่ามันคือ gift voucher ของอะไร แต่ยริคงเห็นหน้าผม

ยังไม่ฉลาดซักที เธอจึงพูดให้ฟังต่อ "เอมเขาได้ gift voucher มาจาก serenade น่ ะ เป็ นทีพกของรี สอร์ทในหัว
่ ั
หิ น ได้มาตั้งสองห้องแน่ ะ ไปกันนะ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" ถึงตอนนี้ แขนผมแปรสภาพเป็ นต้นไผ่ทมหมีโคอาล่า
ี่ ี
เกาะแจไปแล้ว
เอาไงดีวะเนี่ ย.. เมือเงยหน้ามาก็พบกับไอ้ปณณ์กาลังมองหน้าผมแปลก ๆ ซึ่งคงเป็ นแบบเดียวกันกับทีผม

ุ ํ

มองมัน เพราะผมเองก็รู้สึกแปลก ๆ ... ทีจะต้องไปไหนมาไหนกัน ... สี่คนอย่างนี้

"ตกลงว่าไงอะโน่ ..... ไปนะ!!!" เอาแล้วไงครับ โรคคิดเองเออเองของยูริ บวกกับรอยยิมหวานบาดใจจาก

เอม "ปุณณ์ไปนะคะ "
แล้วผูชายหน้าไหนจะปฏิเสธสองคนนี้ ลงล่ะครับ !


***

หลังจากทีทองอิ่มแปล้ (จะแข่งกันเอาใจแฟนไปไหน ผูหญิงสมัยนี้ ) จนเช็ คบิลค่าเสี ยหายไปเป็ นเลขสี่หลัก
่ ้


กว่า ๆ ก็ถึงเวลาทีพวกผมต้องเดินไปส่งเธอ ๆ ขึ้นรถแท็กซี่กน โดยไม่ลืมจะเลือกคันสี ฟ้า เพราะมี


GPS ติด


อยู่ (เห็นมันโฆษณาว่างั้น ) และถ่ายรู ปทะเบียนรถเก็บไว้ในมือถือเสร็ จสรรพ (ปลอดภัยไว้กอนครับ ดึกแล้ว )
ถ้าจะถามว่าทําไมไม่ไปส่งน่ ะเห รอ..................... ก็เพราะพวกผมยังมีภาระกิจต่อน่ ะสิ
'อูโว่ อูโว๊ะ โอ๊ ะ ก็ไม่ ได้คิดอะไรทังนั้น น่ ารั ก .. ก็เลยเข้าไปทาความรู้ จก '



176

ไอโฟนผมแหกปากร้องเพลงดังลัน (เพิ่งเปลี่ยนริ งโทนตอนทํางานบอลครับ น้องแพงบลูทธให้ ) หลังจาก



รถแท็กซี่สีฟ้าคล้อยหลังไปไ ด้ไม่เกินครึ่ งวิ ผมลุกลี้ลกลนควักมันออกมา มองแค่หน้าจอปราดเดียวก็รู้วาหน้า

เหี้ ย ๆ อย่างนี้ ไอ้โอมแน่ นอน
"อาราย..."
"แยกกะแม่ มงยังวะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ยยยยยย....!!!! จะตะโกนเสี ยงดังไปเพื่อใครวะ !! ผมสะดุง

หู


จนไอ้ปณณ์ยงขํา (อายเค้ามั้ยมึง ) แน่ นอนว่าอย่าหวังจะได้คาตอบ ขอกูดาก่อนเหอะ
ุ ั


"มึงตะโกนหาผูวากทม .เหรอ!!!!!!!!! อยูไหนวะ เสียงดังสาดด!!"
้่

"อยูร้านแล้วสิ วะ !!!!!! เขามากันครบหมดทั้งองค์ประชุ ม เหลือแต่มงกับพ่อมึงอะ !!!!!!!!!!" แล้วไอ้ห่านี่ นี่

มันยังไง... จะให้กมท้งแม่ท้งพ่ อ
ูี ั



"เออ ๆ กูกบพ่อกูกาลังจะไป !! เพิ่งแยกกะแม่ มึงรอขัดรองเท้าให้กทหน้าร้านได้เลย ไม่เกินยีสิบนาที ไป
ู ี่

ละ!" ผมรี บคุยรี บวางทันทีเพราะเสียงมันค่อนข้างดังมาก ทั้งดนตรี (ไม่ได้ไปผับหรอกครับ แต่ร้านอาหารที่

มันนัดเลี้ยงกันมีดนตรี สดเล่นด้วย ) แล้วยังเพื่อนโวยว ายกัน ... นี่ เดาจากแค่เสี ยงก็รู้วาแม่งต้องยกกันไปถล่ม
ร้านเขาชัวร์ ล้านเปอร์เซ็นต์
"ตกลงร้านไหนวะ" ปุณณ์ถามผมพลางโบกแท็กซี่ให้จอดแล้ว ผมเปิ ดประตูรถเข้าไปแล้วบอกพี่คนขับ

ทันทีวา "สวนลุมครับ "


ใช้เวลาไม่นานในการบึ่งมาถึงร้านทีเ่ พื่อน ๆ นัดหมาย .. ซึ่ง จริ ง ๆ ไม่ตองบอกก็พอจะรู ้วาร้านไหนเพราะ


่ ั
มันชอบมาชิ วกันทีนี่บอย ๆ ไม่เข้าใจว่าทําไมเหมือนกัน รู ้แต่วามีเพื่อนทีไหน ผมก็วาดีท้งนั้นนันแหละ
่ ่


ผมกับปุณณ์ลงจากรถก่อนจะเดินมาด้วยกันจนถึงโซนทีพวกมันนังอยู่ ได้ยนเสี ยงเฮรับอย่างกะหมาเวลา




177

มันหอนรับกันเป็ น ทอด ๆ (อายเชี่ ย) แล้ว .. อื้อหื ออออ .......... แม่งยกกันมาหมดทั้งโรงเรี ยนเลยปะวะะะ โซน
นี้ ผมเห็ นแต่เพื่อนตัวเองหมดเลยครับ สี่สิบห้าสิ บคนได้


"คูรักใหม่วะ !!!!!! ฮิ้ว ๆๆๆๆๆๆๆ" ไอ้เชี่ ยโอมร้องเย้ว ๆ เหมือนคนเมา (ก็คงจะเมา) เรี ยกให้เพื่อนคนอื่นเฮ
ตามจนผมล่ะอย ากจะกุบขมับแล้วเดินกลับบ้านให้รู้แล้วรู ้รอด แต่ปณณ์แค่ทาท่ายิม ๆ ก่อนจะดึงผมไปโอบ

ํ ้
ไหล่

เล่นเชี่ ยอะไร!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!สวนลุมจะแตกก็เพราะเสี ยงพวกแม่งโห่ ฮากันนี่ ละครับ - _-"
"เฮ้ย! ปุณณ์ ! มึงก็เล่นไปได้ โน่ มานังนี่ เร็ว ๆๆๆๆ " ขอบคุณพระเจ้า .... เสี ยงสวรรค์ทส่งมาช่ วยชี วตผมคือ
ี่



ไอ้เอิน มันตะโกนชวนผมไปนังใกล้ ๆ ขณะทีปณณ์เองก็มเี พื่อนอีกกลุมนึ งเรี ยกให้ไปนังอีกฝัง
่ ุ

่ ่


ผมแหมะลงบนเก้าอี้ทพวกมันเว้นว่างไว้เผือ ตรงนี้ มบรรดาม .5 สุมกันอยูหลายคน ทั้งพวกช่ วยงานบอล
ี่


หลีด กองร้อย พาเหรด สแตน วงโยฯ หรื อแม้แต่คนทีไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ยงมาโมเมฉลองด้วย ซึ่งไม่มคด


ีิ

มากอยูแล้วครับ ยังไงเราก็เพื่อนกัน ^___^
แต่ทเี่ ซอร์ไพร์สสุด ๆ เห็ นทีจะเป็ น ...
ไอ้กอล์ ฟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ไอ้กอล์ฟ !! มันมาด้วยครับ !!!!!!!!!!!!!!!


กอล์ฟเป็ นเพื่อนสนิ ทผมคนหนึ่ ง (ซึ่ งก็เคยอยูวงนะ แต่อยูแป๊ บ ๆ ก็ข้ เี กียจซ้อม ลาออก ไอ้ห่านี่ ...) มันเป็ น
คนดีใช้ได้ รักสนุ ก รักเพื่อนฝูง (เพื่อน ๆ ก็รักมันครับ ) เฮไหนเฮนัน เสี ยแต่ดนเป็ นคนใจร้อน มุทะลุ แล้วก็



ไม่คอยรอบคอบไปหน่ อย บวกกับหน้าตามันกวนตีนด้วย เลยโดนรุ่ นพี่ก ั บพวกโรงเรี ยนอื่นเขม่นบ่อย ๆ จน

ชกต่อยกันประจํา (ลากเอาผมไปซวยด้วยก็หลายครั้งอยู่ ) แต่ลาสุดไอ้คนทีมนมีเรื่ องเสื อกเป็ นหลาน ๆ ของ
่ ั
อธิ การโรงเรี ยน กอล์ฟมันเลยซวย ถูกไล่ออกไปเมือปี ทแล้วนี้ เอง (ตอนนั้ นพวกผมเกลียดอธิ การแทบแย่ ...
่ ี่
ตอนนี้ ผมก็ยงเกลียดอยูเ่ หมือนกั น)


178


แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ยงติดต่อกันประจําครับ บางทีกนัดไปเทียวบ้าง หรื อมันแวะมาหาผมทีบานบ้าง โทรคุย


่ ้





กันก็บอย แต่ผานมาระยะนึ งแล้วทีผมไม่คอยได้เจอมันเลย (ตั้งแต่ช่วงเตรี ยมงานบอลยุง ๆ นี่ ละ ) จนมาวันนี้

ถึงได้เจอซักที
"เป็ นไงมาไงวะสาด! หายหัวไปเลยนะมึง !!" ผมตบบ่ามันดังป้ าบบ เริ่ มต้นทักทายทันที

"ก็ดีวะ โรงเรี ยนใหม่สาวลูกครึ่ งน่ ารักตรึ ม กูเปรม " มันได้ทรีบเกทับพวกผม เออ .. ใช่ ซี่.... พวกกูมนเจอแต่



ผูชายด้วยกันเองจนเอียนกันไปข้างแล้วเนี่ ย อิจฉาว่ะ ไอ้กอล์ฟมันย้ายออกไปอยูนานาชาติแถวสุขมวิทครั บ


"กูอยากได้ลกครึ่ งมังว่ะ หาให้กคนดิ่ " หื่ นอย่างนี้ ไม่ใช่ ผมแน่ ครับ จะเป็ นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้โอม ที่



ยืนหน้ามาซะจนกลินเหล้าตลบอบอวลไปหมดแล้วว


"มันก็มนะเว่ย แต่ผหญิงเขาก็เลือกว่ะ "

ู้
"ไอ้สาดดดดดดดดดด ด่ากู !" เออ... ไอ้กอล์ฟมันพูดความจริ งก็หา ว่ามันด่าอีก ฮ่า ๆๆ ผมขําหน้าไอ้โอมว่ะ

ตอนนี้ มนเป็ นสี ดา ๆ แดง ๆ แสดงว่าเมาได้ที่ (ไอ้โอมมันเป็ นคนผิวคลํ้าแดดครับ ไม่ถึงกับดําแต่กแทน ๆ )





แต่แน่ นอนว่าไม่ได้มแค่ไอ้โอมทีหื่นอยูคนเดียว .. เพราะไอ้เวรนี่ กไม่ได้แพ้กนเลย .. "เฮ้ย! กูไม่ขอฝรั่ง แต่กู


อยากได้ญี่ ปุ่ นแบบน้องยูริของไอ้โน่ อะ หาให้คนดิ่ " ไอ้เชี่ ยฟิ ล์ม.. มึงลามปามและ ผมตบหัวมันทันทีป้ ักใหญ่

"อูย!!!! ตบทําเชี่ ยไรวะ เออ มึงยกน้องยูริให้กเู ลยดีกว่า ได้ขาวว่าไม่อยากได้ ... แล้วมึงก็เอากะไอ้ปณณ์ ผัว


ใหม่มงไป" ไอ้เชี่ ยพวกนี้ ปากหมามันเป็ นโรคติดต่อทางลมหาย ใจหรื อเพศสัมพันธ์วะ ทําไมกระทรวง

สาธารณสุขไม่ลงมาดูแล
'อูโว่ อูโว๊ะ โอ๊ ะ ก็ไม่ ได้คิดอะไรทังนั้น น่ ารั ก .. ก็เลยเข้าไปทาความรู้ จก '



แต่ยงไม่ทนน..... ทีผมจะต่อปากต่อคําอะไรกลับ คูกรณี ฝ่ายหญิงของผมดันโทรเข้ามาซะก่อน สงสัยคง
ั ั๊


อยากรายงานว่าถึงบ้านแล้วมั้ ง.. ผมกดรับโทรศัพท์พลางชี้ หน้าไอ้ฟิล์มเป็ นเชิ งฝากไว้กอน เห็ นมันทําหน้าลิง
ใส่ผมกลับแล้วอยากกระทืบซักทีจริ ง ๆ

179

ผมเดินออกจากโต๊ะเลี่ยงมาคุยยังด้านนอกของร้านเพื่อไม่ให้เสี ยงดังรบกวน ยูริโทรมาบอกผมว่าถึงบ้าน
แล้วจริ ง ๆ ก่อนจะกําชับให้ดื่มเหล้าน้อย ๆ อย่าเมา แล ะส่ง sms บอกเธอเมือถึงบ้าน ... เอาน่ า มีคนคอยเป็ น

ห่ วงยังดีกว่าไม่มี ผมบอกตัวเองว่าอย่างนั้น
่ ั
่ ้
ผมยืนคุยกับยูริอยูพกนึ งก่อนจะสังเกตเห็ นว่ากอล์ฟตามมาสมทบอยูขาง ๆ พร้อมกับมองหน้าผมแบบ
แปลก ๆ เหมือนมีเรื่ องอยากจะคุยด้วยจนผิดสังเกต
่ ้
ความรู ้สึกผมมันบอกว่า กอล์ฟไม่ได้แค่บงเอิญมายืนสูบบุหรี่ อยูขาง ๆ แน่ ๆ จึงรี บตัดสิ นใจวางสายยูริลง


"งั้ นแค่น้ ี กอนนะครับ เดี๋ยวถึงบ้านจะส่งข้อความไป ... ครับ ๆ หวัดดี "

เมือผมวางสายเสร็ จกอล์ฟก็ยนบุหรี่ มาให้ตวนึ งทันที แต่พอดีผมไม่ใช่ คนสูบบุหรี่ วะ เพราะกลัวปากไม่

ื่

ชมพู... ตลกละครับ อย่าเชื่ อทุกเรื่ องทีผมพูดได้ปะ .. ผมสูบไม่เป็ นต่างหาก แล้วถ้าอาป๊ ารู ้มหวังบ่นหู ชาาา


"ไม่เอาว่ะ มึงมีไรป่ าววะกอล์ฟ " ทีแน่ ๆ ผมไม่เคยเห็ นมันทําท่าซีเรี ยสแบบนี้ มาก่อน

"ช่ วงนี้ มงสนิ ทกับปุณณ์เหรอวะ " โอ่ย ................ เบือตอบคําถามนี้ จริ งโ ว๊ย!!! เป็ นคนอื่นมาถามผมคงด่า


กลับไปแล้ว แต่เผอิญไอ้กอล์ฟมันทําหน้าจริ งจังชอบกลว่ะ ?
"ก็เออ.. นิ ดหน่ อย มึงเป็ นไรเนี่ ย " ยิงเห็นมันทําท่าทีลกลี้ลกลนผมยิงนึ กสงสัย แล้วแม่งไม่บอกซักทีเนี่ ยก็
ุ ุ


ทําให้อยากรู้เข้าไปใหญ่ "มึงมีไร บอกกูมา ...." เร็ ว ๆ!!

"มัน .... ไอ้ปณณ์น่ะ ... ยังคบกับแฟนอยูป่าววะ "

25th CHAOS

"มัน .... ไอ้ปณณ์น่ะ ... ยังคบกับแฟนอยูป่าววะ "

่ ่
ผมงง ๆ กับคําถามนั้นของกอล์ฟเล็กน้อย เพราะไม่รู้วาอยูดี ๆ มันจะถามขึ้นมาทําไม และทีสาคัญ เรื่ อง
่ ํ
แบบนี้ ไม่ถามเจ้าตัว แต่ดนมาถามคนเป็ นเพื่อนอย่าง ผม ?


180

"กับเอมน่ ะเหรอ คบดิ่ เพิ่งไปกินข้าวด้วยกันมาเนี่ ย " ผมตอบทังทีรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจขึ้นมาอย่าง
้ ่
ประหลาด จนต้องบอกตัวเองยํ้า ๆ ซํ้า ๆ ว่า มันคือความถูกต้องทีสุดแล้ว ทีสองคนนี้ ยงไม่เลิกกัน




..

จมูกผมสูดลมหายใจลึกพลางมองหน้ามึน ๆ ของไอ้กอล์ฟ ทีดจะไม่ซ้ ึงกั บรักนิ รันดร์ของเพื่อนเอาซะ
ู่
เลยยย เป็ นไรของมันวะ "มีไรปะวะ ?"
แต่ถึงจะถูกถามอย่างนั้น มันก็ยงคงไม่ตอบ ผมมองกอล์ฟทีส่ายหัวดิก พลางอัดควันบุหรี่ เข้าปอดก่อนจะ


ยืน XDA โอทูมาให้ผม อะไรของมันเนี่ ย ??? "หื มม? ทําเป็ นอวด หมันไส้คนรวยเว๊ย !" ผมแกล้งด่า เลยโดน


มันบ้องหัวเข้าให้ สงสัยจะผิดประเด็น ^^"
"ไอ้ควาย กูไม่ได้เอามาอวด ... มึงเปิ ดวีดีโอดูดิ่ " แม่ง .. แหย่แค่น้ ี ทาเป็ นซีเรี ยส ผมเหล่มองใบหน้าเครี ยด ๆ

ของมันแล้วก็ยอมคลําโทรศัพท์ไฮโซเปิ ดดูแต่โดยดี ... ว่าแต่ไอ้มอถือแบบนี้ มนใช้ยงไง ต้องจิมตรงไหน




วะเนี้ ยยย
"เปิ ดไงวะ!!!!!!!!" ผมโวยวายไปใช้ปากกาจิมโน่ นจิมนี่ ไป แต่ไอ้กอล์ฟไม่แม้แต่จะสนใจมองผม (พังแล้ว


อย่าโทษกูนะมึง ) มันเดินเลี่ยงไปสูบบุหรี่ อีกทีหนึ่ งไม่ไกลจากผมนัก คงกลัวว่าผมจะเหม็นควันบุหรี่

จนในทีสุด ผมทีมน ๆ ก็คลําหาทางไปยังส่วนของคลังวีดีโอสําเร็ จจนได้ ไอ้

่ึ
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด มึงมีคลิปโป๊ ตรึ ม !!!
"ห่ า... บ้ากามนะมึง ไรท์ให้กมงดิ่ หึ หึหึ " ผมตะโกนบอกมันขํา ๆ แต่พอกอล์ฟได้ยนดังนั้นถึงกับรี บปรี่ เดิน
ู ั่

มาหาผมทันที

ใบหน้าเคร่ งเครี ยดของมันทําผมงง ก่อนจะใช้ฝ่ามือข้างหนึ่ งบังจอโทรศัพท์มอถือไว้ แล้วมองผมนิ่ ง "มึงดู


นี่ .......... แล้วบอกกูวามึงเห็ นอะไร ......" กอล์ฟบอกโดยไม่รอให้ผมถามต่อเพราะพอพูดเสร็ จมันก็ผละไปสูบ

บุหรี่ ตอทันที ปล่อยให้คนอย่างโน่ งงต่อไป ?

181

มีวธีเดียวทีจะทําให้หายงงได้คอ ต้องเปิ ดดู



ผมกดเล่นคลิปวีดีโอทีมนเลือกไว้ อย่างกระห ายใคร่ รู้ ในจอนั้นฉายภาพเหมือนเป็ น home video อะไรซัก
่ ั
อย่าง เพราะเห็ นหน้าผูชายเต็มจอกําลังตั้งกล้องอยู่ ก่อนจะเดินกลับไปทีเ่ ตียง ...... ถึงตรงนี้ ผมรู ้สึกกระอัก

กระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย เพราะไม่แน่ ใจว่าทีดอยูมนคือคลิปโป๊ รึ ปล่าววะ !!!!
ู่ ่ ั
แล้วก็เป็ นอย่างทีคด จริ ง ๆ - _-"... ในจอมือถือตรงหน้าผมกําลังเล่นคลิปวีดีโอโป๊ อย่างโจ๋ งครึ่ ม ตรงหน้า
่ิ

กล้องตอนนี้ เผยร่ างชายหญิงเปลือยเปล่าคูหนึ่ งกําลังผวาเข้ากอดจูบกันบนเตียง (ท่าทางจะเป็ นโรมแรม )
อย่างนัวเนี ยไม่มใครยอมใคร แต่กล้องดันตั้งตํ่าเกินไป ผมเลยมองเห็ นหน้าผูหญิงไม่ถนัด (ส่วนผูชายน่ ะเห็ น



ตั้งแต่ตอนมันตั้งกล้องละ )

แต่หูยยยย.... ผูหญิงหุ่นดีน่าฟั ดเป็ นบ้าเลยว่ะ ขาวจัวะ เนี ยนนนนซะอย่าบอกใคร หน้าอกหน้าใจก็กาลัง




พอดี ไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป ทําเอาผมเริ่ มกลัวใจตัวเองจนไม่คอยกล้าดูตอ เพราะเดี๋ยวคึกคักขึ้นมาแถวนี้
จะลําบาก แล้วไ อ้เชี่ ยกอล์ฟเป็ นเชี่ ยไรเนี่ ยยย!! มันแกล้งผมเล่นรึ เปล่าวะ !!
ในขณะทีผมกําลังจะหันไปด่าเจ้าของมือถือนันเอง ภาพตรงหน้ากลับทําเอาผมพูดไม่ออกซะก่อน ... มาถึง



ตรงนี้ ผมกล้าพูดได้เต็มปากเต็มคํา ว่าผมไม่มทางเกิดอารมณ์กบคลิปวีดีโอนี้ เป็ นอันขาด

่ ั
ผมเบิกตากว้างเพื่ อเพ่งดูให้ชัด ๆ อีกครั้ง เพราะเมือชายหญิงคูน้ นค่อย ๆ ล้มตัวลงบนเตียง ทําให้ผมเห็ น

หน้าฝ่ ายหญิงชัดเจน..........

สิ่งทีฟ้องเต็มตาผมคือเครื่ องหน้าสวยไร้ทตซ่ ึงคุนเคยดี กับดวงตาคมคูทเี่ คยเห็ นประจํากําลังหรี่ ปรื อราวกับ

ี่ ิ ้
เต็มไปด้วยแรงปรารถนาเต็มที่ อีกทั้ งภาพเคลื่อนไหวในโทรศัพท์ยงฉายให้เห็ นจมูกโด่งรั้นและริ มฝี ปากอิ่ม

สีแดงจัด ทีถกกัดเมือเจ้าตัวกําลังถึงจุดหนึ่ งของอารมณ์
ู่

ผมไม่เคยเห็ นใบหน้าของเธอในเวลาแบบนั้นมาก่อน แต่ท้งหมดทีเ่ ห็ นในตอนนี้ ก็มากพอจะปลุกทุกสํานึ ก

ในตัวผมให้ร้องบอกตัวเองดังก้องว่า ผูหญิง คนนี้ คอ



182

เอม แฟนของ ปุณณ์ เพือนผมแน่ นอน


ผมมองดูภาพหน้าจอนั้นด้วยความคิดทีหลากหลาย ยิงเห็ นทุกการกระทํากําลังดําเนิ นต่อไปก็ยงรู ้สึกว่าทน

ิ่

ดูมากกว่านี้ ไม่ไหว ผมเลือกทีจะกดหยุดแล้วเบือนหน้าหนี ไปอีกทาง แม้วดีโอจะยังคงเหลือความยาวอีก



หลายนาทีกตามที
กอล์ฟท่าทางจะเห็ นว่าผมรู้ในสิ่งทีมนอยากบอกแล้ว จึงได้เดินมาลูบหัวผมเบา ๆ หลังจากทีดึงมือถือ
่ ั

็ู
กลับไป "กูกดไม่จบเหมือนกัน รู้สึกแย่โคตร ๆ ว่ะ "
"นี่ หมายความว่าไงวะ " ผมถามพลางล้มตัวลงนังขัดสมาธิ บนพื้นอย่างหมดแรง ไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเอง

จะต้องพบเจอกับ เรื่ องแบบนี้
กอล์ฟล้มตัวนังยอง ๆ ข้าง ๆ ผม "ผูชายในนั้นเพื่อนกูเอง.. มึง... ทีโรงเรี ยนกูน่ะนะ.." มันเริ่ มเกริ่ น



"เอมดังมาก .... เพื่อนกูนอนกับผูหญิงคนนี้ มาจะครบทุกคนแล้ว "

"เป็ นไปได้ไง ...."

"แถมยังไม่ตองเสี ยตังซักบาท ..." มันว่าต่อพลางพ่น ควันบุหรี่ ออกมาอีก ผมไม่รู้วากอล์ฟหมายถึงอะไร แต่

ไม่ชอบคํา ๆ นี้ เอาซะเลย
"มึง ... เข้าใจอะไรผิดปะ เอมเค้าเสียหายนะเว้ย "
"กู... เจอมากับตัวเองแล้วด้วยโน่ .." แต่เป็ นเพราะคําพูดนี้ ทําให้ผมต้องรี บหันหน้าไปมองมันทันที "มึงเจอ
ไรวะ?"

183

่ ั ่
"วันก่อนกูไปเจ็ท เจ อเอมอยูกบกลุมเพื่อนกู ..."
"แล้วไงต่อ "

็ิ
"พอเริ่ มเมาก็เข้ามานัวเนี ยกูใหญ่ สงสัยไม่รู้มงว่ากูเคยอยูโรงเรี ยนอะไร ตอนนั้นกูกคดว่าหรื อเอมจะเลิกกับ
้ั
ปุณณ์แล้ว"
"............"
"กูหิ้วไปถึงโรมแรมแล้วด้วย แต่ทาไม่ลงว่ะ สวยขนาดไหนก็คนเคย ๆ เห็ นกั นมา... กูรู้สึกแปลก ๆ เลยทํา

ไม่ลง ของกูไม่แข็งเลยด้วยซํ้า แม่ง .. เปลืองค่าโรมแรมชิ บหาย หึ หึ " ผมแค่นหัวเราะตามมัน เพราะคําหลังไอ้

กอล์ฟคงตั้งใจบ่นกวนตีนไปงั้น ๆ ผมรู ้วาคนรักเพื่อนอย่างกอล์ฟ ไม่มทางทําอะไรแบบนี้ เด็ดขาด ถึงแม้มน


กับปุณณ์จะไม่ได้สนิ ทอะไรกันมากมาย ก็ตามเถอะ
ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อเพราะกําลังรู ้สึกสับสนไปหมด ทุกอย่างมันฟ้ องทังภาพ ทังเรื่ องทีกอล์ฟเล่า แต่ผมก็



กลัวเกินกว่าจะยอมปักใจเชื่ ออะไร สมองเอาแต่คดว่าอาจมีบางอย่างผิดพลาด ต้องเป็ นอย่างนั้นแน่ ๆ เพราะ

ผมอยากจะเชื่ อว่าอย่างนั้น ..


กอล์ฟดูทาทาง เข้าใจความสับสนทีผมกําลังเผชิ ญอยูดี .. มันยืนมือมาบีบไหล่ผมเบา ๆ "มึงเตือน ๆ ไอ้ปณณ์




หน่ อยก็ดีนะ กูวามันน่ าสงสารว่ะ "
"ได้ทไหน... กูไม่รู้จะพูดยังไง .." ผมตอบมันพลางบีบมือตัวเองแน่ น เห็ นใบหน้าไอ้กอล์ฟพยักเพยิดขึ้นลง
ี่
เป็ นเชิ งเข้าใจ

เราสองคนนังเงียบ ๆ กันอีกพักใหญ่กอนกอล์ฟจะตบไหล่แล้วชวนผมให้เดินกลับไป .... ตอนนี้ ผมรู ้สึกมึน

ไปหมดจริ ง ๆ

184

***

เมือกลับมาถึงโต๊ะ สิ่งทีผมถามหาอย่างแรกคือเหล้า ..


"เฮ้ย! มึงไปเสี้ยมไรไอ้โน่ มา ทําไมกลับมากลายเป็ นตาแก่ข้ เี มางี้ วะ !" เสียงเอินตะโกนด่ากอล์ฟดังแว่วเข้ า

มาในหู ผม คงเพราะตั้งแต่กลับมาหลังจากหายไปด้วยกัน แก้วผมก็ยงคงเต็มไปด้วยเหล้าไม่มขาด .. แล้วใคร


บอกว่าผมขี้เมาวะ !!! ยังไม่เมาซักหน่ อยโว๊ย !!!!
แค่รู้สึกว่าโลกเราวันนี้ แรงดึงดูดเยอะจัง ... ทําไมหัวมันทิม ๆ ตลอดเวลาเลยวะ ..

"เอามาอีกแก้ววว " แต่ถึงเอิน จะบ่นเอา ๆ ยังไง ก็ยงมีไอ้โอมทีรู้ใจ มันกุลีกจอผสมเหล้าแก้วใหม่ให้ผมจน




ไม่รู้แล้วว่านี่ เป็ นแก้วทีเ่ ท่าไหร่ ท่าทางโอมจะเมาพอดูเหมือนกัน เพราะรู ้สึกว่ามันยิงชง เหล้าก็ยงเข้มขึ้นทุก
ิ่

ที ๆ
ผมปรื อตามองแบล็คขวดใหม่ทเี่ พื่อน ๆ สังเพิ่มมาอีก พลางรู ้สึกว่าภ าพเบลอเล็กน้อย สงสัยเพราะม่านตา

ผมไม่สามารถปรับโฟกัสอะไรได้ถนัด เงาลาง ๆ ของไอ้เก่งยืนมือมาตบหัวผม พร้อม ๆ กับเสี ยงทีลอยมาว่า


"ไอ้ห่านี่ แม่งเมา"

เอ๊ะ.. กูไม่ได้เมาซักหน่ อย !! ผมชักฉุ นว่ะ แต่ไม่สนใจหรอกว่าใครจะพูดยังไง รู ้เพียงแค่วาตอนนี้ ปวดหัว
ไม่มอา รมณ์จะเถียงด้วย ยิงก้มหน้าลงตํ่าก็ยงอยากจะคะย้อนเอาขาหมูเยอรมันกับแซลม่อนแช่ น้ าปลาเมือเย็น

ิ่



ออกมา สงสัยเป็ นเพราะอย่างนั้นเลยคิดว่าเปลี่ยนมานังเงยหน้าท่าทางจะดีกว่า

ผมเงยหน้าขึ้นสูแสงจากเสาไฟของร้าน พลางรู ้สึกว่าหัวคิวตัวเองย่นหากันแน่ นราวกับมีแม่เห ล็กคอยดูด ..



ไม่วาผมจะพยายามยังไง ก็แก้มนไม่ออก


185

ั ่
สิ่งทีผมคิดภายในหัวตอนนี้ ลวนตีกนวุนไปหมด จนผมสับสนไม่รู้จะทํายังไง


ภาพวีดีโอทีเ่ ห็นเพียงแว่บเดียว แต่กลับเด่นชัดในความคิด คอยสะกิดบอกทุกจิตสํานึ กในตัวผมตลอดเวลา
ว่าผูหญิงคนนั้นคือใคร เช่ นเดียวกับเสี ยงของกอล์ฟทียงคงดังก้อง วนซํ้าไปมา ยํ้าว่ามีเกิดอะไรเกิดขึ้นบ้าง

่ั
โดยทีปณณ์ไม่เคยรู ้มาก่อน ...
่ ุ

ผมคิดถึงรอยยิมของปุณณ์ ไม่วารอยยิมนั้นจะมีให้ผม ให้เอม หรื อให้ใคร มันก็เป็ นรอยยิมทีสวยเสมอ จน


้ ่
ผมไม่อยากให้อภัยคนทีทาลายมัน ผมไม่อยากให้อภัยคนทีไม่เห็น ค่าของปุณณ์ คนทีทาให้ความรู้สึกดี ๆ
่ ํ

่ ํ
ของปุณณ์ตองสูญเปล่า


วันนี้ ผมเจ็บยิงกว่าวันทีเ่ ราต้องแยกจากกันซะอีก


ผมกํามือตัวเองแน่ นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้ อ .. แค่คดว่าปุณณ์จะต้องเสี ยใจกับเรื่ องทีเ่ กิดขึ้นขนาดไหน ในใจ

ผมกลับบีบตัวเองจนเจ็บยิงกว่า ผมไม่สมควร มารับรู ้เรื่ องนี้ เลยจริ ง ๆ



เพราะผมไม่รู้จะทําอะไรให้ปณณ์ได้บาง .. หรื อต้องปล่อยให้ทกอย่างเป็ นอย่างนี้ ตอไป ..



ในหัวมีแต่คาถามว่าทําไม ทําไม ทําไม ..


เสี ยงเพื่อน ๆ ยังคงเฮฮากันดังลันไม่ยอมหยุด ในขณะทีผมไม่มแรงจะออกไปแจมด้วยเท่าไหร่ ไม่ใช่ เป็ น



เพราะผมเมา แต่ความรู ้สึกเหน็ ดเหนื่ อยกับความคิดตัวเองกําลังเล่นงานผมมากกว่า ผมยอมรับว่าทนเห็ น
เรื่ องราวผิดพลาดอย่างนี้ ไม่ได้ จนไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าเรื่ องทีเ่ ห็ นวันนี้ เป็ นความจริ ง หรื อแค่ฝันไป .. มันอาจ
มีอะไรผิดพลาดเกี่ยวกับเรื่ องนี้ เอมอาจจะมีเหตุผลอะไรบางอย่าง (ทีผมคิดไม่ออก ) หรื อนันอาจไม่ใช่ เอม


เลยก็เป็ นได้..

186

ผมตะโกนบอกตัวเองในใจเป็ นร้อยครั้งว่าจะยังไม่ปักใจเชื่ อเรื่ องใด ๆ เป็ นอันขาด เพราะสุดท้ายคน
เสี ยหายทีสุดจะเป็ นเอม และคนเสี ยใจทีสุดก็คอเพื่อนผมเอง



ผม.. ไม่เชื่ อ ..

"โน่ .. เป็ นไรวะ ?" เสี ยงทุม ทีคนเคยมากทีสุดเสียงหนึ่ งดังขึ้นรบกวนความคิด จนเมือผมลืมตาดู ก็พบคนที่
้ ่ ุ้



กําลังคิดถึงมาหยุดยืนอยูตรงหน้า พร้อมรอยยิมเผล่ "ใครให้มนดื่มขนาดนี้ เนี่ ย ตัวแดงเลยว่ะ " ปุณณ์หัน


กลับไปถามเพื่อน ๆ ผม
"เออ ดูแลมันหน่ อยดิ๊ แฟนมึงลํายองว่ะ " เป็ นเสี ยงไอ้รถเก๋ งแน่ นอนทีร้องตอบพลางหัวเราะคิกคัก .. หน็ อยย


ไอ้ห่าพวกนี้ ถ้ามีแรงซักนิ ดจะเดินไปกระทืบซะให้เข็ด .. แต่มนไม่คอยมีแรงว่ะ ซ่าส์ไม่ไหวจริ ง ๆ

ผมนังอยูนิ่ง ๆ มองปุณณ์ทหย่อนก้นลงบนพนักแขนเก้าอี้ผม พลางหันไปคุยสนุ กสนานกับบรรดาเพื่อน ๆ
ี่
่ ่
คนอื่น ได้ยนเสี ยงหัวเราะ ของปุณณ์ดงแว่วมาตลอด เช่ นเดียวกับใบหน้าคมนั้น ทีหันมาดูเป็ นระยะ ๆ ว่าผม



ตายไปรึ ยง


"โน่ อีกแก้ว ๆๆ " แต่ถึงจะเป็ นอย่างนั้น ไอ้โอมก็ยงคงกระดี๊กระด๊าจะส่งเหล้ามาให้ไม่ยอมหยุดอยูดี

แน่ นอนว่าของแบบนี้ ไม่มปฏิเสธ ผมเอื้อมมือไปจะรับแก้วเหล้าจากมัน แต่มมอ ของใครบางคนสกัดกั้น

ีื

เอาไว้กอน "โน่ มนเมาแล้วโอม ผมว่าพอเหอะ " ขี้ขดใจกูแบบนี้ มคนเดียวแน่ ๆ




"เฮ้ย! ไม่ได้วะปุณณ์ ขวดนี้ สงมาแล้ว ไอ้โน่ ตองรับผิดชอบเด่ะะ " เสียงอ้อแอ้ของโอมบ่งบอกว่ามันไม่ยอม
ั่


แน่ นอน ตัวผมเองมองไม่เห็นหรอกว่าปุณณ์กาลังทําหน้าแบบไหนอยู่ แ ต่เงาลาง ๆ ทีปรากฏ เห็นเป็ นมือของ


คนทีนงบนแขนเก้าอี้ผม ยืนไปรับเหล้าแก้วนั้นมาไว้กบตัวเอง
่ ั่

"งั้ นโอมก็ชงให้ผมแล้วกัน เดี๋ยวผมดื่มเอง " เมือได้ยนคํานั้น มือของผมก็เอื้อมไปจับแขนปุณณ์ไว้โดย
่ ิ
อัตโนมัตทนที "ไม่เอาปุณณ์ ... ให้กเู มาคนเดียวพอ..."
ิ ั

187


"ผมไม่ เมาหรอกโน่ .. ไม่ออนว่ะ " เสี ยงมันเจ้าเล่ห์จนน่ าถีบ แต่ผมถีบมันไม่ไหว ยิงพอมันจิมหน้าผากผม


ผมถึงกับหงาย เพราะไม่มแรงต้านมือมัน "เมาขนาดนี้ จะดื่มต่อได้ไงหื ม ?" สัมผัสอ่อนโยนจากฝ่ ามือข้างเดิม

นั้นทีลบผมหน้าผมแผ่ว ๆ ทําให้รอยยิมอดจะปรากฏออกมาไม่ได้
ู่


ผมเอื้อมจับมือมันทีวางอยูบนหน้าผากผมด้วยความรู ้สึกทีหลากหลาย "ปุณณ์ ............."


"ว่าไงครับ ?"


"ไม่วาเกิดอะไรขึ้น .. ก็ยงมีเรานะ"

26th CHAOS
ปวดหัวชิ บหาย.........

นี่ คอความคิดเดียวทีวนเวียนรบกวนผมตอนนี้ ... แม่งปวดหัวมากจนแทบสลบ อยากจะนอนผึ่ งอยูตรงนี้ ให้


รู ้แล้วรู้รอดด้วยซํ้าไป แต่ใครวะดันลากผมเดินไม่ยอมหยุด
"ปล่อยกู ......... กูจะ.... นอนนนน"
"เดี๋ยวได้นอนแล้ว " ไม่ตองใช้เวลาคิดเลยว่านี่ เสี ยงใคร ... ผมรู ้ได้ทนที "ไอ้ปณณ์ .... มึงจา.. ลากกู.. ไป



หนายยย" แต่กว่าจะพูดออกมาได้แต่ละคํานี่ ยาก ลําบากจริ งเว้ยเฮ้ย !
"ไปนอนไง.. โน่ อย่าดินสิ ครับ กูหนัก " เสี ยงปุณณ์ตอบพลางขยับท่อนแขนผมให้พาดลําคอมันถนัด ๆ ผม

รู ้สึกเวียนหัวคลื่นไส้นิดหน่ อย เหมือนมีอะไรกําลังจะขย้อนออกมา "ใกล้ถึงแล้ว " พอได้ฟังคํามันพูดแบบ
นั้น ใจผมค่อยชื้ นขึ้นหน่ อย


เราสองคนเดินทุลกทุเลขึ้นบันได ขณะทีความรู ้สึกปวดหัวยังคงเล่นงานผมอยูไม่หายระหว่างปุณณ์กาลัง


เปิ ดประตูอะไรซักอย่างออก จนเมือลืมตาดูผมก็เห็ น .............. ห้องนอนมัน .. ผมรี บหลับตาลงอย่างปวดหัว


188

ทันที
พากูมาทําไมวะ !! กูจะกลับบ้าน !!!!!
"กลับบ้าน! กลับบ้านน ! กลับบ้าน ! จาา กลาบบ บ้านนน !!" ผมใช้แรงทั้งหมดทีมดินขลุกขลักทันทีเมือรู ้วา
่ี้
่ ่

ตัวเองกําลังอยูไหน ซึ่งก็ไม่แน่ ใจเหมือนกันว่าจะเอะอะโวยวายไปทําไม

ปุณณ์กระชับแขนผมทีพาดบ่ามันอยูแน่ นยิงขึ้น "อย่าดื้อได้มย เมาขนาดนี้ กลับไปให้อาป๊ าตีรึไง " ตามด้วย


้ั
เสี ยงบ่นผมอะไรต่ออีก ก็ไม่รู้งึมงํา กระทังรู ้สึกตัวอีกที ก็พบว่าหลังตัวเองกําลังสัมผัสลงบนเตียงนุ่ มเหมือน


ได้อยูบนสวรรค์ แต่ดนไม่มแรงแม้แต่จะเขยิบตัวขึ้นไปนอนดี ๆ นี่ สิ



ผมดินขลุกขลักไปมาบนเตียงเพราะรู ้สึกไม่คอยสบายตัว เดือดร้อนปุณณ์ตองสอดมือช่ วยดันหลังผมให้


เคลื่อนขยับขึ้ นไปนอนบนเตียงดี ๆ แต่ผมกําลังปวดหัวมากกกกกกกกกกกก จนต้องยกมือข้างหนึ่ งขึ้นยึด

ไหล่มนเอาไว้ "ไหวป่ าวโน่ ?" จะบอกว่าไหวหรื อไม่ไหวดีละ ... หัวแทบจะระเบิดแล้วตอนนี้ แค่อาปากพูดยัง



ไม่คอยมีแรงเลยด้วยซํ้า

อาการปวดหัวของผมดูรุนแรงขึ้นจนต้องฝื นลืมตาตัวเองขึ้นม า.. สิ่งแรกทีผมเห็ นอยูตรงหน้าคือ

ใบหน้าของปุณณ์ ภูมพฒน์ทใกล้ซะจนสัมผัสลมหายใจ
ิ ั ี่
่ ั

ทันทีทผมเห็ นดวงตาคมสีดาแลดูตระหนกคูน้ นจับจ้องอยูตรงหน้าผม ครู่ หนึ่ งกลับลืมความปวดหัว
ี่

ทังหมดเป็ นปลิดทิง .. น่ าแปลกทีในดวงตาปุณณ์มกมีอะไรบางอย่างดึงดูดให้ละสาย ตาไปไม่ได้เสมอ ราวกับ




่ ั
ถูกนัยน์ตาสี นิลคูน้ นร้องขอให้อย่าจากไป ..
่ ั ่่
ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาวูบไหวคูน้ น ทีคอย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ผมอย่างช้า ๆ จนเราต่างเห็ นใบหน้า
ของอีกฝ่ ายชัดเจน ... ผมรู้สึกได้ถึงฝ่ ามือปุณณ์ทลบไล้บนศรี ษะผมเล่นอย่างอ่อนโยน เช่ นเดียวกั บริ มฝี ปาก
ี่ ู
ของเราทีคอย ๆ เคลื่อนตัวสัมผัสกัน ..
่่

189

แต่..

"อุบ......................... แหวะะะะะะะะะะะะะะ" ฉุ กเฉิ นแล้วครับพี่น้อง!!!!!!!!!!!!!!!!!!ต้องรี บเอาออก

ด่วน!!!!!!!!!!!! ผมผลักไอ้ปณณ์กระเด็นพลางพุ่งเข้าห้องนํ้าเพื่อกอดโถชักโครกทันที

"แหวะะะะะะะะะะะะะะะ"
"หึ หึ...... อ้วกด้วยเหรอวะ อ่อนว่ะ " เสี ยงกวนประสาทของไอ้ปณณ์ยงคงดังตามหลังผมมาไม่ไกล แต่
ุ ั
ตอนนี้ ไม่มอารมณ์จะต่อล้อต่อเถียงด้วยแล้ว เพราะการเบ่งอ้วกให้ตวเองสําคัญกว่า ผมได้ยนเสี ยงมันหัวเราะ



่ ื
ในลําคอก่อนจะรู้สึกได้วามีมอหนา ๆ กําลังช่ วยลูบ หลังให้ผมอยู่
"อ้วกก็ดีจะได้สบายตัว " แค่พูดมันก็ง่ายแต่ให้ทาจริ งน่ ะยาก !! ผมอยากจะหันไปด่ามันจริ ง ๆ แต่ตดอยูวา

ิ ่่
ตอนนี้ รู้สึกผะอืดผะอมอยากจะอ้วก พอไอ้ครั้นพยายามเบ่งออกมาจริ ง ๆ ก็ดนเสื อกมีแต่น้ าย่อย


ปุณณ์คอยลูบหลังให้ผมอย่างใจเย็น จนเวลาผ่านไปนานเห มือนกัน "อ้วกปะวะ ?" มันคงเห็ นว่านานมาก
แล้วทีผมมานังกอดโถส้วมไว้โดยไม่มอะไรเกิดขึ้นเลยแบบนี้



"อยากก... แต่ ... ม่ายยอ้วก..." ในทีสุดก็เป็ นผมทีตองยอมจํานนให้สถานการณ์เลวร้ายแต่โดยดี ทั้งทียงรู ้สึก

่ ้
่ั
พะอืดพะอมจนเหมือนจะทนไม่ไหว แต่ครั้นจะมานังแกร่ วกอด คอโถส้วมโดยให้ปณณ์คอยดูแลลูบหลังลูบ



ไหล่กน่าเกรงใจมากอยู่ ผมจึงตัดสิ นใจปล่อยมือออกจากคอห่ าน ปล่อยให้ปณณ์เป็ นธุระช่ วยประคองผมลุก

ขึ้นยืนเพื่อกลับไปนอนบนเตียงดังเดิม แต่ระหว่างทีกาลังก้ม ๆ เงย ๆ นั้นเอง ผมกลับรู ้สึกว่าตัวเองทนไม่
่ ํ
ไหวแล้ว

"อ้วกกกกกกกกกก กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก " ทะยานเต็มตัวทั้งมันและผม
เลยครับ พี่น้อง - _-"....... พอทันทีทกระสุนนัดแรกพุ่งออกมา ผมก็ขาอ่อนลงไปกองปวกเปี ยกกับพื้นห้องนํ้า
ี่
อย่างคนหมดแรง

190


"ไหวป่ าวโน่ !" น่ าแปลกทีปณณ์ไม่ดาผม แต่กลับนังลงประคองร่ างกะปลกกะเปลี้ยข องผมยกใหญ่ซะงั้น
่ ุ

ผมกําลังจะอ้าปากบอกมันว่าไม่เป็ นไร แต่ ..
"อ้วกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

" ก๊อกสองครับ

็ื
ท่าน!!! นี่ ควบคุมตัวเองไม่ได้จริ ง ๆ นะ !!!! ปล่าวแกล้ง !!! สิ่งเดียวทีรู้ในตอนนี้ กคอไหน ๆ อ้วกออกมาแล้ว

ดังนั้นต้องล้วงออกมา ให้หมด ตอนนี้ ผมไม่สนแล้วว่าจะอ้วกรดใส่ใครบ้าง เอาเป็ นว่าขอฉวยโอกาสทีปณณ์
่ ุ

ไม่ดาเป็ นโชคงาม ๆ ของผมหน่ อยแล้วกัน "อ้วกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก "

"หมดยัง ?" มันลูบหลังลูบไหล่ผมเป็ นการใหญ่จนได้ขย้อนอีกสองสามทีกอนจะรู ้สึกว่ากระเพาะตัวเอง
กลวงโบ๋และว่างเปล่ า "หมดแล้วววว "
"แน่ นะ?" ปุณณ์ถามยํ้าผมอีกครั้งก่อนจะพาไปล้างปากล้างตัวในอ่าง ตอนนี้ เราเหม็นอ้วกกันทั้งคูเ่ ลยครับ
ถ้าจะอ้วกอีกรอบก็เพราะเหม็นอ้วกตัวเองนี่ แหละ

ผมนังหมดแรงอยูบนขอบอ่างกลายเป็ นโน่ เชื่ อง ๆ ยอมให้ปณณ์ถอดเสื้อผมออกแต่โดยดี รวมถึงกางเกง


ยีนส์ทเี่ ลอะเทอะหมดแล้วนี่ ดวย ผมนังก้มหน้าให้สายนํ้าจากฝักบัวรดหัว ขณะทีรอปุณณ์ถอดเสื้อผ้าของมัน



เองออกบ้าง จนเราสองคนเหลือแต่บอกเซอร์ตวเดียวกันทั้งคู่ "เมิงจะทํารายย " เมาแล้วขี้ระแวงไปหมดนัน



แหละครับ
"ทําอะไรล่ะ ! ล้างตัวสิ วะ !" มันตอบกลั้วหัวเราะพลางดึ งสายฝักบัวมาฉี ดทําความสะอาดล้างตัวให้ผม ผม

ปัดป้ องตัวเองนิ ดหน่ อยเมือปุณณ์ทาท่าจะถูสบูให้ "จะทามรายกู----------"


่่
่่
"ถ้ามึงนอนไม่อาบนํ้า กูลากลงไปนอนโรงรถแน่ " มันขูวางั้นแล้วก็ยกแขนยกขาผมถูสบูตอ ซึ่งจะเถียงก็
ไม่ได้เพราะผมคิดว่าวันนี้ ตวเองก็โสโครกจริ ง ๆ

ผมนังเฉย ๆ ปล่อยให้ปณณ์ทาความสะอาดตัวผมไปขณะทีรู้สึกว่าตัวเองเริ่ มสร่ างเมาขึ้นเรื่ อย ๆ จนตาสว่าง




เต็มตืนแล้ว จึงได้เห็ นว่าตอนนี้ ปณณ์กาลังอาบนํ้าให้ตวเองอยู่

ุ ํ


191


ผมมองภาพนั้นพลางคิดว่ามันออกจะแปลก ๆ กับการอาบนํ้าโดยยังใส่กางเกงบ๊อกเซอร์อยูอย่างนี้ ...
"ปุณณ์ ..."
"ว่าไง สร่ างยัง ?" มันหันมาถามผมทั้งทียงขยี้หัวตัวเองด้วยแชมพูอยู่
่ั
"ก็ดี... มึงไม่อึดอัดเหรอวะ "
"อึดอัดไรวะ " มันถามต่อพร้อมกับหันหลังล้างผมไปด้วย
"ใส่บอกเซอร์อาบนํ้าเนี่ ย ........" อืม... ถึงแม้ผมจะคิดว่าเป็ นคําถามทีออกจะล่อแ หลมไปหน่ อย ... แต่คงเป็ น


เพราะความทีกาลังกึ่ม ๆ เลยกล้าถามออกไปอย่างง่ายดาย แน่ นอนว่าปุณณ์หยุดล้างผมตัวเองไปพักหนึ่ ง
่ ํ
หน้าหล่อ ๆ ของมันหันมายักคิวล้อ ๆ "แล้วไง จะให้กถอดหมดรึ ไง "


"ปกติมงไปเข้าค่าย มึงใส่ง้ ี อาบนํ้ากะเพื่อนป่ าวล่ะ " ผมถามกลับไปอย่างไม่ ยอมแพ้

"ไม่.. ล้อนจ้อน" มันตอบมากลั้วหัวเราะ ซึ่งแน่ นอนว่าผมไม่อยากนึ กจินตนาการ
"เออ แล้วนี่ บานมึง ก็เอาทีมงสะดวกสิ " แล้วทําไมผมพูดงี้ วะเนี่ ยยยยยยยย ปากนะปากกกก มีแรงหน่ อยจะ

่ึ
ตบให้เข็ด! หลังจากคําพูดนั้น ผมสังเกตเห็นว่าปุณณ์นิ่ง แล้วหันไปล้างผมต่อจน เสร็ จ ก่อนจะคว้าผ้าขนหนู
มาเช็ ดตัวเราทั้งคู่ "นี่ ...." มันเกริ่ น

"กูกไม่ใช่ คนดีขนาดนั้นอะนะ ... แล้วก็ไม่อยากจะเลวกว่านี้ ดวย " รอยยิมเหงา ๆ ของมันทําให้ผมจุกในอก


อย่างบอกไม่ถก

ปุณณ์ยมให้ผมแว่บหนึ่ ง ก่อนจะรู ้สึกถึงริ มฝี ปากนุ่ ม ทีโน้มลงมาสัมผัสหน้า ผากผมแผ่ว ๆ
ิ้


192


"แค่น้ ี กดีใจแล้ว ......... ไปนอนกันเหอะ อย่าอ้วกบนเตียงอะ " มันพูดแค่น้ น ก่อนจะลากผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

แล้วเข้านอนด้วยกัน

็ ํ
เรานอนห่ างกันโดยมีหมอนข้างกั้น .. แต่เพียงแค่มอทีจบกันไว้กทาให้ผมรู ้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
ื ่ั

ถ้าความอ่อนโยนนี้ เป็ นสิ่งเดียวกับทีปณณ์ให้เอม ..
่ ุ
ผมไม่อยากให้มนเสี ยเปล่า


***
ผมโผล่หน้าไปโรงเรี ยนในวันจันทร์เพื่อจะโดนไอ้โอมแซวชิ บหายเรื่ องทีเ่ มาคาสวนลุมจนถูกไอ้ปณณ์หิ้ว

กลับบ้าน แถมยังวีรกรรมเชี่ ย ๆ ทั้งหลายทั้งปวงทีทาไว้อีก ... โอ๊ยยยยย ขายหน้า !
่ ํ
"เชี่ ยแม่งเมาแล้วเก๋ าชิ บหายอะ ใครขัดใจพ่อจะตื้บหมด " มันยังไม่เลิกครับ ตอนนี้ มนกําลังเดินขบวนแห่

ประจานผมอยู่ นับได้เป็ นรายทีสามของเช้านี้ แล้วทีไอ้โอมเอาผมไปขาย


"จริ งเหรอวะ ไอ้โน่ อะนะ !?" ไอ้ปาล์มอุทานเสียงหลงจนผมฉุ นปึ๊ ด ! ทําไมวะ ! คนอย่างกูจะเก๋ ามังไม่ได้รึ

ไง!
"เออ ไอ้โน่ นี่แหละ เห็ นแม่งเพี้ยน ๆ งี้ เมาแล้วเก๋ าชิ บหาย ไอ้ปณณ์อตส่าห์ช่วยมันดื่มตอนขวดสุดท้าย
ุ ุ
แต่แม่งเสือกตบหัวไอ้ปณณ์ควํ่า คุณชายเขาเหวอจนเพื่อนขําทังโต๊ะเลย น่ าอายโคตร ฮ่า ๆๆๆ " เชี่ ยยยยยยยย


ผมทําเรื่ องแบบนั้นจริ ง ๆ เหรอวะ !!!!??
"ตบหัวปุณณ์ ภูมพ ั ฒน์ ไอ้เลขาฯสภาฯอะนะ !?"


193


"เอออออออออ ทําไปได้อะ แม่งข่มผัว ไอ้ปณณ์กกลัวเมียซะ " สาดด กูวาอุปมามึงนี่ ใช้ไม่ได้ละ โอม ผม
ุ ็
กําลังอ้าปากจะด่ามัน แต่ไอ้ปาล์มชิ่ งส่งสายตาตกใจมาทางผมเสี ยก่อน

"มึงกะไอ้ปณณ์ไปสัมพันธ์กนแบบนั้นตั้งแต่เมือไหร่ วะ !?"


ผัวะ!!

สรุ ปว่าตบไอ้เหี้ ยนี่ กอนคนแรกเลยครับ โทษฐานไม่มวจารณญาณในการฟั ง แม่งงง ...
ีิ
ไอ้โอมหัวเราะเสี ยงดังเอิ๊กอ๊าก (เพราะมันรอด) ก่อนจะสะกิดปาล์มให้ฟังต่อ ซึ่งแน่ นอนว่าแม้จะบาดเจ็บ
็ั
ไปแล้วแต่กยงไม่เข็ด ไอ้ปาล์มตั้งใจฟั งความเชี่ ยของผมเมือวันเสาร์มากครับ

แต่จริ ง ๆ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าตกลงผมไปทําเชี่ ยไรไว้บาง (ไอ้โอมมันพูดจริ งหรื อว่าใส่ไข่วะ !!) แต่


ยิงได้ฟังผมก็ยงไม่อยากรู้ตอ T___T ผมเลวมากอะครับ ทังเสียงดัง โวยวาย กวนตีนบ๋ อย ชนเหล้าหก ทําร้าย
ิ่


ร่ างกายเพื่อน ๆ แถมเพิ่งระลึกชาติได้ดวยว่าทํามือถือตัว เองตกไปตั้งสามรอบ จนพวกมันลงมติตรงกันว่า

ต้องรี บเอาผมกลับ แต่ผมยังไม่ยอมกลับบ้านดี ๆ อีก โอมมันบอกว่าต้องใช้เพื่อนประมาณสิ บกว่าคนช่ วยกัน
รุ มมัดผมขึ้นแท็กซี่เพื่อให้ไอ้ปณณ์ (ผูโชคร้าย) เอากลับไปลงหม้อถ่วงนํ้า


แล้วทําไมปุณณ์ไม่บอกผมซักคําเลยล่ะวะ ว่าผมเชี่ ย ขนาดนั้น!!! T_____T มึงอย่ามาพระเอกกกกกกกก

"ไอ้เชี่ ย มีตอนนึ ง ห่ าโน่ แม่งเมาแล้วเก๋ า จะเดินไปไหนไม่รู้ ไอ้ปณณ์กคอยดึง ๆ ไม่ให้มนไป แต่แม่งไม่
ุ ็


ยอม เสื อกสะบัดปุณณ์กระเด็นแล้วเดินไปหน้าจะควํ่าเอง ดีวาไอ้ห่าปุณณ์มนไว ดึงไอ้โน่ ไว้ทน ... ท่าแม่งงงง


งงงงงงงงง อย่างกับพระเอกประคองนางเอกในนิ ยายยยย "

"โรแมนติกโคตรเลยสิ วะ !" กูวามึงฟั งเงี ยบ ๆ ไม่ตองเสริ มจะดีกว่านะปาล์ม !

่ ั
"เออ.. โรแมนติกสัด สุดท้ายนางเอกต่อยพระเอกควํ่า แล้วลงไปล้มกองอยูกบพื้นทังคูเ่ อง พวกกูฮาแตกกก


194

กกกกกกกกกกก " โอ๊ยยยย อยากจะหายตัวเดี๋ยวนี้ เลยครับ !!


ไอ้โอมกับไอ้ปาล์มพักขํากลิงกัน ก่อนจะเริ่ มวิจารณ์ตอ "ถ้าแม่งไม่ได้มแฟนกันแล้วทั้งคูนะ กูฟันธงไป




แล้ววว แม่งเหมือนผัวเมียตีกนชิ บหาย " นับว่ายังดีทมนระลึกได้วาผมมีแฟน ..
ี่ ั

หลังจากนั้นพวกมันจะเล่าอะไรต่อผมไม่คอยได้ฟังแล้ว (เยอะจัด ) ตอนนี้ คดแต่วาปุณณ์จะเป็ นไงมังวะนัน
ิ ่
่ ่
ผมเองก็ไม่ได้มองซะด้วยว่าร่ างกายมันบอบชํ้า ขนาดไหน สงสัยผมจะเมามากไปหน่ อยจริ ง ๆ
"แล้วปุณณ์เจ็บตัวเยอะป่ าววะโน่ กูเห็ นมึงทุบมันเอา ทุบมันเอา ชํ้า ปะ " โอมแว่บมาถามผมขณะทีผมกําลัง

ใช้ความคิดอยู่
"ไม่รู้ "
"เอ๋ า.. แล้วตอนอาบนํ้ามึงไม่เห็ นรึ ไง "
"กูเมาว่ะ ภาพมันเบลอ ๆ ลาง ๆ "
"..........................................." เอ๊ะ!? นี่ ผมโดนหลอกถามอะไรรึ เปล่าวะ ..
"ไอ้เชี่ยโน่ กบปุณณ์แม่ งอาบนาด้ วยกัน !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ฉิ บ


หาย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!ไอ้โอมตะโกนดังมากครับ ดังจนเพื่อนทั้งห้องกรู มาตรงนี้ เลย
ทีเ่ ดียว ไอ้สาดดดดดด กูป่าวววววววววววววววววววววว
"เห๊ ย! สัด!!!!!!! กูใส่บอกเซอร์อาบกันทังคูเ่ หอะ !!!!!!!!" ผมพยายามปกป้ องตัวเองครับ ! แต่ไอ้รถเก๋ ง (ทีวง

่ ิ่

มาสมทบทีหลัง ) หันมาชี้ หน้าผมอย่ างพยายามจะหาเรื่ องให้
"ถ้าพวกมึงสองตัวไม่ได้คดไรกัน มึงแก้ผาอาบด้วยกันไปแล้ว นี่ แม่งมีใส่บอกเซอร์ห้ามใจด้วยว่ะ




!!"

195


"ฮิ้ววววววววววววววววววววววว " แต่กละเกลียดไอ้เหี้ ยพวกทีเ่ ป็ นลูกคูจริ ง ๆ (ชัวววว)... ทําไมพวกมัน
ู่

รู ้ทนผมไปหมดเลยครับ ไม่รู้จะเอาเรี่ ยวแรงทีไหนมาเถียงแล้วววว


แถมในขณะทีทกคนกําลังตั้งวงล้อผมกันสนุ กสนานนันเอง ...
่ ุ


"ห้องนี้ เล่นไรกัน เสียงโคตรดัง " ไอ้ห่า ....... มึงมาทําไมตอนนี้ !! ผมหันไปมองหน้าปุณณ์ คูกรณี ทมายืน
ี่

เด๋ ออยูกลางห้อง พร้อมรู ้สึกเหมือนตัวเองเห็ นผี
"ฮิ้วววววววววววว ววววววววววววววววววววว " ไอ้ลกคูเ่ อาอีกแล้วครับ มึงไปหากลองยาว กรับ แคน ต้น

กล้วย มาเลยนะ กุจะตั้งประตูเงิ นประตูทอง
"อะ ส่งเจ้าสาวเข้าเรื อนหอออออออออออออออออออออออออออออ " เชี่ ยรถเก๋ งกับไอ้เก่งดันหลังผมไป

หาไอ้ปณณ์ใหญ่ (ยังไม่ทนมีประตูเงินประตูทองเลย แม่ งส่งกูเข้าเรื อนหอแล้ว !? สาดด ไร้คาหวะ ) ปุณณ์ดไม่



็ ิ้
ค่อยเข้าใจมุกนี้ เท่าไหร่ แต่กยมให้พวกผม เห็ นมันขํากับความเพี้ยนของเพื่อนผมแล้วก็ยงหนักใจ - _-".. มึง
ิ่
ช่ วยรู ้เรื่ องบ้าง ไรบ้าง
"ยืมตัวเจ้าสาวแป๊ บนึ งนะ เดี๋ยวเอามาคืน " แล้วพูดงั้นมึงรู ้ความหมายป่ าววะ !!!!!!!! เสียงเพื่อนผมโห่ รับกัน
ใหญ่ ขณะทีผมโดนมันลากออกไปนอกห้องแล้ว ToT.. ชี วตกรู




"เพื่อนเล่นไรกันอะโน่ ท่าทางสนุ กว่ะ " ทันทีทออกมา มันก็ถามอย่างตืนเต้นเมือเรายืนอยูหน้าห้องกัน แต่
ี่


ผมก็ไม่รู้จะตอบไงว่ะ เหอ ๆๆ
"มึง ..." ผมรี บถามเรื่ องทีผมสงสัยทั นที "มึงโดนกูเล่นเยอะเลยเหรอวะ ทีสวนลุม " ท่าทางมันคงคาดไม่ถึง


ว่าจะได้ยนคําพูดนี้ จากผม เพราะเห็ นมันอึ้งไปน่ าดู

"ทําไมอะ "

196

"ไอ้โอมบอกกูเมาเชี่ ยมาก อัดมึงสารพัด เชี่ ย กูขอโทดดดดดดดดด กูเมาาาาาาาาาาาาาาา กูไม่
็ ั ่
ตั้งใจจจจจจจจจจจจจจจจจ " ผมยกมือไหว้มนปลก ๆ ด้วยความรู ้สึกผิดอย่างท่วมท้นโคตร ๆ แต่กมนนัน

แหละ! แม่งจะพระเอกไปไหน ทนผมไปได้ไง แถมยังไม่ยอมเอามาบ่นซักคํา
ได้ยนเสียงมันหัวเราะหึ หึอย่างมีเลศนัย


"เออ... กูเจ็บตัวมากอะ มึงรุ นแรงกับกูชิบหาย กูวาจะหาทางเอาคืนอยู่ "

"เชี่ ยยยยยย ขอโทษษษษ ต่อยกู เลย ๆๆ เตะกูกได้ วันนี้ กยอมมมมมมมม "


"ก้มหน้า หลับตา !" เชี่ ยแม่งเป็ นพี่วากรึ ไงวะ แต่ผมขัดคําสังมันไม่ได้อยูแล้วเพราะผมบอกวันนี้ จะยอมมัน


หวังว่าคงไม่อดผมหนักมากนะ Y__Y


ผมก้มหน้า หลับตาปี๋ พร้อมกับคิดไปด้วยว่าปุณณ์จะทําอะไร มันอาจอยากตบหัวผม หรื อ


ไม่กดีดหู ศอก

หลัง ตีเข่า หรื ออะไรซักอย่าง ?....... ว่าแต่แบบไหนมันเจ็บสุดวะ ผมจะทนเท่าทีมนทนผมได้ป่าวเนี่ ยยย ผม
่ ั
คิด คิด คิด จนรู ้สึกว่ามีอะไรเย็น ๆ มายุกยิก ๆ บริ เวณคอ
"ลืมตาได้ "

สิ่งทีเ่ ห็นอย่างแรกคือแท็คเหล็ก ของทีระลึกงานบอลห้อยอยูบนคอผม !! "เฮ้ย!!!!!!!!! เกือบลืมไปแล้วว่า

มี!!! ตกลงมันเหลือจากแสตนเหรอวะ !?"
ปุณณ์ยม ๆ พลางส่ายหน้า "ไม่อะ น้องสํารองขึ้นเยอะ พวกพี่ศิษย์เก่าก็เอาด้วย นี่ พอดีตอนนั้นกูป้อนข้าว
ิ้
ป้ อนนํ้าเอินอยูหน้าแสตนพอดี เลยคว้ามาทัน อันนึ ง "
้ ่
"อันเดียว?"

197

"อืม"
"แล้วของ มึงอะ"
"ไม่เป็ นไร นี่ ไง เอามาให้มง " แล้วเมือไหร่ มนจะเลิกทําตัวพระเอกซักทีครับ ผมเครี ยดด



"ตลก! มึงเอามาได้มงก็เอาไปสิวะ !" ผมด่าพลางพยายามจะแกะแท็คออก แต่ปณณ์คว้ามือผมไว้แน่ น พร้อม


ส่งสายตาไม่พอใจมาอย่างประหลาด
"กูให้... มึง ... อย่าทําแบบนี้ ได้ ปะ" เออ ผมลืมไปว่าทําแบบนี้ มนไม่ควร .. ปุณณ์คงเห็ นว่าผมไม่แกะแท็ค

เหล็กแน่ แล้วจึงยอมปล่อยมือผม
"แต่มงก็ทางานหนักนะ ต้องอยากได้สิ ... ปกติของแบบนี้ เขาเอาไปให้แฟนกันนะเว่ย " คําหลังผมพูดทําไมก็
ึ ํ
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แต่นี่เป็ นเรื่ องจริ งครับ ของทีระลึกงานสํา คัญ ๆ ส่วนใหญ่ ถ้าจะให้ใครสักคน คน

ๆ นั้นก็มกเป็ นแฟน

ปุณณ์ถอนหายใจยาวจนผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจมัน "เอมเขาได้ไปจากกูเยอะแล้ว .... ขอกูให้อะไรมึงมัง

เหอะ... อย่าห้ามอะ " ได้ฟังแบบนี้ แล้วผมจะพูดอะไรต่อได้

เราสองคนยืนมองหน้ากันเงียบ ๆ แต่ในหัวผมกลับมีเรื่ องทีคดอยูมากมาย ... ผมรู ้วาปุณณ์เองก็เหมือนกัน
่ิ ่
่ ั
ดวงตาคมคูน้ นพยายามจะบอกอะไรผมบางอย่าง


"เฮ้ย โน่ ! อ้าว... ปุณณ์ ห้องเรี ยนอยูไหน ?" เราสองคนสะดุงนิ ดหน่ อย เมือได้ยนเสี ยงเอินทักผมและแซวไอ้

่ ิ

ปุณณ์ดงมาแต่ไกล ปุณณ์หันไปยิมให้เพื่อนทีเ่ พิ่งทําหน้าทีปร ะธานเชี ยร์เสร็ จเมือวันเสาร์




"แล้วห้องเรี ยนมึงล่ะ " มันหันไปแซวกลับขํา ๆ เห็ นเอินหัวเราะกลับมา "มึงหายเจ็บแล้วเหรอวะ " ไอ้


198

สาดดดดดด พวกมึงเลิกพูดถึงเรื่ องทีสวนลุมซักทีได้ปะ !!


เสี ยงปุณณ์หัวเราะลันพลางหันมาหลิ่วตาล้อผม "กูวาจะฟ้ องพ่ออยูเ่ นี่ ย " สาดด ไ อ้ลกแหง่ ถ้าไม่ตดว่าเมือ




วันเสาร์ผมต่อยมันไปหลายทีแล้วนะ วันนี้ ผมจะต่อยอีกที

"เออ เอาเลย.. แล้วมึงคุยกะโน่ เส็ดยังเนี่ ย กูตอ " แต่สรุ ปว่าไอ้ห่าพวกนี้ เห็ นกูเป็ นโรตีบอยรึ ไง วันหลังผมคง
ต้องทําบัตรคิวมายืนแจกแล้วครับ
ปุณณ์คลี่ยมให้ผม "เสร็ จแล้ว .. วันศุกร์อย่าลืมนะโน่ " มันตอบเอินแค่น้ นก่อนจะกําชับผมเรื่ องหัวหิ น ... ซึ่ง
ิ้


ก็เกือบลืมไปแล้วจริ ง ๆ ท่าทางไอ้เอินมันงง ๆ มองตามหลังปุณณ์จนหายลับไป

"วันศุกร์มไรอะ ?"

"ไม่มไรหรอก มึงแหละ มีไร " ผมบอกปัดพลางถามกลับเพราะเห็ นมันทําท่าเหมือนมีเรื่ องอยากจะคุยกับ

ผม
"อ๋ อใช่ ๆ กูเอานี่ มาให้ ตามสัญญา " เอินยิมเผล่แล้วแบมือโชว์แท็คเหล็กงานบอลทีคงจะเอามาให้ผม แต่ ....

้ ้
อะไรวะเนี่ ยยยยยยยยยยยย ?
"เฮ้ย! กูใส่อยูเ่ นี่ ย!" ผมรี บชี้ คอตัวเอง มันไม่ได้มองเลยใช่ ไหม - _-" ไอ้เอินทําหน้าตกใจเหมือนเห็นผี "เอา

มาจากไหนวะ ! ฝ่ ายเทคนิ คไม่มใครได้เลยไม่ใช่ เหรอ !?" แต่กคงจะเป็ นเทคนิ คทีได้ซอนกันสองอันว่ะ ฮ่า ๆๆ


่ ้
"ปุณณ์มนเพิ่งเอามาให้เมือกี้เอง เสี ยใจด้วยพวก ... อกหักแล้ว " ผมตบบ่ามันล้อ ๆ ไม่ได้กะจะพูดจริ งจัง แต่


เห็ นหน้ามันสลดลงไป
"เออว่ะ.. สงสัยจะอกหักจริ ง ๆ " มันพึมพําว่าอะไรนะครับ ได้ยนไม่ถนัด ?

"ห๊ ะ???"

199

"เปล่า ๆๆๆ งั้นกูเข้าเรี ยนก่อน เรื่ องไลฟ์ คอนเทสต์ วงกูสมัครด้วยนะ เดี๋ยวเอาใบไปส่งให้ " เอินเปลี่ยนมา

พูดถึงเรื่ องงาน Live Contest ทีชมรมผมกําลังจะจัดช่ วงก่อนคริ สมาสต์ เพื่อหาวงดนตรี เล่นงานคริ สมาสต์

และไปแข่งงาน RAD ทีวดราชบพิตร ผมยิมให้มนอย่างยินดี
่ั



"เออ ๆๆ ส่งทีห้องชมรมนะ ไม่วางไปก็เอามาให้กทห้องได้ " ผมบอกมันอย่างนั้น แต่เห็นมันแค่นยิมตอบ

ู ี่

แบบเหนื่ อย ๆ ก่อนจะรํ่าลากันแล้วเดินจากผมกลับห้องตัวเองไป
เป็ นไรของมันวะ ทําท่าเหมือนคนเซ็งโลก ?
แต่ช่างเหอะ...

ศุกร์น้ ี ผมต้องไปหัวหิ นแล้วเหรอวะเนี่ ยยย ..
27th CHAOS
เมืออาทิตย์ทผานมา กลายเป็ นอาทิตย์สุขสันต์สาหรับพวกเราทุกคนเลยครับ เพราะผลงานบอลออกมาดี ทุก

ี่ ่

คนเลยพลอยอารมณ์ดีไปด้วย ขนาดมาสเตอร์เฟี้ ยมทีปกติตองยืนปั้นหน้าเหวียงเด็กบริ เวณประตูทางเข้าเป็ น




ประจํา อาทิ ตย์ทผานมาผมยังไม่เห็ นแกเลยครับ สงสัยมัวแต่ปลื้มใจจัด เออ เป็ นแบบนี้ กดีเหมือนกัน ผม
ี่ ่
ชอบบบ (ไม่ตองคอยเอาเสื้อยัดในกางเกง ) ^___^

แต่ถึงจะเป็ นอย่างนั้น พระเจ้าก็ยงไม่เคยเห็ นใจผมครับ ! เพราะแม้จะเป็ นอาทิตย์สุขแสนสําหรับทุกคน ...

แต่สาหรับผมน่ ะ ......... เสื อกเป็ นอาทิตย์นรกดี ๆ นี่ เอง - _-"

ซึ่งอันทีจริ งผมก็ลืม ๆ ไปแล้วว่าช่ วงชี วตทีปกติสุขน่ ะมันเป็ นยังไง เพราะนับแต่วนแรกทีได้รับมอบหมาย

ิ ่



ตําแหน่ งประธานชมรมดนตรี ตอจากพี่โอ๊ค (อย่างขืนใจ) จนถึงวันนี้ .. ชี วตผมก็ยงหาความสงบสุขไม่ได้ แม้


ในช่ วงเวลาทีคนอื่นเขาแฮปปี้ กัน แต่ไอ้ประธานชมรมดนตรี ผน่าสงสารอย่างผมยังต้องวิงไปวิงมาหัวปั่นอยู่

ู้
่ ่
เลยครับ

200


ก็จะอะไรซะอีก ถ้าไม่ใช่ เพราะเหลือแค่ไม่กี่อาทิตย์กจะถึงงานไลฟ์ คอนเทสต์ทชมรมผมรับหน้าทีเ่ ป็ น
ี่

โต้โผจัดกันประจําทุกปี อยูแล้ววว งานนี้ มไว้เฟ้ นหาวงดนตรี ทดีทสุด เพื่อทําชื่ อเสียงคุณประโยชน์ให้แก่

ี่ ี่

โรงเรี ยนต่อไปครับ ซึ่งถือเป็ นเป็ นงานเปิ ด ไม่ใช่ คนในชมรมดนตรี กสามารถเข้าร่ วมการแข่งขันได้ เพราะ

อยูชมรมดนตรี ไม่ได้หมายความว่าจะเก่งทีสุดเสมอไป (ดูไอ้โอมซิ โง่ชิบหาย ) (โอ๋ ... ล้อเล่นครับ มันก็มดี


ของมัน ...... รึ เปล่าวะ )

อย่างเช่ นไอ้เอินก็มาสมัครครับ (มันอยูชมรมเชี ยร์ ) จริ ง ๆ แล้วมันร้องเพลงเพราะครับไอ้นี่ ผมเคยจีบมา

ช่ วยชมรมเราหลายทีละ มันก็ช่วยบ้างปฏิเสธบ้าง แล้วแต่จะสะดวกอะนะ คราวนี้ เอินมาพร้อม ๆ เพื่อนสต๊าฟ

เชี ยร์ของมันครบวง คงสนุ กมันล่ะ
ปุณณ์เองก็มรายชื่ อติดอยู่ ในวงหนึ่ งเหมือนกัน (ไปซุ่มฟอร์มวงมาตั้งแต่ตอนไหนวะนัน ) ถ้าจําไม่ผดรู้สึก



จะเล่นกีตาร์นี่แหละครับ มันเล่นดนตรี เก่ง (เคยได้เดี่ยวเปี ยโนในงานคริ สมาสต์เมือ 3-4 ปี ทแล้วด้วยมัง ) เรา


ี่


เคยเกือบได้อยูชมรมเดียวกันแล้วด้วยครับ ถ้ามันไม่ได้เก่งจัดซะจนโดนบราเดอร์ล ากไปทํางานให้สภา



นักเรี ยนก่อน มันก็คงอยูชมรมดนตรี กบผมนี่ แหละ (หรื อมันจะอยูชมรมบาสหว่า ... คิดไปคิดมา ชมรมซึโดคุ
ก็ได้ ชมรมคํานวณก็ดี ... เออ สรุ ปว่ามันเก่งหลายเรื่ องครับ ปล่อยมันไปทําสภาฯแหละดีแล้ว )
นอกจากนี้ ยงมีอีกล้านแปดแสนวงเดินแถวกันเข้ามาสมัครยั้วเยี้ ยเต็มไปหมดเหมือนอยากช่ วยเพิ่มงานให้

ผม.. ให้มนได้อย่างงี้ เซ่ ! (จะขยันอะไรกันนักหนา) เดี๋ยวอาทิตย์หน้าคงต้องเปิ ดแข่งรอบคัดเลือกก่อนขึ้นเวที

ใหญ่รอบนึ ง ไม่ง้ นมีหวังผมได้จดงานยาวถึงตีสามแหง๋ (โลกร้อนครับ ไม่ดี ) (ทีจริ งไม่มตงช่ วยโรงเรี ยนจ่าย



ี ั
ค่าไฟ)

่ ่
"เป็ นไรโน่ ... เงียบเชี ยว" แต่กอนทีผมจะฟุ้ งซ่านไปมากกว่านี้ เสี ยงไอ้ปณณ์ดนสะกิดให้ตนจากภวังค์ (แห่ ง
ุ ั
ื่

ความเครี ยด)เสียก่อน ผมสะดุงมองนอกกระจกรถ ทีตอนนี้ เปลี่ยนวิวทิวทัศน์เป็ นทุงนาของตัวจังหวัดราชบุรี


ไปแล้ว


"มึงอย่าเสี ยงดัง .. กูกาลังเงี่ ยหู ฟังเสี ยงทะเลอยู" ผมบอกปัดมันมัว ๆ ได้ยนเสี ยงไอ้ปณณ์หัวเราะหึ ๆ พลาง



บ่นอะไรทํานองว่า ผมบ้า ซักอย่าง

201


่ ั
หึ หึ.. ตกใจล่ะสิ วาวันนี้ ผมมาอยูนี่กบมันได้ยงไง .. วันนี้ ผมโดดเรี ยนครับ ! งดหน้าทีประธานชมรมดนตรี ไว้



ชัวคราว (ทีแม่งช่ วงนี้ เนื้ อหอมชิ บหาย ใคร ๆ ก็เรี ยกหา ) มานังเจ๋ ออยูบนรถเก๋ งสี ดาคันเดิมของไอ้ปณณ์






สืบเนื่ องจากทีเ่ ผอิญตกปากรับคําสาว ๆ ไว้ ว่าจะไปเทียวหัวหิ นด้วยกันเมืออาทิตย์กอน


จริ ง ๆ แล้วผมว่านี่ เป็ นความคิดทีดีเหมือนกันครับ เพราะจะได้ถือโอกาสหนี จากไอ้พวกบ้านันทีเ่ จ้าปัญหา


ไม่รู้จบ (พี่ครับใบสมัครยับได้ ไหม พับได้หรื อเปล่า ผมอยากเปลี่ยนชื่ อวง เล่นเพลงไทยสากลหรื อฝรั่งดี นัก
ดนตรี ไม่ครบยืมวงอื่นได้ไหม เอาแฟนมาดูดวยได้รึเปล่า แมวทีบานไม่กินปลาทูควรจะทําไง

่ ้

... พ่อมึงสิ )

่ ั
ตอนนี้ ผมกําลังนังอยูบนเบาะด้านหลังคนขับครับ ซึ่งแน่ นอนว่าเอมนังเป็ นตุกตาหน้ารถคูกบปุ ณณ์ ส่วนผม

่ ่

กับยูริ เรานังข้างหลังกัน

"โน่ กิน ๆ" ยูริยนถุงสี แดงของขนมโดริ โทสทีเ่ ธอแวะตุนจากวิลล่าไว้ต้งแต่เมือคืนส่งให้ผม แน่ นอนว่า
ื่


เรื่ องกิน(ขนม)ผมไม่มขด ผมหยิบกินพลางถามไอ้ปณณ์ไปด้วย "กินป่ าวมึง "
ี ั

"ไอ้ห่านี่ .. ชวนเหมือนเป็ นเจ้าของเอง" แต่แม่ งเสื อกด่าผมกลับซะงั้น เฮ้ย !! คนชวนดี ๆ ก็กวนตีนวะ !!!!
เสี ยงยูริหัวเราะคิกคักกับการทะเลาะกันเป็ นเด็ก ๆ ของพวกเราก่อนจะยืนถุงขนมให้ปณณ์เอง "กินสิคะ


่ ั

ขนมถุงเบ้อเร้อ ยูกินเองไม่ไหวหรอก " ผมเหล่ตามองไอ้หน้าหล่อทีทาเป็ นอิดออดเกรงใจอยูพกนึ งแต่กกิน
่ ํ

็ ่
อยูดี.. เหอะ ๆ บางทีกหมันไส้อยากจะถีบมันจริ ง ๆ
"เอมกินไหมครับ " ปุณณ์หันไปถามแฟนตัวเองหลังจากทีเ่ พิ่งรู ้ตวว่าปล่อยให้เอมนังเงี ยบมาได้พกใหญ่แล้ว



ผมลอบมองหน้าสาวเจ้าทีงอหงิ กนิ ดหน่ อยอย่างงง ๆ เห็ นเธอหันหนี ไปมองนอกหน้าต่างก่อนจะพูดว่า


"เอมไดเอท.......... " ไม่รู้นี่เป็ นคําตอบหรื อแค่ประโยคบอกเล่าธรรมดาแฮะ .. แต่กช่างเหอะเพราะยังไงผมก็

จะกินขนมต่ออยูดี
่ ้

"เราสองคนเป็ นคูอวนเนอะโน่ เนอะ " ยูริวาคํานั้นพลางหันมายิมโชว์เขี้ยวสวย เรี ยกให้ผมยิมกลับ "ช่ ายยย



202

ไปทะเลเราก็จะไม่จม เพราะเรามีห่วงยาง " ผมต่อปากต่อคําจนได้ ยินเสี ยงเธอหัวเราะร่ ากลับมา
"แต่ถามีลก ลูกจะมีพุงเหมือนเราไม่ได้นะ ต้องเป็ นเด็กสุขภาพดี "
้ ู
แค่ก แค่ก แค่ก แค่ก แค่ก ... สําลักขนมครับ ! เจอมุกแบบนี้ เข้าผมไปต่อไม่ถกเลย ได้แต่ปล่อยผงโดริ โท

สพ่นออกจมูกอย่างทรมานจนน่ าสงสาร ในขณะทียริหัวเราะขําตัวงอ "โน่ !!!!!! ยูพูดเล่น!!!!!!!!! ทําไมตกใจ
ู่
ขนาดนั้นล่ะ ฮะฮะฮะ อะนํ้า ๆๆ" เธอหัวเราะพลางกุลีกจอริ นนํ้าจากขวดยืนให้ ก็เข้าใจล้อเล่นนะผูหญิงสมัย



่ ่
นี้ สนุ กใช่ ไหมทีทาผมใจหล่บวูบบบ ลงไปกองอยูตาตุมได้เนี่ ยยย
่ ํ
ผมรับแก้วนํ้ามาพลางเหลือบมองปุณณ์ ทีแอบมองผมผ่านกระจกมองห ลังนันอยูแล้ว

่ ่
ขําอะไรวะ ไอ้ห่าาา

***
ปุณณ์ขบรถไปเรื่ อย ขณะทีผโดยสารอย่างเอม ยูริ และผม ชวนคุยกันตลอดทาง เราแวะปั๊มหลายที่ ซึ่งทุกที่

่ ู้
็ ั
ยูริกมกได้ขนมติดไม้ตดมือมาเสมอ (เธอบอกว่าตุนไปกินต่อทีโรงแรมครับ เชื่ อเขาเลย ) หรื อบางทีผมกับยูริ


่ ั
ก็ผลัดกันเลือกแว่นกันแดดรู ปทรงประหลาด ๆ เล่นเสี ยงดังบ้าง ในขณะทีคของปุณณ์และเอมดูจะอยูกนเงี ยบ
่ ู่

ๆ มากกว่าทีผมคิด เพราะไม่วาจะหันไปมองกี่ครั้ง ก็มกเห็ นปุณณ์เป็ นฝ่ ายเดินตามเอมอยูเ่ สมอ


จนในทีสุดเราก็มาถึงรี สอร์ททีพกตอนบ่ายแก่ ๆ เย้ !.. ผมก้มลงมองนาฬิ กาตัวเอ งทีบอกเวลาบ่ายสามโมง

่ ั

กว่าขณะทีปณณ์และเอมเป็ นธุระเดินไปเช็ คอินให้
่ ุ
"รี สอร์ทเขาน่ ารักมากเลยเนอะ " ยูริพูดพลางทิงนํ้าหนักตัวลงนังบนโซฟาทรงโมเดิร์นกลางล็อบบี้อย่าง


สําราญใจ เธอขย่มมันนิ ดหน่ อยสปริ งเบาะคงจะเด้งดึ๋งสะใจเธอดี ผมแอบนึ กขํา "โซฟาขนหางกระรอกเลย
นะเนี่ ย"
"จริ งเหรอ!!!!?" ลุกพรวดพราดเร็ วมากครับพี่น้อง .. อันนี้ ตองทําความเข้าใจกันนิ ดนึ งว่ายูริเขาเป็ นชมรมคน


203

รักสัตว์ตวเล็ก ๆ รักซะจนผมคิดว่าคงจบไปทํางานกับกรี นพีซได้เลย ไม่มปัญหาแน่ ๆ ดังนั้นเรื่ องทรมาน


สัตว์เป็ นเรื่ องต้องห้ามสําหรับยูริทผมรู ้ดี (ครั้ งนึ งเธอเคยห้ามไม่ให้ผมเล่นเกมชิ พกับเดล เพราะสงสารไอ้
ี่

กระรอกสองตัวทีตองถูกฝ่ ายตรงข้ามทุมแอ๊บเปิ้ ลใส่ )
่ ้
"ซะเมือไหร่ .." แน่ นอนว่าพอสิ้นคําปุ๊ บ ผมก็โดนหมอนทีต้งอยูบนโซฟาเขวี้ยงอัดหน้าปั๊บทันที ฮ่า ๆๆ (หา

่ ั ่

เรื่ องให้ตวเองทําไมวะเนี่ ย ) พวกผมสองคนยืนขําคิกคักพลางแ กล้งหยอกกันไปมาอยูอีกพักใหญ่ จนกระทัง


เอมและปุณณ์เดินกลับเข้ามาพร้อมพวงกุญแจห้องในมือ
"เล่นไรกันสองคนนี้ " เสี ยงเอมถามยิม ๆ เมือยังคงเห็ นพวกผมสองคนส่งเสี ยงโหวกเหวกโวยวายกันอยู่


แน่ นอนว่ายูริได้ทกรีบฟ้ องเพื่อนยกใหญ่ "โน่ ข้ แกล้งมากเลย ฉันทนไม่ไหวแล้ ว เด็กโรงเรี ยนนี้ ข้ แกล้ง
ี็


เหมือนกันทุกคนรึ เปล่าปุณณ์ !" อ้าวเฮ้ย ! อยู่ ๆ เหมาสถาบันซะงั้น
ปุณณ์ยมรับคํานั้นของยูริพลางมองผมขํา ๆ "มันคนเดียวครับยูริ " แล้วไอ้สดนี่ กไม่ได้ช่วยกูเล้ย ผมเหล่ตา
ิ้
ั ็
็ี

มองมันก่อนจะแหย่ยริตอ "ยูริกข้ แกล้งเหมือนกัน สาว ๆ โรงเรี ยนนี้ เขาเป็ นงี้ กนทั้งโรงเรี ยนเลยรึ ป่าวครับ
ู ่

เอม" แล้วก็เป็ นเพราะคําถามนั้น ผมเลยโดนยูริตแขนเข้าไปอีกหลายฉาด (อูยย.. เจ็บนะเนี้ ย)


แน่ นอนว่าเอมหัวเราะขําความเพี้ยนของพวกผม "ยูริกบโน่ สนิ ทกันดีจงเนอะ งี้ ให้นอนด้วยกันแล้วกัน "

เธอว่าอย่างนั้นพลางยืนกุญแจห้องพ วงหนึ่ งมาให้ แต่ผมอึ้งสนิ ท ได้แต่มองกุญแจดอกนั้นสลับกับหน้าปุณณ์

ไปมาอย่างไม่แน่ ใจ
สีหน้าเจ้านันดูหนักใจขึ้นมาทันที "เอมครับ ..... ปุณณ์นึกว่าเราคุยกันรู ้เรื่ องแล้วนะ "


"ปุณณ์พูดเองเออเองอยูคนเดียวต่างหาก " เอาล่ะจุย ..... เกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนนี้ ล่ะครับเนี่ ย .. ผมกับยู

ริ เริ่ มปิ ดปากเงียบพลางลอบมองหน้ากันเองอย่างงง ๆ ขณะทีปณณ์กบเอมยังคงต่อล้อต่อเถียงกัน
่ ุ ั

"ถ้ารู ้วามาเทียวกันแล้วจะให้นอนคนละห้อง เอมไม่มาด้วยหรอก !" แต่เป็ นเพราะเสียงค่อนข้างดังของเอม

ทําให้พวกพนักงานในล็อบบี้หันมามองเราแบบแปลก ๆ ข ณะทีปณณ์ส่ายหัวระอาก่อนจะดึงให้เอมตาม
่ ุ
ออกไปยังบริ เวณอื่น (ทีไม่คอยมีคน )
่ ่

204

"รอแป๊ บนะโน่ ยูริ " มันหันมาบอกพวกผมแค่น้ น ผมจึงได้แต่ยนคอยต่อไปอย่าง งง ๆ



ยูริลมตัวนังบนโซฟาอีกที "เอมเขาคงอยากนอนห้องเดียวกับปุณณ์น่ะ " แต่ผมทีกาลังจะนังตามไม่คอย

่ ํ


เข้าใจความคิดของผูหญิงสมัยนี้ เท่าไหร่

"ไม่ดีหรอก .." นี่ คอความคิดของผม

"ทําไมล่ะ ก็เขามีอะไรกันแล้วนะ นอนด้วยกันก็ไม่แปลกไม่ใช่ เหรอไงโน่ " ยูริยงคงพยายามเข้าข้างเพื่อน

ตัวเองอยู่ จนดูเหมือนจะลืมเรื่ องอื่น ๆ ไปสนิ ท "แล้วเราล่ะ ?" ผมจึงหวังว่าคําถามของผมจะทํา ให้เธอฉุ กคิด
อะไรขึ้นมาได้บาง

ท่าทางยูริซึมไปจนผมต้องพูดต่อ "ชายหญิงนอนห้องเดียวกันคนอื่นมองไม่ดีหรอกครับ ผูชายเราไม่มอะไร



เสี ยหาย แต่ยริกบเอมจะแย่เอารู้มย ... มีคนรู ้จกพ่อแม่ผานมาเจอเข้าจะทําไง ผมไม่มตงค์ไปสู่ขอนะเนี่ ยย " ผม
ู ั

ี ั
้ั
่ ้
พยายามพูดติดตลกพลางลู บผมหญิงสาวทีนงเงี ยบอยูขาง ๆ เพราะไม่อยากให้เธอคิดมาก แต่คาถามทีได้รับ
่ ั่


กลับมาทําเอาผมสะอึก
"โน่ รังเกียจยูเหรอ.."
"ทําไมพูดงั้นอะครับ "
นัยน์ตากลมแป๋ วของยูริเริ่ มจะแดง ๆ ขึ้นมาจนน่ าหวันใจ ... "ก็โน่ ...... ไม่เคยแตะต้องยูเลย " เฮ้ยย.. อย่าร้อง

นะ ไอ้โรคแพ้น้ าตาผูหญิงมาก ๆๆ เนี่ ย ผมก็ไม่ได้อยากจะเป็ น
ํ ้
"เฮ้ยย-- ไม่ดีรึไง ผมให้เกียรตินะ "
"โน่ รังเกียจ"

205

"ผมให้เกียรติ "
"รังเกียจ"
"ให้เกียรติ"
"โน่ ..........................." เมือทําท่าว่าจะเถียงไม่ชนะเธอจึงเปลี่ยนเป็ นยืนปากแบบเด็ ก ๆ แทน จนผมอดขํา


กับท่าทางแบบนั้นไม่ได้ "ยูเองก็โตแล้ว เข้าใจผมหน่ อยสิ " ผมพูดพลางตบหัวปลอบเธอเบา ๆ (ไม่แรงอย่าง
เวลาตบหัวไอ้โอม )
"แต่ยอิจฉา ..... เวลาเพื่อนคุยกันเรื่ องนั้น ..... มันเหมือนกับเขารักกันมาก "


"....................." ยิงพอได้ยนแบบนั้น ผ มก็ยงไม่รู้จะตอบว่ายังไง คงเป็ นเพราะผมรู ้ตวเองดีวาคงไม่มทางให้

ิ่



ในสิ่งทียริตองการได้ นัยน์ตาของเธอแดงกํ่า จนผมได้แต่กมมือเล็กไว้เบา ๆ อย่างต้องการปลอบใจ
ู่ ้




ยูรินงเงี ยบ ก่อนจะเปิ ดปากพูด "ยูรู้วาโน่ ไม่เคยรักยูเลย .... ไม่วายูจะพยายามแค่ไหน โน่ กไม่ เคยรักยู .."
ั่

พร้อมปล่อยหยดนํ้าตาร่ วงบนหลังมือผล็อย จนใจผมหายวาบ .. รู ้สึกตัวอีกครั้ง ยูริกร้องไห้จนตัวโยนใน

ขณะทีผมไม่รู้วาควรทํายังไง ผมไม่ถนัดการปลอบใจผูหญิงจริ ง ๆ ทีทาได้อย่างมากก็เพียงกุมมือเธอให้แน่ น


่ ํ
ขึ้นเท่านั้น
"ยูเป็ นอะไรน่ ะ!?" เสี ยงเอมดังจากข้า งหลังจนผมต้องเงยหน้ามองอย่างต้องการขอความช่ วยเหลือ ท่าทาง
ทังปุณณ์และเอมอึ้งไปเมือเห็นยูริร้องไห้อยู่ ครู่ หนึ่ งยูริกเ็ ป็ นฝ่ ายลุกเอง "เอม.... เราอยากพัก ขอเข้าห้องก่อน


นะ" เธอพูดพลางหันไปคว้าเอากระเป๋ าสัมภาระ และถุงข้าวของต่าง ๆ เดินนําออกไป โดยมีเอมวิงตามช่ วย

ไขกุญแจให้
ปุณณ์มองหน้าผมงง ๆ เหมือนอยากถามอะไรบางอย่าง แต่คงเป็ นเพราะผมส่ายหัวกลับ มันเลยพาผมเข้า
ห้องพักบ้าง

206

เราสองคนเดินต๊อกแต๊กกันตามทางเดินทีถกตกแต่งมาอย่างเก๋ ผมเพิ่งสังเกตว่ารี สอร์ทแห่ งนี้ หรู มาก ราคา
ู่
คงแพงระยับถ้ามากันเอง ปุณณ์ไขกุญแจลงใ นห้องหนึ่ ง ทีพนักงานบอกพวกเราว่ามันคือห้อง Studio Piers


ฟั งจากชื่ อผมก็งง ๆ ว่าเกี่ยวอะไรกับท่านํ้า แต่พอเปิ ดเข้าไปดูกร้องอ๋ ออออ เพราะหลังห้องทีพวกเราพักต่อ

เติมเป็ นคล้าย ๆ โป๊ ะออกไปสู่สระนํ้าได้ (เรี ยกว่ามีสระนํ้าผ่านหลังห้อง ) ผมเห็ นแล้วตาวาวทันที เดาว่า
ป่ านนี้ สาว ๆ คงกรี๊ ดกร๊ าดกันอยู่

ผมรี บโยนกระเป๋ าลงเตียงพลางเดินวนสํารวจรอบห้อง พบว่าภายในถูกตกแต่งให้น่าอยูมากครับ ห้องนี้ มี

ทีวี LCD เข้าผนัง เตียงนอนคิงไซส์ อ่างอาบนํ้ากึ่งสปา ไม่ใช่ วาจะธรรมดานะเนี่ ยยย
คงเพราะมัวแต่ตนตาตืนใจไปหน่ อย เลยไม่ทนสังเกต ว่าไอ้ปณณ์กาลังค่อย ๆ จัดของออกจากกระเป๋ า "ไม่
ื่


ุ ํ
จัดของไงวะ ?" มันส่งเสียงตะโกนถามผม
"จัดไม จะเอาไรค่อยหยิบ ไม่กี่วนก็กลับ " แต่อย่าลืมว่าสันดานคนมันต่างกัน ... ปุณณ์หัวเราะร่ วนกับความ

ไร้ระเบียบในชี วตผม ขณะทีมนค่อย ๆ แขวนเสื้อเก็บ พร้อมกับได้ยนเสี ยงสาว ๆ กรี๊ ดกร๊ าดแว่วดังมาจาก

่ ั

กําแพงอีกห้องหนึ่ งทีอยูตดกัน
่ ่ิ
"พวกผูหญิงคงอารมณ์ดีแล้ว .." ปุณณ์พูดพลางยิม จนผมต้องยิมกลับ เรานังรอเวลาไม่นานนัก พอเห็ นว่า




แดดร่ มก็เริ่ มตั้งท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปชวนพวกผูหญิงเล่นนํ้ากัน

แต่ขณะทีผมกําลังใส่รองเท้าแตะอยู่ หน้าห้องนั้นเอง ก็บงเกิดความคิดอยากถามจะอะไรปุณณ์ข้ นมาข้อ



หนึ่ ง
"มึง ........" ผมเกริ่ นนําให้มนละสายตาจากเชื อกกางเกงทีกาลังง่วนผูกอยู่ เงยขึ้นมามองหน้าผม "อะไร?"

่ ํ
"ทําไมไม่นอนกับเอม ?" ขอเช็ คหน่ อยแล้วกันว่ามันคิดอะไร
หลังจบคํานั้น ปุณณ์ไม่มทาทีอึ กอักใด ๆ ระหว่างตอบผมกลับมา "ไม่ใช่ เรื่ องดีหรอก แค่ทผานมาก็เลว
ี ่
ี่ ่

207

พอแล้ว" มันว่าพลางหยิบผ้าเช็ ดตัวให้ท้งผมและมันเอง ... ได้ฟังคําตอบแบบนี้ ผมรู ้สึกดีข้ นเยอะ



ผมตบบ่าปุณณ์พร้อมรอยยิมกว้าง "ตอนนี้ มงเป็ นคนดีแล้วแหละ กูวา " เพราะก่อนหน้านั้นผมคิดในใจว่า ..


ถ้าปุณณ์ตอบว่าอยากนอนกับผม ผมจะต่อยให้ควํ่าแล้วโบกรถกลับกรุ งเทพฯทันที

***

เราออกจากห้อง เดินไปชวนพวกผูหญิงเล่นนํ้า ซึ่งดูเหมือนเธอจะรออยูแล้ว ผมยอมรับว่าตัวเองกลืน

นํ้าลายลําบากเมือเห็ นสองสาวในชุ ดบิกินี่สีหวาน .... อืมมมม เป็ นวัยรุ่ นนี่ ดีจริ ง ๆ หึ หึ


แต่ทาทางไอ้ปณณ์จะรู้ทนผมหวะ เพราะมันกระทืบเท้าผมปัง ! โคตรพ่อเจ็บ ! กูจะมองแฟนมึงมังไม่ได้เลย



ใช่ มย!!!
้ั
"เอานี่ ไปเล่นด้วย ๆๆ " ยูริส่งเสี ยงเริ งร่ าพลางหอบเอาลูกบอลชายหาดกับตุกตายางรู ปปลาโลมาตัวใหญ่

ออกมา ผมอาสาช่ วยยูริถืออย่างไม่รอช้าซึ่งเธอก็ปล่อยให้ ผมทําอย่างนั้น แต่ไม่รู้คดไปเองหรื อเปล่าว่ายูริไม่

มองหน้าผมเลย..


เราสี่คนเดินกึ่งวิงไปยังชายหาดบริ เวณหน้ารี สอร์ท ทีตรงนี้ ไม่คอยมีคนพลุกพล่านมากครับ ส่วนมากมัก


เป็ นฝรั่ง (อืมมมม ผมชอบ หึ หึ ) กะเหรี่ ยงอย่างเรา ๆ พอเห็นทะเลก็วงร่ าลงนํ้ากันโครม ๆ ยกเว้ นเอมไว้คนนึ ง
ิ่

ทีอิดออดอยูนานกว่าจะยอมลงมาได้

"มาซี่เอม!!!!!! ชวนมาเองน๊า!!!!!" เสี ยงยูริตะโกนเรี ยกเพื่อนตัวเองจากไกล ๆ เพราะเธอบุกนํ้าจนเปี ยกไป

ครึ่ งตัวแล้ว ผมกับปุณณ์เองก็ยนรออยูในนํ้าเช่ นกันครับ


208

"เฮ้ยไม่เอา... ว่ายนํ้าไม่เป็ น " เอมอุบอิบพูดจนพวกเรา หัวเราะก๊าก นี่ จบอนุ บาลจากโรงเรี ยนไหนมาเนี่ ยย
เอม! พวกผมหัวเราะขําขณะทีได้ยนเสี ยงปุณณ์เองก็หัวเราะเหมือนกัน
่ ิ
"อะไรเนี่ ยยย นํ้ามันไม่ลึกซักหน่ อย ใครเขาว่ายกันล่ะ ! จะนังดูอยูตรงนั้นรึ ไง !?" แต่ยริยงไม่เลิกล้มความ
ู ั
่ ่
พยายามทีจะชักชวนเพื่อนตัวเองให้ลงทะเลอยู่ ผมมองเห็ นเอมพยักหน้าหงึ กหงักจากบนชายหาด

ยูริสะบัดตัวไปมาเหมือนเด็ก ๆ เธอเอื้อมมือไปเกาะแขนไอ้ปณณ์แจ "ปุณณ์จดการให้หน่ อยน๊า ๆๆๆ "



"ยังไงดีละ ..." หมอนันขํากับท่าทางของยูริทเี่ ข้ามาเกาะแขนแน่ น ยูริยงคงส่งเสี ยงออดอ้อนอยู่ "ยังไงก็ได้


นะ.. น๊ าาาาาาาาาาา"
็ ุ
หึ หึ.. เจอแบบนี้ ใครจะปฏิเสธไหวล่ะครับ (ผมเองยังไม่รอดเลย ) ปุณณ์กปณณ์เหอะ .. หึ หึ .. ในทีสุด ยอด


ชายนายปุณณ์กเ็ ป็ นอันพ่ายแพ้ตอนางสาวยูริ ต้องยอมเดินขึ้นไปหาเอมให้แต่โดยดี
พวกผมยืนมองสองคนนั้นคุยอะไรกันบนฝังอยูครู่ หนึ่ ง ท่าทางเหมือนกําลังอยู่ ในช่ วงตกลงอะไรซักอย่าง
่ ่
(เฮ้ย.. เล่นทะเล ไม่ใช่ เล่นหุ้น ไม่ตองเจรจานานขนาดนั้น ) ก่อนทีปณณ์จะพยักหน้ายิม ๆ แล้วช้อนตัวเอมไว้

่ ุ

ในสองแขนวิงเข้ามา

"มาแล้ว ๆๆ เจ้าหญิงมาแล้ววว " มันตะโกนว่าอย่างนั้นก่อนจะโยนแฟนตัวเองลงทะเลซะเนื้ อตัวเปี ยกปอน

ไปหมด แน่ นอนว่ายู ริ กบผมขํากลิง ก่อนทีเ่ อมจะแหวกนํ้าขึ้นมาตะโกนลัน


"ปุณณ์ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ไม่ได้ตกลงว่าจะลงอย่างนี้ นี่ !!!!!!" หญิงสาวประท้วงพลางทุบอกปุณณ์เป็ น
การใหญ่ ผมเห็ นเจ้านันหัวเราะร่ าจนตาหยี "ก็เอมไม่ได้บอกว่าอยากลงแบบไหนนี่ ครับ "



หลังจากนั้นเราทั้งสี่คนก็เปี ยกไปตาม ๆ กันเมือไม่มใครยอมหนาวอยูฝ่ายเดียว ผมจําได้วาเอมกดปุณณ์ลง
่ ี

นํ้าเพื่อเป็ นการทําโทษ แต่มนเสื อกไม่ยอมโดนน็ อคอยูคนเดียว แขนทีผอม ๆ แต่อดมด้วยแรงเยอะกว่าฉุ ดผม



ลงใต้น้ าเป็ นเพื่อน (สําลักโว๊ย ) จนบังเกิดความอาฆาตพยาบาท การพยายามฆาตรกรรมกันหม กทะเลจึง

เกิดขึ้น

209


พวกเราเล่นนํ้าเสี ยงดังอยูนานสลับกับขึ้นไปตีลกบอลเล่นบนบก ไม่อยากจะบ่นว่าลิงชิ งบอลนี่ แม่งโคตร

เหนื่ อยชิ บหายเพราะไม่ยอมมีใครเป็ นลิงซักทีนอกจากผม ... พวกนั้นโยนบอลข้ามหัวผมไปมาอย่าง
สนุ กสนานดี

แต่นอกจากความสนุ กตรงหน้าแล้ว สิ่งทีผมสังเ กตได้อย่างนึ งก็คอ ยูริแทบจะไม่พูดคุยหรื อมองหน้าผมเลย


... ทุกครั้งทีเ่ ราสบตากัน มักจะเป็ นเธอทีหลบก่อนเสมอ จนผมเองเริ่ มไม่แน่ ใจว่าเรากําลังผิดใจกันเรื่ องอะไร

ซึ่งผมก็พยายามทําตัวเองให้เป็ นปกติทสุด
ี่
"หนาวป่ าวครับ " ลองชวนคุยหน่ อยก็ได้มง ... ( ถึงจะยังไม่แน่ ใจว่าทะเลาะกันเรื่ องอะไรก็เถอะ ) ผมถาม
้ั
พลางลุยนํ้าเข้าไปหายูริทขโลมายักษ์ หลังจากเพิ่งเล่นลิงชิ งบอลเสร็ จ คงเพราะลมเย็นจากทะเลเริ่ มตีข้ น
ี่ ี่

มาแล้ว ทําให้ผมอดเป็ นห่ วงเธอหน่ อย ๆ ไม่ได้
"ไม่... ค่ะ.." แต่ยริกระท่อนกระแท่นตอบผมแค่น้ น ถือเป็ นเรื่ องแปลกมากเพร าะปกติยริพูดได้น้ าไหล




ไฟดับจนผมแทบจะไหว้ให้หยุด .. แต่ตอนนี้ ผมคงต้องไหว้ให้เธอพูดแทน ว่าตกลงแล้วเธอเป็ นอะไรกันแน่
"เป็ นไรรึ เปล่า ทําไมเงี ยบ ๆ "

"โอ๊ ย!!"
แต่ยงไม่ทนทีผมกับยูริจะทันคุยกันรู ้เรื่ องดี เสี ยงอุทานด้วยความเจ็บปวดของเอมก็ดงขึ้นก่อน .. ผมหันไป
ั ั ่

่ ั
มองว่าไอ้ครักบนบกคูน้ นเล่นอะไรกัน แต่กเ็ ห็ นเอมลงไปนังกองกับพื้นแล้ว
ู่


ปุณณ์กมพลิกดูขอเท้าแฟนตัวเองไปมาก่อนจะทําสัญลักษณ์มอบอกผมว่าเอมข้อเท้าพลิก ผมพยักหน้า


รับทราบพลางมองมันทีแบกเอมขึ้นหลังกลับรี สอร์ทไป


210


ยูริมองตามแผ่นหลังของปุณณ์ทแบก เอมไว้อยูครู่ หนึ่ ง แล้วสะสายตากลับมาตีขาเล่นบนโลมายักษ์
ี่
เหมือนเดิม.. ยิงผมเห็ นท่าทางลอยหน้าลอยตาแบบนั้น ก็ยงทําให้นึกเคืองขึ้นมาตะหงิ ด ๆ
ิ่

"ยูริครับ ... มาเทียวกันอย่างอนเป็ นเด็กอย่างงี้ สิ " เสียงผมทีเ่ อ็ดไปคงจะฟั งดูเย็นชามาก สาวเจ้าเลยหัน

กลับมาจ้องหน้า ผมกลับนัยน์ตาเขม็ง "ยูไม่ใช่ เด็ก !" เธอแหวผมเสี ยงดัง
ดวงตาโตนั้นวาวโรจน์จองมาทางผมอย่างทีไม่เคยเห็ นมาก่อน อันทีจริ งแล้วต้องพูดว่า ผมไม่เคยเห็ นยูริ



่ ั่
งอนเป็ นจริ งเป็ นจังขนาดนี้ เลยด้วยซํ้า แต่วนนี้ ยริงอนจนเหมือนกับเธอกําลังโกรธอะไรผมอยูนนแหละ
ั ู
ผมขมวด คิวมองหญิงสาวตรงหน้าทีเ่ ริ่ มปี นลงจากโลมายักษ์มาแช่ ในนํ้าทะเลตรงหน้าผมอย่างสงสัย ...

นัยน์ตากลมโตนั้นมีประกายราวกับทังโกรธและท้าทายผมบางอย่าง

"โน่ เป็ นผูชายจริ งรึ เปล่า " ริ มฝี ปากบางของยูริขยับถามอย่างนั้น ก่อนจะคว้ามือผมไปจับลงบนหน้าอกเธอ

ผ่านเนื้ อผ้าบิกินี่
28th CHAOS
ทันทีทผมรู ้สึกได้ถึงสิ่งทีอยูใต้ฝ่ามือ ผมรี บสะบัดออก พร้อมความโมโหทีปะทุข้ นมา
ี่
่ ่



"ทําอะไรน่ ะยูริ! ?"

"โน่ เป็ นผูชายจริ งหรื อเปล่า " แต่ยริไม่ตอบ ซํ้ายังถามยํ้าอีก เธอดึงมือผมให้จบหน้าอกอีกครั้งอย่างแรง



คราวนี้ นิ้วเล็ก ๆ ของยูริกดมือผมใ ห้ขยําลงไป ทําเอาโกรธจัดจนตัวสัน "ยูเห็ นผูชายเราเป็ นยังไง"



"บ้ากาม!" เธอตะโกนใส่หน้าพร้อมขยับเข้ามาอย่างท้าทาย ผมไม่เคยรู ้วายูริจะเป็ นคนแบบนี้ มาก่อน
"ผมผิดหวังในตัวยูมาก " ไม่มอะไรจะพูดนอกจากคํานี้ แล้วจริ ง ๆ มือข้างหนึ่ งทีวางของผมผลักยูริให้ถอย

่่
ห่ าง ก่อนจะขอตัวเดินขึ้นฝั่งเพื่อกลับห้อง .. ตอนนี้ ผมรู ้สึกโมโหจนตัวสันเลยจริ ง ๆ


เท้าสองข้างของผมเดินดุม ๆ ขึ้นชายหาดโดยไม่ลืมคว้าเอาผ้าขนหนู มาคลุมหัว เพราะไม่อยากให้ใครเห็ น
ใบหน้าไม่สบอารมณ์ตอนนี้ แต่เสี ยงฝี เท้าทีวงไล่ตามมาจากด้านหลังไม่ยอมปล่อยผมให้ ทันตั้งตัว เมือมี
่ ิ่


211

นํ้าหนักขนาด 45 กิโลกรัมกระโดดขึ้นขีหลังผมทันที

"ทําอะไรน่ ะยู !!!!" คือยูริครับทีวงมากระโดดขีหลังผมทั้งทีเ่ ราเพิ่งทะเลาะกันไปเมือกี้
่ ิ่


"รักโน่ ทสุดเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย " เสียงยูริตะโกนคํานั้นข้างหู พร้อมล็อค
ี่
คอผมเข้าไปกอดแน่ น ตอนนี้ ผมงงไปหมด คิดอะไรไม่ทนแล้ว "อะไรน่ ะ !?"

"ยูยงคิดอยูเ่ ลยว่าถ้าเมือกี้โน่ ปลํ้าจริ ง ยูจะร้องให้คนช่ วยยังไง แถวนี้ มแต่ฝรั่ง " แต่เธอไม่สนใจตอบคําถาม



ผม ยังคงพูดต่อพลางหัวเราะคิกคัก ซึ่งนันทําให้ความโกรธทีผมมีท้งหมดหายวับไปเกือบสิ้น




"ลองใจเหรอ!"


ผมตวาดพลางแกล้งยกตัวยูริทขหลังอยูให้กระดกสูง ๆ เธอส่งเสี ยงกรี๊ ดกร๊ าดอย่างชอบใจ
ี่ ี่
"นิ ดหน่ อยเองงงงงงงงงงงงงงงงง" แขนเล็ก ๆ รัดคอผมแน่ นเข้าไปอีกสงสัยเพราะกลัวหล่น ทําให้เมือกี้ถึง


ผมจะโกรธ แต่กอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"ไม่ใช่ ผม ยูแย่ไปแล้วรู้ รึ เปล่า วันหลังห้ามลองใจใครแบบนั้น เข้าใจมัย " แต่ยงไงก็ตองเตือนไว้ละ เพราะ



เล่นอะไรไม่เข้าท่าจริ ง ๆ ผูหญิงคนนี้ ยูริยงคงส่งเสี ยงดังหัวเราะร่ าไม่มททาจะหยุด


ี ี ่
"ดีใจจังได้เป็ นแฟนโน่ ~~~~" เธอว่างั้นพร้อมซบหัวตัวเองลงมาชนกับหัวผม ... เอ๊ะ... ตกลงผมเป็ นแฟนยูริ
จริ ง ๆ ใช่ ไหม!?
"นี่ โน่ !!"

"หื ม?" เราเกือบจะเดินถึงรี สอร์ทกันอยูแล้ว
็ั
"ทําไมไม่เคยบอกคนอื่นเลยล่ะว่าจริ ง ๆ แล้วโน่ ไม่ใช่ แฟนยู " อ๋ อ ... สรุ ปว่ายูริกยงจําเรื่ องนี้ ได้ มหัศจรรย์
จริ ง ๆ
"ก็ยริพูดว่าเป็ นไปแล้วนี่ ... จะให้ผมปฏิเสธได้ยงไง "



212

"ยูข้โกงเนอะ..."

"ช่ ายยยยย" ผมตอบทันที แล้วก็โดนยูริตหลังให้ทนทีเหมือนกัน อ้าวเฮ้ย !? ผิดตรงไหนวะ!?


"ไม่รักษานํ้าใจเลยนะ ! นี่ .... แล้วผูหญิงทีชอบจะไม่เข้าใจผิดเหรอ ไม่ปฏิเสธอย่างนี้ " อืม .. คิดแบบนี้ กเ็ ป็ น


นี่ ยริ... เฮ้อ.. ปลื้ม

"ไม่มห รอก.. ช่ างเหอะ" ผมตอบพลางคิดว่าจริ ง ๆ แล้วทีผานมา นอกจากผมจะไม่ปฏิเสธยูริเพราะไม่อยาก

่่

ให้เธอเสี ยหน้าแล้ว อีกสาเหตุหนึ่ งคงเป็ นเพราะถ้ามีแฟนไว้กนท่าบ้างสักคนคงจะดี ชี วตอาจสงบสุขมากกว่า


ตอนนั้น ครั้งทีพวกผมไปเล่นดนตรี ให้งานโรงเรี ยนทีคอนแวนต์กนแล้วหอประชุ มเกือบพัง ซึ่งจริ ง ๆ แล้วก็


ดีใจนะทีสาว ๆ ชอบวงพวกเรากันขนาดนั้น แต่พอหลังจากงานจบแล้วมีโทรศัพท์สายแปลก ๆ โทรเข้ามา

ทุกวันเนี่ ย ... ผมเริ่ มไม่แน่ ใจ
"ยูคดแล้วว่าโน่ ตองเป็ นสุภาพบุรุษ .. ไม่มทางหักหน้ายูแน่ นอน .... ดีนะ ยูชิงพูดคนแรก ถ้าคนอื่นพูดก่อน



แล้วโน่ ไม่ปฏิเสธเหมือนกัน ยูคงเสียใจตายเลย " เออ สรุ ปว่าสุดท้ายผมกลายเป็ นสิ นค้าในกระบะลดราคาไป
.. ใครเร็ วใครได้
ผมขําพลางคิดว่าจริ ง ๆ แล้วทีผมไม่ปฏิเสธยูริกเ็ พราะยูริเป็ นผูหญิงนิ สยดีมากคนหนึ่ ง ไม่เสี ยหายอะไรที่



จะคบเธอไว้เป็ นเพื่อน ลองถ้าเป็ นผูหญิงคนอื่นทีน่ ารําคาญมากกว่านี้ สิ ผมคงพูดจาแรง ๆ ต่อว่าเธอตั้งแต่วน



แรกทีปล่อยข่าวแล้ว


เราสองคนเดินเรื่ อยมาจนถึงบริ เวณทีลางขา ผมปล่อยให้ยริลงจากหลังเพื่อล้างทรายออก
่ ้

"โน่ ......."
"ว่าไง?"

213


"ถ้ามีคนทีชอบเมือไหร่ บอกยูนะ .. จะช่ วย" อยูดี ๆ เธอก็พูดประโ ยคนี้ ข้ นมาโดยไม่มองหน้าผม .. ผมดูยริที่




ก้มหน้าก้มตาตั้งใจล้างขาแล้วก็ยมออกมาแผ่ว ๆ
ิ้
"จริ งเร้อ ..."
็ิ
"จริ งสิ ... ตอนแรกนึ กว่าโมเมเป็ นแฟนโน่ แบบนี้ ไปเรื่ อย ๆ เดี๋ยวโน่ คงจะรักยูไปเอง " โอ้โห... ตรรกะนี้ กคด
ไปได้นะยูริ ผมล่ะอดขําในความคิดบ๊อง ๆ ของเธอไม่ไ ด้
"อย่าขําสิ ... แต่เห็ นแล้วว่าผ่านมาก็นานโน่ ยงดูไม่รู้สึกอะไรกับยูอยูเ่ ลย เลยทําใจแล้วแหละว่าคงไม่มวน "

ีั
เธอพูดต่อพลางช่ วยล้างขาให้ผมแล้วจัดแจงปิ ดฝักบัว
รอยยิมนั้นยังคงสดใสเหมือนเคย "อยากเห็ นหน้าคนทีโน่ ชอบเร็ ว ๆ จัง .. ต้องพามาให้ยดคนแรกนะ " ผม

ูู

มองรอยยิมของยูริทส่งมาอย่างเปี่ ยมล้นด้วยความรัก พลันรู ้สึกจุกในอกอย่างประหลาด .. ทําไมผมถึงไม่ชอบ
ี่


ยูรินะ ทังทีเ่ ธอดีกบผมขนาดนี้

ส่วนคนทีผมชอบน่ ะเหรอ...



หน้าของปุณณ์ลอยมาเป็ นคนแรก ทั้งทีผมยังไม่รู้เลยว่าลึก ๆ แล้ว ความรู ้สึกทีผมมีตอปุณณ์คออะไร




...

่ ้
ผมไม่แน่ ใจว่าความรู้สึกนั้นคือความรัก แต่ผมเป็ นห่ วงมันมาก และทุกครั้งขอแค่มปณณ์อยูขาง ๆ ผมก็ไม่
ี ุ
เคยต้องการสิ่งใด

"โน่ ......" เสี ยงยูริเรี ยกผมอีกครั้งหลังจากปิ ดนํ้าฝักบัวเรี ยบร้อยแล้ว เรายังคงยืนตรงทีลางขากันอยู่
่ ้
"มีอะไรครับ ? ไม่รีบเข้า ห้องอะ หนาวนะ"

214

"จูบยูหน่ อยได้ไหม "
"..................................." ดวงตากลมสี ดาใสแจ๋ วนั้นมองมาทางผมเหมือนอยากจะขอร้อง แต่ ..

"มันไม่ทาให้อะไรดีข้นหรอกยู .. มีแต่แย่ลง เชื่ อผมสิ " ยูริแค่นหัวเราะออกมานิ ดหน่ อยเท่านั้น หลังจากได้


ฟั งคําตอบจากปากผ ม
"ว่าแล้ว ...... งั้นแค่กอดก็ได้ ... นะ.... นิ ดนึ ง" ผมอมยิมบาง ๆ กับคําต่อรองนั้น ก่อนจะยืนแขนไปโอบเธอ


ให้เข้ามาใกล้หลวม ๆ "ไปหาคนดี ๆ รักดีกว่าน่ า ...."
"นี่ แหละดีทสุดแล้ว " เสี ยงยูริออ้ ีตอบกลับมา พลางกระชับกอดผมแน่ นบ้าง
ี่
ู้

บางครั้งผมก็เกลียดตั วเองทีรักยูริไม่ได้จริ ง ๆ


***

จวบจนจบวัน ผมรู ้สึกว่าเป็ นวันทีเ่ หนื่ อยโคตร ๆ เลยว่ะ ... ตอนเย็นพอเอมเริ่ มเดินได้คล่องหน่ อย พวกเราก็
ขับรถพากันไปกินข้าวเย็นทีร้านอาหารในตัวเมืองจนอิมแปล้ กลับถึงรี สอร์ทเหลือแต่แรงอาบนํ้าก่อนจะ


หงายตัวนอนสลบเหมือดบนเตี ยงอย่างกะคนหมดแรง
"เหนื่ อยยยยยยยยว่ะ " ให้พูดคําอื่นพูดไม่เป็ นแล้วครับ

215

ปุณณ์ทกาลังจัดของอะไรซักอย่างอยู่ หันมาหัวเราะหึ หึใส่ผม "มึงขับรถเหรอ"
ี่ ํ
"เอออออออ ไอ้คนเหนื่ อยกว่า " แม่งแค่น้ ี ทาข่ม .. กูแค่หายใจก็เหนื่ อยแล้วเหอะ ผมว่าประชดมันพลางเขยิบ

ตัวขึ้ นนอนดีดี แล้วหันหน้าออกไปทางอื่น แว่วเสี ยงมันสาวเท้าเข้ามาข้างเตียง
"จะนอนแล้วเหรอวะ"
"อืม.."


"งั้ นปิ ดไฟ" โดยไม่รอคําตอบ ปุณณ์จดแจงดับไฟห้องทันที ตอนนี้ สิ่งเดียวทีทาให้รู้วาปุณณ์อยูบนเตียงแล้ว

่ ํ
คือแสงจากดวงจันทร์และความรู ้สึกว่าทีนอนยวบลงไปเ ท่านั้น

"อย่าลืมไหว้พระอะมึง " ผมเตือนมัน โดยไม่ลืมพลิกตัวมองว่าได้ทาตามจริ งรึ เปล่า ภาพทีเ่ ห็ นคือเงาของไอ้

ปุณณ์ลมลงนังก่อนจะไหว้หมอนตามคําบอกแต่โดยดี


มันก้มลงกราบพระสามครั้งแล้วล้มตัวนอนข้าง ๆ ผม ผมเหลือบมองคนข้าง ๆ ผ่านแสงสลัวของดวงจันทร์

ก็เห็นปุณณ์กาลังนอนก่ายหน้าผากอยู่ "เป็ นไรวะ มีเรื่ องไรรึ เปล่า " ลองใครมานอนท่านี้ เป็ นอันมีเรื่ องทุกราย
สิน่า

"ไม่รู้วะ ..." ปุณณ์ตอบ ทั้งทีมอยังคงก่ายหน้าผาก ก่อนทีเ่ ราจะเงี ยบงันในความมืด ..
่ื
"................................."
่ ั


"วันนี้ กเู ห็ น..........." หลังจากนอนเงี ยบอยูพกหนึ่ งจนผมเกือบหลับ อยูดี ๆ ปุณณ์กพูดคํานี้ ข้ นมา ทําเอา

สะดุงโหยง ผมรี บกระพริ บตาถี่ ๆ ไล่ความง่วง

"เห็ นไรวะ เห็ นหมํารึ เปล่า " แน่ นอนว่ามันปล่อยฝ่ ามือพิฆาตลงกลางหัวผม

216

"เดี๋ยวกูทาดมเลย ไอ้ห่านี่ .... วันนี้ กเู ห็ นมึง.... กอดกับยูริ ด้วย" ปุณณ์กระท่อนกระแท่นตอบเรื่ องทีผมทํา


จริ งเมือเย็น .. อืมมม ... ตาไวดีแฮะ แล้วผมควรตอบกลับไปว่าอะไรดี ..

"หึ งรึ ไง" ตัดใจแซวไปอย่างนั้นทั้งทีรู้สึกเจ็บในใจอย่างประหลาด .. มันเป็ นความรู ้สึกเจ็บหนื ด ๆ เหมือน

เวลาเราพยายามทําเรื่ องเศร้าให้เป็ นเรื่ องตลก อย่ างไงอย่างงั้น
แว่วเสียงปุณณ์ถอนหายใจให้ผมฟั ง "ทุเรศเนอะ..." มันเงี ยบไปก่อนจะพูดต่อ "กูไม่มสิทธิ์ เลยแท้ ๆ "

ผมทีฟังคําเหล่านั้นก็ได้แต่เงี ยบ ... ไม่อยากยอมรับเลยว่าวันนี้ ทเี่ ห็ นปุณณ์อมเอมไปก็รู้สึกปั่นป่ วนในท้อง

ุ้

ไม่แพ้กน

เราสองคนนอนฟั งเสี ยงทะเลซัดชายหาดดังแผ่ว ๆ เช่ นเดียวกับภายในจิตใจ ทีเ่ หมือนมีกาปั้นใครยืนเข้ามา

ทุบหัวใจให้มนเจ็บซํ้า ๆ ..


"มึงรักเอมปะ ..." อยูดี ๆ ผมก็ถามคํานี้ ข้ นมา จะด้วยเหตุใดก็ไม่ทราบได้ ผมทอดสายตามองด้านข้างของ

ปุณณ์ทส่งสีหน้าลําบากใจ
ี่
"กูยงไม่รู้เลยว่ารักคืออะไร .. แต่กเู ป็ นห่ วงเค้า แล้วก็ .. เต็มใจทีจะคอยดูแล "


"มึงก็คงรักนันแหละ " คําตอบของปุณณ์ชัดเจน แต่สมองผมกลับว่างเปล่าจนต้องหลับตาในความมืด

"โน่ ............"


"......................" แต่ถึงแม้ผมจะไม่ได้ขานรับ ปุณณ์กคงรู ้ดีวาฟั งอยู่ เสี ยงทุมนั้นจึงพู ดต่อ


"แต่กบมึง ..... ก็ไม่ได้น้อยไปกว่าเอมเลยนะเว้ย "

217

พูดทําไมวะ ..
่ ้
"พูดทําไมวะ " ผมถามออกไปพร้อมความรู้สึกจุกถึงคอหอย .. มีคาหลายคํายังคงอัดแน่ นอยูขางใน เรี ยกร้อง

ให้ผมรี บบอก .. แต่สุดท้ายก็ตองเก็บมัน ไม่ให้หลุดจากปากผมทีเ่ ฝ้ าบอกตัวเองซํ้า ๆ ว่าเราอ ย่าพูดอะไรทีทา

่ ํ
ให้ปณณ์ลาบากใจ
ุ ํ
เราสองคนนิ่ งเงี ยบ ก่อนปุณณ์จะตัดสิ นใจรวบตัวผมเข้าไปกอด .. ผมตอบรับอ้อมแขนนั้นด้วยอ้อมแขน
่ ้
ของตนเองกลับ เพราะนี่ คอสิ่งเดียวทียงเหลือ เอาไว้ย้าว่ายังมีเราสองคนอยูขาง ๆ กัน ... แม้ความสัมพันธ์จะ

่ั


กลับกลายเป็ นอะไร แต่ทกครั้งที่ ได้กอดกันอย่างนี้ ผมก็ยงรู ้สึกอบอุนใจ


"โน่ ....... กูขอโทษ" ปุณณ์กอดผมแน่ นพลางกดจูบลงบนขมับ "กูอยากจะห้ามตัวเองให้ได้มากกว่านี้ แต่กู
......"
เสี ยงนั้นหายไปพร้อมกับอ้อมแขนทีสนเทา จนผมต้องถอนตัวเองออก เพื่อยกศีรษะมองใบหน้าคมทีถก
่ ั่
ู่
พาดผ่านโดยแสงจั นทร์


็ ํ
เรามองกันอยูนิ่ง ราวกับต้องการให้ดวงตาสองคูน้ ี เป็ นตัวแทนบอกทุกอย่าง .. "กูกทาไม่ได้เหมือนกัน ..."
เป็ นผมเองทีพูดคํานั้นก่อนจะมอบริ มฝี ปากให้ปณณ์อย่างแผ่วเบา ..



สําหรับผม.. ระหว่างเราไม่จาเป็ นต้องมีคาจํากัดความใดเลยก็ได้


่ ้
ผมแค่อยากให้เรา อยูขาง ๆ กันนาน ๆ

ผมต้องการแค่น้ นเอง ..


218

29th CHAOS
แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาไม่ถนัดนัก เพราะตอนหกโมงเช้าผมเพิ่งตืนขึ้นมาปิ ดก่อนรอบ

นึ ง.... อืมม แล้วจะพูดทําไมวะ เรื่ องของเรื่ องคือละเมอตืนขึ้นมาอีกครั้งเมือกี้น้ ี แล้วยกนาฬิ กาข้อมือดู ปราก ฏ


ว่าปาเข้าไปเก้าโมงกว่าแล้วแต่ยงไม่มใครตืนซักคน
ั ี ่
ผมยกข้อมือข้างทีมนาฬิ กาดูพลางขยี้ตานิ ดหน่ อยก่อนจะปล่อยมือวางไว้ตรงทีเ่ ดิม ที่ ๆ มีไอ้ปณณ์นอนทับ
่ี

่ ั
อยู่ ผมขยับแขนเพราะความเมือยเล็กน้อยแล้วก็ตองยิมออกมา เมือเห็ นใบหน้ายามหลับของปุณณ์ซุกอยูกบ

้ ้

ตัวผมท่ าทางสบายเป็ นทีสุด

หมันเขี้ยวก็ตองขอซักทีสิครับ !


'ป๊ าบบ'
"อืมมมมมมมมมมม .. ตบไมวะ !" มันโวยทั้งทีหน้ายังซุกกับอกผม ก่อนจะขืนตัวมาลูบหัวป้ อย ๆ ให้ได้ขา


สะใจเล่น "เก้าโมงแล้ว มึงจะนอนให้ถึงวันกลับเลยมะ "
แต่ไอ้ปณณ์ดทาทางไม่ตนดี มันหลับตาปี๋ ขณะฟั งผมพูด พลางควานมือหามือถือบนหัวเตียงแต่หาไม่เจอ
ุ ู ่
ื่
ผมเลยยืนข้อมือตัวเองให้มนดูนาฬิ กาเป็ นหลักฐานแทน "เก้า.... โมงงงงง" ยํ้าอีกทีเผือขี้ตาจะอุดจนดูไม่ออก



มันขมวดคิวมองเข็มนาฬิ กาบนหน้าปัดดีเซลเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือผมไปซุกนอนทีแก้มอีกครั้ง



"สิ บโมง

ปลุก"
"เออ นอนไป กูจะไปหาไรกิน " ไม่ตนก็ไม่งอวะ ! ผมช่ างแม่งแล้วลุกขึ้นหมายจะสะบัดมือออกจากแก้มมัน
ื่

ให้พน แต่ไอ้คนง่วงนอนทําไมแรงเสื อกเยอะชิ บหาย

มันเล่นดึงผมพรวดเดียวลงไปนอนเอ้งเม้งบนเตียงเหมือนเดิมซะฉิ บ
"ไม่เอา... นอนด้วยกันก่อน สิบโมงค่อยไป " เสียงปุณณ์ออ้ ีอยูกบหมอนและมือผม
ู้ ่ ั

219

"ตลก กูหิวมังเหอะ "

"นอนก่อน"
"แดกก่อน"
"นอนก่อน"
"จะแดก"
"นอน...................." เอ๊ะไอ้ห่านี่ ทําไมบังคับจิตใจกันจังวะ !! (แล้วตกลงชี วตนี้ ผมเคยเถียงชนะใครมังมัย !?)

่ ้
ผมขมวดคิวใส่มนแต่กเ็ ห็ นตัวปั ญหาหลับตาพริ้ ม แถมยักคิวกวนตีนกลับมาให้อีกต่างหาก ตกลงมึงตืนแล้ว




ใช่ ปะ... เดี๊ยวพ่อกระทืบไส้แตกคาเตียงซักที !

ปากผมขมุบขมิบด่าไป มืออีกข้างหนึ่ งทีวางก็คว้ารี โมทมากดเปิ ดทีวฆ่าเวลาไป ทนอยูได้ไม่นาน ท้องเจ้า
่่

กรรมก็ดนร้อง

'โครกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ก'

เยียมไปเลยครับพี่น้อง ! เพราะหลังจากท้องผมร้องประท้วงเสี ยงดังยิงกว่าเจ้าของแล้ว ปุณณ์กได้ฤกษ์ลืมตา


ตืนทันที "มึงหิ วขนาดนั้น ?"

"เออ"

สิ้นคําตอบผมปุ๊ บ (แม่งอายจะแย่ ) มันก็ปล่อยหัวเราะก๊ากปับ (ฝากไว้กอนนะมึง ) ก่อนจะลุกมานังบิดขี้


เกียจบนเตีย ง "กินก็กินวะ อาบนํ้าแป๊ บ " ปุณณ์สรุ ปโดยไม่ฟังอะไรก็คว้าผ้าเช็ ดตัวเดินเข้าห้องนํ้าหน้าตาเฉย ...
เอ๊ะ!? ไอ้ห่านี่ .. แม่งตืนก็ตนหลังกูแท้ ๆ เสือกซิวห้องนํ้าไปก่อนซะงั้น !
่ ื่

220

ผมส่ายหัวปลง ๆ กับความกวนตีนของมันแล้วก็เปลี่ยนช่ องจากหนังฝรั่งไปดูช่องเก้าการ์ตนยามเ ช้าแก้เซ็ง


"โน่ ครับ" อ้าววว แล้วอยูดี ๆ มึงโผล่หัวออกมาอีกทําไม .. ผมหันไปมองหน้าหล่อ ๆ ของปุณณ์ ทีตอนนี้ ดู

เจ้าเล่ห์ไม่น้อย
"ไรของเมิง " ภาษาระดับเดียวกันเห็น ๆ ครับท่านผูชม ... ไม่ได้หรอก ผมเป็ นคน (หยาบ)เสมอต้นเสมอ

ปลาย
สิ่งทีเ่ ห็นต่อมาคือไอ้ปณณ์ ยิมหวานพลางกวักมือเรี ยกผมให้ไปหามันหน้าห้องนํ้ายิก แน่ นอนว่าผมโคตรขี้


เกียจ แต่ไอ้นนไม่มททาจะยอมแพ้ เลยต้องเดินไปดูซกหน่ อยเพราะกลัวมันจะกวักจนมือหัก
ั่
ี ี ่

"มึงเจอนางเงือกในอ่างรึ ไง" ผมบ่นอุบอิบพลางลากเข้าขาไปหามัน โดยไม่ทนตั้งตัวก็ถกดึงไปกดจูบลงบน


จมูกอย่างแรง เชี่ ยแม่งง ฟั นก็ไม่แปรง !
"morning kiss" มันพูดแค่น้ นแล้วปิ ดประตูห้องนํ้าปัง ! ไปเลย... ไอ้สดดด หึ หึหึ ... ผมหุ บยิมไม่ได้แล้ว



ตอนนี้ หึ หึหึ .... หึ หึหึ

"โน่ !!!!! ปุณณ์!!!!!!!!! ตืนเร้ววววววววววววว กินข้าวกัน ๆๆ " แต่ยงไม่ทนทีผมจะเดินผละจ ากหน้าประตู

ั ั ่
ห้องนํ้าดี เสี ยงโหวกเหวกโวยวายของพวกผูหญิงก็ดงข้ามอีกฝั่งประตูห้องมาเสี ยก่อน อืมม .. มาได้เวลากัน



จริ ง ๆ ผมฟั งเสี ยงยูริใสกิ๊งแต่เช้าแบบนี้ กอดขําไม่ได้
"ว่าไงสาว ๆ ตืนเร็วไม่โทรปลุกเลยนะ " เมือเปิ ดประตูห้องออกไป ก็พบทั้งยูริและเอมแต่งตัวแต่งห น้าเสร็ จ


จนหอมฟุ้ งกันแล้ว ทั้งทีผมยังใส่ชุดนอน (กางเกงบอล)อยูเ่ ลย ยูริมองหน้าผมกลับมาแล้วยิมแฉ่ ง


"โน่ ตอนเพิ่งตืนน่ ารักจัง ตาปรื อ ปากแดงงงงงง " อื้อหื อ ... คําชมผูชายจริ งเหรอนัน !? ผมรี บสะบัดหัวให้



ตาโตกว่านี้ ทนที ส่วนปากนันไม่รู้จะเอายังไงกับมันดีเหมือ นกัน



221


ได้ยนเสียงปุณณ์อาบนํ้าอยูแป๊ บหนึ่ งก่อนทีมนจะเปิ ดประตูออก ยืนแปรงสี ฟันทีบบยาสี ฟันแล้วส่งมาให้

่ ั

่ ี


ผม "คุยกะคนอื่นอยูได้ ฟั นก็ไม่แปรง " อ้าวววว แล้วจะให้กใช้ภาษามือรึ ไง ผมคิดในใจแต่กรับแปรงจากมัน

แต่โดยดี

สาว ๆ นังดูการ์ตนในห้องเราอย่างสนุ กส นานอยูครู่ หนึ่ ง รอทั้งผมและปุณณ์จดการตัวเองเรี ยบร้อย จึงได้



ออกไปหาข้าวเช้าทานกัน แต่คงเรี ยกว่าข้าวเช้าได้ยาก เพราะดูนาฬิ กายังไงก็เฉี ยดสิ บเอ็ดโมงกว่าไปแล้วเห็ น
ๆ "รอจนเทียงค่อยออกมากินข้าวเทียงทีเดียวไม่ดีกว่าเร้ออออ " ผมเปรยลอย ๆ


แน่ นอนว่าไอ้ปณณ์หั นขวับ "ปากดี มึงแหละท้องร้องดังจนกูตน "

ื่
"จริ งเหรอโน่ !!!!!!!" ประมวลผลไวมากครับยูริ - _-".... คอร์ทดโอ้คกบไอ้ปณณ์จริ ง ๆ เรื่ องแค่น้ ี ไม่เห็ นต้อง
ู ู ู่ ั

เอามาประจานกลางวงสาว ๆ เลยโว๊ยยย


เราสี่คนเดินเข้าไปในร้านอาหารของรี สอร์ททีราคาแพงระยับ แต่กข้ เี กี ยจเซ้าซี้ให้ปณณ์ขบรถออกไปกิน

ุ ั
ไกล ๆ เพราะแดดร้อนอยู่ ... อืมม... ถ้าไอ้โอมได้มาอ่านถึงตรงนี้ มนคงปรี่ เข้ามาโบกหัวผม ด้วยฝังใจว่าคนดี

อย่างผมเกรงใจใครไม่เป็ น (รักกูจริ ง ๆ ) แต่ทแน่ ๆ ... เรื่ องแบบนั้น ยูริกินขาดกว่าเยอะครับ
ี่
"ปุณณ์ .......... อยากกินหนมมม " นันไง.. ผมลอบมองเจ้าของเสียงกระง๊องกระแง๊งทีดงขึ้นทันทีหลังฟาด
่ ั

อาหารเช้าจานโตเสร็จ ... ไงล่ะ บอกแล้วว่าคนสํานึ กน้อยกว่าผมยังมี ฮ่า ๆ
"จะไปกินทีไหนครับยู ขามาซื้อตุนตั้งเยอะไม่ใช่ รึไง " ผมออกปากถามแทนเพราะเกรงใจปุณณ์ (เกรงใจ

เป็ นจริ ง ๆ ครับ ) ก็แดดข้างนอกร้อนจะแย่ แต่ยริกลับพองลมเข้าแก้มจนแก้มป่ อง "หมดแล้ว ......" เธอตอบ

ปัดผม พลางเอื้อมมือไปจับแขนปุณณ์อย่างต้องการจะอ้อนต่อ (เอ๊ะ ตกลงนี่ แฟนใครวะ )

"น๊ าาา ปุณณณณ์ ตอนขามายูเห็นมีห้าง ไปซื้อหนมกันน้าาา อยูรีสอร์ทตอนบ่ายก็ไม่ได้ทาอะไร น๊ าาาาา ..."

ผมแอบขํา เจ อแบบนี้ ไปเป็ นไงล่ะมึง เข้าใจหัวอกกูยง หึ หึ


222

"ไปสิครับ เอมเดินไหวรึ เปล่า " เออ แต่ผมเกือบลืมว่าไอ้ปณณ์มนบ้าจี้ แถมยังชอบทําตัวเป็ นคนดีเกินเหตุ
ุ ั

อีกต่างหาก พอสิ้นคํานั้น ยูริกหันมายิมตาปิ ดเย้ยผมอย่างผูชนะทันที ... เอาใจกันเข้าไปเถ๊อะ !


"ไม่รู้สิ ... เอม.. อยากพัก " แต่เพราะเสี ยงหญิงสาวข้าง ๆ ปุณณ์ทออมแอ้มตอบ ส่งผลให้ยริตองหน้าหงอย
ี่ ้
ู ้
"ว้า....." ถึงคราวผมยักคิวเย้ยยูริแล้วตอนนี้ หึ หึ อด


่ ี่
"แต่ไม่เป็ นไรหรอกค่ะ ยูไปกับปุณณ์กได้ เอมจะรออยูทนี่แหละ " เอ.... แต่ผมว่าฟั งประโยคนี้ ของเอมแล้ว
มันดูแปลก ๆ
่ ั

ยูริรีบพยักหน้ารับอย่างแข็งขันทันที "งั้ นยูไปกับปุณณ์นะ แล้วเอมอยูกบโน่ ทน้ ี ... โน่ กข้ เี กียจไปใช่ ปะล่ะ ?"
ี่
อ่า.... เอ่อ ....
"โอเค ตามนี้ ... พี่เก็บตัง !" ผมถูกยูริมดมือชกอีกแล้วครับคุณผูอาน Y____Y

้่

***


หลังจากสองคนนั้นขับรถออกไปยังตัวเมือง ก็เหลือเพียงผมกับเอมทีตองนังจุมปุ้ กกันอยูในห้องสองคน ...
่ ้ ่ ้
ผมมาอยูเ่ ป็ นเพื่อนเธอทีห้องผูหญิงครับ บทสนทนาระหว่างเราไม่มอะไรเป็ นพิเศษ เน้นเปิ ดทีวดกนมากกว่า



ีู ั


ผมเป็ นฝ่ ายถือรี โมทเปลี่ยนช่ องอยูปลายเตียง ส่วนเอมกึ่งนังกึ่งนอนอยูหัวเตียง .. อันทีจริ งแล้ว คือความตั้งใจ


ของผมเองทีจะรักษาระยะห่ างระหว่างเราสองคน


"โน่ คบกับยูมานานรึ ยงคะ " แต่อยูดี ๆ เธอก็ถามผมด้วยคํานี้ ทําเอาผมอึ้งไป .... นานยังวะ?

"มะ... ไม่รู้สิครับ "

223

"กี่เดือนแล้วล่ะ ถึงปี รึ ยง " อืม.... ผมพยายามคิดต่อว่าเรารู ้จกกันตั้งแต่ตอนไหน ... คอนเสิ ร์ตทีคอนแวนต์



่ ่
คราวก่อนราวเดือน มิถนายน .... แล้วยูริเอาผมไปพูดว่าเป็ นแฟนตั้งแต่เมือไหร่ ละนัน ... จําไม่ได้จริ ง ๆ - _-"


"ไม่ถึงหรอกครับ ... จําไม่ได้เหมือนกัน แหะ ๆๆ " ผมตอบพลางหัวเราะแก้เก้อ ไม่ได้หันไปมองด้วยซํ้าว่า
เอมทําหน้ายังไง

็ ้
"โน่ นี่กน่ารักเนอะ.. ยูริโชคดีจง " เอ.......... ผมคิดว่าฟั งประโยคนี้ แล้วมันรู ้สึกแปลก ๆ แต่กตองทําใจดีสู้


เสื อเอาไว้กอน "เพื่อนผมมันหล่อไม่พอรึ ไงครับเอม ฮ่า ๆๆ "
มาถึงตรงนี้ ผมรู ้สึกได้ถึงแรงยวบของเตียง ว่ามีคนคลานเข้ามาใกล้จากด้านหลัง "หล่อคนละแบบน่ า ... โน่ ดู


หล่อแบบน่ ารัก ๆ ดี " คําชมปะวะนัน ...? ผมไม่คอยแน่ ใจ เพราะรู ้แต่วา พอหันไปมองก็เห็ นเอมกําลังคลาน

เข้ามาใกล้ จนตัวผมต้องแข็งทือ .. แน่ นอนว่าผมแกล้งทําเป็ นหันหน้ามองทีวเี หมือนไม่สนใจ ทั้งทีความคิด


ฟุ้ งซ่านปั่นป่ วนไปหมด .. คําพูดของกอล์ฟทีเ่ คยบอกว่าเอมเริ่ มก่อน วิงกลับเ ข้ามาในหัวผมอีกครั้ง ทั้งที่

พยายามลืมแล้วแท้ ๆ เชี ยว

แต่เอมไม่ได้เข้ามาใกล้ผมมากกว่านั้น เธอแค่ผานเพื่อลงจากเตียงแล้วเดินไปหยิบทีรวมผมมาเก็บผมยาว

สลวยให้ข้ นไปรวมกันแทน เอมหันมามองหน้าผมยิม ๆ "รู ้รึเปล่าว่าตอนโน่ มาเล่นคอนเสิ ร์ตทีโรงเรี ยนเอม



เมือกลางปี สาว ๆ กรี๊ ดกันมากเลย ... เอมก็ชอบ"

ผมถอนหายใจพลางพยักหน้ายิมรับคําพูดนั้นของเอม เพราะถ้ามองในแง่ดีแล้วเอมก็แค่ชวนผมคุยเท่านั้น

ไม่ยตธรรมเลยหากผมจะระแวงด้วยความคิดอคติ รอยยิมเอมสวยจนผมเคลิมไปพักหนึ่ ง
ุิ




"ถ้ารู ้วาปุณณ์สนิ ท

กับโน่ เอมก็ชวนไปเทียวด้วยกั นบ่อย ๆ แล้ว "

"ไม่ดีหรอกครับ เป็ นก้างแย่ "
"ไม่หรอกกก โน่ น่ารักขนาดนี้ ... นี่ ๆๆ มาใส่สร้อยให้เอมหน่ อยสิ คะ มองไม่เห็ นล่ะ " แต่ผมว่าเอมชักจะชม
ผมว่าน่ ารักเกินพอดีละ (เป็ นผูชายก็ตองอยากได้ยนคําว่า หล่อ เป็ นธรรมดา ) ผมคิดอย่างนั้นแต่กเ็ ดินไปเป็ น



ธุระช่ วยใส่สร้อยให้เอม ใช้เวลาแค่แป๊ บเดียว ตะขอสร้อยเส้นนั้นก็ถกเกี่ยวจนเข้าที่ แต่เมือมันสําเร็ จปุ๊ บ เอม



224

ก็หันมาขอบคุณปั๊บ โดยไม่ปล่อยให้ผมทันถอยออกไปไหนดี

"ขอบคุณค่ะ " เลยกลายเป็ นว่าตอนนี้ ใบหน้าเราอยูห่างกันไม่ถึงคืบ ผมรู ้สึกตกใจเพราะไม่ทนตั้งตัว แถม

ผูหญิงตรงหน้ายังคลี่ยมหวานเฉี ยบเหมือนคนไม่ทกข์ร้อนอะไรอีก สุดท้ายจึงกลายเป็ นผมทีงงเอง ว่าตกลง

ิ้


เราควรถอยออกมาแน่ หรื อเปล่า
"ปากโน่ แดงจัง ... ขอจับหน่ อยนะ " เอมยิมพลางเอี้ยวตัวมาสัมผัสริ มฝี ปากผมด้วยปลายนิ้ ว ผมมองเข้าไป

่ ั ู่
ในดวงตาสวยคูน้ นทีดราวกับท้าทายอะไรบา งอย่าง
ทีแน่ ๆ ผมไม่เล่นด้วย ...

"ออกไปเดินเล่นตรงหาดกันมัยครับ " ผมเบือนหน้าหนี พลางพยายามชวนเอมให้ออกไปทีอื่น เพราะคงไม่ดี


่ ้


แน่ หากเรายังอยูดวยกันสองต่อสอง แต่ไม่วายังไงผมก็แพ้ทางเอมอยูดี ตราบใดทีเ่ ธอพูดคําว่า "ไม่อะค่ะ ... ยัง
เจ็บขาอยูเ่ ลย"
รอยยิมทีส่งมาทางผมดูเป็ นรอยยิมของผูถือไพ่เหนื อกว่า ริ มฝี ปากอิ่มเคลือบสี ชมพูหวานยังขยับพูดกับผม

้ ่

ต่อ "ยูริคงเลือกขนมอีกนานแหละ กว่าจะกลับ "
"ครับ..." เป็ นเพราะทุกอย่างในเวลานั้นล้วนทําเอาผมสับสนไปหมด สติอนรางเลือนของผมกําลังฉายภาพ

ในคลิปวีดีโอนั้นซํ้าไปซํ้า มา
จวบจนเบืองหน้าเมือเห็ นเอมกําลังถอดเสื้อยืดสี ขาวบนตัวเองออก จึงเรี ยกให้ผมเห็ นความจริ งเด่นชัดยิง



กว่าคลิปวีดีโอของกอล์ฟเสียอีก ... ผมยืนตะลึงมองภาพนั้นอย่างไม่อยากเชื่ อ
ตรงหน้าผมคือแฟนเพื่อนทีมเี พียงบราลูกไม้สีขาวบนร่ างกาย กับสร้อยคอ

"เอมจะทํา อะไรครับ ..." นี่ ไม่ใช่ ประโยคคําถามแต่เป็ นเหมือนคําพูดเตือนสติผหญิงตรงหน้ามากกว่าว่าเธอ
ู้
ไม่ควรทํา ... แต่สิ่งทีผมได้รับกลับมา มีเพียงรอยยิมท้าทาย



225

"ถ้าโน่ ไม่รังเกียจ เอมก็อยากจะเจอกับโน่ แบบสองคนบ่อย ๆ " ร่ างกายบอบบางนั้นสาวเท้ามาประชิ ดตัวผม
ก่อนจะจับมือผมใ ห้เอื้อมไปด้านหลัง บริ เวณตะขอชั้นใน "ได้ไหม..."


ผมรู้ดี ว่านี่ ไม่ใช่ การลองใจเล่น ๆ แบบยูริ .. ผมเป็ นผูชาย... ปฏิเสธไม่ได้วาสถานการณ์ตรงหน้าทัง


่ิ
ล่อแหลมและยัวยวนพฤติกรรมดิบของผมแค่ไหน กลิ่นกายหอมฟุ้ งของเอมแนบเข้ามาจดจ่อชิ ดอยูตดกับตัว

ผม เช่ นเดียวกับผิ วขาวเรี ยบเนี ยนนั้น ทีหยิบยืนสัมผัสวาบหวามให้ ทั้งหมดถือเป็ นเครื่ องมือเย้ายวนชั้นยอด


จริ ง ๆ
เอมซุกเข้าพรมริ มฝี ปากทัวต้นคอผม เรื่ อยเลยมาถึงใบหู ขณะทีแผ่นอกภายใต้เสื้อยืดของผม ก็ถกรุ กราน



อย่างหนักเช่ นเดียวกัน
่ ้
ในทีสุดร่ างกายก็แทบไม่ฟังคําสัง เมือ เสี ยงเอมทีพรํ่าบอกว่าต้องการผมยังคงดังอยูขางหู ไม่ไปไหน ราวกับ


่ ่
เธออยากสะกดจิต ซึ่งอาจได้ผล เพราะฝ่ ามือร้อนของผมเริ่ มป่ ายเรื่ อยไปทัวแผ่นหลังบางตรงหน้านั้น จวบ

จนถึงตะขอเสื้อใน...

แต่ นี่มนแฟนเพือน!


แถมเพือนคนนั้นคือปุณณ์!

ปุณณ์ทเี่ ป็ นมากกว่ าเพื่ อนของผม!

"เอม!!!!!!!!!!!!" ผมไม่ปล่อยให้ทกอย่างบงการความรู ้สึกผิดชอบชัวดีอีกต่อไป เสี ยงเรี ยกอันดังทําให้


็ั

เจ้าของชื่ อนั้นสะดุงได้นิดหน่ อย แต่กยงคงไม่หยุดรุ กรานร่ างกายผมอยูดี

็ี
"โน่ กมอารมณ์แล้วนี่ คะ ..."

226

"เอมครับ !!!!" ผมใช้ฝ่ามือแข็งดันเอมอ อกไปจนสุดแขน ถึงแม้จริ ง ๆ จะไม่อยากทําแบบนั้น เพราะแค่มอง

สีหน้าก็พอรู ้วาแรงผูชายทําให้เธอเจ็บ แต่ผมเหลือเพียงวิธีเดียวทีจะหักห้ามใจตัวเองจริ ง ๆ




ผมสูดลมหายใจลึกก่อนจะคว้าเอาผ้าเช็ ดตัวทีพาดเก้าอี้อยูมาคลุมร่ างเอม "ผมอยูห้องข้าง ๆ มีอะไรไปเคาะ


เรี ยกได้นะ พักผ่อนเถอะ!" เพราะไม่มคาพูดใดอยากต่อว่าเธอทังนั้น ผมจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้อยูในสภาพ
ี ํ

เดิม ก่อนจะเป็ นฝ่ ายเปิ ดประตูห้องออกไป

อันทีจริ งแล้ว ..

ผมไม่เหลือคําพูดอะไรจะพูดกับเธอ ..

คนเดียวทีอยูในความคิดตอนนี้ คอปุณณ์เท่านั้น
่ ่

เรื่ องทีกอล์ฟพู ดทังหมดเป็ นความจริ ง


30th CHAOS
ทันทีที่(รอด)กลับมาจากหัวหิ น คนแรกทีผมโทรหาคือไอ้กอล์ฟ


อันทีจริ งผมอยากโทรหามันตั้งแต่ตอนอยูหัวหิ นเลยด้วยซํ้า แต่หลังจากนั้นผมก็ไม่มโอกาสอีก เพราะช่ วง


กลางวันยูริเกาะติดผมแจ ส่วนกลางคืนก็ดนนอนห้องเดียวกับปุณณ์ จนไม่รู้ จะเอาเวลาไหนปลีกตัวไปโทร


ได้ ดังนั้นเรื่ องจะให้ตอสายฮอทไลน์ไปปรึ กษาไอ้กอล์ฟทันทีนี่เป็ นอันต้องพับโครงการไป
ส่วนกอล์ฟ คําแรกทีมนพูดหลังฟั งเหตุการณ์ทงหมด คือเสี ยงตะโกนว่า "เชี่ ยแม่ง !!!!!!!!! มันกล้าจะเอากับ
่ ั
้ั
มึงเลยเหรอวะ!!!!!!!!!" เออว่ะ ตรงใจทีสุด ... ผมก็ไม่เข้าใจว่าเอมกล้าทําแบบนั้นไปได้ยงไง


"แม่งต้องคิดว่ายังไงมึงก็เล่นด้วยแน่ ๆ คงไม่คดว่าจะผิดแผนขนาดนี้ ไง " กอล์ฟทีอยูปลายสายยังคง

่ ่
พยายามวิเคราะห์เป็ นฉาก ๆ แต่ผมช่ างแม่งแล้ว เอมจะเป็ นอะไร คิดยังไงก็ช่างเขาเหอะ คนเดียวทีผมเป็ น


227

ห่ วงคือไอ้ปณณ์ ... ผมจะทํายังไงกับเรื่ องทีผมเฉยใส่ไม่ได้ดี



ยิงคิดผมก็ยงรู้สึกว่า นี่ มนเป็ นบ้าอะไรไปหมด ตกลงทีผมกับปุณณ์เคยร้องไห้กนในวันนั้น เราสองคนทํา
ิ่



ไปเพื่ออะไร
่ ั ้
เพื่อให้ปณณ์กลับไปอยูกบผูหญิงพรรค์น้ นน่ ะเหรอ


แม่งงงง!

กอล์ฟบ่นอะไรไม่รู้ให้ผมฟั งทางโท รศัพท์อีกสักพัก (ก็ไม่ได้ต้งใจฟั งเท่าไหร่ หรอก ) ก่อนจะวางสายไป

โดยทิงท้ายว่า มันจะเข้ามาหาผมทีโรงเรี ยนตอนเย็นวันจันทร์ เพราะวันนั้นเป็ นวันคัดวงรอบแรก ทีผมต้อง




อยูชมรมจนคํ่าพอดี

เช้าวันจันทร์ผมมาถึงโรงเรี ยนด้วยสภาพกะปลกกะเปลี้ย เพราะเมือคืนกว่าไอ้ปณ ณ์จะขับรถมาส่งหน้าบ้าน




ได้กดึก แถมยังต้องคุยโทรศัพท์กบไอ้กอล์ฟอีก ถกปัญหากันยาวยันตีสองตีสาม จนฟ้ าแทบสว่างคาตา

(จริ ง

ๆ ไร้สาระไปมากกว่าครึ่ ง )
"เฮ้ย!! แม่งหน้าตาอ่อนระโหยโรยแรงเหมือนคนขาดนํ้า ไปหัวหิ นสามวันรี ดออกหมดตัวยังวะ !!" แล้วปาก
เหรอนัน ไอ้เชี่ ยโอม... ผมโผล่หัวเข้าไปในห้องเรี ยนเพื่อจะฟั งเสี ยงหมาเห่ าหอนของมัน แล้วจะมีวนไหนมัง



มัยทีผมไม่ตองนึ กด่ามัน แน่ นอนว่าวันนี้ ผมถอยทัพ เพราะไม่มแรงเหลือจะสู ้ เลยต้องชิ่ งปาห่ อของฝากใส่


้ ่
หน้ามันไปก่อน
ไอ้โอมเปลี่ยนจากหน้าตีนเป็ นหลังมือทันที "เย๊ดดดดดดดดด มีขอ งฝาก!! เฮ้ยไอ้นี่กชอบบบ เก่ง !!! มาแดก

กัน!!!!!" อื้อหื อ .. เหมือนเวลาหมาจะวิงเข้ามากัดแล้วเขวี้ยงกระดูกให้มนยังไงยังงั้น ท่าทางไอ้โอมมันดีใจจน



หางกระดิก เท่านั้นไม่พอยังเรี ยกไอ้เก่ง (ทียนโม้อยูหน้าห้อง ) ให้ร่วมขบวนการณ์หางกระดิกดิ๊ก ๆๆ ปรี่ มา
่ื
ทางโต๊ะผมอี กคน

228

"เย๊ด ปลาหมึกนี่ กกชอบ เจ๋ งหวะ ๆๆ " ไอ้เก่งว่าพลางลงมือฉี กซองเปิ ดซิงปลาหมึกหวานทันที ส่วนผมได้
ู็
แต่ขา "เมือวันศุกร์มไรปะวะ ทีกไม่มา " ผมถามขณะกําลังรื้ อเศษกระดาษออกจากกระเป๋ าอยู่
ํ ่

ู่

"ไม่คอยว่ะ มิสพัชรี ถามหามึงด้วย แต่กช่วยบอกมิสว่ามึงโดดเรี ยนไปหั วหิ นให้" อ้าวว ไอ้เชี่ ยยยยยยยยยย

ไอ้เพื่อนทรยศ!!!!
ผมหันไปมองหน้า แต่ไอ้โอมยังคงกวนตีนต่อไป "เออ ก็เนี่ ย .. แต่ถามึงเอาปลาหมึกหวานไปฝากมิสพัชรี




เค้าคงไม่คอยโกรธ มึงไม่ตองขอบใจพวกกูหรอกนะเว้ย " ถึงมึงไม่บอกกูกไม่ขอบใจอยูแล้วแสดดดดดดด

"ไอ้สนดาน งั้นปลาหมึกนี้ ให้มสพัชรี มึงไม่ตองแดก " ริ บคืนแม่งงง เก็บไปฝากน้อง ๆ ทีชมรมยังจะเชื่ องซะ




กว่า แต่พอดึงซองปลาหมึกหวานลงจากโต๊ะปุ๊ บ ผมก็ได้ยนเสี ยงพวกไอ้โอมไอ้เก่งร้องกันระงมเหมือนหมา

หงอยปับ


"กูลอออออเล๊นนนนนนนนนนน กูบอกมิสให้วามึงไม่ฉบายยยย " หื มม.. ไอ้ไข่ หมา.. มึงไม่ตองมาทําเสียง


อ่อนเสียงหวาน กูขนลุก ! ผมย่นจมูกใส่พวกมันแล้วปล่อยถุงปลาหมึกหวานให้กินกันต่อตามเดิม
"เฮ้ยนี่ ๆๆๆ แล้วมึงเป็ นไงมังวะหัวหิ น ... ทริ ปแรกป่ าว ตั้งแต่คบมา " แต่พอล้มตัวนังลงอีกรอบ ไอ้เก่งก็เปิ ด



ประเด็นใหม่ทนที โดยมีไอ้โอมพยักหน้ารั บเป็ นกําลังเสริ ม แม้ปากจะยังคงคาบแผ่นปลาหมึกอยูอย่างโคตรร


รตะกละ (ทั้งคู)
่ ็
"สําเร็จปะวะ ๆ" เชี่ ยแม่งก็พยายามดีเนอะ .. ผมเหล่ตามองพวกมันทีแดกอยูแต่กอยากจะถาม

"สําเร็จไรของพวกเมิงง "
"เผด็จศึก !" ไอ้โอมตะโกนพลางลุกขึ้นยืน ฟั นมือโช๊ ะกลางอากาศเหมือนทํา ยุทธหัตถีอะไรซักอย่าง ซึ่ง
แน่ นอนว่ากูอายคนอื่น ต้องรี บดึงไหล่มนให้นงลงมาบนเก้าอี้เหมือนเดิม "พอเลยมึง ... เสร็ จห่ าอะไร กูไม่ได้

ั่
คิดกับยูริแบบนั้น มึงก็รู้ "
่ ้
"เฮ้ย!! แล้วไปนอนอยูดวยกันตั้งสองคืนอะนะ อย่าบอกว่าไม่มไร !!!!! มึงขันธีปะวะ!!!!!!" แล้วจะตะโกน


229

ให้ตารวจตรงสี่แยกได้ยนเลยมัย ไอ้สด ... ผมโบกหัวมันทีนึงพอให้เกิดสํานึ ก




"กูแยกห้องชายหญิงมังเหอะ !"




หลังได้ฟังคํานั้น ไอ้โอมไอ้เก่งดูทาเซ็งขึ้นมาทันที .. เป็ นเชี่ ยไรของมัน "แม่งงงง กูกนึกว่าจะสองคูชู้ชื่น ...
มึงเสือกไปนอนให้ไอ้ปณณ์ต๋ยเฉยเลย " โหไอ้โอม ... น้อย ๆ หน่ อยไอ้เชี่ ย !!!
ุ ุ
"ตลกละพวกมึง เป็ นห่ าไรนักหนา ทําไมล้อกูกะไอ้ปณณ์นัก " ผมด่าพลางหยิบแผ่นปลาหมึกมากินมัง ดู


่ ั
พวกมันทําหน้าครุ่ นคิดกันอยูพกใหญ่

"ก็เพราะว่า..... อยูดี ๆ พวกมึงก็สนิ ทกันแบบ ... ผิดปกติ "

"ใช่ .... ใช้คาว่า 'อยู่ ดี ๆ' เลยนะเว้ย!! ไม่มวแววอะ เมือก่อนมึงกับมันยังแค่ยมให้กนอยูเ่ ลย เดี๋ยวนี้ เจอกัน

ี ี่

ิ้
แทบกระโดดใส่ " โอ้โห... ไอ้เว่อร์ ! พวกมึงช่ วยลดดีกรี ความโอเว่อร์ลงนิ ดนึ งด้วยครับ กูไปทําแบบนั้นตั้งแต่
เมือไหร่ !!!

"มึงอย่าใส่ไข่ กูกะมันก็คยกันปกติ มันช่ วยเรื่ องตังชมรม นี่ หว่า"

่ ่
"แต่กเ็ กินไปอยูดีวะ ช่ วยเรื่ องตังชมรมก็หน้าทีมนอยูแล้ว นี่ พวกมึงเล่นรวมหัวหายไปไหนให้แฟนโทรตาม
่ ั ่

ซะวุน เข้าขั้นแปลกว่ะ " ไอ้เชี่ ยโอมยังคงวิเคราะห์ได้เป็ นฉาก ๆ จนผมปลง ... เวลามาสเซอร์ให้โจทย์เลขมา

อยากรู ้วามึงตีจนแตกงี้ มะ ?
ผมกําลังจะอ้าปา กเถียงมันอีกซักคําสองคําซักหน่ อย แต่เสี ยงไอ้คมตะโกนเรี ยกผมจากหน้าห้องดังขัด
ขึ้นมาก่อน
"ไอ้โน่ !!! ปุณณ์เรี ยก!!!" ชิ บหายแล้วไง แม่งเลี้ยงลูกกรอกปะวะ !!? พูดปุ๊ บมาปั๊บทําเอาไอ้โอมไอ้เก่ง
หัวเราะลัน "เห็ นมะ!! กูบอกแล้ว !!! มึงสองคนตัวติดกันยังกะปลิงขี้ควาย เชี่ ยแม่ง ... มาทีหลังยังเสื อกซิว


เพื่อนกุไปอีก ร้ายนักนะไอ้ปณณ์ " เสี ยงไอ้โอมแซวปนบ่นงึ มงํา ๆ เหมือนจะน้อยใจ แต่กไม่เห็ นมันสนใจ


230

อะไรผม เพราะตอนนี้ ปลาหมึกข้างหน้าคงน่ าคุยด้วยมากกว่า ... เหอะ ๆ.. ไอ้โคตรจริ งใจ !! แต่เอ๊ะ ... เมือกี้มน
่ ั
เปรี ยบผมกับปุณณ์เป็ นอะไรควาย ๆ วะ??? ช่ างแม่งงงง
ผมส่ายหัวพลางเดินลากขาไปหน้าห้องเรี ยนเพราะปุณณ์เสนอหน้ามากวักมือเรี ยกผมยิก ๆ เร่ งให้ออกไป


เร็ ว ๆ หน่ อย... แต่คอ .. มึงช่ วยอย่าแสล๋ นนักจะได้มะ เพื่อนกูมองกูกนประหลาดจะแย่อยูแล้ว


"มีไร" ผมถามมันขณะทีเ่ รายืนอยูหน้าห้องกัน
"ตกลงเรื่ องคัดวงว่าไงวะ " หื ม... ปุณณ์มาเพราะธุระเรื่ อง Live Contest ทีสมัครทิงไว้นี่เองครับ ผมพยัก


หน้ารับ แต่เอ... กูเพิ่งโทรบอกไอ้ฟี่ (ประธานนักเรี ยน และนักร้องนําวงมัน ) เรื่ องนี้ เองไม่ใช่ เหรอ "กูบอกฟี่
ไปแล้วไง วงมึงคุยกันมังปะเนี่ ยย "

"มึงโทรไปตอนไอ้ฟี่ห ลับเหอะ มันบอกมันอือ ๆ ออ ๆ รับมึงไปงั้น จริ ง ๆ ฟั งไม่รู้เรื่ องหรอก " เออดี ตัดทิง

แม่งเลยดีมยวะ วงนี้ - _-"
้ั
ผมหัวเราะเหอะ ๆ "วันนี้ เย็น... ห้องชมรมตึก ฟ ." แต่พอยํ้าให้ฟังอีกครั้งชัด ๆ ดันเห็ นมันทําตาโตเท่าไข่
ห่ าน
"เฮ้ย!! กะทันหันจังวะ กูไม่ได้เอาอะไ รมาเลย!!" อ้าวไอ้ห่านี่ .... ก็หัวหน้าวงมึงไม่ฟังกูเองอะ กูผดป่ าววะ !

หน้าเหวอ ๆ ของมันทําให้ผมรู ้สึกว่าตัวเองถือไพ่เหนื อกว่า "เรื่ องของเมิงง ไม่มาคัดกูตดสิ ทธิ์ " นี่ ไงครับ ...



กล้าปะล่ะ ประธานชมรม ขูวงประธานนักเรี ยน ... หึ หึหึ .. เก๋ าไม่เก๋ าไม่รู้ แต่ที่ แน่ ๆ.. เลขาฯสภาหน้าจ๋ อย ก๊า
กกก
"มึงทํากับกูลงเหรอว๊าาา โน่ " อ้าวไอ้ห่านี่ .. ทําเป็ นคอตกสงสัยนึ กว่าผมจะสงสาร แล้วมันมาไม้ไหนวะเนี่ ย
ทําไมผมต้องทําไม่ลง
ปุณณ์เงยหน้ามาส่งสายตาประกายปิ๊ งๆ เหมือนกับมันดูน่ารักเต็มประดา "คนทีมงรักเชี ยวนะ ...." อุแห
่ึ

231

วะะะะะะ กูจะอ้วกกกก กูเคยพูดตอนไหนวะ !!!!
"มึงเมาปี โป้ เหรอ" ผมเถียงกลับ
"เออ คนทีรักมึงก็ได้ .. แป๊ บนะ" มันยอมเปลี่ยนให้ง่าย ๆ แล้วหันไปควักมือถือทีร้องลันออกมาจากกระเป๋ า

่ ่
กางเกงอย่างลน ๆ ผมยืนพิงกําแพงรอมัน
'I could be brown, I could be blue, I could be violet sky~'
'ติ๊ด'
"หวัดดีครับเอม " อืมมม ......... นี่ ไงล่ะคนทีมงรัก แล้วก็คนทีรักมึง ........ ผมคิดอย่างเคยชิ นแต่เดี๋ยวก่อน !!
่ึ

เอมงั้นเหรอ!!!?
หน้าผมบอกบุญไม่รับขึ้นมาทันที ... แม่งเอ๊ย แค่ได้ยนชื่ อก็โมโหจะตายห่ า ผมรู ้สึกว่าตัวเองฟึ ดฟั ด แ ต่ทก


อย่างก็เกิดจากความเป็ นห่ วงเป็ นใยไอ้หน้าหล่อตรงหน้าผมล้วน ๆ

ท่าทางผมจะแสดงออกมากไปหน่ อยจนปุณณ์ดออก มันเลิกคิวมองหน้าผมทีบ้งสนิ ทด้วยความประหลาด

่ ึ

ใจ อาจเป็ นเพราะผมควบคุมอารมณ์ตวเองไม่เก่ง ทําให้พอคิดอะไรเลยพาลไหลออกมาทางสี หน้าหมด


ตอนนี้ ผมรู้สึก เหมือนตัวเองมีป้าย 'ไม่พอใจ' แปะหราประจานอยูกลางหน้าผาก ในขณะทีปณณ์เองก็แปะ
่ ุ
ป้ าย 'ไม่เข้าใจ' กลับมาเช่ นเดียวกัน
่ ั ่

"ครับเอม... วันนี้ ไม่ได้หรอก ผมต้องอยูคดวงทีชมรมดนตรี ละ กะทันหันมากเลย " ผมมองปุณณ์ทกาลัง
ี่ ํ
โต้ตอบกับปลายสายไป มองหน้าผมไป พร้อมเลิกคิว มาให้เหมือนจะถามว่าผมเป็ นอะไร


"ครับ... ทีผมเคยบอกน่ ะแหละ ..... หื ม ?.. โน่ เหรอ?" มันยังคงคุยต่อ แต่ประโยคเหล่านั้นทําให้รู้วาเอมถาม

ถึงผม!? ถามอะไร?? ถามทําไมวะ ???

232

็ ่ ้
ผมขมวดคิวมองหน้ามันทีดงง ๆ กับทั้งสองฝั่ง "โน่ กอยูดวยสิครับ มันเป็ นประธานชมรมนี่ ฮะฮะฮะ
ู่

........... เอ๋ ?..." แต่ถึงตรงนี้ ปณณ์กกาลังเริ่ มขมวดคิวเช่ นกัน "จะมาทําไมครับ ไม่สนุ กหรอก มีแต่เพื่อน ๆ ผม
ุ ็ ํ

ทังนั้น " หึ หึ... แค่ได้ฟังปุณณ์ตอบแบบนี้ ผมก็รู้แล้วว่าปลายสายต้องการอะไร รู ้แม้กระทังว่าทําไม เอมจึง


อยากทําแบบนั้น
่ ั
"ครับ... อืม .... มาถึงแล้วบอกแล้วกัน ผมจะเดินไปรับหน้ารั้ว " เรายืนกันอยูซกพัก รอให้ปณณ์ร่ ําลาแฟน

เป็ นคําสุดท้ายก่อนวางสาย .. ผมมองมันเก็บมือถือลงกระเป๋ า แต่ไม่วายส่งสายตาง้องอนมาทางผมเหมือนคน
รู ้สึกผิด "โกรธรึ เปล่า ... เอมจะมา "
ถึงตรงนี้ ผมงง? เพราะสิ่งทีปณณ์คดมันไม่ใช่
่ ุ ิ
ถ้าปุณณ์คดว่าผมโกรธเพราะผมหึ งหรื อหวงปุณณ์ บอกได้เต็มปากเต็มคําว่ามันคิดผิดถนัด ผมไม่เคยอยาก


เป็ นเจ้าของปุณณ์เลยแม้แต่ปลายเล็บ เพราะผมเป็ นลูกผูชายพอจะรู ้ดีวาอะไรคืออะไร .. ทุกวันนี้ ผมพูดได้เต็ม


ปากว่าผมพอใจแล้วกับความสัมพันธ์ของเราสองคนทีเ่ ป็ นแบบนี้ ผมพอใจที่ เรามีความรู ้สึกดี ๆ ให้แก่กน
โดยไม่ตองจํากัดคํานิ ยามใด ๆ หรื อแม้กระทังเรื่ องบนเตียงมาเจือปนอีก



ผมรักสิ่งทีเ่ ป็ นอยูขณะนี้ แต่ผมเกลียดสิ่งทีกาลังจะเป็ นต่อจากนี้
่ ํ
ผมทนให้ใครมาทําร้ายคนสําคัญของผมคนหนึ่ งไม่ได้
"เปล่า ไม่ได้โกรธอะไรมึง ... คิดมาก" อาจเป็ นคําตอบทีดเู หมือนปัด ๆ ไป แต่ผมก็พยายามทีสุดแล้วทีจะ



ไม่ทาให้ปณณ์ตองกังวลใจ
ํ ุ ้
"โอเคใช่ มย ? ขอโทษนะ ..." ฝ่ ามือแกร่ งข้างนั้นบีบบนหัวไหล่ผมเบา ๆ เรี ยกให้ผมรี บพยักหน้ารับกลับไป
้ั
"เฮ้ย ไม่เป็ นไรจริ ง ๆ เออ กูกลับเข้าไปลอกการบ้านก่อนนะ วันศุกร์ทหยุดไปงา นตรึ ม" สุดท้ายจึงต้องพึ่งคํา
ี่
โกหกคําโต (เพราะไอ้โอมบอกว่าสบายมาก ไม่มอะไรซักอย่าง ) แต่คงดีกว่ามายืนหน้าบอกบุญไม่รับใส่

ปุณณ์อย่างนี้ ... เดี๋ยวมันจะเข้าใจผิดเปล่า ๆ ว่าผมโกรธมัน
"อืม... ขอโทษนะโน่ .." ปุณณ์ยงคงยํ้าอีกที ขณะทีผมพยักหน้ารับถี่ ๆ พร้อมแตะไหล่ มันเบา ๆ



233

"ไม่ตองคิดมาก " ผมทิงท้ายไว้แค่น้ นก่อนจะขอตัวกลับห้องเรี ยนไป





ทําไมผมจะไม่รู้วาเอมต้องถ่อมาเฝ้ าปุณณ์ถึงนี่ เพราะอะไร
31st CHAOS
เสี ยงมิสเมตตาบอกเลิกเรี ยนดังขึ้นพร้อม ๆ กับโทรศัพท์ผมทีสนอยูบนโต๊ะพอดิบพอดี นับว่าเป็ นบุญยิงนักที่
่ ั่ ่


ในห้องเรี ยนเสี ยงดังอยูแล้ว มิสเลยไม่ได้ยนว่าไอโฟนผมกําลังถูตวกับโต๊ะเรี ยนอย่างหนัก



ผมหยิบมือถือขึ้นมาดูแล้วก็คดว่าเชี่ ยกอล์ฟแม่งกะเวลาแม่นจริ ง ๆ "อยูไหนแล้ววะมึง "

"ใกล้ถึงแล้ว ออกมารับเลย " เฮ้ยไอ้นี่ !! มึงทําตัวเหมือนตัวเองไม่ใช่ ศิษย์เก่า
่ ี่ ั่
"ตลกละ มึงไปเจอกูใต้ตกฟ . ห้องชมรม กูตองเตรี ยมงานคัดวง จะรออยูทนน เค๊ ?"


็ิ
"ไม่โอเคโว๊ยยย กูเสี ยสละเวลาหลีสาวมาเพื่อมึง ดังนั้นต้องออกมารับกู จะถึงแล้ว เจอกัน !" ไอ้ห่านี่ กคดเอง
เออเองไม่ฟังผมพูดอีกคน (อะไรของชี วตโน่ นักหนาเนี่ ย เคยบงการใครเขาได้บางมัย !!?) มันว่าก่อนจะตัด

้ ้
สัญญาณโทรศัพท์ไป ทิงให้ผมต้องยอมจํานนเก็บมือถือเข้ากระเป๋ าแล้วเตรี ยมตัวออกไปรับมันอย่างสมยอม

"โอม กูฝากเตรี ยมห้องก่อนนะ เดี๋ยวรี บไป "
ซึ่งแน่ นอนว่าไอ้ห่านี่ ตองบ่น "ไรของมึงงงงงงงง จะไปไหนอีก ! เดี๋ยวคัดวงแล้วนะมึง !"

"เออ แป๊ บเดี ยว กูออกไปรับไอ้กอล์ฟ มันจะมา "
อ้างชื่ อนี้ ไอ้โอมเลยพลอยตืนเต้นขึ้นมาบ้าง "จริ งปะ!? เออ รี บไปแล้วลากมันมาให้กเู ตะเลย วันก่อนแม่งชง


234


เหล้านํ้าปลาให้กทสวนลุม เค็มชิ บหาย มันต้องโดนมิใช่ น้อยยย " ฮ่า ๆๆ เรื่ องนี้ มงก็เคลียร์กนเองแล้วกันนะ
ู ี่

เพื่อนนน!!

ผมเดินกึ่งวิงผ่านรู ปปั้นออกไปหน้าประตูโรงเรี ยนด้วยความรี บร้อน เพราะหน้าปัดนาฬิ กาบอกเวลาใกล้

กําหนดการคัดวงเข้าไปทุกที แต่ยงมองไม่เห็ นไอ้กอล์ฟแม้เงา "สัดแม่ง .. ไหนบอกใกล้ถึงแล้วไงวะ " ผมบ่น

กับตัวเองเซ็ง ๆ
่ ั
แต่ระหว่างรออยูน้ นเอง ร่ างขาว ๆ ในชุ ดนักเรี ยนคอน แวนต์สะดุดตาก็ดึงความสนใจผมไปเสี ยก่อน ... ใคร

วะ?? มองไกล ๆ ยังรู ้วาสวยชิ บหาย ถ้าลองได้เห็ นใกล้ ๆ นี่ โอ๊ยยยย ... ไม่อยากจินตนาการ ผมเพ่งมองร่ าง
ขาว ๆ นั้นทีคอยเดินใกล้เข้ามาด้วยความตืนเต้นตามประสาเด็กผูชายทัวไป
่่

้ ่
แต่.................

เชี่ ยเอ๊ยย... ทําไมกูไม่เอะใจเลยวะ ... ผมมองเอมทียรยาตรมาจนถึงหน้ารั้วโรงเรี ยนผม แล้วก็ตองทําเป็ นเมิน
ุ่


ไม่เห็ นเสี ย เพราะไม่มอะไรจะคุยกัน รู ้สึกได้วาเธอมองมาอยูเ่ ช่ นกัน

แต่แน่ นอนว่าตรงนี้ นอกจากผม พี่ยาม มาสเตอร์สุชาติและนักเรี ยนทีคอย ๆ เดินออกมาหลังเลิกเรี ยนแล้ว
่่
ผมก็ไม่เห็ นมีไอ้หน้าหล่อคนไหนทีดคล้าย ๆ ปุณณ์สกคน ... เหอะ ๆๆ.. นันหมายความว่าทั้งผมและเอมยัง
ู่


่่
ต้องรอคนทีนัดอยูตอไป แต่ผมไม่อยากสนใจเธอนักหรอก .. เลิกทําตัวเป็ นคนดีมมารยาทไปแล้ว ในเมือ



เหตุการณ์ทผานมาทั้งหมด ทําผมเสี ยความรู ้สึกกับผูหญิงคนนี้ ไปจนสิ้น
ี่ ่

ผมยืนผิวปากพิงรั้วโรงเรี ยนอย่างสบายอารมณ์โดยไม่ทกเอมซักแอะหวังจะยัวโมโห .. ซึ่งเท่าทีแอบมองดูก็




เห็ นเอมหงุดหงิดจริ ง ๆ หึ ... ผมมองใบหน้าหวานทีงองํ้านั้นด้วยรู ้ทนว่า ทีเ่ อมอุตส่าห์ถอมาหาปุณณ์ถึงนี่ น่ะ


ก็เพราะคิดจะมาคอยเฝ้ าปุณณ์ไม่ให้เข้าใกล้ผมเพราะกลั วโดนฟ้ องแหง๋ ๆ

235



หารู ้ไม่วาผมไม่ฟ้องหรอก (ไม่ใช่ นิสยผม) ถ้าจะฟ้ องคงฟ้ องไปตั้งแต่ตอนอยูหัวหิ นแล้ว และถ้าผมใจแข็ง

ขนาดนั้นก็คงไม่ตองโทรลากไอ้กอล์ฟมาช่ วยคิดอย่างนี้ หรอก ... แม่ง แล้วเมือไหร่ มนจะมาวะ



ผมบ่นในใจได้ไม่เท่าไหร่ รถแท็กซี่คนสี มวงก็แล่นมา จอดเทียบริ มฟุตบาธ เผยให้เห็ นร่ างสูงของกอล์ฟที่
ั ่
กําลังงก ๆ เงิ่ น ๆ ควักเงินจ่ายคุณลุงคนขับอยู่ มันจัดแจงจ่ายเงิ นเสร็ จแล้วก้าวเท้าลงมาทั้งชุ ดไปรเวทที่
โรงเรี ยนมันอนุ ญาตให้ใส่ พร้อมรอยยิมกว้างทันที

"โทษว่ะะะ แม่งรถติดหน้าโอเรี ยลเต็นชิ บหาย ไม่รู้เป็ นเชี่ ยไร " มันรี บแก้ตวพัลวันเพราะคงกลัวผมเหวียง



(ก็กะอยู)่ แต่ยงไม่ทนทีกอล์ฟกับผมจะได้เดินเข้าโรงเรี ยนดี สายตาสองคูของเราก็เหลือบไปสะดุดร่ างขาว ๆ
ั ั ่
ของเอมทีดตกใจเป็ นอย่างหนักเสี ยก่อน
ู่

เออ แน่ สิวาต้องตกใจ ผมเพิ่งนึ กออกว่าตอนเอมเจอกอล์ฟเอมไม่รู้นี่หว่าว่ากอล์ ฟเป็ นศิษย์เก่าทีน้ ี หึ หึ แบบ

นี้ มหวังสนุ ก ... เหลือแค่คกรณี อีกคนเดียวเท่านั้นทียงไม่มา

ู่
่ั
แต่ผมบอกแล้วว่าไอ้ห่านี่ มนเลี้ยงลูกกรอก อย่าได้พูดหรื อคิดถึงมันเชี ยว ประเดี๋ยวมันจะโผล่มาพอดี


"อ้าว



โน่ มาอยูนี่เอง โอมมันบ่นถึงอยูแน่ ะ " เห็ นปะล่ะ... ปุณณ์ดิลิ เวอรี่ คิดปุ๊ บมาปั๊บ พร้อมกับความสนุ กมาเยือน
แล้ว หึ หึ ผมหันไปยิมให้ไอ้ปณณ์ทเี่ พิ่งวิงตามมาสมทบ เห็ นมันหอบเหนื่ อยมาแต่ไกลสงสัยรี บวิงมารับเอม




ปุณณ์พกเหนื่ อยชัวครู่ กอนจะสังเกตเห็ นคนทียนข้างผม "กอล์ฟ !? แวะมาดูดวยเหรอ ?" นันแหละ.... ตอนนี้

่ื

่ ่

ผมคิดว่ าหน้าเอมใกล้เคียงนางเอกหนังผีเข้าไปทุกทีแล้ว (ตอนเห็ นผีดวยนะ)

กอล์ฟเองก็ดสนุ กสนานกับเหตุการณ์น้ ี ดี "เออ พอดีไอ้โน่ ชวนเลยแวะมาดูหน่ อย แล้วมึงมาตรงนี้ ทาไมวะ


ไม่เตรี ยมตัวเหรอ " มันหยอด หึ หึ
"อ๋ อ ... ผมมารับเอมน่ ะ ... เอมครับ นี่ กอล์ฟ ศิษย์เก่าทีนี่ ซี้ โน่ เค้า รู ้จกกับผมเหมือนกัน " ผมว่าถึงตรงนี้ ไอ้



กอล์ฟต้องคิดเหมือนผมแหง๋ ๆ ว่าเอมจะตอบปุณณ์วาอะไร ...
"ค่ะ.. ยินดีทได้รู้จกค่ะ " อืม .... กล้า ...
ี่ ั

236

"เอมหน้าคุน ๆ นะครับ " แต่ไม่วายโดนกอล์ฟซัดไปหนึ่ งดอก ฮ่าฮ่า ! ผมแทบจะยกรู ปปั้นคุณพ่อมาให้มน


เป็ นรางวัลด้วยความสะใจจจ
เอมผงะไปแต่ดจากแววตาแล้ว เธอยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ "ปุณณ์เคยพาเอมมาทีนี่น่ะค่ะ อาจจะเคยเห็ นกัน "



สรุ ปว่านี่ กแถได้โล่อีกคน ... งานนี้ ผมคงต้องโคลนรู ปปั้นคุณพ่อออกเป็ นสองรางวัลซะแล้ว
แต่ยงไม่ทนทีเ่ รื่ องราวจะสนุ กชุ ลมุนมากกว่านี้ ... โทรศัพท์ผมเสือกดังเป็ นกระดิ่งห้ามยกเสี ยก่อน
ั ั
'อูโว่ อูโว๊ะ โว๊ะ ก็ไม่ ได้คิดอะไรทังนั้น น่ ารั ก .. ก็เลยเข้าไปทาความรู้ จก '


หน้าจอ LCD ปรากฏรู ปนิ้วกลางของไอ้โอมหรา "ไร..." รับสายมันไม่จาเป็ นต้องพูดดี ๆ ครับ เปลือง

พลังงาน
"มึงจะมาตอนไหนวะ!!!!!!! จะได้ เวลาแล้ วนะไอ้ สาดดดดดดดดดดดด!!!!!!!" แต่อหู.... มันเล่นตะโกนด่า
ู้
จนไอ้กอล์ฟยังได้ยนเลยว่ะ แม่งบ้าพลังจริ ง ผมต้องรี บเออ ๆ ออ ๆ รับปากมันว่าจะรี บไป ขณะทีไอ้กอล์ฟก็


ดันหลังผมเหมือนกัน
"เออรี บเร็ ว เป็ นประธานชมรมอย่าสายสิ วะ "
อ้าวววไอ้ห่านี่ ...... " ก็เพราะมึงอ่ะแหละ!"

***

ผมรี บเดินกึ่งวิงกลับไปหน้าห้องชมรม เจอไอ้โอมยืนปั้นหน้ายักษ์รออยู่ แต่อย่านึ กว่าคนอย่างโน่ จะกลัว


237

"อะไร... กุหายไปแป๊ บเดียวคิดถึงจนต้องโทรหาเลยเหรอ ?" ซึ่งแน่ นอนว่าการกวนตีนมันในเวลานี้ เท่ากับ
เพิ่มภัยให้ตวเองเห็น ๆ แต่ผมก็ยงจะทํา เลยได้เป็ นกําปั้นทุบลงบนหัวแรง ๆ หนึ่ งที


"ไอ้ห่า ยังกล้ากวนตีนอีกนะ ไปตรงโน้นเลย แอมป์ มีปัญหา " ชิ ! ยอมให้แม่งวันนึ งก็ได้ ผมรี บเอาไอ้กอล์ฟ
ไปนังรอหลังโต๊ะกรรมการแล้วจัดแจงเดินไปเช็ คตูแอมป์ ตัวทีโอมบอกว่าเสี ย




เราเตรี ยมการเพียงไม่นานก็เริ่ มคัดวงได้ .. การคัดรอบนี้ เป็ นงานปิ ด เพราะเป็ นแค่คดรอบแรกก่อนขึ้นเวที

จริ ง ผมจึงให้ทกวงมารุ มคัดกันในห้องชมรมดนตรี แคบ ๆ แห่ งนี้ แต่แน่ นอนว่ายอดวง 35 วง ถึงจะพอบรรจุ


คนไว้ในห้องกันเดียวได้ แต่กไม่สามารถอนุ ญาตให้วงไหนนําเครื่ องดนตรี มา (เพราะกินเนื้ อทีและเสียเวลา

เช็ คซาวด์สุด ๆ ) จําต้องบังคับให้ใช้เครื่ องดนตรี ของทางชมรมเท่านั้น แล้วก็น่ากลัวว่าคืนนี้ ผมคงได้นอนค้าง
ทีนี่อยูกบวงสุดท้ายแน่ นอน
่ ่ ั

"แม่ง ... วงละสองเพลงจริ งเหรอวะ เพลงเดียวได้ปะ " ผมเริ่ มงอแงอยูบนโต๊ะกรรมการหลังจากคํานวนเวลา
ทังหมดเสร็จ เลยโดนไอ้โอมด่าเข้าให้หนึ่ งดอก "ก็มงอะแหละบอกว่าสองเพลง ! กูบอกแล้วว่าเพลงเดียวพอ



เดี๋ยวก็ได้นอนนี่ กนพอดี ห่ าจิง ๆ " ได้ทขแพะไล่นี่หว่า .... ก็ตอนนั้นผมคิดว่าจะให้ตดสินเลยภายในเพลงเดียว
ี ี่

มันไม่ยตธรรมอ่ะ แต่ตอนนี้ ชักอยากเปลี่ยนใจทําตัวไม่ยตธรรมแล้ว Y__Y
ุิ
ุิ
...

เวลาผ่านไปอย่างเชื่ องช้า.. น่ าเพลียมากในความคิดผม เพราะแม้ทกวงจะฝี มอดี แต่การต้องมานังตั้งใจฟั ง



แถมให้คะแนนทุกเพลง นี่ แม่งโคตรเหนื่ อยชิ บหาย ตอนนี้ ผมเริ่ มเข้าใจความรู ้สึกของพี่โอ๊ค (ประธานปี ที่
แล้ว) แล้วว่าเป็ นยังไง นับว่ายังโชคดีทปีน้ ี ผมไหวตัวทัน รี บปิ ดรับสมัครแต่ เนิ่ น ๆ ไม่อย่างนั้นถ้าทะลักทลาย
ี่
มา 50 วงแบบปี ทีแล้วของพี่โอ๊คนี่ มหวัง .. กรรมการตายกันพอดี (คัดกันสองวันเลยครับตอนนั้น แทบจะต้อง


ซดกระทิงแดงเอ็กซ์ตร้า )
ผมบิดตัวไล่ความง่วงพลางเหลือบมองไปยังมุมห้องตรงทีวงของไอ้ปณณ์นงอยู่ ตรงนั้นนอกจากมีนักเรี ยน


ั่

238

่ ้
ชายหัวเกรี ยนนังเรี ยงกันเป็ นตับแล้ว ผมยังเห็ นสาวคอนแวนต์คนสวยอย่างเอมร่ วมแจมอยูดวย เธอเลือกทีนง
่ ั่

็ี ํ
ใกล้ประตูเพราะผมสังเกตว่าเอมมักชวนปุณณ์ออกไปข้างนอกตลอด พอกลับมาแต่ละทีกมน้ า ขนม นม เนย
อะไรเต็มมือไปหมด จนแอบสงสัยว่าเอมงดไดเอท หรื อแค่อยากชวนปุณณ์ออกไปไหนไก ล ๆ จะได้ไม่ตอง

มานังมองหน้าผมกันแน่

เพราะเกือบทุกครั้งทีผมเหลือบมองไป ก็มกเห็ นสายตาไอ้ปณณ์ออนละห้อยมาทางผมราวกับจะงอนง้อ จน


ุ ่

กูละปวดหัว ... คือจะให้บอกอีกกี่ทวะ ! ว่าไม่ได้งอน ไม่ได้โกรธ ไม่ได้หึงหวงอะไรเลยยยยยยย แค่เห็ น


ผูหญิงคนนี้ ทเี่ ขาหลอกมึงนั่ งอยูตรงนั้นแล้วมันอารมณ์เสียน่ ะ รู ้บางมัยยยยยยยยย

้ ้
เฮ้อ... ไม่รู้จะพูดไง .. เอาเป็ นว่าผมจะพยายามทําตัวให้เป็ นปกติทสุดแล้วกัน
ี่

่ ุ
"กูวาไอ้ปณณ์นึกว่ามึงโกรธมันแน่ เลยว่ะ ทีเ่ อาคนนอกเข้ามาอะ .. เห็ นชอบมองมึงแล้วทําหน้าหงอยบ่อย
ๆ" ดูดิ่.. ขนาดไอ้กอล์ฟที่ นังหลังผมยังสังเกตได้ เหอ ๆ ดีนะมันไม่มจตอกุศลแบบไอ้โอม กอล์ฟมองผมที่
ีิ


ส่ายหัวตอบมันแล้วอยูดี ๆ ก็ทาท่าเข่นเขี้ยวขึ้นมา "คันปากอยากเดินไปฟ้ องไอ้ปณณ์ตอนนี้ เลยว่ะ ทําไงดี "


"เฮ้ย!! ใจเย็นนน" แม่งไม่พูดเปล่ายังทําท่าจะคลานเข้าไปจริ ง ๆ อีก ! ไอ้ห่านี่ ! ผมต้ องรี บคว้ามันไว้เพราะรู ้
ว่ามันน่ ะเลือดร้อนไม่มใครเกิน



หลังจากนั้นไม่นานวงรุ่ นน้องม.3 ทีเ่ ล่นอยูตรงหน้าผมก็แสดงจบลง (เออเก่งดีเหมือนกันนะ) นําให้ผมต้อง
ปล่อยคอเสื้อไอ้กอล์ฟแล้วหันกลับมาขานชื่ อวงต่อไป "ต่อไปวงที่ 15 วง..... พี่เชี่ ย ครับ ... ชื่ อมึงเชี่ ยจริ งว่ะ
เอิน" คือวงไอ้เอินนันเอง คนอื่น ๆ (โดยเฉพาะน้องม.ต้น) ขําชื่ อวงมันกันระนาวเพราะช่ างตรงใจ วงมัน

้ ่
ประกอบด้วยสต๊าฟฝ่ ายเชี ยร์ของงานบอลทั้งหมดเลยครับ หรื อทีน้อง ๆ เรี ยกกันว่า พี่เชี ยร์ ลับหลังหน่ อยก็

เรี ยก พี่เชี่ ย (เพราะแม่งดุเหมือนหมา) อันนี้ ไอ้เอินเป็ นคนแอบได้ยนเองกะหู แต่มนไม่โกรธหรอก เพราะมัน





บอกว่าตอนอยูม .ต้น มันก็เรี ยกพี่เชี ยร์วาพี่เชี่ ยเหมือนกัน ฮา ๆๆ (แถวบ้านกูเรี ยนกรรมตามสนองนะ )
วงมันเซทเสี ยงนิ ดหน่ อย (ไม่ตองประดิษฐ์มาก เพราะผมเตรี ยมไว้ให้หมดแล้ว ) ก่อนจะเริ่ มเล่นเพลงแรก


239

ซึ่งคือเพลง Change ของวง Deftones ทีผมเคยได้ยนไอ้โอมฟั งบ่อย ๆ ... หึ .. ป่ านนี้ ใบคะแนนเอินในมือ



กรรมการโอมคงท่วมท้นล้นกระฉู ดแล้วสิ !... อ๋ อ ไอ้โอมนี่ ดถกไม่ได้นะครับ (แม้ผมจะดูถกมันบ่อย ๆ )
ูู

เพราะพ่อมันเป็ นนักออเคสตร้าใหญ่ ควบตําแหน่ งอาจารย์พิเศษทีดริยางค์มหิ ดลเลยทีเดียว ดัง นั้นไอ้โอมก็
ุ่
ไม่ใช่ ข้ ี ๆ ติดแต่จะทําตัวโง่ให้คนอ่านชอบเข้าใจผิดก็เท่านั้น (หรื อจริ ง ๆ แล้วมันโง่จริ งผมก็ไม่แน่ ใจ
เหมือนกัน) ผมแอบมองใบคะแนนมันแล้วยิมขํา ๆ

"มึงขี้โกง..."

"มันเล่นดีโว้ยย!" ไอ้โอมแก้ตวเสี ยงขุนพลางปิ ดใบคะแนนตัวเองใหญ่ ส่วนผมได้แต่หัวเร าะหึ หึ วงเอินก็


เล่นดีจริ ง ๆ แหละ ตัวเอินทีเ่ ป็ นนักร้องนําก็ทาหน้าทีได้ดีมาก เสี ยแต่เพลงมันโหยหวนไปหน่ อย ตอนนี้ ผม



ใกล้จะหลับแล้วว

่ ั
ขณะทีผมกําลังสะลึมสะลือชังใจว่าจะหลับดีหรื อไม่หลับดีอยูน้ นเอง เสี ยงเรี ยกชื่ อผมก็ดงลอดมาจาก



ลําโพงเสี ยก่อน "โน่ อย่าเพิ่ง หลับครับ ยังเหลืออีกเพลง " เอ่อ ... ไอ้เอิน .. มึงเล่นงี้ เลยเหรอ.. กูอายยยยยยยย ผม


สะดุงมาเกาหัวแกรก ๆ มองหน้ามัน ขณะทีคนอื่น ๆ หัวเราะครื น (ฝากไว้กอนเหอะมึง ) แล้วก็ตองยกนํ้า



ขึ้นมาดื่มแก้เขิน (และแก้ง่วง)

เอินส่งยิมกว้างอวดลักยิมให้ผมก่อนจะเริ่ มเพล งต่อไป "ตั้งใจฟั งเพลงนี้ ดี ๆ ล่ะโน่ " สงสัยมันกลัวผมแอบ



งีบอีก
เสี ยงแฮ็คมือกลองตบไม้ให้จงหวะก่อนทํานองกีตาร์ของเพลงทีสองจะเริ่ มบรรเลง ..





"ใกล้ไป ไม่อยากให้ใกล้ไป ยังไม่อยากจะเข้าไป อยูตรงนี้ มนคงไม่เป็ นไร

ชัดไป ถ้าหากมันชัดไป มันอาจไม่ซ้ ึงเท่าไ ร แค่เท่านี้ มนคงไม่มากไป

ขอเข้าไปใกล้เธอทีละน้อย ค่อย ๆ ซึมลงไปในใจจนเจอรักเธอ

240


อย่าเพิ่งรู้วาฉันนั้นคิดอะไรก็แล้วกัน ปล่อยให้ฉนได้ฝันได้เพ้อนาน ๆ อีกซักหน่ อย

็ ่
แค่เท่านี้ กดีอยูแล้วถึงมันจะเลื่อนลอย อาจเป็ นเพียงความฝันน้อย ๆ แต่ฉนก็จะคอยต่อไป

ถ้าใกล้กว่านี้ ก็กลัวว่าเธอจะถอยไป ห่ างใจฉันไปไกลไม่กลับมา
ขอเข้าไปใกล้เธอทีละน้อย ค่อย ๆ ซึมลงไปในใจจนเจอรักเธอ โอ ...
ลา.. ลา... ลา

อย่าเพิ่งรู้วาฉันนั้นคิดอะไรก็แล้วกัน ปล่อยให้ฉนได้ฝันได้เพ้อนาน ๆ อีกซักหน่ อย

็ ่
แค่เท่านี้ กดีอยูแล้วถึ งมันจะเลื่อนลอย อาจเป็ นเพียงความฝันน้อย ๆ แต่ฉนก็จะคอยต่อไป

ถ้าใกล้กว่านี้ ก็กลัวว่าเธอจะถอยไป ห่ างใจฉันไปไกลไม่กลับมา
โอ... ห่ างใจฉันไปไกลไม่กลับมา
ไม่อยากจะใกล้ไป ...."

หื มมม!?
ผมชอบ Friday ครับ (ฝันอยากจะมีเสี ยงนุ่ม ๆ ชวนฝันอย่างพี่บอ ย-ตรัยมัง )

แต่............................
ทําไมไอ้เอินมันต้องร้องไปมองหน้าผมไป จนผมกลายเป็ นฝ่ ายอาย ต้องหลบตามันแทนอย่างนั้นด้วย !?

ท่าทางจะไม่ใช่ ผมทีคดไปเองคนเดียวซะด้วย
่ิ

241

"เชี่ ยเอิน ! มึงร้องเพลงจีบบอสพวกกูในทีประชุ มชน !!!" นันไง.. เสียงไอ้เชี่ ยโอมโวยวายขึ้นมาทันทีทเี่ พลง



จบ - _-" ไอ้เชี่ ยยย... กูอายเค้า มึงไปโวยกันเบา ๆ หลังไมค์ได้มย กูอายยยยยย
้ั

ผมกุมขมับตัวเองพลางเหล่มองไอ้เอินทียนยิมเผล่รับคําแซวไอ้โอม ... เฮ้ยยยยยย !? ไอ้นี่กอีกคน มึงช่ วย
้ ่ื ้
ปฏิเสธบ้างไรบ้าง กูจะขอบคุณมาก ไหงเสื อกยื นเป็ นเป้ านิ่ งให้ไอ้โอมมันแซวเละอย่างงั้น !!!
หมาในปากไอ้โอมยิงได้ใจ ตอกบัตรโอทีแล้วทํางานต่อไป "แต่เอิน มึงพลาดแล้ว ตัวจริ งบอสกูแม่งเดินมา


โน่ น มึงโดนไอ้ปณณ์อดแน่ คราวนี้ " อ้าวสัด! ซัดทอดอีก !! แต่กเ็ ป็ นอย่างทีโอมบอกจริ ง ๆ ครับ ผมเห็ น
ุ ั


ปุณณ์เดินดุม ๆ มา ทางด้านหลังเอิน แต่เรื่ องจริ งกว่านั้นคือวงมันเป็ นวงที่ 16 เลยต้องออกมาเตรี ยมเครื่ อง


ดนตรี อยูแล้วต่างหาก .. ผมมองหน้าไอ้ปณณ์ทยมขํา ๆ ไม่ได้โต้ตอบอะไร แค่เดินผ่านเอินไปแล้วหยิบ
ุ ี่ ิ้

สายกีตาร์มาเสี ยบในตําแหน่ งมัน

'โป๊ ก!!'

"ปากมึงนี่ กหมาไม่ได้ดกาละเทศะ เลยนะ!! แหกตาดูมงว่าน้องปุณณ์เค้าเอาแฟนมาดูดวย !" เออ พี่ ดีมาก ด่า

ั่

มันเยอะ ๆ.. ผมหันไปหัวเราะให้พี่ดิวผูสอยหมาออกมาจากปากไอ้โอม ด้วยอาวุธคือก้นแก้วกาแฟโขกลง

กลางกบาลทีทาทางจะจุแต่ข้ เี ลื่อยของมัน ซึ่งแน่ นอนว่าไอ้โอมได้แต่คลําหัวตัวเองป้ อย ๆ อย่างน่ าเวทนา
่ ่
"เฮ้ยขอโทษษ กูลืม " ทุกคนฮากันครื นอีกครั้งเมือโอมยกมือไหว้ปณณ์ปลก ๆ จนไอ้เลขาสภาฯต้องรี บ


รับไหว้กลับพลางโบกไม้โบกมือตอบอย่างไม่ถือสา เพียงแต่ตอนนี้ มนเลิกมองหน้าผมไปแล้ว ...

"เชี่ ยแม่ง แล้วกูจะตัดสิ นไงวะ ขืนไม่ให้วงมันผ่านมีหวังไม่โดนไล่ออก ก็ตดงบ ประมาณปี หน้าแหง๋ " เหอ..


ไอ้เชี่ ยโอม.. มึงขอโทษเขาอยูแหม็บ ๆ แต่เสือกมากระซิบนิ นทาต่อ .... แล้วกระซิบของมันเนี่ ย ต่อให้ผมยืน

อยูหน้ารั้วโรงเรี ยนก็ยงได้ยน เสี ยงคนอื่น ๆ ในห้องหัวเราะครื นกันอีกครั้ง
ั ิ

คราวนี้ ไอ้ฟี่ (ประธานนักเรี ยนและนักร้องนํา ) ทีเ่ ปิ ดไมค์ แล้วส่งเสี ยงโต้ตอบกลับมา "ไม่ให้กผานกูไม่วา
ู่

แต่กวนตีนอีก กูไม่ปล่อยเงินแน่ สองหมืนบาทของพวกมึง " โหไอ้ชว ... มันเล่นเอาจุดอ่อนชมรมผมมาขูครับ

ั่
ทําเอาผมผวาเฮื อก แต่ไอ้โอมดันหัวเราะสูอย่างผูมชัย

้ี

242

"ไม่กลัวเว้ยยย ไอ้ปณณ์มนควักเนื้ อให้พวกกูแล้ว ฮ่าฮ่า ฮ่า" แล้วเชี่ ยนี่ บอกเค้าทําไม - _-"
ุ ั

"จริ งเหรอวะ!?" แต่ทาทางไอ้ฟี่จะยังไม่รู้พฤติกรรมของเลขาฯมันเองครับ หน้ามันตกใจชิ บหายตอนปุณณ์
พยักหน้ารับว่าทีโอมพูดมานั้นเป็ นเรื่ องจริ ง

ฟี่ พึมพําใส่ไมค์ตวเองให้เสี ยงออกลําโพงว่า "เชี่ ยปุณณ์ .... มึงจีบไอ้โน่ จริ ง ๆ ใ ช่ มะ" แล้วไง!! สุดท้ายพวก

มึงก็ตองลงทีกกนอยูดี ไอ้สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ช่ วยเล่นอะไรให้มนไกล ๆ กูบางไรบ้าง

ู่ ั ่



! แล้ว

นัน... ไอ้พวกน้องม .ต้น กับพี่ม .หก แล้วยังคนอื่นทีไม่รู้จกกับผม แต่มาร่ วมหัวเราะขํากันใหญ่นี่หมายความ
่ ั

ว่ายังไง Y____Y โธ่... ศักดิ์ศรี ไอ้ โน่ ... ป่ นปี้ เพราะไอ้ห่าพวกนี้ หมดแล้วว
ผมยกนิ้วกลางใส่พวกเวรเรี ยงตัวอย่างไม่รู้จะด่าว่าอะไร แต่เห็ นไอ้ปณณ์แค่ทาท่าสบาย ๆ ดีดเช็ คสายกีตาร์



ไปเรื่ อยก่อนจะหันบอกมือกลองของมัน (ใครวะ) ว่าพร้อมเล่นแล้ว

ทีแน่ ๆ...... มันไม่มองหน้าผมเลย

32nd CHAOS
สรุ ปว่าวันนี้ กว่าการคัดวงจะจบลงก็ปาเข้าไปสี่ทมกว่าแล้ว ผมล่ะอยากจะบ้า พี่ยามแม่งก็เดินมาไล่แล้ววว
ุ่
ไล่อีก คิดว่าพวกผมไม่อยากกลับบ้านรึ ไง ถ้ากลับได้เผ่นกลับตั้งนานแล้วโว๊ยยยย โว๊ะ ! แถมพอนังฟั งนาน ๆ

ก็ชักเพลียอีก เห็ นไอ้โอมสัปหงกคาโต๊ะกรรมการตั้งหลายทีผลัด ๆ กันกับผมนี่ แหละ
ผมก้มมองมองนาฬิ กาดีเซลบนข้อมือตัวเองทีบอกเวลาสี่ทมครึ่ งกว่า ๆ ระหว่างเรากําลังเก็บกวาดห้อง

ุ่
ชมรมอยู่ โดยมีไอ้กอล์ฟและน้องม .4 ซึ่งคัดเป็ นวงสุดท้ายคอยช่ วยเหลือเป็ นกําลังเสริ มให้ ส่วนวงอื่นน่ ะคัด
่่
เสร็จเขาก็แยกย้ายกลับบ้านไปนานแล้ว ไม่มใครบ้ าจี้อยูตอจนจบหรอก (นอกจากกรรมการอย่างพวกผม

T___T)
็ี

อ๋ อ... แต่กมคนบ้าจี้อยูคนนึ งครับคือไอ้เอิน มันเป็ นอีกคนทียงอยู่ ตอนนี้ เดินไปเก็บของกับไอ้โอมตรงมุม
่ั

ห้องโน้น เพราะมันบอกอยากช่ วย เออ ก็ดีเหมือนกัน ผมไม่ขดศรัทธา คนละไม้คนละมือจะได้ช่วยกันกลับ


243

บ้านไว ๆ
แต่หากจะถามถึงไอ้ปณณ์น่ะเหรอ .. เหอะ.. มันน่ ะหนี กลับไปตั้งแต่ตอนวงมันเล่นเสร็ จแล้ว (จําไว้นะมึง )

แถมก่อนกลับยังฝากน้องม .3ทีอยูแถวนั้นเดินมาบอกผมอีก ว่าเดี๋ยวมันจะวนกลับมารับผม เดาว่าทีออกไป
่ ่


ก่อนคงไปส่งเอมมัง ... เหอะ ๆๆ ผมล่ะอยากบอกมันใจจะขาดว่า ไม่ตองกลับมาหรอก (เกรงใจ) แต่กพูดไม่


ทันเพราะมันเดินออกไปแล้วไม่รอฟั งคําตอบ

"เฮ้ยโน่ โซฟาตรงนี้ ขาดนิ ดนึ งว่ะ จะซ่อมเลยหรื อค่อยซ่อมตอนเช้า " เสียงไอ้โอมดังขัดความคิดผมจากแถว

ๆ ท้ายห้องทีพวกเราเข็นโซฟายาวไปตั้งอยู่ ด้วยเพราะไม่อยากให้มนเสี ย แต่กแม่งเอ๊ ย... งานเข้าจนได้


่ ั
ผมโคตรเซ็ง "เออ ซ่อมเลย ๆ แต่แป๊ บนึ ง " ในขณะทีกาลังตะโกนตอบกับไอ้โอมอยูน้ นเอง พลันรู ้สึกว่ามี
่ ํ
มือใครสักคนมากระตุกแขนเสื้อนักเรี ยนผมอย่างแรงเสี ยก่อน ...... เฮื อกกกกกกก ... มันคือไอ้กอล์ฟครับ ! เชี่ ย

แม่ง! ทํากูใจควํ่าแทบแย่นึกว่าผี (เออ แต่ กใกล้เคียงกัน ) มันสะกิดแขนผมโคตรแรงพลางยืนหน้ามากระซิบ



ข้างหู วา "กูตองกลับแล้วว่ะ เดี๋ยวป๊ าด่า มึงมาเอานี่ กอน !" เออ เกือบลืมไปเลยว่ามันมาทีนี่เพราะอะไร คิดว่า

มาเทียวเล่นจริ ง ๆ ตามทีบอกคนอื่น ๆ ซะแล้ว


ผมกับกอล์ฟพากันเดินออกจากห้องชมรมไปใต้ตกเรี ยน พบว่าทุกอย่างมืดตือ แต่ยงดีวาพี่ยามใจดี เปิ ดไฟ


ั ่
ให้พวกเรานิ ดนึ ง ผมกับกอล์ฟเลยหยุดยืนคุยกันใต้ดวงไฟนั้น

"กูเข้าใจแล้วว่ะ ว่าพอจะพูดแม่งพูดไม่ออกจริ ง ๆ " กอล์ฟเป็ นคนเริ่ มบทสนทนานี้ กอน แน่ นอนว่าผมถอน


หายใจกลับอย่างหนักใจไม่แพ้กน "ก็เออดิ่ ... กูกพูดไม่อ อก ไม่อยากพูดด้วย เดี๋ยวจะกลายเป็ นยุให้มนสองคน

เลิกกันขึ้นมา"

"กูวาวันนี้ เอมต้องมากันไอ้ปณณ์ไม่ให้คยกะมึงแน่ เลยว่ะ กูเห็ นพอไอ้ปณณ์จะเดินมาหามึง เอมแม่งเรี ยก



ตลอด" แต่เรื่ องนี้ ผมไม่ได้สงเกตว่ะ เพราะคัดวงอยู่ (จริ ง ๆ แล้วแอบงี บหลับ ) แต่พอจะเข้าใจว่าเ ป็ นใครเขาก็

่ ั
คงใช้วธีน้ ี ... แล้วไม่คดเลยหรื อไงว่าผมมีเวลาอยูกบไอ้ปณณ์ทโรงเรี ยนทั้งวัน นึ กอยากจะเดินไปพูดตอน


ุ ี่
ไหนก็พูดได้ แต่ทเี่ อมถ่อมาถึงโรงเรี ยนผมตอนเย็นแล้วปุณณ์ยงไม่รู้เรื่ องอีกเนี่ ย ไม่ใช่ หลักฐานหรื อไงว่าผม


244

เปล่าเป็ นคนขี้ฟ้อง..
"กูไม่ฟ้องไอ้ปณ ณ์หรอก... กูพูดไม่ออก ..."

็ ่
"เออ...... งั้นเอาไงดี จะปล่อยไปเหรอวะ .." กอล์ฟถามด้วยสี หน้าเซ็ง ๆ ผมดูกรู้วามันเป็ นห่ วงไอ้ปณณ์ไม่

ั ่
แพ้กน นันเป็ นสิ่งหนึ่ งในตัวกอล์ฟทีผมนับถือมาก เพราะถึงแม้ในสายตาอาจารย์คนอื่น มันจะเป็ นลูกศิษย์

โคตรเหี้ ยยังไง แต่สาหรับพวก ผม มันคือเพื่อนทีดีตดอันดับต้น ๆ เสมอ ดูขนาดมันกับปุณณ์ไม่สนิ ทอะไรกัน

่ ิ
มันยังแคร์ไอ้ปณณ์ขนาดนั้น

"กูไม่อยากปล่อย .... เอาไว้มโอกาสเหมาะ ๆ กูจะลองแย๊บดู .." ผมรับปากพลางตบบ่ากอล์ฟปุ ๆ เห็ นมัน

พยักหน้ารับกลับก่อนจะควักแผ่นซีดีในกระเป๋ ากางเกงออกมา
"เอางี้ ... มึงเอานี่ ไป เผืออยากได้หลักฐาน กูไปตามเก็บจากเพื่อนคนอื่น รวมได้ 4 ไฟล์"

"ไอ้เชี่ ยยยยยยยยยย 4 ไฟล์เลยเหรอวะ!!!!!?" ดูแค่อนเดียวก็โมโหจะบ้าแล้ว ยังเสื อกมีเพิ่มมาอีก 3 ผมคง

ต้องมัดตัวเองไว้นิ่ง ๆ ซักพักไม่ให้ไปซัดหน้าเอมซะแล้ว
"เออ.... เด็ดสั ด 4 คลิป 4 คน เก๋ าปะล่ะ... จริ ง ๆ มีเยอะกว่านี้ อีก แต่กกลัวไอ้ปณณ์ช็อคก่อน เอาไปแค่น้ ี พอ "




"แค่น้ ี กช็อคแล้ว ... กูคงให้มนดูอนเดียวอะ " ผมบ่นเสียงอ่อยพลางยืนมือรับซีดีเชี่ ย ๆ แผ่นนั้นมาไว้กบ
ั ั

ตัวเอง
กอล์ฟถอนหายใจยาว "ตามใจมึงหวะ เอาไปก่อนแล้วกัน " มันมองหน้าผมนิ่ งก่อนจะตบบ่าส่งกําลังใจมา
ให้อีกสองสามที "สู้ ๆ นะมึง งั้นกูกลับก่อน ป๊ ารอบ่นแล้วป่ านนี้ "
"ให้กออกไปส่งปะ "

"ไม่เป็ นไร มึงกลับไปซ่อมเบาะเหอะ ไม่ได้กลับบ้านแน่ คืนนี้ หึ หึ " อ้าวไอ้ห่านี่ หนี กลับก่อนแล้วยังให้พร

245

กูอีก ผมยกนิ้ วกลางใส่มนที่ เดินลงจากตึกไปแล้ว เหลือก็แต่ผมทีเ่ ก็บแผ่นซีดีลงกระเป๋ ากางเกงพลางเดินเข้า

ไปในห้องชมรมใหม่อีกครั้ง
คราวนี้ เป็ นไอ้โอมกับน้อง ๆ ตั้งท่าจะกลับบ้านกัน "เฮ้ย เสร็ จแล้วเหรอวะ !?" ผมรี บท้วงทันที
"เออดิ่ รี บแทบแย่ ดึกกว่านี้ กคงนอนโรงเรี ยนดีกว่าอะ " เสียงไอ้โอมบ่นพลางท้าวสะเอวมองพวกน้องม .ต้น

เหมือนจะเร่ งให้พวกมันรี บเก็บของไว ๆ ผมมองมันตาละห้อย "จะกลับแล้วเหรอวะ ?" อยูเ่ ป็ นเพื่อนกูหน่ อย
ก็ไม่ได้นะสาด

"กลับดิ่ ... โทษทีวะ แม่กบน แล้วกูตองเอาไอ้ม่ากลับบ้านด้วย เดี๋ยวอาม่ามันด่ากูเป็ นภาษาจีนอีก กูฟังไม่รู้
ู ่


เรื่ อง" ไอ้โอมว่าพลางหันไปตบหัวน้องชายแถวบ้านตัวจํ้ามํ่าของมันทียนฉี กยิมโชว์ฟันให้ผมดูครบสามสิ บ
่ื

สองซี่อยู่ เฮ้อ ... เป็ นแบบนี้ จะให้ทาไงได้

"เออ ๆ ส่งน้องคนอื่นขึ้นรถดี ๆ ฝากด้วยอะมึง " ผมฝากฝังแค่น้ นก่อนมันจะกลายร่ างเป็ นหัวหน้าทัวร์ลก


เป็ ด พาเด็ก ๆ ในชมรมเ ดินตามต้อย ๆๆ กันออกไป หึ หึ ... เห็นไอ้โอมเพี้ยน ๆ อย่างนี้ แต่รุ่นน้องรักมันกัน
โคตร ๆ ครับ ไม่รู้ทาไม สงสัยมันกวนตีนอย่างมีเสน่ ห์



สุดท้ายสรุ ปว่า .. ตอนนี้ เหลือผมคนเดียวในห้องชมรม กับนาฬิ กาแขวนบนผนังทีบอกเวลาเกือบห้าทุม

ชวนให้ผมเริ่ มคิดว่า หรื อกูจะนอน ทีนี่เลยดี .. เบาะก็ยงซ่อมไม่เสร็จ เฮ้อ .. ชี วตกู ..



"โน่ !! รี บซ่อมเบาะเร็ ว จะได้กลับบ้าน !" เฮ้ยยยยยยยยยยย ผีหลอก !? เสียงใครวะ!!!!!!?
ผมเหลือกตาหันไปมองต้นเสียงอย่างประหลาดใจ พบว่าคือไอ้เอินทียงไม่กลับ แถมถืออุปกรณ์เย็บเบาะมา
้ ่ั
ให้ผมอีก "มึงยังไม่ก ลับอีก !?" ผมส่งเสียงถามอย่างตกใจ

"กลับยังไงล่ะ ไม่ง้ นมึงจะอยูคนเดียวรึ ไง " มันพูดยิม ๆ ซึ่งแน่ นอนว่าผมโคตรรรดีใจ ทีมคนอยูเ่ ป็ นเพื่อน

่ี

"ขอบใจว่ะ !"

246

***
เวลาผ่านไปพักหนึ่ งทีผมยังคงขมีขมันกับการเย็บรอยขาดบนเบาะหนังสี ฟ้าอ่อนอยู่ ... ก็เชี่ ยแม่งทําท่ าจะ

เสร็จ ๆ แต่ไม่เสื อกเสร็ จซักที สงสัยไอ้ทเี่ ย็บผิดเย็บถูกเป็ นเพราะผมเริ่ มง่วงจนตาเบลอไปหมดแล้ว


เสี ยงพลิกหนังสือการ์ตนดังขึ้นข้าง ๆ ผม จากไอ้เอินทีคอยอยูใกล้ ๆ ตอนแรกมันก็วาจะช่ วยผมเย็บหรอก

้ ่


แต่หลังจากทีลองดูกพบสัจธรรมว่าสกิลมันตํ่าต้อยนัก แม่งแทบ จะเย็บตัวเองติดกับเบาะอยูมะรอมมะร่ อแล้ว

เลยใช้งานไม่ลง เอาเป็ นว่ามึงนังเป็ นเพื่อนกูเฉย ๆ ก็พอแล้วกัน

"โน่ นี่เก่งเนอะ ซ่อมโซฟาเองก็เป็ นด้วย จ้างไปซ่อมทีบานมังได้ปะ " เออ อ่านการ์ตนดี ๆ ไม่ชอบ เสื อก
่ ้ ่

กวนตีนกูอีก ผมแค่นหัวเราะเหอะ ๆ ใส่ไอ้เอินทั้งทีไม่ ได้หันไปมองหน้ามัน


"ได้ แต่ซุปเปอร์สตาร์อย่างกูน่ะค่าตัวแพงงง "

"สําหรับโน่ เท่าไหร่ ผมก็จายไหว " หื ม!!!???? พอได้ยนคํานั้นแล้วก็ตองหันไปมองหน้ามันทันที เห็ นมัน


ยิมแปล้อยู่ แต่กจะอ้วกกกกกกกกก ฟั งดูเหมือนตัวเองเป็ นกะหรี่ ชอบกล


"มึงอย่าเล่นงี้ ได้ป ะ กูตกใจหมด ตอนร้องเพลงก็ทนึงแล้ว " จริ ง ๆ ผมอยากบอกมันด้วยซํ้าว่า กูคดลึกนะไอ้


็ ั่
สาดด แต่กนนแหละ ... ไม่อยากพูดอะไรมาก

ได้ยนเสียงไอ้เอินหัวเราะหึ หึดงมา ก่อนทีมนจะท้าวคางกับเบาะแล้วดูผมเย็บต่อ .. เออดี ตกลงมึงไม่อาน


่ ั

การ์ตนแล้วใช่ มย มานังจ้องอยู่ ได้เนี่ ย มันเกร็ งนะโว้ยยย "มองเชี่ ยไรวะ อ่านการ์ตนไปเหอะมึง กูเกร็ ง "


้ั

แน่ นอนว่าไอ้เอินหัวเราะตอบ แต่ไม่ยกทําตามคําบอกผมซักคํา มันยังคงนังมองผมเย็บเบาะต่อจนผมสอย



เข็มเข้ากับมือตัวเองจนได้ โอ๊ยยยย !! ไอ้สดเอ๊ยยยยยย กูบอกแล้วว่าอย่ามอง !! แม่งเจ็บชิ บหาย


247

"อูยยยยยยยยยยยยยยยยย "
"เฮ้ย! ขอโทษ เกร็ งจริ งเหรอวะ !" ดูมนยังมีหน้ามาถาม .. มึงลองเย็บผ้าแล้วมีคนมาจ้องหน้ามึงดูมงมัยล่ะ

ั่ ้
เชี่ ยเอิน แต่มนไม่ให้เวลาผมด่า เมือสองมือมันตระกองมือข้างทีเ่ ลือดซิบของผมไว้พลางก้มมาดูใกล้ ๆ



"เชี่ ย อย่าจับแรง กูปวด " ผมบ่นเพราะรู ้สึกว่ายิงเห็ นเลือดก็ยงปวด ไม่รู้เจ็บหรื อกลัวมากกว่ากัน โฮ ๆๆ ...
ิ่

ไส้มนจะทะลักออกมาทางรู น้ ี มยยยยยยยย

้ั
่ ั
แต่ระหว่างทีผมกําลังโวยวายอยูน้ นเอง (เข็มทิมกับโดนแทง ผมร้องเท่ากันครับ ) เอินก็หยิบเอาผ้าเช็ ดหน้า



มาซับเลือดตรงมือผม "โดนเข็มทิม ร้อ งอย่างกับตกลูกเลยนะมึง เว่อร์จริ ง " มันด่าพลางอุดเลือดบนนิ้ วมือ

แล้วเป่ าพ้วงให้เหมือนปลอบใจเด็ก "โอมเพี้ ยงง ไม่เจ็บแล้วนะ "
"มึงอย่ามา ... กูไม่ใช่ เด็กปัญญาอ่อนนะ สาด "
"อ้าว ก็กเู ห็ นมึงร้องโวยวายเหมือนเด็กปัญญาอ่อนนี่ หว่า " เอ๊ะไอ้ห่านี่ ... เดี๋ยวบัดตั ดสิ นให้แพ้ต้งแต่รอบ


แรกเลย โทษฐานมาว่ากูปัญญาอ่อน ผมเหล่มองไอ้เอินตาขวาง ซึ่งดูเหมือนมันจะรู ้ตว


"เฮ้ยยย ด่าแค่น้ ี อย่าขี้โกงปรับวงกูแพ้อะ "


"กูกาลังคิดอยูพอดี ....." หึ หึหึ
"ไอ้สาดดดดดดด โอ๋ ๆๆ อย่าถือสาผูน้อยเลยนะครับคุณโน่ ผูฉลาด เพียบพร้อม ทังทรัพย์ รู ปกาย วาจา ใจ



และสติปัญญา" ถุย!!! ประชดขนาดนี้ มงด่ากูเหี้ ยเลยยังดีซะกว่า ผมทีกาลังจะเย็บเบาะต่อจึงบังเกิดความ


่ ํ
หมันไส้ไอ้เอินคนจริ งใจชิ บหาย (ประชด) ต้องหันไปพร้อมอาวุธในมือ (เข็ม) เพื่อประหารมันทันที ! ฮ่า ๆ


ๆๆๆๆๆๆ เป็ นรู ทงตัวแน่ มงวันนี้ !!

้ั
ผมไม่ได้ซาดิสถ์นะครับ แต่ถาวันนี้ ไม่ได้เอาเลือดไอ้เอินออกก็อย่าเรี ยกผมท่านโน่ !! หึ หึ เชี่ ยเอิน มึงอย่า



หวังจะรอด...........

248

ผมไล่เอาเข็มจิมแขนมันไม่ย้งขณะทีผถกกระทําเบียงหลบเป็ นพัลวันพลางหัวเราะลันสลับกับโวยวาย ฮ่า ๆ

่ ู้ ู



ๆๆ มึงทําเป็ นมาด่าแต่กู ผ มจึงสวนมันกลับ "เชี่ ยแม่ง เข็มทิมแค่น้ ี ร้องอย่างกับตกลูก เว่อร์จริ ง " คุน ๆ ปะ


ครับคํานี้ หึ ... มันจะได้รู้ซะบ้างว่าเวลาโดนเข็มน่ ะ เจ็บยังไง !
ไอ้เอินดินพราด ๆ แต่ไม่วายเถียง "ก็นี่มนไม่เหมือนกันนี่ หว่าาา ฮ่า ๆๆๆ โอ๊ย ๆๆ หยูดดดดดด กูไม่ไหว


้ ้

แล้วววววว โน่ ๆๆๆ กูขอโทษ ๆๆๆ ไม่วาแล้ว ๆๆๆ นะ ๆๆๆ ปล่อยกูเหออออออออออออ โอ๊ยยย ฮ่า ๆๆๆ "
มันยังคงโวยวายสลับกับหัวเราะเสี ยงดังลันห้องจนผมเริ่ มสนุ ก ตอนนี้ เบาะเบอะเลยไม่เป็ นอันเย็บกันแล้ว

เพราะมันเสือกคว้าเข็มสํารองมาได้อนนึ งและพยายามจะทิมผมกลับอยู่ เราเลยพัลวันชุ ลมุ นกันใหญ่


ไอ้เชี่ ยเอินแม่งซาดิสถ์ชิบหายยยยยยยยยยยย โอ๊ยยย ฮ่า ๆๆ ช่ วยจิมตรงพุงกูที ลมจะได้ออก ซิกซ์แพ็คจะ


ได้งอกบ้าง กร๊ ากกกก

แต่ขณะทีเ่ รากําลังนัวเนี ยแย่งกันเอาเข็มทิมแขนทิมพุงของอีกฝ่ ายนันเอง ......... อยูดี ๆ ประตูห้องชมรมก็



ถูกเปิ ดออกดังผลัวะ ! โดยไม่มเี สียงเคาะเตือนล่วงหน้า
ผมและเอินผวาวาบ (นึ กว่าผี) หันไปมองประตูน้ นทันทีและพบว่าสิ่งทีอยูหน้าประตูคอ

่ ่



ร่ างสูงของปุณณ์ ภูมพฒน์ ... ผูปรากฏตัวอีกครั้งตอนห้าทุมครึ่ ง พร้อมใบหน้าทีบดบึ้งอย่างประหลาด ..
ิ ั

่ ู
33rd CHAOS

"ยังไม่เสร็ จอีกเหรอ .. งั้นผมออกไปรอข้างนอกนะ " นันคือคําพูดของปุณณ์เมือห้านาทีกอน .. ก่อนทีมนจะ

่ ั


เดินหายออกไปโดยไม่แม้จะก้าวเท้าเข้ามาในห้องชมรมแม้แต่กาวเดียว ..

ผมกับเอินมองตากันปริ บ ๆ พลางสํานึ กได้วาควรเลิกเล่นแกล้งกันแล้วตั้งใจซ่อมเบาะให้เสร็ จอย่างจริ งจัง

ก่อนนาฬิ กาจะบอกเวลาดึกมากไปกว่านี้
"ปุณณ์มนกลับมาทําไมวะ " เสี ยงทุมของเอินถามขึ้นอย่างสงสัยระหว่างทีผมกําลังขมีขมันขยันเย็บเบาะอยู่





249

.. อืมมมม ... จะว่าไปผมเองก็คดไม่ถึงเหมือนกันว่าปุณณ์จะกลับมารับตามทีมนบอกจริ ง ๆ

่ ั
่่
"ไม่รู้ดิ เห็นมันบอกอยูวาจะกลับมา แต่ไม่นึกว่ าแม่งเอาจริ ง " ผมบ่นขณะทีมอยังคงสอยด้ายไปด้วย ไม่ได้
่ื
เงยมองหน้าเอินด้วยซํ้าว่ามันกําลังทําหน้าแบบไหนตอนพูดคําว่า

"เออ เดี๋ยวกูไปตามมันมาข้างในดีกว่า ข้างนอกคงยุงกัด " อืม.. ถือเป็ นความคิดทีดี ผมเห็ นด้วยกับเอินในใจ



เงี ยบ ๆ แต่กไม่ได้พูดอะไร เพราะได้ยนเสี ยงมันเปิ ดประตูเดินออกไปนอกห้องแล้ว


ว่าแต่ใจคอมึงจะปล่อยกูทงไว้ในห้องคนเดียวเหรอว๊าาาาาาาาาาาาา ใจร้ายเกินไปแล้วนะมึงงงงงงงง
ิ้

เมือเหตุการณ์กลายเป็ นเช่ นนั้นผมจึงต้องรี บสอยด้ายขึ้นลงอย่างรวดเร็ ว เพราะพอไอ้เอินไม่อยู่ ห้องชมรม



ทังห้องก็ดเู งียบสงั ดขึ้นทันตา ผมเหลือบมองไปข้าง ๆ อย่างโคตรผวา ... โฮ...... ตั้งแต่อยูชมรมมาไม่เคย

เกลียดเปี ยโนตัวนั้นขนาดนี้ มาก่อน เพราะพอต้องนังจ้องกับมันเงี ยบ ๆ ในความมืดแล้วช่ าง ....... รู ้สึกเหมือน


ตัวเองอยูในโลเกชันหนังผีฝรั่งยังไงยังงั้น

ดังนั้นรี บเย็บรี บกลับบ้านดี กว่า!! ผมปลอบใจตัวเองว่าเหลืออีกนิ ดเดียวพลางหรี่ ตามองรอยขาดของเบาะที่
โหว่เป็ นช่ องอีกเพียงนิ ดหน่ อยเท่านั้น ก่อนจะเร่ งมือสอยไม่ย้ง ณ เวลานี้ ไม่เอาความสวยงามแล้วโว๊ยยย

(เคยมีเหรอ?) กูอยากกลับบ้านนนนนนนนน

ผมนังสอยนังเนาด้ายขึ้นลงอย่างรวดเร็ วพร้อมคิดว่ าเชี่ ยเอินทําไมไปนานจัง ไหนบอกจะชวนไอ้ปณณ์เข้า





มานังไง นี่ ไม่ใช่ พวกมันพากันแพ็คคูหนี กลับบ้านไปแล้วนะ !! แต่พบว่ายิงคิดก็ยงเสียเวลา ผมเลยตัดสิ นใจ
ิ่


ซ่อมเบาะตรงหน้าต่อดีกว่า ส่วนเรื่ องมันสองคนหายไปไหนค่อยว่ากันทีหลัง

ใช้ความพยายามเพียงไม่นานผมก็จดการ ซ่อมโซฟาตัวยาวตรงหน้าสําเร็จ แม้ฝีมอจะไม่เนี้ ยบเหมือนมือ



250


อาชี พเขาทํากัน (ผมแค่สอยด้ายขึ้นลงธรรมดาพอให้มนติดกันว่ะ ) แต่กดีกว่าจ้างคนอื่นซ่อม เพราะชมรมเรา

ยังมีเรื่ องให้ใช้ตงค์อีกมากโข

ผมพิศมองผลงานตัวเองทีออกมาค่อนข้างน่ าพอใจ ก่อนจะจัดการเก็บสัมภาระเข็ มและด้ายลงกล่อง

อุปกรณ์เหมือนเดิม พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง พบว่านอกจากตัวผมเองทียนอยูตรงนี้ แล้ว ก็มแค่
่ื ่

...... เครื่ องดนตรี โน๊ ตเพลง และ .. ข้าวของทีพวกเด็ก ๆ ฝากห้องไว้


ไหนวะไอ้เอินทีบอกจะพาไอ้ปณณ์เข้ามา T____T มึงหลอกกู !!!

้ ่

ผมคิดอย่างแค้ น ๆ ผสมกลัว ๆ พลางกระแทกกระทั้นเก็บของเข้าทีพลางรี บจัดแจงคว้ากระเป๋ านักเรี ยนมา

สะพาย ก่อนจะเปิ ดตูดแน่ บออกจากห้องชมรมสยองโดยด่วน
่ ั
แต่ขณะทีผมกําลังก้ม ๆ เงย ๆ ใส่รองเท้าอยูน้ นเอง หัวใจก็แทบหยุดเต้นเมือมีเงาประหลาดก้อนหนึ่ งตัด



แสงอยูบริ เวณทางเดินใต้ตกฟ . ซึ่งแน่ นอนว่าเวลาเทียงคืนกว่าอย่างนี้ จะมีใครบ้ามาเดินเล่นกัน ซํ้าร้ายผมยัง


รู ้สึกว่าเงานั้นใกล้เข้ามา..
ชิ บหายแล้วแม่งงงงงงงงงงงงงงงงง!
อาป๊ าอาม๊าช่ วยโน่ ดวย !!!! โน่ ขอโทษทีเ่ คยดื้อ เคยซน ชอบกลับบ้านดึก ขับมอไซค์ไปไหนมาไหนตอน


กลางคืนบ่อย ๆ ค้างบ้านเ พื่อนก็ไม่คอยโทรบอก แต่หลังจากนี้ โน่ จะกลับตัวกลับใจเป็ นเด็กดี ไม่ทาให้อาป๊ า

บ่นแล้ว!!! แต่อาป๊ าต้องช่ วยอัวะก่อนนนนนนนนนน T[]T!


่ ั

ระหว่างทีผมกําลังยืนสติแตกตัวสันเอาหัวโขกกําแพงอยูน้ นเอง ทันใดนั้นพลันมีอะไรอุน ๆ มาสัมผัสบ่า


ผมทีสนอยูแล้วให้ยงสั่ นขึ้นไปอีกเสียก่อน ! โฮ............. ซี้แหง๋ แก๋ แล้วกู !!!
่ ั่ ่
ิ่

251


"เชี่ ยโน่ !!!!!!! ยืนตัวสันทําห่ าอะไรอยูตรงนี้ ไม่กลับบ้านรึ ไง !!!" อ้าวไอ้สด .. เสียงแบบนี้ คน ๆ ... ผมค่อย ๆ

ุ้

หันหน้ากลับไปมองต้นเสียงจากด้านหลัง พบว่าเป็ นไอ้เอินกับไอ้ปณณ์กาลังยืนหัวเราะตัวขดตั วงอกันอยู่
ุ ํ

เชี่ ยยยยยยยยยยย !
"ไอ้สด !! กูนึกว่าพวกมึงกลับไปแล้ว !!! กลัวโคตรพ่อ !!!!"

"เชี่ ยแม่งกลัวผี โดนล้อแน่ มงพรุ่ งนี้ " ไอ้เอินแซวผมต่อไม่พอยังชี้ หน้าหัวเราะเยาะอีก ฮื อ ๆๆ มึงนะมึง เป็ น


มึงไม่กลัวรึ ไง !

"ก็มงแหละเชี่ ยเอิน ! ไหนบอกจะไปตามไอ้ปุ ณณ์ไง แม่งเสือกหายเงียบ กูกนึกว่ากลับสิ วะ " ผมพูดต่อ



พร้อมปัดนิ้วมือทียนมาชี้ ลอผมอยูตรงหน้าไปด้วย พลางพยายามใส่รองเท้านักเรี ยนต่อให้เสร็ จ ได้ยนเสี ยง
่ ื่


หัวเราะตํ่า ๆ ของปุณณ์ตามมาอีก
"คุยกันเพลินไปหน่ อยเนอะ " ไอ้เลขาสภาหน้าหล่อหันไปพยักเพยิดกับประธานเชี ยร์ ก่อนทีผมจะเห็ นเอิน


ยิมกว้างโชว์ลกยิมสวย ขณะทีพวกเราเริ่ มออกเดินไปยังประตูหน้าโรงเรี ยนกัน
ั ้


จนเมือถึงถนนหน้าโรงเรี ยนแล้วเอินจึงหันกลับมาถามพวกผม "เออ... แล้วพวกมึงกลับไง ปุณณ์มงเอาโน่



กลับใช่ ปะ"
"อืม"

ผมมองหน้าเอินอย่างใช้ความคิด เมื่ อนึ กออกว่าบ้านมันอยูคนละทางกับพวกเรา "แล้วมึงกลับไงอะเอิน "


"เดี๋ยวกูโบกแท็กซี่กลับเองนี่ แหละ เออ กลับดี ๆ นะพวกมึง " มันตอบพลางยกมือเรี ยกแท็กซี่คนหนึ่ งทีขบ

่ ั
ผ่านมาพอดี ผมจึงได้แต่โบกมือลาขณะรถกําลังเคลื่อนตัวออกไป จนในทีสุดเหลือเพียงผมกับปุณณ์ยงยืนร อ


แท็กซี่อยูเ่ ท่านั้น

252

ผมเหลือบมองใบหน้าคมทีฉายแววเพลียของคนข้าง ๆ ด้วยความเป็ นห่ วง "ไม่เหนื่ อยเหรอวะ ย้อนกลับไป

กลับมานะมึงอะ " เพราะเห็ นหน้าแม่งเหนื่ อยขนาดนั้น เลยกลัวว่าเดี๋ยวคุณชายจะไม่สบายจนต้องนอนซมอีก
ผมคงโดนกล่าวหาว่าพาลูกเขามาทรมาน
"ไม่เป็ นไร จะปล่อยมึงกลับคนเดียวได้ไงล่ะ " แต่ .. อื้อหื อออออออ ดูมนทําตัวพระเอกดิ่ ! นัน... มาทําตา


นํ้าเชื่ อมใส่กอีก




ผมถอนหายใจแรง "กูกกลับเองคนเดียวตลอดเหอะ มึงอย่ามาเว่อร์ " แต่กได้แค่บนเท่านั้น เพราะหลังจาก
ปุณณ์แค่นหัวเราะเสี ยงเบา รถแท็กซี่คนสี ฟ้าก็แล่นผ่านม าให้พวกเราได้โบกกัน



"เอกมัยครับพี่ ..." ปุณณ์ส่งเสี ยงบอกแท็กซี่วาอย่างนั้น หมายความว่ามันจะไปส่งผม เพราะบ้านมันอยูทอง
หล่อ ได้ยนเสียงพี่แท็กซี่ตอบรับงึ มงํา ก่อนปุณณ์จะเปิ ดประตูกว้าง เคลียร์ทางให้ผมเข้าไปนังก่อน ..... อืมม


ทําอย่างกับกูเป็ นสาวน้อยแลยแฮะ แต่ท้งง่วงทั้งเพลียแบบนี้ ข้ เี กียจคิดอะไร งั้นกูขอปี นขึ้นรถก่อนเลยแล้วกัน

เสี ยงกดมิเตอร์ดงท่ามกลางเพลงจากคลื่นวิทยุทพี่คนขับเปิ ดคลอไว้เบา ๆ ผมเงี่ ยหู ฟังท่วงทํานองเนิ บช้า

ี่
เหล่านั้นแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองง่วงขึ้นมาอย่างประหลาด

งั้นขอหลับซักงี บก่อนแล้ว กัน ไหน ๆ ปุณณ์กรู้ทางไปบ้านผมแล้ว คงไม่มอะไรต้องคอยดูอีก .. เมือสมอง


ประมวลผลได้ดงนั้นหนังตาผมก็จดแจงปิ ดตัวเองทันที



่ ั

็ ั
แต่ระหว่างทีกาลังจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่อยูน้ นเอง เสี ยงทุมทียงฟั งดูสดใสอยูของปุณณ์กดงขัดขึ้นมา
่ ํ
้ ่ั
ก่อน "วันนี้ เหนื่ อยรึ เปล่า"
"อืม..." แต่คนง่วงอย่างผมก็มแรงตอบแค่น้ ี

ปุณณ์ยงคงถามต่อไป "วงกูเล่นดีมะ พอไหวปะ "


253


"อืม..." ผมก็ยงมีแรงตอบกลับไปแค่น้ ี อยูดี

"มึงหิ วรึ เปล่า จะให้แวะกินข้าวทีไหนมัย "


อืม.. ซอกแซกจังวะ .. ถึงตรงนี้ ผมส่ายหัว พร้อมกับความคิดว่ากูง่วงจะตายห่ า..
ขณะทีไอ้ปณณ์ดจะยังไม่เข้าใจอะไรง่าย ๆ "โจ๊กทองหล่อเอาป่ าว "
่ ุ ู
"ไม่........" มึงเข้าใจไหมว่ากูง่วงนอน
เสี ยงปุณณ์เงี ยบไปพักหนึ่ ง ก่อนทีมนจะพูดขึ้นมาอีกว่า "โน่ ... มึงโกรธกูเหรอ.."
่ ั
อะไรนะ!!? ผมรู้สึกตืนขึ้นมานิ ดหน่ อย พร้อมกับคิดในใจว่า กูจะโกรธมึงเรื่ องอะไร นึ กยังไงก็นึกไม่เห็ น

ออก เชี่ ยแม่งไร้สาระว่ะ อีกอย่างตอนนี้ ผมก็ง่วงเกินกว่าจะมานังคิดอะไรแล้ว "ปล่าวว..."

"เฮ้ย... กูขอโทษ.. เรื่ องเอม..." ขอโทษ ? ขอโทษอะไรอีกกก .. เรื่ องเอม? เรื่ องเอมทําไม ...?
ผมขมวดคิวแต่ไม่ได้ตอบอะไร เพราะเห็ นว่าไม่ใช่ เรื่ องสําคัญเท่าไหร่ แต่ดทาทางปุณณ์เข้าใจผิดยกใหญ่
ู ่


มันละลํ่าละลักแก้ตวยาวเป็ นหางว่าว "เขาเป็ นพวกถ้าจะมาก็ตองมาให้ได้ ถึงกูปฏิเสธไปเขาก็มาอยูดี มึง


เข้าใจใช่ ป่าวโน่ "
"อืม...." อ๋ อ .. เรื่ องนี้ นี่เอง... ผมไม่ได้คดอะไร แล้วก็เข้าใจจริ ง ๆ

"โน่ ...... อย่าทําแบบนี้ สิครับ ..." แต่ถาจะโกรธก็โกรธตอนนี้ แหละ !

"อะไร..." ผมเริ่ มมีน้ าโหแล้ว ...


254


"กูไปส่งเอมเพราะจําเป็ นต้องไป แต่กบมึง กูมาหาเพราะกูอยากมานะโน่ ... อย่าโกรธกูแบบนี้ สิ "
ตอนนี้ ผมคิดว่าไอ้เลขาสภาฯตรงหน้าท่าทางจะเละเทะใหญ่ ก็บอกว่ าไม่คดอะไรก็คอไม่คดอะไรสิวะ !! ถึง

ื ิ
ตรงนี้ ความอดทนผมคงสิ้นสุด จนต้องลืมตาโพลงขึ้นมามองหน้ามันกะทันหัน

ปากผมไปไวเท่าความคิด "กูไม่ได้คดอะไรเลย ไม่ได้วาอะไรด้วย มึงจะเอาเอมมา จะไปส่งเอมถึงไหนก็

เรื่ องของมึง เข้าใจปะ กูไม่ได้คดอะไรเลย !" เออ!... หวังว่า หลังจากฟั งคํานี้ มนคงเข้าใจแล้วปล่อยผมไปนอน


สักที ผมบอกมันเสร็จก็คด (เอาเอง)ว่าปุณณ์คงเคลียร์แล้ว จึงได้หลับตาลงหวังจะนอนพักต่อ

็ ั
แต่ยงไม่ทนงีบหลับ เสียงเรี ยบ ๆ ของปุณณ์กดงขึ้นก่อน เป็ นคําว่า ..
ั ั
"เออ... กูมนคิดไปเองว่ามึงจะสนใจ ... แต่กลืมไปว่าสําหรั บมึงกูไม่ใช่ อะไรเลย .... กูมนไม่ดีเท่าไอ้เอิน




หรอก" อ้าววว ไอ้ห่านี่ นอกเรื่ อง ... ผมฟั งประโยคสุดท้ายแล้วก็ตองลืมตาขึ้นมาขมวดคิวมองมันทีกาลังทําสี

่ ํ

หน้าแปลก ๆ


"มึงว่าไงนะ?" แต่ยงไม่ทนทีผมจะได้รับคําตอบอะไรดี รถแท็กซี่กมาจอดเทียบอยูหน้ารั้วบ้านผมแล้ว
ั ั ่
ปุณณ์หยิบเป้ โรงเรี ยนส่งให้ผม ก่อนจะพูดคําว่า "ฝันดีครับโน่ " ด้วยสี หน้าตรงข้ามกับคําพูดโดยสิ้นเชิ ง

ผมทังง่วงและงงไปหมดแล้ว

นี่ ผมทําอะไรผิดรึ เปล่าวะ ?
ช่ างมันเหอะ ง่วงโคตร ขอตัวขึ้นไปนอนก่อนดีกว่า ZZzz

***

255

อืม.. หลังจากทีได้นอนเต็มอิ่มไปหกชั่ วโมง ร่ างกายของผมก็เริ่ มกลับมากระปรี้ กระเปร่ าเหมือนเดิม หึ หึหึ ....


ตกลงเมือคืนผมกลับบ้านยังไงวะ จําไม่คอยได้ นึ กออกลาง ๆ ว่าไอ้ปณณ์นงแท็กซี่มาส่ง พอถึงบ้านผมก็เดิน


ั่
สะโหลสะเหลสะบัดถุงเท้ารองเท้า ขึ้นห้องแล้วนอนเลย (นํ้ าก็ไม่อาบ) โสโครกขั้นสุดดดดดดดดดด
แต่ได้นอนไปแล้วก็สบายอารมณ์ข้ นล่ะนะ แถมยังดีใจอีกต่างหากทีเ่ รื่ องคัดวงผ่านไปด้วยดี ทําเอาโล่งใจ

ได้เปราะใหญ่

ผมคิดพลางเดินยิมแปล้หน้าตาชื่ นบานข้าโรงเรี ยนแต่เช้า แต่ในระหว่างทีกาลังเดินผิวปากอารมณ์ดีอยู่
่ ํ


นั้นเอง สายตาพลันเหลือบเห็นปุณณ์กาลังทําหน้าที่ เลขาสภาฯ เดินถือแฟ้ มเอกสารไปมาบนตึกอํานวยการ
เสี ยก่อน... แน่ นอนว่าของแบบนี้ ไม่ตองผ่านกระบวนการทางความคิดผมจัดการก็โบกมือทักมันเป็ น

อัตโนมัตทนที
ิ ั
แต่.................... มันไม่โบกกลับ .. เพียงแค่หยุดมองหน้าผมแว่บหนึ่ งแล้วถือแฟ้ มหายเข้าห้องไปเท่านั้น ..
เชี่ ยไรของมันวะ?
ผมยืนอึ้งขณะทีน้องมาวิน (เพื่อนสนิ ทไอ้เป้ อ เด็กในชมรม ) เดินผ่านมายกมือไหว้ผมอย่างนอบน้อม .. อืมม


ไอ้ปณณ์มนไม่เห็ นกูหรื อผีเข้าอะไรอีก ?.. แต่กช่างเหอะ... ผมหันไปรับไหว้น้องวินแล้วพากันเดินขึ้นตึก
ุ ั

เรี ยนพร้อมกันอย่างสงสัยอยูในที

แล้วหลังจากนั้นเรื่ องก็ดาเนิ นไปในทางคุน ๆ ... นันคือ ไอ้ปณณ์เมินผมอย่างเห็นได้ชัด สังเกตได้จากทีผม





ตะหงิ ด ๆ ใจแต่เช้าว่ามันไม่ยอมโบกมือตอบผมกลับเหมือนทุกที แล้วยังก่อนเข้าห้องเรี ยนอีกทีมนเดินคอ
่ ั
แข็งหน้าตั้งผ่านผมไปโดยไม่แม้แต่จะชายตาแลสักนิ ด !? อะไรของมันวะ!!!!! หรื อสายตามึงสั้น

กะทันหัน??? แต่ช่างเถอะ.. คราวนี้ ผมถึงจะรู้ตวเองว่าถูกเมินแต่ไม่คอยรู ้สึกเศร้าอะไรเท่าไหร่ คงเพราะยังงง

ๆ ปนสงสัยมากกว่า .... ตกลงกูไปทําไรให้วะ !!!

256

ผมตัดสินใจพิสูจน์ความผิดปกติของมันอีกครั้งตอนยืนโครงการ คราวนี้ ผมอุตส่าห์แบกหน้ าไปถึงห้อง


สภาฯเพื่อยืนโครงการด้วยตัวเอง (ปกติจะใช้รุ่นน้องเป็ นส่วนมาก) เพราะอยากรู ้วาไอ้ห่านี่ มนเมินผมจริ ง


หรื อเปล่า (โดยไม่ลืมพกไอ้โอมไปด้วย กันเหนี ยว ) แต่พอเราสองคนถ่อไปถึง ก็เจอมันนังพิมพ์งานก๊อกแก๊

กอยู่ สายตางี้ .. จ้องคอมเขม็งไม่มองหน้าผม เพียงแค่ส่ งเสี ยงเย็น ๆ กลับมาว่า "วางเอกสารไว้บนโต๊ะก็ได้ "
อะไรของมึง !?
หน็ อย........ คิดว่าง้อรึ ไงวะะ !
ผมหงุดหงิ ดออกมาจากห้องสภาฯเพราะเริ่ มรู ้แล้วว่ามันเมินผมอย่างเห็ นได้ชัด จนขนาดไอ้โอมทีมา


ด้วยกันยังต้องออกปากพูดเลยว่า "ทะเลาะเชี่ ยไรกันอีกผัวเมียคูน้ ี มึงรี บ ๆ ไปง้อผัวหรื อเมียมึงไป กูรําคาญ "
อ้าวววว แล้วทําไมกูตองเป็ นฝ่ ายง้อด้วยวะ !! กูผดตรงไหนเนี่ ย !!!!!!!!



ครึ่ งวันเช้าผ่านไปอย่างเซ็ง เพราะไอ้เชี่ ยนันเล่นปั้นหน้าเหวียงใส่ผมตลอด .. เดินเจอกันทีไรเห็นพี่แกเอาแต่


ค้อนตาควํ่า (เป็ นเชี่ ยไรวะ!) จนผมนึ กไม่ออกแล้วว่าตัวเองเผลอไปเหยียบหางมันตอนไหน ? ตัวผมเองพอ

เห็ นมันเหวียงใส่กชักจะเหวียงกลับเหมือนกันมัง แต่เหวียงตัวต้นเหตุไม่ได้เลยเบนเข็มไปเหวียงทุกคนที่





ขวางหน้าแทน วันนี้ ใครทําอะไรขัดใจเป็ นต้องเจอผมโวยวายใส่หมด ไม่รู้ทาไมอารมณ์เสี ยได้ขนาดนั้น

เหมือนกัน ฮึ่ มมมม ..

"มึงไปทําไรมัน คิดดี ๆ สัด ..." จนในทีสุด ไอ้โอมผูอดรนทนไม่ไหว (เพราะซวยอยูใกล้ผมทีสุดเลยโดน



ลูกหลงบ่อยสุด ) ตัดสินใจถามขึ้นระหว่างเรากําลังพักกลางวันอยู่ มันคงรําคาญทีเ่ ห็ นผมหงุดหงิ ดแต่เช้า แต่

ถ้าผมรู้วาตัวเองไปทําอะไรปุณณ์ตอนไหน ผมจะหงุดหงิ ดได้ ขนาดนี้ มยล่ะ !!
้ั

"ไม่รู้วอยยย กูอยูของกูเฉย ๆ แม่งงงง .. เซ็ง"

"แล้วเมือวานมันกลับมารับมึงจริ งปะ "


257

"เออ มา"

"แม่งผัวเมียจริ ง ๆ มึงสองตัว ... แล้วระหว่างได้กนมึงไปทําอะไรให้มนไม่พอใจปะ "



"-วย! มันนังแท็กซี่ไปส่งกูทบาน แล้วกูกง่วง จํา ไม่คอยได้ .... เออ กูง่วง แล้วกูจาได้วาเหมือนมันชวนกูคย
ี่ ้
ํ ่



แต่กง่วงลยจับใจความไม่คอยถูก ..."

"แล้วไงต่อ คิดดี ๆ สัด " ดูเหมือนไอ้โอมจะสนใจผมมากเลยใช่ ปะครับ แต่จริ ง ๆ แล้วโคตรจะไม่ ! มันแค่
พูดไปอย่างนั้นขณะทียกนํ้าก๋ วยเตียวในชามซดอยู่ ปล่อยให้ผมนังคิดม ากเป็ นไอ้บาอยูคนเดียว


้ ่


ว่าแต่.. สรุ ปแล้วตอนอยูบนรถมันมีอะไรต่อวะ ... " แล้วไงต่อวะ ... แม่ง .. ชวนกูคยบนรถชิ บหายจนกูแอบ

โมโห แล้วกูก็ ........ ก็..............."

"กูไม่ ได้คิดอะไรเลย ไม่ ได้ว่าอะไรด้วย มึ งจะเอาเอมมา จะไปส่ งเอมถึงไหนก็เรื่ องของมึ ง เข้าใ จปะ กู
ไม่ ได้คิดอะไรเลย !"

อื้อหื ออออ... ณ เวลานี้ เข้าใจถ่องแท้แล้วครับ ..... ไอ้คาพูดนั้นมันย้อนกลับมาเตือนความจําผมในหัว

เหมือนกรอเทปซํ้ายังไงยังงั้น .. ชิ บหายแล้วกู ... ผมเพิ่งนึ กออกว่าตัวเองพูดแรงขนาดไหน
"เฮ้ยมึง...." ผมส่งเสี ยงเรี ยกโอมเบา ๆ เมือนึ ก ออก

"ไร"
"กูจาได้แล้วว่ากูทาไรไว้ ..."



258

"แล้วไง... มึงผิดจริ งปะ "
"ผิดจริ งหวะ.." ถึงตรงนี้ ไอ้โอมถอนหายใจหน่ ายพลางส่ายหน้ามองผมอย่างเซ็ง ๆ

่ ่
มันวางตะเกียบในมือ "ก็ไปง้อผัวมึงหรื อเมียมึงไป กูรําคาญมึงแม่งอยูดี ๆ เดี๋ยวก็ดา อยูดี ๆ เดี๋ยวทําหน้ า
หมาหงอย เหมือนแม่กเู วลามีเมนส์เลยเหอะ รี บ ๆ วิงไปง้อมันเลยนะมึงง " อ้าวไอ้ห่านี่ ... ไม่ไล่ผมเปล่า ยัง


ถีบเก้าอี้ผมจากใต้โต๊ะอีก สัด !... พ่อมึงเก๋ ารึ ไง ได้ขาวว่าเป็ นเก้าอี้ยาว มีรุ่นน้องอีกสองสามคนกําลังนังอยู่

ปลายฝั่งเก้าอี้ดานผมถึงกับสะดุง เพราะไอ้โอม มันถีบแรง


"เชี่ ยนี่ น้องเค้าตกใจเห็ นมัย !"

"เออ มึงก็รีบ ๆ ไปเลย กูจะไปห้องชมรมแล้ว นัดสอนฮอร์นน้องมิกไว้ "

"อ้าวไอ้เชี่ ย ได้ขาวว่าคนนี้ ไอ้ฟิล์มหวง "
"ก็มนเล่นฮอร์นไม่เป็ นเลยบอกให้กสอนแทนนี่ หว่า มึงอย่าเจ้าปัญหาได้ปะ รี บไปง้อพ่อมึงเลยไป " ไอ้โอม


ว่าพลางโบกไม้โบกมือไล่แล้วยืนถือจานจะไปเก็บ .. ผมเห็ นดังนั้นเลยยืนมังแล้วตบบ่ามันสองที

"เออ เจอกันตอนบ่าย "
"เออ ๆ" มันตอบรับผมปัด ๆ ก่อนทีเ่ ราจะแยกย้ายไปทําธุระของตัวเองกัน

ผมเดินออกจากโรงอาหารด้วยสภาพมึน ๆ เพราะยังไม่รู้จะไปตามหาคนทีไอ้โ อมสถาปนาว่าเป็ น 'พ่อ ' ผม

จากไหนดี ... ไอ้นี่มนแดกข้าวในโรงอาหารรึ เปล่าวะ ? แต่ผมไม่ยกเห็ นมันว่ะ คนอย่างปุณณ์ ภูมพฒน์ถาโผล่


ิ ั ้
หน้ามาก็น่าจะเห็นได้ไม่ยาก หรื อมันออกไปกินข้าวทีคอนแวนต์อีก ?... เอาไงดี... ผมควรโทรหามันก่อน

มัย ?... แต่แม่ง....... เป็ นผมถ้าโดนพูด จาแรงขนาดนั้นคงบล็อคสายทิงตั้งแต่จบประโยคแล้ว .. เหอะ ๆๆ



259

ทําไมกูง่วงแล้วปากเสียงั้นวะเนี่ ยยยยยยยยยยยยย จะบ้าตาย !
ผมคิดพลางทุบหัวเหม่ง ๆ ของตัวเองเป็ นการลงโทษสันดานปากเสี ย แต่ในขณะทีกาลังเดินมึนอย่างไร้
่ ํ
่ ั
ทิศทางอยูน้ น สายตาดันเหลือบไปเห็ นหลังของประธา นนักเรี ยนไว ๆ ไม่ไกลจากผมซะก่อน
แน่ นอนว่าผมพุ่งเข้าใส่มนทันที "ฟี่ !!!!!"


"เฮ้ย!! ตกใจหมด!! มีไรครับโน่ ? วงผมผ่านรอบคัดเลือกใช่ ปะ " โว๊ะ ! ไอ้ห่านี่ กไซโคกูจริ ง ๆ ..... ผมขมวด
คิวมองมันทียมแฉล้มโชว์ฟันเหล็กอยู่
่ ิ้



"ตลกครับ ! ยังไม่ประกาศผล ! ไอ้ปณณ์ อยูไหนอะฟี่ " จะมาถามเรื่ องนี้ ตางหาก

ฟี่ มองหน้าผมงง ๆ เหมือนกับว่าคํานี้ ไม่ควรหลุดจากปาก "ผมว่าระยะนี้ มนสนิ ทกับโน่ นะ ... ถ้าโน่ ยงไม่รู้


แล้วผมจะรู ้ป่าวเนี่ ย "



"เฮ้ยย มันแม่งงอนเราไปไหนแล้วไม่รู้วะ โทรถามให้หน่ อยดิวามันอยูไหน นะ ๆๆๆ " ผมเริ่ มสวมบท บาท
สมมติเป็ นเด็กสามขวบทีเ่ กาะแขนผูใหญ่แจเพราะอยากได้ของเล่น โชคดีทฟี่ใจดีกว่าคนอื่น เพราะปกติผม

ี่
ทําแบบนี้ ทไรโดนดีดกลับทูกกที



"อะไรยังไงคูน้ ี ... มีงอนกันด้วย ... รอแป๊ บนะโน่ " หึ หึหึ น่ าคบไหมล่ะครับประธานนักเรี ยนผม .. ผมยืนรอฟี่
ต่อสายหาเลขาฯมัน เพียงแค่ แป๊ บเดียวก็ได้คยกับปลายสาย




"เออปุณณ์ อยูไหนวะ ........... เออน่ ะ อยูไหน ............ โรงยิมใช่ ปะ โอเค แล้วจะอยูอีกนานปะ ........... อืม ๆ

ไม่มไร เดี๋ยวจะให้คนไปหา .... เออน่ า อยูตรงนั้นไปแหละ .... หึ หึ เออ ๆ"

"ขอบคุณมากฟี่ !!!!!!!" ผมกอดคอมันเขย่า ๆ ทันทีทคยเสร็ จเป็ นการตอบแทน (วิธีน้ ี ดีแล้วจริ งเหรอวะ ..)
ี่ ุ
ก่อนจะวิงไปทางโรงยิมตามทีได้ยนมา
่ ิ


260


เมือถึงโรงยิม ก็พบว่าไอ้ปณณ์อยูในนี้ จริ ง ๆ ด้วย ท่าทางมันคงรอเรี ยนพละอยู่ เพราะเปลี่ยนกางเกงเป็ น



กางเกงวอร์มเรี ยบร้อย .. ผมรู้วาปุณณ์เห็นผม เพราะมันมอ งมาแต่แม่งเสื อกเมินไป .... เล่นอย่างนี้ อีกแล้วนะ
มึง!

ผมยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยูครู่ หนึ่ งก็มเี สี ยงคนร้องทัก "อ้าวโน่ !!!!" แต่ไม่ใช่ ไอ้ปณณ์ครับ เป็ นไอ้ต้ม เพื่อนร่ วม


ห้องปุณณ์ อดีตเพื่อนร่ วมชมรมผมทีเ่ พิ่งลาออกไปเมือปลายเทอมทีผานมา เพราะทนทางบ้านบ่นไม่ไหว พ่ อ

่่

มันอยากให้ต้งใจเรี ยนมากกว่า ซึ่งจริ ง ๆ ป๊ าผมก็บนอย่างนั้นเหมือนกันแต่ผม ....... ดื้อ ฮ่า ๆๆๆ (ขอโทษนะ

ครับป๊ า)
"ไงวะตั้ม ไม่แวะไปทีห้องชมรมเลยนะมึง " ผมเอ่ยทักตอบกับตั้มทีเ่ ดินเข้ามาหา แอบเหลือบเห็ นไอ้ปณณ์


เนี ยนหนี ไปโยนบาสเล่นกับเพื่อนเรี ยบร้อย ไม่ชา ยตามองผมเลยสักนิ ด
่ ่
ไอ้ต้มผลักไหล่ผมเบา ๆ "มึงอย่ามาตอแหล กูไปเหอะ มึงอะแหละไม่คอยอยูห้องชมรม เป็ นประธานเชี่ ย

อะไร" อ้าวเหรอ ฮ่า ๆๆๆ เออว่ะ ช่ วงนี้ ผมแว่บมาแว่บหายจริ ง ๆ ดีทได้ไอ้โอมอาสาเป็ นผีเฝ้ าห้องคอย
ี่
รายงานสถานการณ์ให้ ไม่ง้ นคงโดนรุ่ นพี่คนอื่นสวดยั บไม่ตองผุดต้องเกิดอีก ผมหัวเราะแหะ ๆ รับคําบ่นตั้ม


ก่อนทีมนจะยิงคําถามใส่ผมต่อ
่ ั
"ตกลงมึงมาทําไม มาหาใครรึ เปล่า "
"เออ กูมาหาไอ้ปณณ์วะ มึงเรี ยกให้หน่ อยดิ่ แม่งกวนตีน " แน่ นอนว่าไม่ลืมจะด่ามันในประโยคสุดท้าย หึ หึ
ุ ่
หึ ... ก็มนกวนตีนจริ ง ๆ นี่ หว่า ไม่ยอม รอฟั งกูอธิ บายเลย


"อะไรของพวกมึง " ไอ้ต้มท่าทางงง ๆ แต่กช่วยหันไปเรี ยกให้ "ปุณณ์ ! ปุณณ์ !!!! ปุณณ์ !!!!!! ปุณณ์!!!!!!!!

ไอ้เชี่ ยปุณณ์ !!!!!!!!!!!!!"นัน.. ดูความกวนตีนของมัน ..... กับเพื่อนร่ วมห้องตัวเองยังไม่เว้น ผมล่ะสงสาร

ไอ้ต้มทีตะโกนเรี ยกปุณณ์ให้ผมซ ะคอแทบแตก
ั ่

261

"เชี่ ยแม่งกวนตีนจริ ง ๆ ด้วย เดี๋ยวกูจดการให้ " ในทีสุดจึงถึงทีไอ้ต้มโมโหบ้าง ผมรู ้เพราะหลังจากทีมน



่ ั
บอกผมอย่างนั้น ก็เห็นมันเดินลิ่ว ๆๆ ไปตบหัวปุณณ์กลางสนามบาสในโรงยิมอย่างโคตรรรร สะใจ
มันสองคนเถียงอะไรกันนิ ดหน่ อย ก่อนปุณณ์จะเดินทําหน้าเ ซ็งมาหาผม... เหอะ ๆๆๆ เอาไงดีวะ พูดอะไร
ดี
"มีไรครับโน่ " แล้วแม่ง .... โผล่มาภาษาดอกไม้แบบนี้ ได้งอกันยาวอีก


ผมเริ่ มด้วยประโยคคลาสสิก .. "มึง .... ทําไรอยูวะ "
แต่ไอ้ปณณ์ตอบไม่สร้างสรรค์เลย "ว่ายนํ้ามังครับ .." ไอ้เชี่ ยยยยย มึงช่ วยจริ งจังหน่ อยได้ปะ !



"สะ......" กะจะด่าว่า สาดดดด แต่ตองชะงักไว้เพราะคิดได้วาวันนี้ มาง้อมัน ดังนั้นต้องพูดดี ๆ "สนุ กมะ"

เปลี่ยนคําก็ได้ ..
ไอ้ปณณ์ดอ้ ึงไปนิ ดหน่ อย สงสัยเพราะตอบไม่ถก แต่ถาเป็ นทุกครั้งมันต้องกวนตีนกลับมาแล้ว ไม่เหมือน
ุ ู


ครั้งนี้ ทมนนิ่ ง ไม่ยอมเล่นกับ ผม... ผมเริ่ มใจเสี ย ..
ี่ ั
ผมตัดสินใจเกาหัวตัวเองแล้วเข้าเรื่ องเลยดีกว่า "เฮ้ยมึงอะ... โกรธไรวะะ กูไม่ต้งใจพูดซักหน่ อย เมือคืนอ่ะ


ก็... ก็กง่วง.. มึงอย่าเป็ นงี้ ดี๊"

"................." เงียบ.. ไม่มสญญาณตอบรับจากหมายเลขทีทานเรี ยก .... ดูเหมือนทีผม อุตส่าห์พูดอธิ บายซะ
ี ั
่ ่

ยืดยาว แต่ไอ้ปณณ์ไม่สนใจฟั งเลย มันหันไปพยักเพยิดอะไรกับเพื่อนร่ วมห้องบนสนามนิ ดหน่ อย ก่อนจะ

หันกลับมาทําหน้านิ่ งใส่

ุ่
"โน่ มไรอีกปะ ... ผมต้องไปแล้ว " ตอแหล.... พักกลางวันยังอีกตั้งนาน อยูคยกับกูแค่น้ ี กอนก็ไม่ได้


262

แต่ผมไม่อยากตื้อมัน มาก เพราะเดี๋ยวอีกฝ่ ายจะพาลรําคาญเอา
"อือ ... ไปเหอะ.." ถึงจะตอบกลับอย่างนั้น ผมก็ยงอดรู ้สึกน้อยใจลึก ๆ ไม่ได้ เพราะพอไอ้ปณณ์หันหลัง


ทําท่าจะเดินออกไปจริ ง ๆ ผมรู ้สึกใจหาย
มือผมคว้าแขนมันเร็ วกว่าความคิด "เฮ้ยยยย....."
"อะไร....." แต่แม่งหันมาถามเสี ยงดุสด .. Y___Y ผมหงอลงนิ ดหน่ อยก่อนจะควัก ๆ เอาลูกอมลูกกวาดที่

ติดไว้ในกระเป๋ าออกมาแบ่งมันแก้เก้อ
"อะ.... เผือคาบบ่ายง่วง ๆ เอาไว้อม " นี่ สมบัตล้ าค่าเชี ยวนะ !

ิ ํ
ผมยืนให้มน แต่ไม่รู้อปาทานไปเองหรื อเปล่าว่าเห็ นปุณณ์หลุดยิมนิ ดนึ ง ก่อนจะกลับไปเก็กหน้ าขรึ ม




เหมือนเดิม "อืม... ขอบใจ" มันตอบผมแค่น้ นก่อนจะรับลูกอมไว้แล้วเดินจากไป ... เหอะ แม่งขี้งอนเป็ นบ้า


กูอตส่าห์บากหน้ามาง้อถึงนี่ ยังไม่หายโกรธอีกก็